A filosofía e a súa historia
A filosofía divídese nas seguintes ramas <ul><li>Metafísica </li></ul><ul><li>Lóxica </li></ul><ul><li>Epistemoloxía </li>...
Ramas da filosofía
METAFÍSICA <ul><li>Do  latín  &quot;metaphysica&quot;, que ven do  grego  metá que significa “tras, máis aló”, e phýsis qu...
LÓXICA <ul><li>Termo con  orixe no  grego logos , ‘‘razón’’, ‘‘palabra’’. </li></ul><ul><li>Parte da filosofía e das matem...
EPISTEMOLOXÍA <ul><li>Do grego, ἐπιστήμη (epistéme), &quot;coñecemento&quot;; λόγος (logos) , &quot;teoría“. </li></ul><ul...
 
ANTROPOLOXÍA <ul><li>Do grego άνθρωπος λογος, anthropos logos, «coñecemento do ser humano». </li></ul><ul><li>Analiza ós s...
ÉTICA <ul><li>Do grego ēthos, &quot;temperamento&quot;, &quot;carácter&quot;, &quot;costume“. </li></ul><ul><li>Ten como o...
ESTÉTICA <ul><li>A palabra deriva das voces gregas αἰσθητική (aisthetikê) «sensación, percepción», de αἴσθησις (aisthesis)...
POLÍTICA <ul><li>Ocúpase dos aspectos comunitarios do ser humano, como son a súa orixe social, as formas de goberno, o pod...
Historia da filosofía As épocas
Historia da filosofía <ul><li>É un reflexo da historia da vida humana e do modo de pensar do individuo ao longo do tempo. ...
Época antiga. <ul><li>Representantes: Sócrates, Platón e Aristóteles, entre o século VI a.C. E o século I. Pódense disting...
Época antiga <ul><li>Período cosmolóxico . (filosofía da natureza). Primeiros pensadores denomínanse “físicos”, dada a su ...
<ul><li>Período dos grandes sistemas  (epistémico-ontolóxico). Con  Platón  e  Aristóteles  a filosofía chega a súa plena ...
<ul><li>*Epicureísmo:  (séc. IV-III a.C.)   escola fundada por  Epicuro de Samos.  Na súa Ética sostiña que  “o pracer é o...
<ul><li>Período relixioso  (neoplatonismo). Derradeiro período da filosofía antiga. Trazo característico desta etapa é a e...
Época Medieval. <ul><li>Protagonizado polo  cristianismo , e  islamismo , co  averroísmo , e o  xudaísmo . Temática princi...
<ul><li>Patrística  (século I ao V). Nome derivado do pensamento chamado “Santos Pais”. Destaca  Agostiño de Hipona </li><...
Época moderna <ul><li>O renacemento, representa os albores da época moderna.  </li></ul><ul><li>Racionalismo . Destacan:  ...
A teoría contractualista. <ul><li>É unha corrente da filosofía do dereito que tivo a súa maior auxe e expansión entre os s...
<ul><li>Criticismo de Kant. </li></ul><ul><li>Crítica da razón pura. </li></ul><ul><li>Crítica da razón práctica. </li></u...
Época contemporánea <ul><li>Séculos XIX, XX e XXI, non só en Europa, senón tamén en América. Déronse varias achegas: </li>...
<ul><li>Vitalismo:  principal representante  Friedrich Nietzsche , achega como innovación na filosofía a defensa da vida e...
<ul><li>Neopositivismo:  O seu principal pensador é  Rudolf Carnap . Non acepta a metafísica na convicción de que non hai ...
Alba González Domínguez  1º BACHA
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

A filosofía e a súa historia

854

Published on

Published in: Education
0 Comments
1 Like
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

No Downloads
Views
Total Views
854
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
15
Comments
0
Likes
1
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

A filosofía e a súa historia

  1. 1. A filosofía e a súa historia
  2. 2. A filosofía divídese nas seguintes ramas <ul><li>Metafísica </li></ul><ul><li>Lóxica </li></ul><ul><li>Epistemoloxía </li></ul><ul><li>Antropoloxía </li></ul><ul><li>Ética </li></ul><ul><li>Estética </li></ul><ul><li>Política </li></ul>
  3. 3. Ramas da filosofía
  4. 4. METAFÍSICA <ul><li>Do latín &quot;metaphysica&quot;, que ven do grego metá que significa “tras, máis aló”, e phýsis que significa “natureza” </li></ul><ul><li>Defínese como algo que está máis aló do físico, dedicando o seu estudo ao abstracto do Ser e de Deus. É unha parte fundamental de la filosofía que trata o estudio do Ser e das súas propiedades, principios, causas e fundamentos de existencia. </li></ul><ul><li>Subdivídese en ontoloxía (estudo do ser en xeral) e teoloxía (estudo do ser divino) </li></ul>
  5. 5. LÓXICA <ul><li>Termo con orixe no grego logos , ‘‘razón’’, ‘‘palabra’’. </li></ul><ul><li>Parte da filosofía e das matemáticas que se ocupa dos razoamentos expresados lingüisticamente. Estuda a súa estrutura, a súa forma e a súa corrección e establece cando un razoamento está ben construído e podemos, polo tanto, asegura-la validez da súa conclusión. </li></ul><ul><li>Ten unha linguaxe específica moi diferente á linguaxe natural que utilizamos as persoas na nosa vida. </li></ul>
  6. 6. EPISTEMOLOXÍA <ul><li>Do grego, ἐπιστήμη (epistéme), &quot;coñecemento&quot;; λόγος (logos) , &quot;teoría“. </li></ul><ul><li>Trata sobre os problemas filosóficos relacionados coa teoría do coñecemento. O sentido da palabra epistéme é mellor comprendido se se compara co seu oposto, segundo Platón. </li></ul><ul><li>Coñecemento teórico, coñecemento práctico </li></ul><ul><li>Verdade de feitos, verdade de proposición </li></ul>
  7. 8. ANTROPOLOXÍA <ul><li>Do grego άνθρωπος λογος, anthropos logos, «coñecemento do ser humano». </li></ul><ul><li>Analiza ós seres humanos desde distintas perspectivas como a biolóxica, a social, a humanista ou a cultural. </li></ul>
  8. 9. ÉTICA <ul><li>Do grego ēthos, &quot;temperamento&quot;, &quot;carácter&quot;, &quot;costume“. </li></ul><ul><li>Ten como obxecto de estudo os códigos morais. É a ciencia que estuda a moral. É dicir, a ética reflexiona sobre o comportamento humano, as normas morais, a súa fundamentación, a súa validez, a súa universalidade... A ética reflexiona sobre o uso de conceptos como bo, malo, o ben, o mal e responsabilidade e sobre o comportamento humano. </li></ul><ul><li>A ética ocupouse de analizar, valorizar e desenvolver estas normas. Hoxe en día asígnaselle un carácter teórico e rexéitase o carácter normativo ou pragmático que tiña. </li></ul>
  9. 10. ESTÉTICA <ul><li>A palabra deriva das voces gregas αἰσθητική (aisthetikê) «sensación, percepción», de αἴσθησις (aisthesis) «sensación, sensibilidade», e -ικά (ica) «relativo a». </li></ul><ul><li>Analiza a natureza da beleza e das creación artísticas. </li></ul><ul><li>Aínda que o interese polo artístico e a reflexión acerca del son tan antigos coma o ser humano, como disciplina filosófica ten unha orixe recente (s. XVIII), sendo o nome elixido por Baumgarten na súa obra de 1750. Outros autores denominárona caloloxía, de kalos (belo). </li></ul>
  10. 11. POLÍTICA <ul><li>Ocúpase dos aspectos comunitarios do ser humano, como son a súa orixe social, as formas de goberno, o poder, etc. </li></ul>
  11. 12. Historia da filosofía As épocas
  12. 13. Historia da filosofía <ul><li>É un reflexo da historia da vida humana e do modo de pensar do individuo ao longo do tempo. Diversos autores, en diversas épocas, achégannos cos seus pensamentos a unha realidade que, aínda que pasada, nos axuda a comprender o noso presente. </li></ul>
  13. 14. Época antiga. <ul><li>Representantes: Sócrates, Platón e Aristóteles, entre o século VI a.C. E o século I. Pódense distinguir cinco etapas, segundo a problemática. </li></ul>
  14. 15. Época antiga <ul><li>Período cosmolóxico . (filosofía da natureza). Primeiros pensadores denomínanse “físicos”, dada a su preocupación polos problemas relativos á natureza ou fisis. A este labor adican os seus mellores esforzos Tales, Anaximandro, Anaxímenes, Heráclito, Parménides, Empédocles, Anaxágoras, Leucipo e Demócrito. Pensadores que se engloban no chamado presocráticos . </li></ul><ul><li>Período antropolóxico, (filosofía do ser humano). O ser humano reflexiona sobre si mesmo, deixa de prestarlle atención á realidade exterior. Punto central da súa preocupación é a vida humana. A reflexión comeza con Sócrates , antes del ocupáronse os sofistas (sec. IV a.C.) Protágoras e Gorxia. </li></ul>
  15. 16. <ul><li>Período dos grandes sistemas (epistémico-ontolóxico). Con Platón e Aristóteles a filosofía chega a súa plena madurez. Estes dous pensadores ocupáronse dos grandes temas desta disciplina: o ser, o coñecemento, a cosmoloxía ou física, a ética a política e a lóxica. (este último no caso de Aristóteles) . Crearon dous grandes sistemas: o idealista ( Platón ), atribúe valor real ás ideas, e o realista ( Aristóteles ), que se basea no valor da experiencia sensible. Moitas das súas teses filosóficas están presentes en outros autores posteriores. </li></ul><ul><li>Período helenístico (filosofía ética). Dúas correntes filosóficas: o epicureísmo * e o estoicismo * . Interese dos filósofos vólvese ao home, á súa interioridade, á súa salvación e á súa felicidade. </li></ul>Platon
  16. 17. <ul><li>*Epicureísmo: (séc. IV-III a.C.) escola fundada por Epicuro de Samos. Na súa Ética sostiña que “o pracer é o principio e o fin da vida feliz” mentres que o “malo” é aquilo que nos produce dor. </li></ul><ul><li>*Estoicismo: (séc. IV-III a.C.) escola fundada por Zenón de Citio, inda que en época romana destaca Séneca. O ideal sos estoicos é “vivir de acordo coa Natureza”. Para iso débense dominar as paixóns. </li></ul>Epicuro de Samos Zenón de Citio
  17. 18. <ul><li>Período relixioso (neoplatonismo). Derradeiro período da filosofía antiga. Trazo característico desta etapa é a expresión dun forte sentimento místico e un anhelo relixioso de salvación. Destaca Plotino. </li></ul>Plotino
  18. 19. Época Medieval. <ul><li>Protagonizado polo cristianismo , e islamismo , co averroísmo , e o xudaísmo . Temática principal é a relación en razón e fe, e dicir entre filosofía e teoloxía . Divídese en dúas correntes: patrística e escolástica. </li></ul>
  19. 20. <ul><li>Patrística (século I ao V). Nome derivado do pensamento chamado “Santos Pais”. Destaca Agostiño de Hipona </li></ul><ul><li>Escolástica . (séculos XI ao XII). Provén da palabra latina scholasticus . Perdurou ata o século XX. Tres períodos. </li></ul><ul><li>Primeira escolástica . Influencias de Santo agostiño, Platón . Destacan Anselmo de Canterbury e Pedro Abelardo. </li></ul><ul><li>Alta Escolástica (séculos XIII ao XIV) Influencias de Aristoteles. Destacan Alberte Magno e Tomé Aquino. </li></ul><ul><li>Crise da Escolástica (século XIV). Separación entre fe e razón. Sobresae Guillerme de Ockham </li></ul>
  20. 21. Época moderna <ul><li>O renacemento, representa os albores da época moderna. </li></ul><ul><li>Racionalismo . Destacan: René Descartes, Baruch Spinoza e Gottfried W. Leibniz. Os filósofos viven a revolución científica ou nova ciencia. Ven as matemáticas como un saber que parte de principios básicos evidentes (axiomas), onde se deducen todas as verdades do sistema, universais e necesarias. </li></ul><ul><li>Empirismo: provén do grego ἐμπειρισμός (empeirismós), derivado de ἐμπειρία (empeiría, 'experiencia', 'coñecemento', 'habilidade'), cuxa tradución ao latín é experientia, de onde deriva a palabra experiencia. Destacan: John Locke, Thomas Hobbes, Francis Bacon, George Berkeley e David Hume. </li></ul>
  21. 22. A teoría contractualista. <ul><li>É unha corrente da filosofía do dereito que tivo a súa maior auxe e expansión entre os séculos XVII e XVIII. Segundo os seus principais autores, o home no seu estado natural segue os seus propios impulsos e intereses ao competir cos demais individuos e ao poñer en perigo a supervivencia da especie. Por iso, os homes crean un pacto ou contrato social en virtude do cal ceden parte da súa liberdade a un home ou a unha asemblea para que os goberne. </li></ul>
  22. 23. <ul><li>Criticismo de Kant. </li></ul><ul><li>Crítica da razón pura. </li></ul><ul><li>Crítica da razón práctica. </li></ul><ul><li>Crítica do xuízo . </li></ul><ul><li>Idealismo alemán. Principal represante é Heggel, revaloriza o Estado fronte á sociedade civil. Outros representantes: Fichte e Schelling . </li></ul>Kant Heggel
  23. 24. Época contemporánea <ul><li>Séculos XIX, XX e XXI, non só en Europa, senón tamén en América. Déronse varias achegas: </li></ul><ul><li>Positivismo de Augusto Comte . Representa a primeira oposición a Heggel . Este pensador rexeita a metafísica e a aspiración dun saber absoluto e pretende implantar un saber positivo, científico, como base dunha nova organización político- social. </li></ul><ul><li>Marxismo . o marxismo ultrapasou as ideas dos seus precursores, tornándose unha corrente política-teórica que abrange unha ampla gama de pensadores e militantes, non sempre coincidentes e asumindo posicións teóricas e políticas ás veces antagónicas . Representantes: Karl Marx e Friedrich Engels. </li></ul>
  24. 25. <ul><li>Vitalismo: principal representante Friedrich Nietzsche , achega como innovación na filosofía a defensa da vida e do irracional fronte á racionalidade da ciencia e dos fenómenos físicoquímicos. </li></ul><ul><li>Existencialismo: reivindica a orixinalidade e peculariedade da existencia individual. Esta corrente outorga prioridade, polo tanto, á existencia fronte á esencia, pero tamén á vida fronte á razón, á praxis fronte á teoría, e á liberdade fronte a determinación. Destaca: Soren Kierkegaard . Outros autores, como Martin Heidegger e Jean-Paul Sartre , recollen a idea da irredutibilidade do individuo na súa análise sa existencia individual. Destaca o existencialista francés Albert Camus . </li></ul><ul><li>Filosofía analítica: é unha corrente filosófica que considera que os erros de pensamento son fundamentalmente erros lingüísticos e, polo tanto, centra a súa atención en temas lóxicos e epistemolóxicos, así como no contexto da análise da linguaxe. Os seus máximos representantes son Ludwin Wittgenstein, Bertrand Russell e George Edward Moore </li></ul>
  25. 26. <ul><li>Neopositivismo: O seu principal pensador é Rudolf Carnap . Non acepta a metafísica na convicción de que non hai máis coñecemento auténtico que o que proporcionan as ciencias empíricas ou experimentais. </li></ul><ul><li>Escola de Frankfurt : Destacan Max Horkheimer, TheodorW. Adorbno, Herbert Marcuse u Júrgen Habermas. </li></ul><ul><li>Posmodernismo . Destacan Jean-François Lyotard , tamén Gilles Deleuze e Jacques Derrida. </li></ul>
  26. 27. Alba González Domínguez 1º BACHA
  1. A particular slide catching your eye?

    Clipping is a handy way to collect important slides you want to go back to later.

×