Xéneros%20menores.[1]

A pastorela é un xénero de orixe provenzal que glosa o encontro entre un cabaleiro e unha pastora nun ambiente bucólico (a primavera e o campo).
Conservamos 8 textos con estrutura semellante:
Comezo narrativo que explica o encontro.
Establecemento dun diálogo
Aceptación ou rexeitamento final da pastora.
Estes textos considéranse xéneros híbridos ou contaminados:
Temas e léxico comúns á cantiga de amigo.
Recursos e punto de vista masculino igual que a cantiga de amor.
Carácter narrativo igual que a cantiga de escarnio.
A marca definidora de xénero será a palabra PASTOR , que aparece nos primeiros versos.
PASTORELA

O sirventés moral adoita incluírse na cantiga de escarnio e maldicir, pero non ten finalidade burlesca nin é un ataque persoal.
Expresa:
un rexeitamento radical pola marcha do mundo e lamenta a dexeneración e corrupción dos costumes en que cae a sociedade da época.
a desaparición de virtudes ou valores específicos: a verdade, o amor, etc.
Deixan un pouso de melancolía e amargura.
Os autores demostran refinamento e erudición, varios deles son do ámbito eclesiástico.
SIRVENTÉS

O lai : conservamos 5 textos transmitidos polo Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Lisboa que coñecemos como “ lais de Bretaña ”, que traducen libremente ao galego-portugués poemas franceses incluídos no Libro de Tristán . A temática é amorosa e as voces líricas son os personaxes do ciclo artúrico. LAI

O pranto : son lamentos fúnebres, a súa orixe remóntase ao planctus latino e ao planh provenzal.
Segue un esquema moi ríxido coas seguintes partes:
Invitación ao lamento pola perda do defunto.
Eloxio hiperbólico das virtudes do defunto.
Enumeración dos que choran a súa perda.
Oración pola alma do falecido.
Breve loanza final ao sucesor.
En galego-portugués conservamos só 5 textos; catro de Pero da Ponte e unha dun xograr leonés. A escaseza pode deberse á prohibición da igrexa das manifestacións de dor nas honras fúnebres.
PRANTO

A tenzón é unha composición dialogada , na que interveñen dúas voces que van defendendo, de estrofa en estrofa e/ou de fiinda en fiinda, a súa posición sobre un tema.
O autor da primeira cobra, o retador, establece o tipo de estrofa, as medidas dos versos e o esquema de rima que o outro debe seguir.
O interlocutor retoma o tema e os trazos formais da primeira cobra e constrúe a súa réplica.
Os temas máis comúns son semellantes aos das cantigas de burla pero con series léxicas propias:
Aldraxes de xograres.
Afirmacións presuntuosas dos trobadores.
Censuras de distintas persoas.
Cando os textos dialogados debaten algún punto relativo ao tema do amor cortés chamámoslle PARTIMEN ou JOI-PARTIT , conservamos 2 textos.
TENZÓN

O descordo provén do descort provenzal. Formalmente, presenta isometría estrófica. Polo tema, podemos dicir que é unha variedade da cantiga de amor, na que o trobador expresa a turbación interior froito dun sufrimento desesperado. Na nosa tradición literaria só o texto de Nuno Eanes Cerzeo “ Agora me quero eu ja espedir” se axusta ás características do descordo. DESCORDO

A cantiga de seguir é un xénero popular que segue o modelo doutro texto.
E pode facelo de tres maneiras:
Seguir a melodía e estrutura silábica doutra composición.
Seguir os versos , as rimas , a estrutura métrico-estrófica e a música do modelo.
Seguir as palabras da composición orixinal, pero cun significado diferente.
Para captar o sentido mimético e paródico, a composición orixinal debe ser coñecida polo público. Este carácter humorístico fai que, tematicamente, as relacionemos coas cantigas de escarnio.
CANTIGA DE SEGUIR

http://loliromasanta.blogspot.com	17
http://www.loliromasanta.tk	7
http://www.loliromasanta.blogspot.com	2

Xéneros%20menores.[1]

by Loli Cid Cid on Jan 19, 2011

Accessibility

Categories

Tags

Upload Details

Usage Rights

3 Embeds 26

Statistics

Xéneros%20menores.[1] — Presentation Transcript