Your SlideShare is downloading. ×
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
A filosofía e a súa historia
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×
Saving this for later? Get the SlideShare app to save on your phone or tablet. Read anywhere, anytime – even offline.
Text the download link to your phone
Standard text messaging rates apply

A filosofía e a súa historia

838

Published on

Published in: Education
0 Comments
1 Like
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

No Downloads
Views
Total Views
838
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
15
Comments
0
Likes
1
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. A filosofía e a súa historia
  • 2. A filosofía divídese nas seguintes ramas
    • Metafísica
    • Lóxica
    • Epistemoloxía
    • Antropoloxía
    • Ética
    • Estética
    • Política
  • 3. Ramas da filosofía
  • 4. METAFÍSICA
    • Do latín "metaphysica", que ven do grego metá que significa “tras, máis aló”, e phýsis que significa “natureza”
    • Defínese como algo que está máis aló do físico, dedicando o seu estudo ao abstracto do Ser e de Deus. É unha parte fundamental de la filosofía que trata o estudio do Ser e das súas propiedades, principios, causas e fundamentos de existencia.
    • Subdivídese en ontoloxía (estudo do ser en xeral) e teoloxía (estudo do ser divino)
  • 5. LÓXICA
    • Termo con orixe no grego logos , ‘‘razón’’, ‘‘palabra’’.
    • Parte da filosofía e das matemáticas que se ocupa dos razoamentos expresados lingüisticamente. Estuda a súa estrutura, a súa forma e a súa corrección e establece cando un razoamento está ben construído e podemos, polo tanto, asegura-la validez da súa conclusión.
    • Ten unha linguaxe específica moi diferente á linguaxe natural que utilizamos as persoas na nosa vida.
  • 6. EPISTEMOLOXÍA
    • Do grego, ἐπιστήμη (epistéme), "coñecemento"; λόγος (logos) , "teoría“.
    • Trata sobre os problemas filosóficos relacionados coa teoría do coñecemento. O sentido da palabra epistéme é mellor comprendido se se compara co seu oposto, segundo Platón.
    • Coñecemento teórico, coñecemento práctico
    • Verdade de feitos, verdade de proposición
  • 7.  
  • 8. ANTROPOLOXÍA
    • Do grego άνθρωπος λογος, anthropos logos, «coñecemento do ser humano».
    • Analiza ós seres humanos desde distintas perspectivas como a biolóxica, a social, a humanista ou a cultural.
  • 9. ÉTICA
    • Do grego ēthos, "temperamento", "carácter", "costume“.
    • Ten como obxecto de estudo os códigos morais. É a ciencia que estuda a moral. É dicir, a ética reflexiona sobre o comportamento humano, as normas morais, a súa fundamentación, a súa validez, a súa universalidade... A ética reflexiona sobre o uso de conceptos como bo, malo, o ben, o mal e responsabilidade e sobre o comportamento humano.
    • A ética ocupouse de analizar, valorizar e desenvolver estas normas. Hoxe en día asígnaselle un carácter teórico e rexéitase o carácter normativo ou pragmático que tiña.
  • 10. ESTÉTICA
    • A palabra deriva das voces gregas αἰσθητική (aisthetikê) «sensación, percepción», de αἴσθησις (aisthesis) «sensación, sensibilidade», e -ικά (ica) «relativo a».
    • Analiza a natureza da beleza e das creación artísticas.
    • Aínda que o interese polo artístico e a reflexión acerca del son tan antigos coma o ser humano, como disciplina filosófica ten unha orixe recente (s. XVIII), sendo o nome elixido por Baumgarten na súa obra de 1750. Outros autores denominárona caloloxía, de kalos (belo).
  • 11. POLÍTICA
    • Ocúpase dos aspectos comunitarios do ser humano, como son a súa orixe social, as formas de goberno, o poder, etc.
  • 12. Historia da filosofía As épocas
  • 13. Historia da filosofía
    • É un reflexo da historia da vida humana e do modo de pensar do individuo ao longo do tempo. Diversos autores, en diversas épocas, achégannos cos seus pensamentos a unha realidade que, aínda que pasada, nos axuda a comprender o noso presente.
  • 14. Época antiga.
    • Representantes: Sócrates, Platón e Aristóteles, entre o século VI a.C. E o século I. Pódense distinguir cinco etapas, segundo a problemática.
  • 15. Época antiga
    • Período cosmolóxico . (filosofía da natureza). Primeiros pensadores denomínanse “físicos”, dada a su preocupación polos problemas relativos á natureza ou fisis. A este labor adican os seus mellores esforzos Tales, Anaximandro, Anaxímenes, Heráclito, Parménides, Empédocles, Anaxágoras, Leucipo e Demócrito. Pensadores que se engloban no chamado presocráticos .
    • Período antropolóxico, (filosofía do ser humano). O ser humano reflexiona sobre si mesmo, deixa de prestarlle atención á realidade exterior. Punto central da súa preocupación é a vida humana. A reflexión comeza con Sócrates , antes del ocupáronse os sofistas (sec. IV a.C.) Protágoras e Gorxia.
  • 16.
    • Período dos grandes sistemas (epistémico-ontolóxico). Con Platón e Aristóteles a filosofía chega a súa plena madurez. Estes dous pensadores ocupáronse dos grandes temas desta disciplina: o ser, o coñecemento, a cosmoloxía ou física, a ética a política e a lóxica. (este último no caso de Aristóteles) . Crearon dous grandes sistemas: o idealista ( Platón ), atribúe valor real ás ideas, e o realista ( Aristóteles ), que se basea no valor da experiencia sensible. Moitas das súas teses filosóficas están presentes en outros autores posteriores.
    • Período helenístico (filosofía ética). Dúas correntes filosóficas: o epicureísmo * e o estoicismo * . Interese dos filósofos vólvese ao home, á súa interioridade, á súa salvación e á súa felicidade.
    Platon
  • 17.
    • *Epicureísmo: (séc. IV-III a.C.) escola fundada por Epicuro de Samos. Na súa Ética sostiña que “o pracer é o principio e o fin da vida feliz” mentres que o “malo” é aquilo que nos produce dor.
    • *Estoicismo: (séc. IV-III a.C.) escola fundada por Zenón de Citio, inda que en época romana destaca Séneca. O ideal sos estoicos é “vivir de acordo coa Natureza”. Para iso débense dominar as paixóns.
    Epicuro de Samos Zenón de Citio
  • 18.
    • Período relixioso (neoplatonismo). Derradeiro período da filosofía antiga. Trazo característico desta etapa é a expresión dun forte sentimento místico e un anhelo relixioso de salvación. Destaca Plotino.
    Plotino
  • 19. Época Medieval.
    • Protagonizado polo cristianismo , e islamismo , co averroísmo , e o xudaísmo . Temática principal é a relación en razón e fe, e dicir entre filosofía e teoloxía . Divídese en dúas correntes: patrística e escolástica.
  • 20.
    • Patrística (século I ao V). Nome derivado do pensamento chamado “Santos Pais”. Destaca Agostiño de Hipona
    • Escolástica . (séculos XI ao XII). Provén da palabra latina scholasticus . Perdurou ata o século XX. Tres períodos.
    • Primeira escolástica . Influencias de Santo agostiño, Platón . Destacan Anselmo de Canterbury e Pedro Abelardo.
    • Alta Escolástica (séculos XIII ao XIV) Influencias de Aristoteles. Destacan Alberte Magno e Tomé Aquino.
    • Crise da Escolástica (século XIV). Separación entre fe e razón. Sobresae Guillerme de Ockham
  • 21. Época moderna
    • O renacemento, representa os albores da época moderna.
    • Racionalismo . Destacan: René Descartes, Baruch Spinoza e Gottfried W. Leibniz. Os filósofos viven a revolución científica ou nova ciencia. Ven as matemáticas como un saber que parte de principios básicos evidentes (axiomas), onde se deducen todas as verdades do sistema, universais e necesarias.
    • Empirismo: provén do grego ἐμπειρισμός (empeirismós), derivado de ἐμπειρία (empeiría, 'experiencia', 'coñecemento', 'habilidade'), cuxa tradución ao latín é experientia, de onde deriva a palabra experiencia. Destacan: John Locke, Thomas Hobbes, Francis Bacon, George Berkeley e David Hume.
  • 22. A teoría contractualista.
    • É unha corrente da filosofía do dereito que tivo a súa maior auxe e expansión entre os séculos XVII e XVIII. Segundo os seus principais autores, o home no seu estado natural segue os seus propios impulsos e intereses ao competir cos demais individuos e ao poñer en perigo a supervivencia da especie. Por iso, os homes crean un pacto ou contrato social en virtude do cal ceden parte da súa liberdade a un home ou a unha asemblea para que os goberne.
  • 23.
    • Criticismo de Kant.
    • Crítica da razón pura.
    • Crítica da razón práctica.
    • Crítica do xuízo .
    • Idealismo alemán. Principal represante é Heggel, revaloriza o Estado fronte á sociedade civil. Outros representantes: Fichte e Schelling .
    Kant Heggel
  • 24. Época contemporánea
    • Séculos XIX, XX e XXI, non só en Europa, senón tamén en América. Déronse varias achegas:
    • Positivismo de Augusto Comte . Representa a primeira oposición a Heggel . Este pensador rexeita a metafísica e a aspiración dun saber absoluto e pretende implantar un saber positivo, científico, como base dunha nova organización político- social.
    • Marxismo . o marxismo ultrapasou as ideas dos seus precursores, tornándose unha corrente política-teórica que abrange unha ampla gama de pensadores e militantes, non sempre coincidentes e asumindo posicións teóricas e políticas ás veces antagónicas . Representantes: Karl Marx e Friedrich Engels.
  • 25.
    • Vitalismo: principal representante Friedrich Nietzsche , achega como innovación na filosofía a defensa da vida e do irracional fronte á racionalidade da ciencia e dos fenómenos físicoquímicos.
    • Existencialismo: reivindica a orixinalidade e peculariedade da existencia individual. Esta corrente outorga prioridade, polo tanto, á existencia fronte á esencia, pero tamén á vida fronte á razón, á praxis fronte á teoría, e á liberdade fronte a determinación. Destaca: Soren Kierkegaard . Outros autores, como Martin Heidegger e Jean-Paul Sartre , recollen a idea da irredutibilidade do individuo na súa análise sa existencia individual. Destaca o existencialista francés Albert Camus .
    • Filosofía analítica: é unha corrente filosófica que considera que os erros de pensamento son fundamentalmente erros lingüísticos e, polo tanto, centra a súa atención en temas lóxicos e epistemolóxicos, así como no contexto da análise da linguaxe. Os seus máximos representantes son Ludwin Wittgenstein, Bertrand Russell e George Edward Moore
  • 26.
    • Neopositivismo: O seu principal pensador é Rudolf Carnap . Non acepta a metafísica na convicción de que non hai máis coñecemento auténtico que o que proporcionan as ciencias empíricas ou experimentais.
    • Escola de Frankfurt : Destacan Max Horkheimer, TheodorW. Adorbno, Herbert Marcuse u Júrgen Habermas.
    • Posmodernismo . Destacan Jean-François Lyotard , tamén Gilles Deleuze e Jacques Derrida.
  • 27. Alba González Domínguez 1º BACHA

×