Your SlideShare is downloading. ×
616
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×
Saving this for later? Get the SlideShare app to save on your phone or tablet. Read anywhere, anytime – even offline.
Text the download link to your phone
Standard text messaging rates apply

616

277

Published on

Published in: Education
0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
277
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
0
Actions
Shares
0
Downloads
4
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. ‫ﺻﻔﺎﺀ ﻋﺒﺪ ﺍﳌﻨﻌﻢ‬ ‫ﺘﺼﻤﻴﻡ ﺍﻟﻐﻼﻑ: ﻫﺎﺒﻰ‬
  • 2. ‫ﻃﺒﻘﺎ ﻟﻘﻮﺍﻧﲔ ﺍﳌﻠﻜﻴﺔ ﺍﻟﻔﻜﺮﻳﺔ‬ ‫א‬ ‫א‬ ‫א‬ ‫.‬ ‫אא‬ ‫א‬ ‫)ﻋـﱪ ﺍﻻﻧﱰﻧـﺖ ﺃﻭ‬ ‫א‬ ‫אא‬ ‫ﻟﻠﻤﻜﺘﺒــﺎﺕ ﺍﻻﻟﻜﱰﻭﻧﻴــﺔ ﺃﻭ ﺍﻷﻗــﺮﺍﺹ ﺍﳌﺪﳎــﺔ ﺃﻭ ﺍﻯ‬ ‫א‬ ‫ﻭﺳﻴﻠﺔ ﺃﺧﺮﻯ (‬ ‫א‬ ‫א‬ ‫.‬ ‫.‬ ‫א א‬
  • 3. ‫)ﻜل ﻤﺭﺓ ﻴﻤﺤﻭﻥ ﻓﻴﻬﺎ ﺸﺨﺼﻲ‬ ‫ﻜﻨﺕ ﺃﺨﺘﻔﻲ ﻤﻥ ﺍﻟﻭﺠﻭﺩ‬ ‫ﻭﺤﻴﺩﺓ ﻭﻤﻥ ﻋﻴﻨﻲ ﺘﺴﻴل ﺩﻤﻭﻉ‬ ‫ﻜﻨﺕ ﺃﻤﺸﻲ ﻭﺭﺍﺀ ﺘﺎﺒﻭﺘﻲ‬ ‫ﻜﻨﺕ ﺃﺭﺒﻁ ﻋﻘﺩﺓ ﻓﻰ ﻤﻨﺩﻴﻠﻲ‬ ‫ﻭﻟﻜﻨﻨﻲ ﻜﻨﺕ ﺃﻨﺴﻰ‬ ‫ﺃﻥ ﻫﺫﻩ ﻟﻡ ﺘﻜﻥ ﻤﻭﺘﺘﻲ ﺍﻷﻭﻟﻲ‬ ‫ﻓﺄﺒﺩﺃ ﺍﻟﻐﻨﺎﺀ ﻤﻥ ﺠﺩﻴﺩ‬ ‫) ﺃﻏﻨﻴﻪ ﻤﻥ ﺍﻷﺭﺠﻨﺘﻴﻥ (‬
  • 4. ‫‪‬‬ ‫ﺴﺄﺘﺴﻠﺢ ﺍﻟﻠﻴﻠﺔ ﺒﺄﺸﻴﺎﺀ ﺠﺩﻴﺩﺓ ﻋﻠﻰ، ﺤﺘـﻰ ﻻ ﺘﺭﺒﻜﻨـﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻭﺃﻨﺕ ﺘﻁﻠﺏ ﺍﻟﻘﺒﻠﺔ ﺍﻷﺨﻴﺭﺓ ﻗﺒل ﺍﻟﻨـﻭﻡ. ﻓﻠـﻥ ﺃﺩﻋـﻲ ﺃﻨﻨـﻲ‬ ‫ﻤﺭﻴﻀﺔ، ﺃﻭ ﺃﻨﻨﻲ ﻤﺘﻌﺒﻪ ﻤﻥ ﺍﻟﻌﻤل، ﻭﻟﻥ ﺃﻓﺴﺢ ﻟﻙ ﻤﻜﺎﻨﺎ ﺃﻜﺜﺭ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﻤﻤﺎ ﻴﺘﻴﺢ ﻟﺠﺴﺩﻙ ﺃﻥ ﻴﻅل ﻋﻠﻰ ﺠﺎﻨﺏ ﻭﺍﺤﺩ ﻻ ﻴﻐﻴـﺭﻩ. ﺒـل‬ ‫ﺴﺄﺩﻋﻲ ﺍﻟﺭﻀﺎ، ﻜل ﺍﻟﺭﻀﺎ، ﻭﺃﻋﺩﻙ ﺒﺎﻟﻤﺯﻴﺩ ﻤـﻥ ﺍﻟﻘـﺒﻼﺕ،‬ ‫ﻭﺭﺒﻤﺎ ﺃﻁﻤﻌﻙ ﻓﻴﻤﺎ ﻫﻭ ﺃﻜﺜﺭ ﻤـﻥ ﺫﻟـﻙ، ﺸـﺭﻁ ﺃﻥ ﺘﻁـﺭﺩ‬ ‫ﺍﻟﻨﺎﻤﻭﺴﺔ ﺍﻟﺘﻰ ﺘﺯﻥ ﻓﻰ ﺃﺫﻨﻲ، ﻭﺘﻘﻠﻕ ﺭﺍﺤﺘﻲ.‬ ‫ﻋﻥ ﻁﻴﺏ ﺨﺎﻁﺭ، ﺘﺸﻌﺭ ﺒﺴﻌﺎﺩﺓ، ﺘﻐﻠﻕ ﺍﻟﺸﺒﺎﻙ، ﻭﺘﺤﻜﻡ‬ ‫ﻏﻠﻕ ﺍﻟﺒﺎﺏ ﻭﺭﺒﻤﺎ ﺘﻁﻔﺊ ﺍﻟﻨﻭﺭ، ﻭﺘﺤﺎﻭل ، ﺒل ﺘﺒﺫل ﺠﻬﺩﺍ ﻋﻠﻰ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻏﻴﺭ ﻋﺎﺩﺘﻙ ﻟﻤﻁﺎﺭﺩﺓ ﻫﺫﻩ ﺍﻟﻨﺎﻤﻭﺴﺔ. ﻭﻜﻠﻤـﺎ ﺴـﻤﻌﺕ ﺯﻨﻬـﺎ،‬ ‫ﺃﺸﺭﺕ ﻟﻙ ﺒﺈﺼﺒﻌﻲ ﺇﻟﻰ ﺍﻟﻤﻜﺎﻥ ﺘﺴﺭﻉ ﺇﻟﻴﻪ، ﻓﺄﺸﻴﺭ ﺒﻴﺩﻱ ﺇﻟـﻰ‬ ‫ﺍﻟﺠﺎﻨﺏ ﺍﻷﺨﺭ:‬ ‫ﻓﻭﻕ ﺍﻟﺘﺴﺭﻴﺤﺔ.‬ ‫ﻷ ... ﻷ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﻀﻠﻔﺔ ﺍﻟﺩﻭﻻﺏ‬
  • 5. ‫ﺍﺴﻤﻊ .. ﻗﺭﺏ ﺍﻟﻨﺎﻓﺫﻩ‬ ‫ﻭﻜﻌﺎﺯﻑ ﻴﺠﻴﺩ ﺍﻟﻌﺯﻑ ﻋﻠﻰ ﺁﻟﺘﻪ، ﺘﻐﻔﺭ ﺒﺨﻔـﺔ ﻤـﻥ‬ ‫ﺍﻟﺴﺭﻴﺭ ﺇﻟﻰ ﺍﻷﺭﺽ، ﻭﻤﻥ ﺍﻷﺭﺽ ﺇﻟﻰ ﺍﻟﺴﺭﻴﺭ، ﻭﻜﻠﻤﺎ ﺭﺃﻴﺕ‬ ‫ﺤﻤﺎﺴﻙ ﻴﺸﺘﺩ، ﺃﺯﺩﺍﺩ ﺘﺸﺒﺜﺎ ﺒﻘﺘﻠﻬﺎ.‬ ‫ﹰ‬ ‫*********‬
  • 6. ‫‪   ‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺴﺄﻗﻔﺯ ﻤﻥ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻤﻜﺘﺏ ﺇﻟﻰ ﺍﻟﻤﻁﺒﺦ، ﻭﺃﻋـﺩ ﻭﺠﺒـﺔ‬ ‫ﺴﺎﺨﻨﺔ. ﺴﺄﻗﺭﺃ ﻋﻥ ﺇﻀﺭﺍﺏ ﺍﻟﻨﺴﺎﺀ ﻓـﻰ ﺍﻷﺭﺠﻨﺘـﻴﻥ، ﻭﻋـﻥ‬ ‫ﺍﻟﺤﺠﺎﺏ ﻓﻰ ﺘﺭﻜﻲ، ﻭﻋﻥ ﻨﺴﺎﺀ ﺇﻴﻁﺎﻟﻴﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻅﺎﻫﺭﺍﺕ، ﺴﺄﻗﺭﺃ‬ ‫ﻜل ﻤﺎ ﻴﻘﻊ ﻋﻠﻴﻪ ﻴﺩﻱ ﻋﻥ ﺍﻟﻤﺭﺃﺓ ﻭﺍﻟﺭﺠل، ﻋﻥ ﺍﻟﺤـﺏ، ﻋـﻥ‬ ‫ﺍﻟﺩﻴﻥ ﻭﺍﻟﺴﻠﻁﺔ ﻭﺍﻟﺠﻨﺱ، ﻋﻥ ﻜﻴﻔﻴﺔ ﺍﻟﺨﺭﻭﺝ ﻤـﻥ ﺍﻟﺤﻅـﺎﺌﺭ‬ ‫ﺍﻟﻤﻐﻠﻘﺔ ﻋﻥ ﺍﺴﺘﻀﺎﻓﺔ ﺃﺼﺩﻗﺎﺌﻲ ﺒﺤﺭﻴﻪ ﺒﺎﻟﻐﺔ، ﻭﺍﻟﺘﺤـﺩﺙ ﻓـﻰ‬ ‫ﻤﻭﻀﻭﻋﺎﺕ ﺸﺘﻲ ﻋﻥ ﺍﻟﺴﻴﺎﺴﺔ ﻭﺍﻟﻌﻨﻑ ﻭﺍﻟﻌﻤل ﻓـﻰ ﻤﺼـﺎﻨﻊ‬ ‫ﻤﻐﻠﻘﺔ، ﻜﻠﻬﺎ ﺤﺭﻴﻡ، ﺃﻭ ﻜﻠﻬﺎ ﺭﺠﺎل، ﻋﻥ ﺴﻭﺀ ﺍﻟﺘﻐﺫﻴﺔ، ﻭﺍﻟﺤﻤل‬ ‫ﻭﺍﻹﺠﻬﺎﺽ، ﻋﻥ ﺍﻟﻤﻭﻀﺔ، ﻋﻥ ﺍﻟﺒﻨـﺎﺕ ﺍﻟﻤﺤﺠﺒـﺎﺕ ﺩﺍﺨـل‬ ‫ﻤﺩﺭﺠﺎﺕ ﺍﻟﺠﺎﻤﻌﺔ، ﻋﻥ ﺸـﺒﺎﺏ ﺍﻟﺨـﺭﻴﺠﻴﻥ، ﻋـﻥ ﺴـﺎﺌﻘﻲ‬ ‫ﺍﻟﺘﺎﻜﺴﻲ، ﻋﻥ ﺤﻕ ﺍﻟﻤﻭﺍﻁﻨﺔ.‬ ‫ﻜل ﺫﻟﻙ ﺴﻭﻑ ﺃﻓﺘﺢ ﺘﺎﺭﻴﺨﻪ، ﻭﻜﻲ ﻻ ﺃﻜـﻭﻥ ﺜﻠ ‪‬ـﺎ،‬ ‫ﺠ‬ ‫ﺴﺄﺭﺩﺩ ﺃﻏﻨﻴﺔ ﻤﻥ ﺍﻷﺭﺠﻨﺘﻴﻥ ﻟـ " ﻤﺭﺴﻴﺩﺱ ﺴﻭﺴﺎ "‬ ‫"ﻜل ﻤﺭﺓ ﻴﻤﺤﻭﻥ ﻓﻴﻬﺎ ﺸﺨﺼﻰ‬ ‫ﻜﻨﺕ ﺃﺨﺘﻔﻲ ﻤﻥ ﺍﻟﻭﺠﻭﺩ‬
  • 7. ‫ﻭﺤﻴﺩﺓ ﻤﻥ ﻋﻴﻨﻲ ﺘﺴﻴل ﺩﻤﻭﻉ‬ ‫ﻜﻨﺕ ﺃﺭﺒﻁ ﻋﻘﺩﺓ ﻓﻰ ﻤﻨﺩﻴﻠﻲ‬ ‫ﻭﻟﻜﻨﻨﻰ ﻜﻨﺕ ﺃﻨﺴﻰ‬ ‫ﺃﻥ ﻫﺫﻩ ﻟﻡ ﺘﻜﻥ ﻤﻭﺘﺘﻲ ﺍﻷﻭﻟﻲ‬ ‫ﻓﺄﺒﺩﺃ ﺍﻟﻐﻨﺎﺀ ﻤﻥ ﺠﺩﻴﺩ.‬ ‫ﻜﻴﻑ ﺠﺭﺅ ﺍﻟﺘﺎﺭﻴﺦ ﻋﻠﻰ ﺍﺨﺘﺯﺍل ﻜل ﻫﺫﻩ ﺍﻵﻫﺎﺕ..؟‬ ‫ﻁﻌﻡ ﺍﻟﺸﺎﻱ ﺍﻟﺴﺎﺨﻥ ﻴﺜﻴﺭ ﺃﺤﻘﺎﺩﻱ ﻨﺤﻭ ﺍﻟﺤﻴﺎﺓ، ﻁﺎﻟﻤـﺎ‬ ‫ﻟﻥ ﻴﺫﻜﺭ ﻓﻴﻬﺎ ﺃﻨﻨﻲ ﻜﻨﺕ ﻴﻭ ‪‬ـﺎ ﺃﺤـﺎﻭل ﺃﻥ ﺃﻜـﻭﻥ ﺸﺨﺼـﻴﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻤ‬ ‫ﻤﺴﺘﻘﻼ.‬ ‫ﹰ‬ ‫ﺃﺒﺭﻴل ٧٩٩١‬
  • 8. ‫‪  ‬‬ ‫ﻤﻥ ﻤﻨﺎ ﻟﻡ ﺘﺠﻥ ﻋﻨﺩﻤﺎ ﺭﺃﺕ ﺒﺎﺏ ﺍﻟﻤﺩﺭﺴﺔ ﺍﻹﻋﺩﺍﺩﻴـﺔ‬ ‫ﹸ‪‬‬ ‫ﻷﻭل ﻤﺭﺓ ﻭﺍﻟﻌﺼﺎﻓﻴﺭ ﺍﻟﻨﺎﻓﺭﺓ ﺘﺯﻗﺯﻕ ﺘﺤﺕ ﺍﻟﻘﻤﺼﺎﻥ ﺍﻟﺒﻴﻀﺎﺀ.‬ ‫ﻭﻷﻭل ﻤﺭﺓ ﺘﺼﺒﺢ ﺍﻟﻤﺩﺭﺴﺔ ﺒﻨﺎﺕ ﻓﻰ ﺒﻨﺎﺕ.‬ ‫ﻜﺎﻨﺕ ﺍﻟﺤﺠﻠﺔ ﻟﻌﺒﺔ ﺠﺩﻴﺩﺓ ﺘﻀﺎﻑ ﺇﻟﻰ ﺇﺭﺙ ﺍﻷﻟﻌـﺎﺏ‬ ‫ﺍﻟﻘﺩﻴﻤﺔ، ﻭﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﺍﻟﻜﺒﻴﺭﺍﺕ ﺘﺴﺭﻗﻥ ﺍﻟﻤﻘﺎﻋـﺩ ﻭﻨﺠﻠـﺱ ﻨﺤـﻥ‬ ‫ﺍﻟﺼﻐﻴﺭﺍﺕ، ﻓﺼﻭل ﺴﻨﺔ ﺃﻭﻟﻲ، ﻓﻭﻕ ﺍﻟﺩﻜﻙ.‬ ‫ﻤﺘﻰ ﻨﻜﺒﺭ ﻜﻲ ﻨﺴﺘﺭﺩ ﻤﺎ ﺃﺨﺫﺘﻪ ﻤﻨﺎ ﺍﻟﻜﺒﻴﺭﺍﺕ...؟‬ ‫ﺍﻟﻜﺒﻴﺭﺍﺕ ﺃﺠﺴﺎﺩﻫﻥ ﻀﺨﻤﺔ، ﻭﺼﺩﻭﺭﻫﻥ ﺒﺎﺭﺯﺓ ﻭﺃﺒﻠﺔ‬ ‫ﺍﻷﻟﻌﺎﺏ ﺘﺼﺭ ﻋﻠﻰ ﻟﻌﺒﺔ ﺍﻟﺘﻭﺍﺯﻥ، ﻭﻨﻁﺔ ﺍﻟﺤﺼﺎﻥ.‬ ‫ﻓﺼﻭل ﺴﻨﺔ ﺃﻭﻟﻲ ﻻ ﺘﻬﺘﻡ ﺒﺤﺼﺔ ﺍﻟﻨﺤﻭ، ﺨﺎﺼـﺔ ﻭﺃﻥ‬ ‫ﺍﻟﻤﺩﺭﺱ ﻜﺜﻴﺭ ﺍﻟﻐﻴﺎﺏ، ﻓﻘﻁ ﻴﺘﺭﺼﺼﻥ ﻤﺫﻫﻭﻻﺕ ﻓﻰ ﺍﻟﻨﻭﺍﻓـﺫ‬ ‫ﻟﻠﻔﺭﺠﺔ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﻭﻟﻌﺒﺔ ﺍﻟﺘﻭﺍﺯﻥ ﻓﻭﻕ ﺍﻟﺴﻭﺭ.‬
  • 9. ‫ﻓﻰ ﻴﻭﻡ ﺭﺃﻴﻨﺎ ﻤﺩﺭﺴﺔ ﺍﻷﻟﻌﺎﺏ، ﺘﻘـﻑ ﻤﻨﻬـﺎﺭﺓ ﻓـﻰ‬ ‫ﺍﻟﺤﻭﺵ، ﻭﻨﺎﻅﺭﺓ ﺍﻟﻤﺩﺭﺴﺔ ﺘﻌﻨﻔﻬﺎ ﺃﻤﺎﻡ ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ:‬ ‫ﻴﺎ ﺃﺒﻠﻪ.. ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﻋﻁﺭﺘﻬﺎ ﺘﻨﻁ ﻤﻨﻬﺎ ...‬ ‫ﺘﻭﺩﻴﻨﺎ ﻓﻰ ﺩﺍﻫﻴﻪ...‬ ‫ﺒﻁﻠﻲ ﺠﻨﻭﻥ ﺒﻘﻰ‬ ‫ﻟﻌﺒﻴﻬﻡ ﻟﻌﺒﺔ ﻋﻠﻰ ﻗﺩﻫﻡ.‬ ‫ﻭﻻ ﺃﻗﻭﻟﻙ ﺒﻼﺵ ﻟﻌﺏ ﺃﺤﺴﻥ.‬ ‫ﺘﻭﻗﻔﺕ ﺤﺼﺹ ﺍﻷﻟﻌﺎﺏ‬ ‫ﻓﻜﺎﻨﺕ ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﻓﻰ ﻟﻌﺒﺔ ﺍﻟﺤﺠﻠﺔ ﺘﻨﻁ، ﺘﺘﻘﺎﻓﺯ‬ ‫ﻭﻨﺤﻥ ﺍﻟﺼﻐﻴﺭﺍﺕ ﻨﺠﺭﻱ ﻤﻬﺭﻭﻻﺕ، ﺨﺎﺌﻔﺎﺕ ﺃﻥ ﻨﻘﻊ.‬ ‫ﻴﻭﻨﻴﻪ ٧٩٩١‬
  • 10. ‫‪ ‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺒﻌﺩ ﻟﺤﻅﺎﺕ ، ﺴﻴﻐﻠﻕ ﺍﻟﺒﺎﺏ ﻋﻠﻰ ﻨﻔﺴـﻪ ، ﻭﻴﺠﻠـﺱ‬ ‫ﻭﺤﻴﺩﺍ ، ﻭﻴﺠﺭﺏ ﺁﺨﺭ ﻜﻠﻤﺎﺕ ﻗﺭﺃﻫﺎ، ﻭ ﻴﻘﻀﻡ ﺃﻅﺎﻓﺭﻩ ﺤﺘـﻰ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺘﺒﻴﺽ ، ﻭﻴﺸﻌل ﺴﻴﺠﺎﺭﺓ ﻤﻥ ﺴﻴﺠﺎﺭﺓ ، ﻭ ﻴـﺩﺨﻥ ﺒﺸـﺭﺍﻫﺔ‬ ‫ﺍﻟﻤﺴﺘﻤﺘﻊ.‬ ‫ﺇﻨﻪ ﻻ ﻴﺴﻤﻊ ﺍﻟﻤﻭﺴﻴﻘﻰ ﺍﻵﻥ، ﻭﻻ ﻴﺤـﺏ ﺍﻟﺨﺭﺍﻓـﺎﺕ‬ ‫ﺍﻟﺩﻴﻨﻴﺔ ﻭﻻ ﻴﺸﻡ ﺍﻟﺭﺍﺌﺤﺔ ﺍﻟﻨﺘﻨﺔ ﺍﻟﻤﻨﺒﻌﺜﺔ ﻤﻥ ﺃﺼﺎﺒﻊ ﻗﺩﻴﻤﺔ.‬ ‫ﺇﻨﻪ ﻻ ﻴﺒﺎﻟﻰ ﺒﻤﺎ ﻴﺤﺩﺙ ﺨﺎﺭﺝ ﺍﻟﺤﺠﺭﺓ ﺍﻵﻥ.‬ ‫ﺍﻟﺯﻭﺠﺔ ﺘﻌﺩ ﻁﻌﺎﻡ ﺍﻟﻌﺸﺎﺀ، ﻭﺘﻐﻠﻕ ﺸﺒﺎﺒﻴﻙ ﺍﻟﺒﻴﺕ،‬ ‫ﺘﻁﻔﺊ ﺍﻟﺴﺨﺎﻥ ﺒﻌﺩ ﺃﻥ ﻏﻠﻲ ﺍﻟﻤﺎﺀ‬ ‫ﺇﻨﻬﺎ ﺘﺠﻬﺯ ﻨﻔﺴﻬﺎ‬ ‫ﺘﺨﺭﺝ ﻤﻥ ﺍﻟﺩﻭﻻﺏ ﻗﻤﻴﺹ ﻨﻭﻡ ﺃﺯﺭﻕ، ﻓﺭﺵ ﺍﻟﺴﺭﻴﺭ‬ ‫ﺃﺯﺭﻕ ﺤﺠﺭﺓ ﺍﻟﻨﻭﻡ ﺒﻴﻀﺎﺀ ﻨﺎﺼﻌﺔ، ﺘﻀﻔﻲ ﻋﻠﻰ ﺍﻷﺯﺭﻕ‬ ‫ﺸﺒﺎﺒﺎ ﻭﺩﻓﺌﺎ ﻭﻨﻌﻭﻤﺔ. ﺍﻟﺒﻴﺕ ﺃﺒﻴﺽ ﻓﻰ ﺃﺒﻴﺽ.‬ ‫ً‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻟﺤﻴﻁﺎﻥ ﺒﻴﻀﺎﺀ ﺍﻟﺴﺘﺎﺌﺭ ﺒﻴﻀـﺎﺀ، ﻭﺃﻁﺒـﺎﻕ ﺍﻟﻁﻌـﺎﻡ‬ ‫ﺒﻴﻀﺎﺀ.‬
  • 11. ‫ﻜﺄﻥ ﺍﻟﺒﻴﺕ ﺘﺴﻜﻨﻪ ﺍﻟﻤﻼﺌﻜﺔ ﻭﺍﻟﺭﺠل ﺍﻟﻘﺎﻁﻥ ﺍﻟﺤﺠـﺭﺓ‬ ‫ﺍﻟﻤﺠﺎﻭﺭﺓ ، ﺘﺩﺨل ﺒﺸﺭﺍﻫﺔ، ﻭﻴﺸﻌل ﺴﻴﺠﺎﺭﺓ ﻤـﻥ ﺴـﻴﺠﺎﺭﺓ ،‬ ‫ﻭﻴﺴﺘﻤﺘﻊ.‬ ‫ﻻ ﻴﺒﺎﻟﻲ ﺒﻤﺎ ﻴﺤﺩﺙ ﺨﺎﺭﺝ ﺍﻟﺤﺠﺭﺓ.‬ ‫" ﻋﺸﻘﻲ ﺍﻷﻭﺤﺩ "‬ ‫ﺃﻜﺘﺏ ﻭﺃﻨﺎ ﺃﺤﺱ ﺒﺸﻭﻕ ﺇﻟﻴﻙ ﻴﺠﺘﺎﺤﻨﻲ، ﺸﻭﻕ ﺍﻟﺒﺤـﺭ‬ ‫ﻷﻥ ﻴﻨﺩﺍﺡ ﻓﻭﻕ ﺸﺎﻁﺌﻪ ﺍﻟﺠﻤﻴل، ﻤﺒﻌﺜﺭ ﻋﻠﻰ ﺠﺴﺩﻩ ﺍﻟﻤﻼﺌﻜـﻲ‬ ‫ﻜﺎﺌﻨﺎﺘﻪ ﺍﻟﻤﻔﺭﻁﺔ ﺍﻟﺤﺴﺎﺴﻴﺔ ﻭﺍﻟﻀﻌﻑ، ﻜﻲ ﺘﺴﺘﻤﺩ ﻨﺒﺽ ﺤﻴﺎﺘﻬﺎ‬ ‫ﺍﻟﺩﺍﺌﻡ ﻤﻥ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺍﻷﺯﺭﻕ ﺍﻟﺼﺎﻓﻲ ﺍﻟﺫﻯ ﺘﺸﻌﻪ ﻋﻴﻨﺎﻙ ﻓﻰ ﻋﻤﻕ‬ ‫ﺒﺤﺭﻱ ﺍﻟﺫﻯ ﺁﻤﻥ ﺒﻌﺩ ﺘﻼﻁﻡ ﺃﻤﻭﺍﺠﻪ .. ﺃﻥ ﻟﻠﺒﺤﺭ ﻀﻔﺔ ﻭﺍﺤﺩﺓ‬ ‫*‬ ‫"‬ ‫ﻭﻫﻜﺫﺍ، ﻴﻨﺴﺞ ﺘﺼﻭﺭﺍﺕ ﺯﺭﻗﺎﺀ.‬ ‫ﻭﻴﻨﻔﺙ ﻫﻭﺍﺀ ﺍﻟﺴﻴﺠﺎﺭﺓ ﻭﻴﺩﻓﻌﻪ ﻋﺎﻟﻴﺎ ﻭﻴﻨﻅﺭ ﺇﻟﻴﻪ.‬ ‫‪‬‬ ‫ﻁﻭﻴﻼ ، ﺜﻡ ﻴﺸﻌل ﺴﻴﺠﺎﺭﺓ ﻤﻥ ﺴﻴﺠﺎﺭﺓ، ﻭﻫﻲ ﺘﺠﻬـﺯ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﻨﻔﺴﻬﺎ.‬ ‫**********‬ ‫ﻴﻨﺎﻴﺭ ٧٩٩١‬ ‫*‬ ‫ﻤﻥ ﺨﻁﺎﺏ ﻟﻠﺸﺎﻋﺭ ﻤﺠﺩﻱ ﺍﻟﺠﺎﺒﺭﻱ.‬
  • 12. ‫‪ ‬‬ ‫ﺃﺤﺏ ﺍﻟﻨﻅـﺭ ﺇﻟـﻰ ﺍﻟﻤـﺎﺭﺓ ، ﻭﺍﻟﺸـﺎﺭﻉ، ﻭﺍﻟﺒﻨـﺎﺕ‬ ‫ﺍﻟﺼﻐﻴﺭﺍﺕ ﻓﻰ ﻨﻬﺎﻴﺔ ﺍﻟﻴﻭﻡ ﺍﻟﺩﺭﺍﺴﻲ، ﻭﻫﻥ ﻋﺎﺌﺩﺍﺕ، ﺘﺤﻤل ﻜل‬ ‫ﻤﻨﻬﻥ ﻋﻠﻰ ﻜﺘﻔﻬﺎ ﻨﻬﺎﻴﺔ ﻴﻭﻡ ﻁﻭﻴل ﻤﻥ ﺍﻷﺴﺌﻠﺔ، ﻭﺸﻨﻁﺔ ﻤﻠﻴﺌـﺔ‬ ‫ﺒﺎﻟﻜﺭﺍﺴﺎﺕ، ﻭﺃﺼﺎﺒﻊ ﺒﺎﺭﺩﺓ ﻤﻥ ﻜﺜﺭﺓ ﺍﻟﻭﻀـﻭﺀ. ﻜـل ﻫـﺫﺍ‬ ‫ﻴﺠﻌﻠﻨﻲ ﺃﺸﻌﺭ ﺒﻠﺫﺓ ﺍﻟﺤﻴﺎﺓ ﻓﻰ ﻨﻬﺎﻴﺔ ﺍﻟﻘﺭﻥ ﺍﻟﻌﺸﺭﻴﻥ ﻭﺴـﻁﻭﺓ‬ ‫ﻤﻭﺕ ﺨﻁﻑ ﺃﺨﻲ ﺍﻟﺼﻐﻴﺭ، ﺜﻡ ﺃﺨﺘﻲ ﺍﻟﺼﻐﻴﺭﺓ، ﻭﺍﻟﺘﻰ ﺘﻤﻨﻴﺕ‬ ‫ﻁﻭﻴﻼ ﺃﻥ ﻴﻤﻨﺤﻨﻲ ﺍﷲ ﺇﻴﺎﻫﺎ، ﻭﻜﺎﻨﺕ ﺒﻴﻀﺎﺀ ، ﺠﻤﻴﻠﺔ ، ﺒﺸﻌﺭﻫﺎ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﺃﺴﻭﺩ ﻁﻭﻴل، ﺘﺸﺒﻪ ) ﻤﻲ( ﻓﻰ ﺨﻔﻪ ﺩﻤﻬﺎ، ﻭﺴﻜﺎﺭﺓ ﺭﻴﻘﻬﺎ ﺍﻟﻠﺫﻴﺫ‬ ‫ﺍﻟﺫﻯ ﻜﻠﻤﺎ ﺃﺸﺭﺏ ﻤﻨﻪ ﻻ ﺃﺭﺘﻭﻱ، ﺭﻴﻕ ﻴﺒﻌـﺙ ﻓﻴـﻙ ﺍﻟﺤﻴـﺎﺓ‬ ‫ﻭﺍﻟﻁﻤﺄﻨﻴﻨﺔ، ﻭﺃﻨﻙ ﻟﻥ ﺘﻐﺎﺩﺭ ﻫﺫﺍ ﺍﻟﻤﻜﺎﻥ ﺍﻟﺠﺎﻟﺴﺔ ﻓﻴﻪ ﻗﺒـل ﺃﻥ‬ ‫ﺘﻌﺒﺊ ﺒﻁﻨﻙ ﻭﺘﻤﻸ ﺭﺌﺘﻴﻙ ﻤﻥ ﻫﻭﺍﺀ ﺯﻓﻴﺭﻫﺎ. ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﺍﻟﺼﻐﻴﺭﺍﺕ‬ ‫ﻟﻬﻥ ﺭﻭﺍﺌﺢ ﺨﺎﺼﺔ، ﻭﻻ ﻫﻲ ﺒﺎﻟﺯﻫﻭﺭ ﻭﻻ ﺒـﺎﻟﻌﻁﺭ، ﺭﻭﺍﺌـﺢ‬ ‫ﺍﻟﻠﺒﻥ ﺍﻟﻤﻤﺯﻭﺝ ﺒﺭﺍﺌﺤﺔ ﺒﺭﺍﺯﻫﻥ ﻭﻋﺭﻕ ﺍﻟﺠﻠﺩ ﻭﺒﻭﺩﺭﺓ ﺍﻟﺘﻠـﻙ.‬ ‫ﺭﺍﺌﺤﺔ ﺘﺠﻌﻠﻙ ﺘﻤﺩ ﺃﻨﻔﻙ ﻁﻭﻴﻼ ﺒﻴﻥ ﺜﻨﻴﺎﺕ ﺭﻗـﺎﺒﻬﻥ، ﻭﺘﺘﺸـﻤﻡ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﻁﻭﻴﻼ، ﻓﺘﺼﺩﺭ ﻋﻨﻙ ﺁﻩ ﻁﻭﻴﻠﺔ ﻭﺘﻅل ﻋﻴﻨﺎﻙ ﻤﺴﺒﻠﺘﻴﻥ ﻭﺘﺭﺩﺩ:‬ ‫ﹰ‬ ‫ﺍﷲ .. ﺍﷲ ﻋﺴل ﻭﺴﻜﺭ . ﻭﺘﺸﻡ ، ﻭﺘﺸﻡ ، ﺘﺸﻡ.‬
  • 13. ‫ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﺍﻟﺼﻐﻴﺭﺍﺕ ﻴﺨﺒﺌﻥ ﺍﻟﻠﺒﻥ ﺩﺍﺨل ﺃﺜﺩﺍﺌﻬﻥ ﻟﺴﻨﻭﺍﺕ‬ ‫ﻗﺎﺩﻤﺔ.‬ ‫) ﻜﻨﺯ ﺍﻟﻠﺒﻥ ﺍﻟﻤﺨﺒﺄ ﻟﻤﺼﻪ، ﻭﻜﻨﺯ ﺍﻟﺩﻡ ﺍﻟﻤﺨﺒﺄ ﻟﻔﻀـﻪ،‬ ‫ﻭﻜﻨﺯ ﺍﻟﻘﻠﻭﺏ ﺍﻟﻤﺭﺍﻫﻘﺔ ﻟﻠﺤﺏ، ﻭﻜﻨﺯ ﺍﻟﺘﺼﻭﺭﺍﺕ ﻭﺍﻟﺘﺨـﻴﻼﺕ‬ ‫ﻋﻥ ﺤﺼﺎﻥ ﺃﺒﻴﺽ ﻭﻓﺎﺭﺱ ﺠﻤﻴل، ﻴﺸﺒﻪ " ﺃﺒـﻭ ﺯﻴـﺩ " ﻓـﻰ‬ ‫ﺠﺴﺎﺭﺘﻪ ﻭﻋﻨﺘﺭﺓ ﻓﻰ ﺤﺒﻪ، ﻭﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻓﻰ ﺨﻁﻔـﺔ ﻟﺴـﺕ‬ ‫ﺍﻟﺤﺴﻥ(‬ ‫ﻜﻨﻭﺯ ﻤﺨﺒﺄﺓ ﺩﺍﺨـل ﺠـﻭﻨﻼﺕ ﺍﻟﺼـﻨﻑ ﺍﻟﺨـﺎﻤﺱ‬ ‫ﻭﺍﻟﺴﺎﺩﺱ، ﻭﺼﻭﺕ ﺠﻤﺎل ﻋﺒﺩ ﺍﻟﻨﺎﺼﺭ ﻓﻰ ... " ﺒﺎﺴﻡ ﺍﻷﻤﺔ ،‬ ‫ﻭﺒﺎﺴﻡ ﺍﻟﺸﻌﺏ ، ﻭﺒﺎﺴﻡ ﺍﻟﺤﺭﻴﺔ".‬ ‫ﺍﻟﻭﻟﺩ ﺍﻟﺸﻘﻲ ﺍﺒﻥ ﺍﻟﺠﻴﺭﺍﻥ ﺍﻟﺠﺎﻟﺱ ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻘﻌﺩ ﺍﻟﻤﻘﺎﺒـل‬ ‫ﻟﻠﺒﻨﺕ ﺍﻟﻤﻜﺘﻨﺯﺓ ﺍﻟﺒﻴﻀﺎﺀ, ﺍﻟﺘﻰ ﻴﻨﺯ ﻋﺭﻗﻬـﺎ ﺒﺭﺍﺌﺤـﺔ ﺍﻟﺒـﻴﺽ‬ ‫ﺍﻟﻤﺴﻠﻭﻕ ﻭﺍﻟﻌﻴﺵ ﻭﺍﻟﻔﻴﻨﻭ، ﻭﻴﻌﻁﻴﻬﺎ ﺼﻭﺭﺓ ﺍﻟﻌﺫﺭﺍﺀ ﻭﺍﻟﺴـﻤﻴﺢ‬ ‫ﻭﺍﻟﻤﻼﺌﻜﺔ.‬ ‫ﺍﻟﺒﻨﺕ ﺍﻟﺒﻴﻀﺎﺀ ﺍﻟﻤﻜﺘﻨـﺯﺓ ﺍﻟﻤﺤﻤﻠـﺔ ﺒﺭﺍﺌﺤـﺔ ﺍﻟﻜﺒـﺩﺓ‬ ‫ﺍﻟﻤﺤﻤﺭﺓ ﺒﺎﻟﺒﺼل ﻭﺍﻟﺜﻭﻡ، ﺘﻌﻁﻲ ﺍﻟﻭﻟـﺩ ﺍﻟﺸـﻘﻲ ﺴﻨﺩﻭﺘﺸـﺎﺕ‬ ‫ﺍﻟﺒﻴﺽ ﻤﻘﺎﺒل ﺼﻭﺭﺓ ﺍﻟﻌﺫﺭﺍﺀ ﻭﺍﻟﻤﻼﺌﻜﺔ. ﺘﺠﻤـﻊ ﻜـل ﻫـﺫﻩ‬ ‫ﺍﻟﺼﻭﺭ ﺩﺍﺨل ﻗﻠﺒﻬﺎ، ﻭﻻ ﺘﻔﺭﻏﻬﺎ ﺇﻻ ﻓﻰ ﺍﻟﻠﻴل ﻓﺘﺠﻠﺱ ﺍﻟﻤﺴـﻴﺢ‬
  • 14. ‫ﻋﻥ ﻴﻤﻴﻨﻬﺎ ﻭﺘﻁﻌﻤﻪ ﺍﻟﻌﻴﺵ ﺍﻟﻔﻴﻨﻭ ﺍﻟﻤﺤﺸﻭ ﺒﺎﻟﺒﻴﺽ . ﻭﺍﻟﺒﻨـﺕ‬ ‫ﺍﻟﺒﻴﻀﺎﺀ ﺍﻟﻤﻜﺘﻨﺯﺓ، ﺘﺫﻫﺏ ﺼﺒﺎﺤﺎ ﺒﺠﻭﺍﺭ ﺸﺠﺭﺓ ﻤﺭﻴﻡ، ﻭﺘﺩﺨل‬ ‫‪‬‬ ‫ﻗﺒﻠﻬﺎ ﻓﺘﺤﺘﻭﻴﻬﺎ ﺍﻟﺸﺠﺭﺓ ﻭﺘﻅﻠل ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺒﺄﻭﺭﺍﻗﻬﺎ.‬ ‫ﺍﻷﻭﻻﺩ ﻴﺯﻓﻭﻨﻬﺎ ﻜل ﻴﻭﻡ ﻓﻰ ﺍﻟﻤﺭﻭﺍﺡ ) ﻴﺎﺘﺨﻴﻨﻪ ﻴﺎﻓﺸﻠﻪ‬ ‫ﻴﺎ ﻤﺭﺍﺕ ﺍﻟﻌﺴﻜﺭﻱ..(‬ ‫ﺍﻟﺒﻨﺕ ﺍﻟﻤﻜﺘﻨﺯﺓ ﺍﻟﺒﻴﻀﺎﺀ، ﺘﺨﺭﺝ ﻤﻥ ﺠﻴـﺏ ﻗﻤﻴﺼـﻬﺎ‬ ‫ﺼﻭﺭﺓ ﺍﻟﻤﺴﻴﺢ ﻭﺘﻁﻌﻤﻪ ﺍﻟﻔﻴﻨﻭ ﺒﺎﻟﺒﻴﺽ.‬ ‫ﻫﺫﻩ ﺍﻟﺒﻨﺕ ﺘﺠﻠﺱ ﺍﻵﻥ ﻭﺤﻴﺩﺓ ﺩﺍﺨل ﺠـﺩﺭﺍﻥ ﺃﺭﺒـﻊ،‬ ‫ﺘﺭﻀﻊ ﻤﻥ ﺜﺩﻴﻬﺎ ﺍﻟﻠﺒﻥ – ﺍﻟﻜﻨﺯ – ﺍﻟﻤﺨﺒﺄ ﻟـ " ﻤﻲ ".‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻟﺒﻨﺕ ﺍﻟﻤﻜﺘﻨﺯﺓ ﺍﻟﺒﻴﻀﺎﺀ، ﺍﻵﻥ ﺘﺠﻠﺱ ﻭﺤﻴـﺩﺓ ﻓـﻭﻕ‬ ‫ﻓﺭﺸﺘﻬﺎ، ﻭﺘﻜﺘﺏ ﻋﻥ ﺍﻟﺒﻨﺕ ﺍﻟﺒﻴﻀﺎﺀ ﺍﻟﻤﺨﺒﺄﺓ ﻓﻰ ﺸﺠﺭﺓ ﻤﺭﻴﻡ،‬ ‫ﻭﺘﻌﺒﺙ ﺒﺄﺼﺎﺒﻌﻬﺎ ﺍﻟﺒﺎﺭﺩﺓ ﻓـﻰ ﺭﻗﺒـﺔ ﺼـﻐﻴﺭﺘﻬﺎ ﺍﻟﺒﻴﻀـﺎﺀ‬ ‫ﺍﻟﻤﻜﺘﻨﺯﺓ، ﻓﺘﺨﺭﺝ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺭﺍﺌﺤﺔ ﺍﻟﻠﺒﻥ ﺍﻟﻤﻤﺯﻭﺝ ﺒﺎﻟﺒﺭﺍﺯ ﻭﺒﻭﺩﺭﺓ‬ ‫ﺍﻟﺘﻠﻙ ﻭﺭﺍﺌﺤﺔ ﺍﻟﺠﻠﺩ ﻭﺭﻴﺎﻟﺔ " ﻤﻲ ".‬ ‫ﺘﻤﺩ ﻓﻤﻬﺎ ﺍﻟﻜﺒﻴﺭ ﺘﻌﻠﻕ ﺒﻪ ﺭﻴﺎﻟﺔ ﺍﻟﺼﻐﻴﺭﺓ ﻭﺘﻌﺒﺊ ﺒﻁﻨﻬﺎ‬ ‫ﻭﺘﻤﻸ ﺼﺩﺭﻫﺎ ﻭﺘﺴﻴل ﺩﻤﻭﻋﻬـﺎ ﻭﺘـﺭﺩﺩ : ﺍﷲ .. ﺍﷲ ﻋﺴـل‬ ‫ﻭﺴﻜﺭ ﻭﺘﺸﻡ ، ﻭﺘﺸﻡ ، ﺘﺸﻡ .ﺍﻟﻤﻜﺘﻨﺯﺓ ﺍﻟﺒﻴﻀﺎﺀ ﺍﻵﻥ ﻓﻰ ﻨﻬﺎﻴﺔ‬ ‫ﺍﻟﻘﺭﻥ ﺍﻟﻌﺸﺭﻴﻥ ، ﺴﻨﺔ ٨٩ ، ﺍﻟﺴﺎﻋﺔ ﺍﻟﺨﺎﻤﺴﺔ ﻤﺴﺎﺀ. ﺍﻟﺴـﻤﺎﺀ‬
  • 15. ‫ﺘﻤﻁﺭ ، ﺘﻁل ﻤﻥ ﺍﻟﺒﻠﻜﻭﻨﺔ ، ﺘﻨﻅﺭ ﺇﻟـﻰ ﺍﻟﻤـﺎﺭﺓ ﻭﺍﻟﺸـﺎﺭﻉ‬ ‫ﻭﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﺍﻟﺼﻐﻴﺭﺍﺕ ﺍﻟﻌﺎﺌﺩﺍﺕ ﻓﻰ ﻨﻬﺎﻴﺔ ﺍﻟﻴﻭﻡ ﺍﻟﺩﺭﺍﺴﻲ ﻴﺤﻤﻠـﻥ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﺃﻜﺘﺎﻓﻬﻥ ﺍﻟﺸﻨﻁ ﺩﺍﺨﻠﻬﺎ ﺍﻟﻜﺭﺍﺴـﺎﺕ ﻭﻁﺒﺎﺸـﻴﺭ ﺃﺒـﻴﺽ،‬ ‫ﻭﺃﺼﺎﺒﻊ ﺒﺎﺭﺩﺓ.‬ ‫ﺍﻟﻤﻜﺘﻨﺯﺓ ﺍﻟﺒﻴﻀﺎﺀ ﺘﻨﺎﺩﻱ ﺼﻐﻴﺭﺘﻬﺎ: ﻴﺎﻫﺎﻤﻴﺱ، ﻴﺎﻤﻲ.‬ ‫ﺍﻟﺩﻨﻴﺎ ﺒﺘﻤﻁﺭ ﺘﻌﺎﻟﻭ ﺸﻭﻓﻭ‬ ‫ﺍﻟﻤﻜﺘﻨﺯﺓ ﺍﻟﺒﻴﻀﺎﺀ ﺘﻨﻅﺭ ﻤﻥ ﺍﻟﺒﻠﻜﻭﻨـﺔ ﻋﻠـﻰ ﺍﻟﺒﻨـﺎﺕ‬ ‫ﺍﻟﺼﻐﻴﺭﺍﺕ.‬ ‫ﻓﺒﺭﺍﻴﺭ ٨٩٩١‬
  • 16. ‫‪‬‬ ‫) ﺇﻟﻰ " ﺃﺭﻭﻱ ﺼﺎﻟﺢ " (‬ ‫ﻋﻨﺩﻤﺎ ﺘﻔﺘﺢ ﻏﺭﻓﺘﻲ، ﻭﺘﺠﺩ ﻤﻼﺒﺴﻲ ﺍﻟﺩﺍﺨﻠﻴﺔ ﻤﻠﻘﺎﺓ ﻋﻠﻰ‬ ‫ﺍﻷﺭﺽ ﻓﻰ ﺇﻫﻤﺎل، ﻭﺃﺜﺭ ﺍﻟﻨﻭﻡ ﻭﺭﺍﺌﺤﺔ ﺍﻟﻌﺭﻕ ﺘﻤﻸ ﺍﻟﻐﺭﻓـﺔ،‬ ‫ﻭﻋﻠﻰ ﺍﻟﺠﺩﺭﺍﻥ ﻤﻌﻠﻕ ﺠﺩﻭل ﺍﻟﻀﺭﺏ، ﻭﺠـﺩﻭل ﺍﻟﺤﺼـﺹ‬ ‫ﻭﺠﺩﻭﻟﺔ ﺒﻌﺽ ﺍﻟﺩﻴﻭﺍﻥ ﺍﻟﻘﺩﻴﻤﺔ، ﺃﻋﻠﻡ ﺠﻴﺩﺍ ﺃﻥ ﺍﻟﺭﺍﺌﺤﺔ ﺘﻤﻠﺅﻙ،‬ ‫‪‬‬ ‫ﻭﺃﻨﻙ ﺴﺘﺤﺎﻭل ﺘﺭﺘﻴﺏ ﺍﻟﺴﺭﻴﺭ ﺍﻟﻤﻬﻤل، ﻭﺭﺹ ﺃﻜﻭﺍﺏ ﺍﻟﺸـﺎﻱ‬ ‫ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻁﺒﺦ، ﻭﻏﺴل ﺍﻷﻁﺒﺎﻕ ﺍﻟﻌﻔﻨﺔ، ﻭﻤﺤﺎﻭﻟﺔ ﺠﺭﻴﺌـﺔ ﻤﻨـﻙ‬ ‫ﻁﺒﺦ ﻁﺒﻕ ﺃﺭﺯ ﺒﺎﻟﻠﺒﻥ، ﻭﻭﻀﻌﻪ ﻓﻰ ﺍﻟﺜﻼﺠﺔ.‬ ‫ﻷﻨﻙ ﺘﻌﻠﻡ ﺃﻨﻨﻲ ﺃﺤﺏ ﻫﺫﻩ ﺍﻷﺸﻴﺎﺀ.‬ ‫ﻏﺴل ﺍﻷﻁﺒﺎﻕ‬ ‫ﺼﻨﺎﻋﺔ ﺍﻷﺭﺯ ﺒﺎﻟﻠﺒﻥ،‬ ‫ﺴﻭﻑ ﺘﻔﻌل ﺫﻟﻙ ﻭﺃﻨﺕ ﺘﺼﻔﺭ ﻤﻨﺘﺸﻴﺎ ﻟﺩﺭﺠﺔ ﻨﺴـﻴﺎﻥ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺼﻨﺩﻭﻕ ﺍﻟﻘﻤﺎﻤﺔ ﻋﻠﻰ ﺒﺎﺏ ﺍﻟﺸﻘﺔ، ﻭﺍﻟﻨﺯﻭل ﻓﻰ ﺨﻔﺔ ﻭﺴـﺭﻋﺔ‬ ‫ﺇﻟﻰ ﺃﻗﺭﺏ ﻤﻘﻬﻲ ﻓﻰ ﺍﻨﺘﻅﺎﺭﻱ.‬ ‫ﺍﻟﺴﺎﻋﺔ ﺘﺠﺎﻭﺯﺕ ﺍﻵﻥ ﺍﻟﻌﺎﺸﺭﺓ ﻤﺴﺎﺀ ﻭﺍﻟﺠـﻭ ﺒـﺎﺭﺩ‬ ‫ﺒﻌﺽ ﺍﻟﺸﺊ، ﻭﻴﺎﻗﺔ ﺍﻟﺠﺎﻜﺕ ﻏﻴﺭ ﻤﺤﻜﻤـﺔ ﺍﻟﻐﻠـﻕ، ﻭﺍﻟﺸـﺎﻱ‬
  • 17. ‫ﺍﻟﺴﺎﺨﻥ ﻻ ﻴﺒﻌﺙ ﺍﻟﺩﻑﺀ ﻭﺍﻟﻤﻌﺩﺓ ﺒﺩﺃﺕ ﻓﻰ ﺍﻟﺤﺭﻜـﺔ، ﺘﺘـﺫﻜﺭ‬ ‫ﻁﺒﻕ ﺍﻷﺭﺯ ﺒﺎﻟﻠﺒﻥ، ﻓﻴﺴﻴل ﻟﻌﺎﺒﻙ.‬ ‫- ﻭﺤﻴﺎﺓ ﻭﺍﻟﺩﻙ .. ﻁﺒﻕ ﻜﺸﺭﻱ.‬ ‫ﻭﻜﺘﺭ ﺍﻟﺩﻗﺔ‬ ‫ﹼ‬ ‫ﺘﻠﺘﻬﻡ ﺍﻟﻁﺒﻕ ﻓﻰ ﻋﺠﺎﻟﺔ ﻭﺃﻨﺕ ﺘﻨﻅﺭ ﺇﻟﻰ ﺴﺎﻋﺔ ﻴﺩﻙ.‬ ‫- ﻴﺎﻩ ... ﺍﺘﺄﺨﺭﺕ ﻗﻭﻱ.‬ ‫ﺒﺎﻴﻥ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻤﺵ ﺭﺍﺠﻌﺔ‬ ‫ﻴﺎﻋﻤﻨﺎ .‬ ‫ﻁﺒﻕ ﻜﻤﺎﻟﺔ ، ﻭﺤﻴﺎﺓ ﻭﺍﻟﺩﻙ.‬ ‫" ﺍﻟﻤﻌﺩﺓ ﻁﺎﺤﻭﻨﺔ ﺍﻟﻭﻗﺕ " ﻫﻜﺫﺍ ﻜﻨﺕ ﺘﻘﻭل ﻟـﻲ ﻓـﻰ‬ ‫ﺸﺘﺎﺀﺍﺘﻨﺎ ﺍﻟﺴﺎﺒﻘﺔ ﻭﻨﺤﻥ ﻨﻤﺭ ﻤﻥ ﺒﺎﺏ ﺯﻭﻴﻠﺔ ﺇﻟﻰ ﺘﺤﺕ ﺍﻟﺭﺒﻊ..‬ ‫- ﺘﻌﺭﻓﻲ ﻓﻰ ﺍﻟﻐﻭﺭﻴﺔ ﻭﺍﺤﺩ ﺒﻴﻌﻤل‬ ‫ﺸﻭﻴﺔ ﻁﻌﻤﻴﺔ، ﺇﻨﻤﺎ ﺃﻴﻪ ... ﻋﺠﺏ.‬ ‫ﻭﻨﺸﺭﺏ ﺸﻭﻴﺘﻴﻥ ﺸﺎﻱ ﻓﻰ ﺍﻟﺤﺴﻴﻥ.‬ ‫ﻋﻨﺩ ﻻ ﺒﻴﺽ‬ ‫ﻭﺒﻌﺩﻫﺎ ﻨﺭﻭﺡ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺇﻻ ﺍﻨﺕ ﻗﺭﻴﺕ ﻜﺘﺎﺏ " ﺍﻟﻤﺴﺒﺘﺴﺭﻭﻥ" ..؟‬ ‫-ﻷ‬
  • 18. ‫- ﺃﻨﺎ ﺘﻌﺒﺎﻨﻪ ﻭﻋﺎﻴﺯﺓ ﺃﺭﻭﺡ‬ ‫- ﺘﺎﻜﺴﻲ‬ ‫- ﺁﺠﻲ ﻤﻌﺎﻜﻲ‬ ‫- ﻷ .. ﺨﻠﻴﻙ‬ ‫ﺘﺼﺒﺢ ﻋﻠﻰ ﺨﻴﺭ‬ ‫ﺘﻤﺴﺢ ﺭﺃﺴﻙ، ﺒﻴﺩﻙ، ﻭﺘﺘﺭﻜﻨﻲ ﻏﻴﺭ ﻤﺤﻜﻤـﺔ ﺍﻟﻐﻠـﻕ،‬ ‫ﻫﻜﺫﺍ ﺘﻌﻭﺩﻨﺎ، ﻨﻠﺘﻘﻲ ﺃﺘﺭﻜﻙ ﻭﺤﻴﺩﺍ، ﻭﺃﻋﻭﺩ، ﻭﻟﺴﻨﻭﺍﺕ ﻁﻭﻴﻠـﺔ،‬ ‫‪‬‬ ‫ﺃﻨﺘﻅﺭﻙ ، ﺃﻥ ﺘﻁﺭﻕ ﺍﻟﺒﺎﺏ، ﻭﺘﻘﺘﺤﻤﻨﻲ.‬ ‫ﺇﻻ ﺃﻨﻙ ﺘﻅل ﻭﺍﻗﻔﺎ ﻓﻰ ﺁﺨﺭ ﺍﻟﻁﺭﻴﻕ، ﻭﺍﻟﺘﺎﻜﺴﻲ ﻴﻤﺭﻕ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﻤﻥ ﺃﻤﺎﻡ ﻋﻴﻨﻴﻙ ﻤﺒﺘﻌﺩﺍ، ﺜﻡ ﺘﻤﺴﺢ ﺭﺃﺴﻙ ﺒﻴﺩﻙ ، ﻭﺘﻌـﻭﺩ ﺇﻟـﻰ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻟﻤﻘﻬﻲ.‬ ‫ﺘﺠﻠﺱ ﻓﻰ ﺒﺭﺍﺀﺓ، ﻭﺼﻤﺕ، ﺘـﺩﺨﻥ ﻋﻠﺒـﺔ ﺴـﺠﺎﺌﺭ،‬ ‫ﻭﺘﺸﺭﺏ ﺸﺎﻴﺎ ﻜﺜﻴﺭﺍ ﻭﺘﺭﺍﻨﻲ ﻜل ﺼﺒﺎﺡ ﺃﻤﺎﻡ ﺍﻟﺒﻴـﺕ، ﺸـﻌﺭﻱ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻏﻴﺭ ﻤﺭﺘﺏ، ﻤﻼﺒﺴﻲ ﻴﺒﺩﻭ ﻭﻋﻠﻴﻬﺎ ﺃﺜﺭ ﺍﻟﻨﻭﻡ، ﻭﻓـﻰ ﺃﺴـﻨﺎﻨﻲ‬ ‫ﺃﺼﻔﺭﺍﺭ ﺨﻔﻴﻑ.‬ ‫- ﺼﺒﺎﺡ ﺍﻟﺨﻴﺭ.‬ ‫ﻋﻠﻰ ﺍﷲ ﺘﻜﻭﻨﻲ ﻨﻤﺘﻲ ﻜﻭﻴﺱ..؟‬ ‫- ﻴﻌﻨﻲ .‬
  • 19. ‫ﻋﻥ ﺇﺫﻨﻙ ﻋﻨﺩﻱ ﺸﻐل.‬ ‫ﺘﻤﺘﺹ ﻋﻴﻨﺎﻙ ﺍﻟﻭﺍﻗﻑ ﺃﻤﺎﻤﻙ ﻓﻰ ﺒﺭﻭﺩﺓ ﻭﺍﺒﺘﺴﺎﻡ.‬ ‫ﻭﺘﻌﻭﺩ ﺇﻟﻰ ﺍﻟﺤﺠﺭ، ﻭﺘﻔـﺘﺢ ﺍﻟﺒـﺎﺏ، ﺘﺠـﺩ ﻤﻼﺒﺴـﻲ‬ ‫ﺍﻟﺩﺍﺨﻠﻴﺔ ﻤﻠﻘﺎﺓ ﻋﻠﻰ ﺍﻷﺭﺽ ﻓﻰ ﺇﻫﻤﺎل، ﻭﺃﺜﺭ ﺍﻟﻨﻭﻡ، ﻭﺭﺍﺌﺤـﺔ‬ ‫ﺍﻟﻌﺭﻕ ﺘﻤﻸ ﺍﻟﻐﺭﻓﺔ، ﻭﺘﺩﺨل ﻓﻰ ﻋﺠﺎﻟﺔ، ﻭﺘﻐﻠﻕ ﺍﻟﺒﺎﺏ، ﻭﺘﻨـﺎﻡ‬ ‫ﺒﻜﺎﻤل ﺜﻴﺎﺒﻙ ﻤﻤﺩﺍ ﻋﻠﻰ ﺍﻷﺭﺽ ﻓﻰ ﻭﺩﺍﻋﺔ ﻭﻫﺩﻭﺀ.‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻟﺸﻤﺱ ﺘﻁل ﺒﺭﺃﺴﻬﺎ ﻤﻥ ﺜﻘﺏ ﺍﻟﺒﺎﺏ، ﺘﺴـﻤﻊ ﻁﺭ ﹰـﺎ‬ ‫ﻗ‬ ‫ﺨﻔﻴﻔﺎ ﻓﻰ ﺭﺃﺴﻙ، ﺘﻘﻭﻡ ﻓﻰ ﻁﻴﺒﺔ، ﺘﻔﺘﺢ ﻴﺩﻙ ﻟﺒﺎﺌﻊ ﺍﻟﻠﺒﻥ.‬ ‫ﹰ‬ ‫- ﺼﺒﺎﺡ ﺍﻟﺨﻴﺭ ﻴﺄﺴﺘﺎﺫ.‬ ‫ﺍﻟﺴﺕ ﻜﺎﺕ ﻁﺎﻟﺒﺔ ﻜﻴﻠﻭ ﻟﺒﻥ..‬ ‫ﺒﺎﻟﻬﻨﺎ ﻭﺍﻟﺸﻔﺎ‬ ‫ﺘﻔﺘﺢ ﺍﻟﺜﻼﺠﺔ، ﺘﻀﻊ ﺍﻟﻜﻴﺱ، ﺜﻡ ﺘﺘﺭﺩﺩ ﻗﻠﻴﻼ، ﻓﺘﻌﻭﺩ ﺇﻟﻰ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﺍﻟﻤﻁﺒﺦ ﺘﺼﻨﻊ ﻁﺒﻘﺎ ﻤﻥ ﺍﻷﺭﺯ ﺒﺎﻟﻠﺒﻥ، ﻭﺘﻀﻌﻪ ﻓﻰ ﺍﻟﺜﻼﺠﺔ.‬ ‫ﹰ‬ ‫" ﻴﺎ ﺤﺒﻴﺒﻲ ﻜﻠﻤﺎ ﻫﺏ ﺍﻟﻬﻭﻱ... ﻭﺸﺩﺍ ﺍﻟﺒﻠﺒل "‬ ‫ﻨﺸﻭﻱ ﺤﺒﻪ ... ﻟﻔﻨﻲ ﻤﻥ ﻭﺤﺸﺔ ﺍﻟﻌﻤﺭ .... ﻓﻴﺭﻭﺯ ،‬ ‫ﻭﺍﻟﺨﻁﺎﺒﺎﺕ ﺍﻟﻘﺩﻴﻤﺔ ﻭﻤﺎﺌﺔ ﻋﺎﻡ ﻤﻥ ﺍﻟﻌﺯﻟﺔ.‬ ‫ﺃﺸﻴﺎﺀ ﺘﺤﺏ ﺃﻥ ﺘﺠﻤﻌﻬﺎ ﻓﻰ ﻭﺤﺩﺘﻙ.‬
  • 20. ‫ﻜﻠﻤﺎ ﺨﻠﻭﺕ ﺇﻟﻰ ﻨﻔﺴﻙ، ﺘﻔﺘﺢ ﻤﻠﻔـﺎﺕ ﻗﻠﺒـﻙ ﺍﻟﻘـﺩﻴﻡ،‬ ‫ﻭﺘﺭﺩﺩ ﻓﻰ ﺩﺍﺨﻠﻙ ﻜل ﺍﻟﺼﺩﻗﺎﺕ، ﻭﺍﻟﻤﺤـﺎﻭﺭﺍﺕ ﻭﺍﻟﺸـﺘﺎﺀﺍﺕ‬ ‫ﺍﻟﺴﺎﺒﻘﺔ، ﻋﻠﻙ ﺘﺠﺩ ﻤﺎ ﻴﺭﻀﻲ ﻏﺭﻭﺭﻙ ﻭﺼﻤﺘﻙ.‬ ‫) ﻭﻴﺒﻘﻲ ﺍﻟﺠﻨﺱ ﻏﻴﺭ ﻤﺸﺒﻊ: ﻟﻡ ﺘﻌﺩ ﺍﻷﺠﻭﺍﺀ‬ ‫ﺍﻟﺒﺎﺫﺨﺔ ﺘﻜﻔﻲ ﻟﺨﻠﻕ ﺍﻟﻤﺘﻌﺔ ﺍﻟﻬﺎﺭﺒﺔ ..(‬ ‫ﺘﻐﻠﻕ ﻗﻠﺒﻙ ﻋﻠﻰ ﺼﻭﺭﻱ ﺍﻟﻤﻌﻠﻘﺔ ﺃﻤﺎﻤﻙ، ﻭﺃﻨﺕ ﺘﺘﺼﻔﺢ‬ ‫ﺍﻟﻭﺭﻴﻘﺎﺕ ﺍﻟﻤﻬﻤﻠﺔ.‬ ‫ﻜﻨﺕ ﺒﺎﻷﻤﺱ ﺃﺤﺎﻭل ﺍﻟﻜﺘﺎﺒﺔ، ﻭﻟﻜﻥ ﺨﺎﻨﺘﻨﻲ ﺍﻟﺠﻤل، ﺃﻨﺎ‬ ‫ﻻ ﺃﺩﻋﻲ ﺍﻹﺒﺩﺍﻉ، ﻭﻟﻜﻥ ﺒﺩﺍﺨﻠﻲ ﻫﻭﺍﺠﺱ ﻭﻜﺘﺎﺒـﺎﺕ ﺃﺭﻴـﺩ ﺃﻥ‬ ‫ﺘﺨﺭﺝ، ﻜﻤﺎ ﻫﻲ ﺒﻌﻔﻭﻴﺘﻬﺎ، ﺒﺄﺨﻁﺎﺌﻬـﺎ ﺒﺎﻟﺼـﺭﺍﺤﺔ ﺍﻟﻤﻁﻠﻘـﺔ‬ ‫ﺩﺍﺨﻠﻬﺎ.‬ ‫) ﺤﻴﻥ ﻴﺘﺤﺩﺙ ﺍﻟﺒﺭﺠﻭﺍﺯﻱ ﻋﻥ ﺍﻟﺤﺏ، ﻓﺈﻨﻪ ﻴﻌﻨﻲ ﺒﻪ "‬ ‫ﺤﺎﻟﺔ" ﺤﺎﻟﺔ ﺍﻟﺴﺨﻭﻨﺔ، ﻭﺍﻻﻟﺘﻬﺎﺏ ﺍﻟﺘﻰ ﺘﻐﻤﺭ ﺍﻟﻜﻴﺎﻥ ﻟﻠﺤﻅﺎﺕ(.‬ ‫ﺘﻘﻭﻡ ﻓﺎﺭﺩﺍ ﺃﺠﻨﺤﺔ ﺍﻟﻭﺤﺩﺓ، ﻤﺤﻠﻘﺎ ﺒﻤﺎﻀﻴﻙ ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻜﺎﻥ،‬ ‫ﹰ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺘﺘﺭﻙ ﻤﺎ ﺒﻴﻥ ﻴﺩﻴﻙ ﻴﺴﻘﻁ ﻋﻠﻰ ﺍﻷﺭﺽ ﻓﻰ ﺇﻫﻤﺎل، ﻭﺘﺨﺭﺝ.‬ ‫ﺍﻟﺴﺎﻋﺔ ﺘﺩﻕ ﺍﻟﻌﺎﺸﺭﺓ ﻤﺴﺎﺀ.‬ ‫ﻭﺍﻟﺠﻭ ﺒﺎﺭﺩ ، ﻭﻴﺎﻗﺔ ﺍﻟﺠﺎﻜﺕ ﻏﻴـﺭ ﻤﺤﻜﻤـﺔ ﺍﻟﻐﻠـﻕ،‬ ‫ﺘﺠﻠﺱ ﻭﺤﻴﺩﺍ، ﺘﺩﺨﻥ ﻋﻠﺒﺔ ﺴﺠﺎﺌﺭ، ﻭﺘﺸﺭﺏ ﺸﺎﻴﺎ ﻜﺜﻴﺭﺍ.‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬
  • 21. ‫ﻭﺃﻋﻭﺩ ﺒﻌﺩ ﻗﻠﻴل، ﺃﺠﺩﻙ ﺘﺎﺭﻜﺎ ﻟﻲ ﻋﻠﺒﺔ ﺴﺠﺎﺌﺭ ﻭﻤﺸﻁ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﻜﺒﺭﻴﺕ ﻭﺒﻌﺽ ﺍﻟﻌﺭﻕ.‬ ‫ﻜﺎﻟﻌﺎﺩﺓ، ﺃﺘﻨﺎﻭل ﺒﻌﺽ ﺍﻷﻭﺭﺍﻕ ﺍﻟﻘﺩﻴﻤـﺔ ﻤـﻥ ﻋﻠـﻰ‬ ‫ﺍﻟﺭﻑ، ﺃﻗﺭﺃ ﻓﻰ ﻫﺩﻭﺀ ﺍﻟﻤﺘﻌﻭﺩ ﻋﻠﻰ ﻓﻙ ﺸﻔﺭﺓ ﺍﻟﻤﺤﺒﻴﻥ.‬ ‫) ﻫﺅﻻﺀ ﺍﻟﺫﻴﻥ ﺍﻋﺘﺎﺩﻭﺍ ﺃﻻ ﻴﺘﺤﻤﻠـﻭﺍ ﻋـﺏﺀ ﺍﻟﻠﻌﺒـﺔ‬ ‫ﺍﻟﺨﺸﻨﺔ، ﻭﺍﻥ ﻴﺠﺩﻭﺍ ﻤﻥ ﻴﻘﻭﻡ ﺒﺎﻟﺤﺴﺎﺏ ﺒﺎﻟﻨﻴﺎﺒﺔ ﻋـﻨﻬﻡ، ﻭﻫـﻡ‬ ‫ﺍﻟﻐﻨﻴﻤﺔ ﺍﻟﺠﺎﻫﺯﺓ (.‬ ‫ﺘﻤﻠﺅﻨﻲ ﻭﺤﺸﺔ ﻏﻴﺭ ﻋﺎﺩﻴﺔ، ﺃﺨﻠﻊ ﻜل ﻤﻼﺒﺴﻲ، ﻭﺃﻨـﺎﻡ‬ ‫ﻋﺎﺭﻴﻪ، ﻨﺎﻅﺭﺓ ﺘﺠﺎﻩ ﺍﻷﻭﺭﺍﻕ ﺍﻟﻤﺒﻌﺜﺭﺓ، ﻭﺍﻟﻌﻨﺎﻭﻴﻥ ﺍﻟﻭﺍﻀـﺤﺔ،‬ ‫ﻭﺍﻟﺼﻔﺤﺎﺕ ﻏﻴﺭ ﺍﻟﻤﻜﺘﻤﻠﺔ.‬ ‫ﻁﺭﻕ ﺨﻔﻴﻑ.‬ ‫ﺃﻓﺘﺢ .‬ ‫- ﺍﻹﻴﺠﺎﺭ ﻴﺎ ﺒﻨﺘﻲ،‬ ‫ﺩﻩ ﺘﺎﻟﺕ ﺸﻬﺭ ﻫل ﻋﻠﻴﻨﺎ‬ ‫ّ‬ ‫ﻻ ﺍﻨﺘﻲ ﻭﻻ ﺍﻷﺴﺘﺎﺫ ﺒﺘﺩﻓﻌﻭﺍ.‬ ‫ﺃﻏﻠﻕ ﺍﻟﺒﺎﺏ ﻓﻰ ﺤﺴﻡ ﻭﺘﺭﻭ ﻋﻠﻰ ﻭﺤﺩﺘﻲ، ﺃﺠﻠﺱ ﺒﻴﻥ‬ ‫ٍ‬ ‫ﺃﺸﻴﺎﺌﻲ ﺍﻟﻤﺒﻌﺜﺭﺓ، ﻭﺃﻋﻀﺎﺌﻲ ﺍﻟﻌﺎﺭﻴﺔ، ﻭﻋﻠﺒﺔ ﺴـﺠﺎﺌﺭﻙ ﺍﻟﺘـﻰ‬ ‫ﺃﻭﺸﻜﺕ ﺃﻥ ﺘﻨﺘﻬﻲ.‬
  • 22. ‫) ﺍﻟﻘﺎﻫﺭﺓ ٥١ ﺩﻴﺴﻤﺒﺭ:‬ ‫ﻋﺯﻴﺯﻱ " ﺹ "‬ ‫ﺒﺎﻜﺘﺒﻠﻙ ﻭﺃﻨﺎ ﻤﺵ ﻤﺘﺄﻜﺩﺓ ﺇﻨﻲ ﺤﺄﻜﻤل ﺍﻟﺠﻭﺍﺏ ﺩﻩ ﻷﻨﻲ‬ ‫ﻤﺵ ﻤﺘﺄﻜﺩﺓ ﺇﻨﻲ ﻗﺎﺩﺭﺓ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻜﺘﺎﺒﺔ ﺩﻟﻭﻗﺘﻲ – ﺒﺱ ﻓﻜﺭﺓ ﺍﻟﻜﺘﺎﺒﺔ‬ ‫– ﻋﻥ ﻨﻔﺴﻲ ﻟﻨﻔﺴﻲ ﺒﺩﺕ ﻟﻲ ﻗﺒﺤﻴﻪ ﻗﻭﻯ (.‬ ‫ﺃﺠﺩ ﺒﻴﻥ ﻤﻼﺒﺴﻙ ﺃﻭﺭﺍﻗﺎ ﻗﺩﻴﻤﺔ، ﺃﺘﺭﻜﻬـﺎ ﻜﻤـﺎ ﻫـﻲ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﺼﻔﺭﺍﺀ ﺒﺎﻟﻴﺔ.‬ ‫ﺃﺸﻌﺭ ﺒﺎﻟﺠﻭﻉ ﻭﺍﻟﺒﺭﺩ ، ﺃﻓﺘﺢ ﺍﻟﺜﻼﺠﺔ، ﺃﺨـﺭﺝ ﻁﺒـﻕ‬ ‫ﺍﻷﺭﺯ ﺒﺎﻟﻠﺒﻥ، ﺃﻤﻀﻎ ﻓﻰ ﺼﻤﺕ.‬ ‫ﻋﻴﻨﺎﻱ ﺘﺘﺎﺒﻊ ﺍﻟﻜﺘﺎﺒﺎﺕ ﺍﻟﻘﺩﻴﻤﺔ ﺍﻟﺘﻰ ﺭﺒﻤﺎ ﺃﻜـﻭﻥ ﻗـﺩ‬ ‫ﻨﺴﻴﺘﻬﺎ.‬ ‫) ﻓﻰ ٧٦ ﻜﺎﻥ ﺍﻟﻨﻅﺎﻡ )ﻴﻨﻭﻱ( ﻤﺤﺎﻭﻟﺔ ﺍﻟﺤﻔﺎﻅ ﻋﻠﻰ ﻤﺎ‬ ‫ﺃﻤﻜﻥ ﻤﻥ ﻤﻨﺠﺯﺍﺘﻪ )ﺍﻟﻘﻭﻤﻴﺔ( ﻭﻓﻲ ٣٧ ﻜﺎﻥ ﻗﺩ ﺃﺩﺭﻙ ﺃﻥ ﻫـﺫﺍ‬ ‫ﻤﺴﺘﺤﻴل، ﻭﻟﻜﻨﻪ ﻜﺎﻥ ﻤﺘﻭﺭﻁﺎ ﻓﻰ ﺴﻨﻴﻥ ﻁﻭﻴﻠﺔ ﻴﻤـﺘﺹ ﻓﻴﻬـﺎ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﻏﻀﺏ ﺍﻟﺸﻌﺏ – ﻭﻴﺨﺭﺴﻪ(.‬ ‫ﺍﻟﺤﻴﺎﺓ ﺍﻵﻥ ﻫﻲ ﺃﻭﻟﻰ ﺃﻥ ﺘﻌﺎﺵ ؟ ﺃﻡ ﻫﻲ ﻤﺤـﺎﻭﻻﺕ‬ ‫ﺃﺨﺭﻱ ﻟﻠﺤﻜﻲ، ﻭﻨﺭﻴﺩ ﺃﻥ ﻨﺤﻴﺎﻫﺎ، ﺃﻭ ﻨﻘﺒﺽ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻜﺎﻤﻠﺔ.‬
  • 23. ‫ﺃﻋﺭﻓﻙ ﺃﻥ " ﻋﻤﺭ ﻨﺠﻡ " ﻤﺎﺕ، ﻨﺘﻴﺠﺔ ﺃﺯﻤﺔ ﻗﻠﺒﻴﺔ، ﻤﻊ‬ ‫ﺍﻟﻌﻠﻡ ﺃﻨﻲ ﺭﺃﻴﺘﻪ ﻴﻭﻡ ﺍﻟﺜﻼﺜﺎﺀ ﻓﻰ ﺍﻷﺘﻴﻠﻴﻪ، ﻭﻜﺎﻥ ﻴﻀﺤﻙ. ﻜﻤـﺎ‬ ‫ﻤﺎﺕ ﺃﻨﻭﺭ ﻜﺎﻤل، ﺃﺨﺭ ﺍﻟﺴﻭﺭﻴﺎﻟﻴﻴﻥ. ﻤﺎﺕ . ﻤﺎﺕ ﻓﻰ ﺼـﻤﺕ‬ ‫ﺍﻟﻤﺤﺒﻴﻥ ﺍﻟﻬﺎﺩﺉ، ﺩﻭﻥ ﺇﺯﻋﺎﺝ.‬ ‫ﻜﻤﺎ ﻤﺎﺕ ﺨﺎﻟﺩ ﻋﺒﺩ ﺍﻟﻤﻨﻌﻡ ﻓﻰ ﻭﺩﺍﻋﻪ ﻭﺤـﺏ، ﺭﺃﻴﺘـﻪ‬ ‫ﻗﺒل ﻤﻭﺘﻪ ﺒﺜﻼﺜﺔ ﺃﻴﺎﻡ، ﻜﺎﻥ ﻴﺤﻤل ﻫﺎﻤﻴﺱ ﺍﺒﻨﻪ ﻤﺠﺩﻯ ﺍﻟﺠﺎﺒﺭﻱ،‬ ‫ﻴﻘﺒﻠﻬﺎ ، ﻭﻴﺭﻓﻌﻬﺎ ﻋﺎﻟﻴﺎ ﺒﻴﻥ ﺫﺭﺍﻋﻴﻪ، ﻭﺃﻤﻬﺎ ﺘﺠﻠـﺱ ﺒﺎﺴـﻤﺔ،‬ ‫‪‬‬ ‫ﻭﻋﻴﻨﺎﻫﺎ ﺘﺩﻤﻊ ﻓﻰ ﻓﺭﺡ.‬ ‫) ﺩﻟﻭﻗﺘﻲ ﺒﺱ ﻓﻬﻤﺕ ﺇﻴﻪ ﺍﻟﺴﺭ ﻓﻰ ﻤﻘﺩﺍﺭ ﺍﻟﻤﺫﻟﺔ ﺍﻟﻠـﻲ‬ ‫ﻨﻀﺤﺕ ﻓﻰ ﺃﻴﺎﻡ ﻤﺭﻀﻲ ، ﻜﺎﻨﺕ ﻤﺘﻭﺤﺸﺔ ﻤﻊ ﻜـل ﺼـﻔﻌﺔ‬ ‫ﺨﺩﺘﻬﺎ ﻭﺃﻨﺎ ﺒﺄﻤﺩ ﺇﻴﺩﻱ ﻟﻺﻨﺴﺎﻥ ﻭﺒﺎﺘﻁﻠﻌﻪ ﻭﻜﻠﻲ ﻋﺸﻡ ﺃﻨـﻪ ﻫـﺎ‬ ‫ﻴﻘﻭﻟﻠﻲ ﺍﻟﻜﻠﻤﺔ ﺍﻟﺴﺤﺭﻴﺔ ﺍﻟﻠﻲ ﺤﺎﺘﺭﻴﺤﻨﻲ ﻤﻥ ﺍﻟﻌﺫﺍﺏ ﻭﺘﺼﺎﻟﺤﻨﻲ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﻨﻔﺴﻲ(.‬ ‫ﻋﻠﻰ ﻓﻜﺭﺓ ﺇﻤﺒﺎﺭﺡ ﻓﻰ ﺍﻟﺸﻐل ، ﺍﻟﻤﻴﺩﺭ ﻁﻠﺒﻨﻲ، ﻭﻗـﺎل‬ ‫ﺒﻭﻗﺎﺤﺔ.‬ ‫ﻴﺎﺭﻴﺕ ﺃﺒﻌﺩ، ﻭﺒﻼﺵ ﺁﺠﻲ. ﻴﺎﺘﺭﻯ ﺘﻘﺩﺭ ﺘﻘﻭﻟﻠﻲ، ﺃﻋﻤل‬ ‫ﺇﻴﻪ ﻓﻰ ﺍﻟﻭﺭﻁﺔ ﺩﻯ؟ ﺃﺒﻌﺩ ﺼﺤﻴﺢ ﻭﻻ ﺃﻭﺭﺡ ﻏﻀـﺏ ﻋﻨـﻪ،‬ ‫ﻭﺒﻴﻨﻲ ﻭﺒﻴﻨﻪ ﺍﻟﺤﻜﻭﻤﺔ..؟!‬
  • 24. ‫ﻭﻻ ﺃﻗﻭﻟﻙ.‬ ‫) ﺒﺎﺨﺘﺼﺎﺭ .. ﺃﻨﺎ ﺃﺨﻴﺭﺍ ﺒﺎﺤﺼل ﻋﻠـﻰ ﻨـﻭﻉ ﻤـﻥ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻜﻨﺕ ﺒﺎﺩﻭﺭ ﻋﻠﻴﻪ ﻤﻥ ﺴﺎﻋﺔ ﻤﺎ ﻭﻋﻴﺕ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺩﻴﻨﺎ (.‬ ‫‪‬‬ ‫ﺨﻼﺹ ﻫﺴﻠﻡ ﻟﻘﻭﺓ ﻤﻨﻁﻕ ﺍﻟﺤﻴﺎﺓ ﻤﺵ ﻫﺎﺭﻭﺡ ﺍﻟﺸﻐل.‬ ‫ﻭﻫﺎﺘﻔﺭﻍ ﻟﻜﺘﺎﺒﺔ ﺘﺠﺭﺒﺘﻲ ﻋﻥ ﺠﺒل ﺍﻟﻤﺜﻘﻔﻴﻥ ﺍﻟﻴﺴﺎﺭﻴﻴﻥ‬ ‫ﻤﻥ ﺠﺒل ﺍﻟﺴﺘﻴﻨﺎﺕ.‬ ‫ﺇﻴﻪ ﺭﺃﻴﻙ ﺘﻨﻔﻊ ﺘﺘﺤﻜﻲ ...؟ ﻭﻻ ﻗﺩﻴﻤﺔ، ﻭﺒﺎﻴﺨﺔ، ﻭﻓﻴﻬﺎ‬ ‫ﻤﻁﺒﺎﺕ ﻜﺘﻴﺭ ﺇﺴﻤﻊ ﻜﺩﺍ.. ) ﺘﺤﻭل ﺯﻤﻥ ﻋﺒـﺩ ﺍﻟﻨﺎﺼـﺭ ﺇﻟـﻰ‬ ‫ﻤﺎﻀﻲ ﻀﺎﻋﺕ ﻤﻌﺎﻟﻤﻪ، ﻭﺘﻬﻨﺎ: ﻭﻟﻡ ﻨﺠﺩ ﻤﺎ ﻨﺘﻭﻜﺄ ﻋﻠﻴﻪ ﺴـﻭﻯ‬ ‫ﺍﻟﺤﻨﻴﻥ(.‬ ‫ﺇﻴﻪ ﺭﺃﻴﻙ ﺃﻀﻴﻊ ﻭﻗﺘﻲ، ﻭﺃﺼﻴﻎ ﺒـﺎﻗﻰ ﺍﻟﺤﻜﺎﻴـﺔ، ﻭﻻ‬ ‫ﺃﺒﻁل ﻭﺒﻼﺵ ﻫﺒل؟‬ ‫ﺘﻌﺭﻑ ﺒﺤﻥ ﻟﺫﻜﺭﻴﺎﺕ ﻗﺩﻴﻤﺔ، ﻭﻟﻤﺎ ﺃﺸﻭﻓﻬﺎ ﻗﺩﺍﻡ ﻋﻴﻨﻲ‬ ‫ﺒﺘﺘﺠﺴﺩ ﻓﻰ ﺸﺭﻴﻁ ﺃﻭ ﻓﻴﻠﻡ، ﺃﺭﺠﻊ ﻋﻥ ﺭﺃﻴﻲ.‬ ‫)ﻤﺎ ﺍﻟﺫﻯ ﻴﺒﻘﻲ ﻟﻨﺎ ﻤﻥ ﻫﺫﺍ ﺍﻟﺘﺎﺭﻴﺦ ﺍﻟﺫﻯ ﻫـﻭ ﺒـﺅﺭﺓ‬ ‫ﻤﺎﻀﻴﻨﺎ ﻭﻤﺭﻜﺯ ﻭﻋﻴﻨﺎ، ﻀﻤﻴﺭﻨﺎ(..‬
  • 25. ‫ﺃﻏﻠﻕ ﺴﻭﺴﺘﻪ ﺍﻟﺠﺎﻜﺕ ﺍﻟﺫﻯ ﺘﺭﻜﺘﻪ ﻟﻲ، ﻋﻠـﻰ ﻓﻜـﺭﺓ‬ ‫ﺃﺸﻜﺭﻙ ﻋﻠﻰ ﺸﻬﺎﻤﺘﻙ ﺩﻱ، ﻹﻥ ﺒﺭﻩ ﺍﻟﺩﻨﻴﺎ ﺒﺭﺩ، ﻴﺎ ﺘﺭﻯ ﺍﻨـﺕ‬ ‫ﻋﺎﻤل ﺇﻴﻪ ﻓﻰ ﺍﻟﺸﺘﺎ ﺩﻩ...؟‬ ‫ﺃﺨﺭﺝ، ﺃﺸﻌﺭ ﺒﺘﻴﺎﺭ ﺒﺎﺭﺩ ﻴﻠﺴﻊ ﻭﺠﻬﻲ ﻭﻜﺘﻔـﻲ، ﺃﻤـﺭ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺒﺴﺘﺎﻥ ﻤﺭ ﺍﻟﻜﺭﺍﻡ، ﻭﻟﻡ ﻴﻌﺩ ﻟﻸﺼـﺩﻗﺎﺀ ﻤﻌﻨـﻲ ﻭﻫـﻡ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺠﺎﻟﺴﻭﻥ، ﻴﺩﺨﻨﻭﻥ ﻓﻰ ﺸﺭﺍﻫﺔ ﻭﺃﻟﻡ، ﺃﺘﺎﻤل ﻭﺠـﻭﻫﻤﻡ، ﺃﻓﺎﺠـﺄ‬ ‫ﺒﺄﺤﺩﻫﻡ ﻴﻀﻊ ﻴﺩﻩ ﻋﻠﻰ ﻜﺘﻔﻲ، ﻭﻴﺒﺘﺴﻡ:‬ ‫- ﻤﻴﻥ .. " ﺃﺭﻭﻱ "؟‬ ‫ﺇﺯﻴﻙ‬ ‫ﻋﺎﺵ ﻤﻥ ﺸﺎﻓﻙ‬ ‫ﻓﻴﻥ ﺃﻴﺎﻤﻙ ؟‬ ‫ﻭﺤﺸﺎﻨﻲ‬ ‫- ﺇﻴﻪ‬ ‫ﻋﺎﻴﺸﻪ‬ ‫ﺇﺯﻴﻙ ﺃﻨﺕ‬ ‫ﹶ‬ ‫ﺃﺘﺭﻙ ﻴﺩﻩ ﻤﺎﺯﺍﻟﺕ ﻋﻠﻰ ﻜﺘﻔﻲ، ﻭﺃﺴﻴﺭ ﻭﺤﻴﺩﺓ ، ﻭﻤـﻥ‬ ‫ﺒﺎﺏ ﺍﻟﻠﻭﻕ، ﺇﻟﻰ ﻋﺎﺒﺩﻴﻥ ، ﺇﻟﻰ ﺘﺤﺕ ﺍﻟﺭﺒﻊ، ﺤﻴﺙ ﻭﻗﻔﻨﺎ ﻨﺘﺎﻤل‬
  • 26. ‫ﺍﻟﺨﻴﺎﻤﻴﺔ ﻭﺍﻟﻤﺸﺭﺒﻴﺎﺕ ﺍﻟﻘﺩﻴﻤﺔ، ﻨﻤﺭ ﻤﻥ ﺒﺎﺏ ﺍﻟﺨﻠﻕ ﺇﻟﻰ ﺒـﺎﺏ‬ ‫ﺯﻭﻴﻠﻪ.‬ ‫" ﻓﻰ ﺍﻟﻐﻭﺭﻴﺔ ﻭﺍﺤﺩ ﺒﻴﻌﻤل‬ ‫ﺸﻭﻴﺔ ﻁﻌﻤﻴﺔ، ﺇﻨﻤﺎ ﺃﻴﻪ .. ﻋﺠﺏ ..‬ ‫- ﻭﺍﺤﺩ ﻁﻌﻤﻴﺔ ﻭﺤﻴﺎﺘﻙ‬ ‫ﺒﺱ ﺘﻜﻭﻥ ﺴﺨﻨﺔ‬ ‫- ﻋﻠﻰ ﻓﻜﺭﺓ ، ﺍﻻﺴﺘﺎﺫ ﻟﺴﻪ ﻤﻌﺩﻱ‬ ‫- ﺃﺴﺘﺎﺫ ﻤﻴﻥ؟‬ ‫-ﺍﻷﺴﺘﺎﺫ!‬ ‫ﺃﻀﺤﻙ ﻁﻭﻴﻼ، ﺃﺴﻴﺭ ﺒﻤﻔﺭﺩﻯ، ﺃﻤﻀﻎ ﺍﻟﻁﻌﺎﻡ..‬ ‫ﹰ‬ ‫" ﺃﻨﺎ ﺩﺒﺕ ﻭﺠﺯﻤﺘﻲ ﻨﻌﻠﻬﺎ ﺩﺍﺏ‬ ‫ﻤﻥ ﻜﺘﺭ ﺍﻟﺘﺩﻭﻴﺭ ﻋﻠﻰ ﺍﻷﺤﺒﺎﺏ‬ ‫ﻴﺎ ﺴﻠﻤﻠﻡ ﻟﻭ ﺃﻋﺘﺭ ﻓﻰ ﺤﺒﻴﺏ‬ ‫ﺃﻨﺎ ﺃﺭﻗﺹ ﻤﻥ ﻜﺘﺭ ﺍﻹﻋﺠﺎﺏ.‬ ‫ﻜﺩﻫﻪ.. ﻜﺩﻫﻪ... ﻜﺩﻫﻪ..!‬ ‫ﺃﻨﺎ ﻗﻠﺒﻲ ﻤﺯﻴﻜﺎ ﺒﻤﻔﺎﺘﻴﺢ‬ ‫ﻤﻥ ﻟﻤﺴﻪ ﻴﻐﻨﻲ ﻟﻙ ﺘﻔﺎﺭﻴﺢ‬ ‫ﻤﻊ ﺇﻨﻲ ﻤﺎﻓﻁﺭﺘﺵ ﻭﺠﻌﺎﻥ‬
  • 27. ‫ﻭﻤﻌﺫﺏ ﻭﻤﺘﻴﻡ ﻭﺠﺭﻴﺢ‬ ‫‪ ‬ﹼ‬ ‫ﺒﺎﻨﺘﻁﻁ ﻭﺍﺘﻌﻔﺭﺕ ﻭﺍﺘﺭﻗﺹ ﻜﺩﻩ‬ ‫ﻜﺩﻫﻪ... ﻜﺩﻫﻪ.. ﻜﺩﻫﻪ!‬ ‫ﺒﻴﺎﻨﻭﻻ ﻭﺃﻻ ﺒﻨﻀﻪ ﻭﺤﺭﻜﺎﺕ‬ ‫ﺇﻁﻠﻌﻲ ﺒﻘﻲ ﻴﺎﻨﺼﺎﺹ ﻴﺎﻓﺭﻨﻜﺎﺕ‬ ‫ﺃﻨﺎ ﻋﺎﺯﻤﻙ ﻴﺎ ﺤﺒﻴﺒﻲ ﻟﻤﺎ ﺍﻻﻗﻴﻙ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﻓﺴﺤﻪ ﻓﻰ ﺠﻤﻴﻊ ﺍﻟﻁﺭﻗﺎﺕ.‬ ‫ﺘﺘﻨﻁﻁ ﻨﺘﻌﻔﺭﺕ ﻨﺘﺭﻗﺹ ﻜﺩﻩ‬ ‫)* (‬ ‫ﻜﺩﻫﻪ... ﻜﺩﻫﻪ .. ﻜﺩﻫﻪ..!‬ ‫ﻴﺎﻩ ﻴﺎﺠﺎﻫﻴﻥ ! ؟ ﺇﻴﻪ ﻴﺎ " ﺃﺭﻭﻱ" ﻤﺎﻟﻙ، ﺒﺘـﺭﻗﺹ ﻭﻻ‬ ‫ﺒﺘﺒﻜﻲ ، ﻤﺎﻟﻙ..؟‬ ‫ﻤﺵ ﻋﻠﻰ ﺒﻌﻀﻙ ﻟﻴـﻪ؟ ﺤﻨﻴﺘـﻲ ﻟﻠﻨـﺎﺱ، ﻟﻠﻨـﺎﺱ،‬ ‫ﻭﺍﻟﺸﺎﺭﻉ، ﻭﺍﻟﻘﻬﻭﺓ..؟‬ ‫ﻭﻟﻌﻨﻴﻪ ﺍﻟﺯﺍﻴﻐﻴﻥ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺭﺍﻴﺢ ﻭﺍﻟﺠـﺎﻱ، ﻴﺸـﻡ ﻓـﻴﻬﻡ‬ ‫ﺭﻴﺤﺘﻙ، ﺃﻭﻴﺸﻭﻓﻙ ﻭﺍﻨﺘﻲ ﺒﺘﺒﻌﺩﻱ ﻋﻨﻪ ، ﺘﻐﻴﺒﻰ...؟‬ ‫ﺒﻴﻔﻜﺭﻙ ﺒﻤﺎﻀـﻲ ﺸـﺒﺎﺒﻙ ، ﻭﺍﻟﺠﺎﻤﻌـﺔ، ﻭﺍﻟﺤﺭﻜـﺔ‬ ‫ﺍﻟﻁﻼﺒﻴﺔ.‬ ‫*‬ ‫ﻤﻥ ﻗﺼﻴﺩﺓ ﻟﻠﺭﺍﺤل ﺼﻼﺡ ﺠﺎﻫﻴﻥ‬
  • 28. ‫ﺒﻤﺼﺭ، ﺒﻤﺭﻀﻙ ﻓﻰ ﺃﺸﺒﻴﻠﻴﻪ، ﺃﺸﺒﻴﻠﻴﻪ ﺒﺎﻟﻌﺭﺒﻲ ﺘﻌﻨـﻲ‬ ‫ﺴﻴﻔﻠﻴﺎ.‬ ‫- ﺍﻜﺘﺸﻔﺕ ﻓﻴﻬﺎ ﺇﻨﻲ ﻟﻭﺤﺩﻱ‬ ‫ﻴﺎ ﺘﺭﻯ ﺍﻟﺸﺘﺎ ﺍﻟﻠﻲ ﺠﺎﻱ ﻫﺎﻋﻤل ﺃﻴﻪ...؟‬ ‫ﻴﺎﺴﻼﻡ ﻴﺎ ﻋﻡ ﺠﺎﻫﻴﻥ.‬ ‫ﺍﷲ ﻴﺴﺎﻤﺤﻙ ﻴﻌﻨﻲ ﻜﺎﻥ ﻻﺯﻡ ﺘﻤﻭﺕ!‬ ‫ﺘﻤﻭﺕ‬ ‫ﺇﻴﻪ ﺍﻟﻠﻴل ﻟﻴل، ﻭﺍﻟﺩﻨﻴﺎ ﺒﻘﺕ ﺒﺭﺩ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻴﺎ ﺘﺭﻯ ﺃﻨﺕ ﻓﻴﻥ ﺩﻟﻭﻗﺕ؟‬ ‫ﻋﻨﺩ ﻻ ﺒﻴﺽ ﻭﻻ ﺴﺎﺭﺡ ﺯﻱ ﻋﺎﺩﺘﻙ.‬ ‫ﺃﻨﺎ ﺨﻼﺹ ﺘﻌﺒﺕ ، ﺇﻴﻪ ﺍﻟﻠﻲ ﻤﻤﻜﻥ ﻴﻔﻘﺩﻩ ﺸﺨﺹ ﺯﻴﻲ‬ ‫ﺒﺎﻟﻤﻭﺕ؟‬ ‫ﺤﺎﺘﺨﻠﺹ ﻋﻠﻰ ﺍﻷﻗل ﻤﻥ ﺍﻟﻭﻀﻊ ﺍﻟﻤﻬﻴﻥ ﺩﻩ!‬ ‫ﻜﺈﻥ ﻓﻴﻪ ﺤﺩ ﻭﺍﻗﻑ ﺒﻴﻨﺎ ﻤﺵ ﻗﺎﺩﺭﺓ ﺃﺘﺠﺎﻭﺯﻩ‬ ‫ﺃﻭ ﺃﺨﻁﻴﻪ‬
  • 29. ‫ﺤ ـﺩ ﺯﻱ ﺍﻟﺤﻴﻁ ـﺔ ﺍﻟﺴ ـﺩ ، ﻜ ـﺎﻥ" ﻗ ـﺩﺭ ﺍﻟﻐ ـﺭﻑ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺍﻟﻤﻘﺒﻀﺔ")*(‬ ‫ﺘﻌﺭﻑ ﻤﻴﻥ ﺍﻟﺤﺩ ﺩﻩ .. ﺃﻨﺕ‬ ‫) ﺴﺎﻋﺎﺕ ﺒﻜﺘﺏ ﺒﺎﻟﻌﺎﻤﻴﺔ، ﻭﺴﺎﻋﺎﺕ ﺒﺎﻟﻔﺤﺼـﻲ، ﺯﻱ‬ ‫ﺍﻟﻜﻼﻡ ﻤﺎ ﻴﺠﻲ ﻋﻠﻰ ﺒﺎﻟﻲ ﺒﻜﺘﺏ(.‬ ‫ﻋﻠﻤﻨﻲ ﺩﺴﺘﻭﻓﺴﻜﻲ ﻤﻌﻨﻲ ﺍﻟﺤﻴﺎﺓ، ﻭﻤﻌﻨﻲ ﺍﻟﻴﺄﺱ ، ﺃﻨـﺎ‬ ‫ﻜﺩﻩ ﺒﺸﻜﻠﻲ ﺍﻟﺒﺎﻫﺕ ، ﻭﺴﻨﺎﻨﻲ ﺍﻟﻤﺴﻭﺩﺓ، ﻭﺒﺨﺭﺝ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻨﺎﺱ.‬ ‫ﻭﺃﻀﺤﻙ ﻤﻥ ﻨﻔﺴﻲ ﻟﻤﺎ ﺘﺤﺏ ﺃﻭ ﺘﺘﺼﻭﺭ ﺤﺎﻟﺔ ﺇﻨﺴﺎﻨﻴﺔ‬ ‫ﻤﺎﺸﻴﻪ ﻋﻠﻰ ﺍﻷﺭﺽ(.‬ ‫ﺒﺎﻴﻨﻲ ﺯﻫﻘﺕ.‬ ‫ﻤﺵ ﻋﺎﻴﺯﺓ ﺃﻜﺘﺏ ﺩﻟﻭﻗﺕ.‬ ‫)ﻏﻀﺏ ﻋﻨﻲ ﺇﺒﺘﺩﻴﺕ ﺃﺸﻭﻑ ﻓﻜـﺭﺓ ﺠﺩﻴـﺩﺓ ﺇﺒﺘـﺩﺕ‬ ‫ﺘﺩﺍﻋﺒﻨﻲ ﻓﻜﺭﺓ ﺇﻨﻲ ﻟﻤﺎ ﺃﻭﺼل ﻤﺭﺤﻠﺔ ﻤﻌﻴﻨﺔ ﻤـﻥ ﺍﻟﻌﺠـﺯ، ﺃﻭ‬ ‫ﺃﻨﺘﺤﺭ(.‬ ‫)١(‬ ‫ﻨﻔﺴﻲ ﺃﺤﺼل ﻋﻠﻰ ﺃﻜﺒﺭ ﻗﺩﺭ ﻤﻥ ﺍﻟﺤﺏ.‬ ‫ﻫﺎﻗﻭﻡ ﺃﻋﻤل ﺸﺎﻱ ﺴﺎﺩﺓ ﻤﻥ ﻏﻴﺭ ﺴﻜﺭ‬ ‫)*( ﻋﻨﻭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻴﺔ ﻋﺒﺩ ﺍﻟﺤﻜﻴﻡ ﻗﺎﺴﻡ:‬ ‫)١(- ﺒﻴﻥ ) ﺍﻷﻗﻭﺍﺱ ( ﻤﻥ ﻜﺘﺎﺏ " ﺍﻟﻤﺒﺘﺴﺭﻭﻥ" :‬ ‫ﺃﺭﻭﻱ ﺼﺎﻟﺢ.‬
  • 30. ‫ﻴﻤﻜﻥ ﻴﺤﺭﻕ ﻗﻠﺒﻲ ﻭﻴﻔﺤﻤﻪ ﻭﻴﺨﻠﻴﻪ ﻴﺒﻁل ﺩﻕ‬ ‫ﺃﻭ ﺘﺴﻴﺦ ﺭﻭﺤﻲ ﻋﻠﻴﺎ ﻭﺃﻤﻭﺕ ..‬ ‫***********‬ ‫ﺴﺒﺘﻤﺒﺭ ٧٩٩١‬
  • 31. ‫‪ ‬‬ ‫‪ ‬ﻁﺏ ﻗﻭﻤﻲ ﺍﻋﻤﻠﻴﻠﻲ ﺸـﺎﻱ ﻜﺸـﺭﻱ ﺴـﻜﺭ‬ ‫ﺨﻔﻴﻑ، ﻭﺤﻴﺎﺘﻙ ﺃﻋﺭﻑ ﺃﻥ ﺼﻭﺘﻲ ﺍﻟﻤﺭﺘﻔﻊ ﻴﺯﻋﺠﻬﺎ ﻜﺜﻴـﺭﺍ،‬ ‫‪‬‬ ‫ﺃﺨﻔﻀﺘﻪ.‬ ‫- ﻋﻨﺩ ﺴﺠﺎﻴﺭ؟‬ ‫ﺃﺨﺫﺕ ﺃﻋﺒﺙ ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻜﺘﺏ .... ﻭﺍﻟﻜﺘﺏ ﺍﻟﻤﻠﻘـﺎﻩ ﻋﻠـﻰ‬ ‫)١(‬ ‫" ﻭ ﺃﻭﺸﻜﺕ ﺃﻥ ﺘﺼـل‬ ‫ﺍﻷﺭﺽ ﻜﺎﻨﺕ ﺘﻘﺭﺃ " ﺭﺍﻤﺔ ﻭﺍﻟﺘﻨﻴﻥ‬ ‫ﺇﻟﻰ ﻗﺭﺏ ﺍﻟﻨﻬﺎﻴﺔ ﺘﻘﺭﻴﺒﺎ ) . ﻟﻡ ﺃﻋﺭﻑ ﻨﺸﻭﺓ ﺍﻟﺴـﻌﺎﺩﺓ ﺍﻟﺘـﻰ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺘﻁﻴﺭ ﺍﻟﻘﻠﺏ ﻭﺘﺘﺠﺎﻭﺯ ﺍﻟﺤﻭﺍﺱ ﺇﻻ ﻓﻰ ﺃﻴﺎﻡ ﺍﻟﻜﺸﻑ ﺍﻷﻭﻟﻲ ﺍﻟﺘﻰ‬ ‫ﻻ ﻴﻤﻜﻥ ﺃﻥ ﺘﻌﻭﺩ‬ ‫ﻋﺎﺩﺕ ﻤﻥ ﺍﻟﻤﻁﺒﺦ ﺘﺤﻤل ﺼـﻴﻨﻴﺔ ﺍﻟﺸـﺎﻱ. ﻭﻴـﺩﺍﻫﺎ‬ ‫ﺘﺭﺠﻔﺎﻥ، ﻭﻗﻔﺕ ﻗﻠﻴﻼ ﻗﺒل ﺃﻥ ﺘﻀﻊ ﺍﻟﺼﻨﻴﺔ ﻤﻥ ﻴﺩﻫﺎ.‬ ‫ﹰ‬ ‫- ﺇﻴﻪ ﺭﺃﻴﻙ؟‬ ‫ﻓﻰ ﺇﻴﻪ‬ ‫)1( ﺭﻭﺍﻴﺔ ) ﺭﺍﻤﻪ ﻭﺍﻟﺘﻨﻴﻥ (: ﺇﺩﻭﺍﺭ ﺍﻟﺨﺭﺍﻁ .‬
  • 32. ‫- ﺍﻟﺭﻭﺍﻴﺔ.‬ ‫ﻤﺎ ﺃﻋﺭﻓﺵ ﺃﻓﺘﺢ ﻜﺘﺎﺏ ﺇﻻ ﻟﻤﺎ ﺍﺨﻠﺹ ﺍﻟﻠﻲ ﻤﻌﺎﻴﺎ.‬ ‫ﹼ‬ ‫ﺴﺎﻋﺎﺕ ﺒﺤﺱ ﺇﻨﻲ ﺭﻭﻤﺎﻨﺴـﻴﺔ ﺃﻜﺜـﺭ ﻤـﻥ ﺍﻟـﻼﺯﻡ،‬ ‫ﻭﺴﺎﻋﺎﺕ ﻜﻤﺎﻥ ﺃﺨﺎﻑ ﺃﻜﻭﻥ ﻋﺒﻴﻁﻪ، ﻤﺭﺓ ﻭﺍﺤﺩ ﻋﺭﻓﺘﻪ ﺯﻤـﺎﻥ‬ ‫ﻗﺎل : " ﺃﻯ ﺤﺩ ﻤﻤﻜﻥ. ﻴﺎﺨﺩ ﺍﻟﻠﻲ ﻓﻰ ﺍﻴﺩﻱ ﺒﻬﺴـﻭﻟﺔ" ﻤـﻊ ﺃﻥ‬ ‫ﻤﺎﺩﻴﺘﻭﺵ ﻏﻴﺭ ﻗﻠﻡ ﺠﺎﻑ.‬ ‫ﻭﻀﺤﻜﺕ ﺒﺴﺨﺭﻴﺔ ..... ﻭﻭﻀﻌﺕ ﺍﻟﺼـﻴﻨﻴﺔ ﻋﻠـﻰ‬ ‫ﺍﻟﻤﻜﺘﺏ، ﻭﺃﺨﺫﺕ ﺘﺭﺘﺏ ﺍﻷﻭﺭﺍﻕ ﻭﺍﻟﻜﺘﺏ ﻓﻰ ﺴﺭﻋﺔ ﻭﻨﺸـﺎﻁ.‬ ‫ﺜﻡ ﺠﻠﺴﺕ ﺃﻤﺎﻤﻲ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻜﺭﺴﻲ ﺍﻟﻬﺯﺍﺯ، ﻭﻫﻲ ﺘﻤﺩ ﻴﺩﻫﺎ ﺒﻜﻭﺏ‬ ‫ﺍﻟﺸﺎﻱ.‬ ‫- ﺤﺎﺠﺎﺕ ﻜﺘﻴﺭ ﺼـﻐﻴﺭﻩ، ﺍﻟﻭﺍﺤـﺩ ﺒﻴﻔـﺭﻁ ﻓﻴﻬـﺎ،‬ ‫ﺒﻤﺯﺍﺠﻪ، ﻭﻟﻜﻥ ﻤﺵ ﺍﺒﻌﺩ ﻤﻥ ﻜﺩﺍ.‬ ‫ﻤﺩﺩﺕ ﻴﺩﻱ، ﺃﺨﺫﺕ ﺍﻟﻜﻭﺏ ﻤﻥ ﻴﺩﻫﺎ.‬ ‫- ﺃﻴﻪ ﺘﻘﻭﻯ!‬ ‫- ﺃﺒﺩﺍ ﻭﺤﻴﺎﺘﻙ ﻜﺘﻴﺭ ﺒﺘﺭﻋﺏ ﻟﻤﺎ ﺒﻨﺎﻡ ﻟﻭﺤﺩﻱ ، ﻟﻜـﻥ‬ ‫ِ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﺒﻌﻤل ﺸﺠﺎﻋﺔ ﻭﺍﻓﺘﺢ ﺍﻟﺸﺒﺎﻙ ﻭﺍﻨﺎﻡ ﻓﻰ ﺍﻟﻁل، ﻭﺴﺎﻋﺎﺕ ﺃﻓـﺘﺢ‬ ‫ﹸ‬ ‫ﺯﺭﺍﻴﺭ ﺍﻟﻘﻤﻴﺹ ﻟﻠﻬﻭﻱ ﻭﺍﻭﻟﻊ ﺍﻟﺭﺍﺩﻴﻭ ﻋﻠﻰ ﺃﻯ ﺤﺎﺠﺔ ﺘـﻭﺵ ،‬ ‫ﺃﻭ ﻫﻭ ﻴﻌﻤل ﻟﻠﻭﺍﺤﺩ ﺤﺱ.‬
  • 33. ‫- ﻴﺎ ﺒﺨﺘﻙ.‬ ‫ﺒﺘﻘﺩﺭﻱ ﺘﻌﻤﻠﻲ ﺍﻟﻠﻲ ﺍﻨﺕ ﻋﺎﻴﺯﺍﻩ ﻭﻭﻗﺕ ﻤﺎ ﺘﺤﺒﻲ‬ ‫ِ‬ ‫ﺃﻨﺎ ﺍﻤﺒﺎﺭﺡ، ﻤﺴﻜﺕ ﺍﻟﻘﻠﻡ ﻋﺸﺎﻥ ﺍﻜﺘـﺏ ، ﻤﻔـﻴﺵ ﻭﻻ‬ ‫ﻜﻠﻤﺔ ﻋﺎﻴﺯﺓ ﺘﻁﻠﻊ ﻭﻋﻤﺎﻟﺔ ﺃﺤﺎﻭل ﻤﻊ ﻨﻔﺴﻲ ﻭﺁﺨﺭ ﻤﺎﺯﻫﻘـﺕ،‬ ‫ﺭﻤﻴﺕ ﺍﻟﻘﻠﻡ ، ﻭﻗﻤﺕ ﻋﻤﻠﺕ ﺸﺎﻱ ﻜﺸﺭﻱ، ﺴﻜﺭ ﺨﻔﻴﻑ، ﻭﺨﺩﺕ‬ ‫ﺩﺵ ، ﻭﻓﺘﺤﺕ ﺍﻟﺠﺭﻨﺎل ، ﻭﻭﻟﻌﺕ ﺍﻟﺭﺍﺩﻴﻭ، ﻟﻘﻴﺕ ﻜﻼﻡ ﻜﺘﻴـﺭ‬ ‫ﻤﻠﻭﺵ ﻤﻌﻨﻲ، ﺭﻤﻴﺘﻪ ، ﻭﻤﺴﻜﺕ ﻭﺭﻗﻪ ﻭﻗﻠﻡ ﺒﻜﺘﺏ ﻜـﺈﻥ ﺤـﺩ‬ ‫ﻗﺎﻋﺩ ﻓﻰ ﺩﻤﺎﻏﻲ ﺒﻴﻤﻠﻴﻨﻲ.‬ ‫ﺃﺨﺫﺕ ﺭﺸﻔﺔ ﻤﻥ ﻜﻭﺒﻲ، ﻜﺎﻨـﺕ ﻋﻴﻨﺎﻫـﺎ ﺘﺘﻠﻭﻨـﺎﻥ،‬ ‫ﻭﺘﻨﻁﻔﺌﺎﻥ، ﻭﻴﺩﺍﻫﺎ ﺘﺭﺘﻌﺸﺎﻥ، ﻭﺍﻟﻜﺭﺴﻲ ﺍﻟﻬﺯﺍﺯ ﻴﺤﺭﻙ ﻓﻴﻬﻤـﺎ،‬ ‫ﻤﺜﻠﻤﺎ ﻴﺤﺭﻙ ﺍﻟﻁﺎﺌﺭﺓ ﺠﻨﺎﺤﻴﻪ ﻤﺤﺎﻭﻻ ﺍﻟﻁﻴﺭﺍﻥ.‬ ‫ﹰ‬ ‫- ﺃﻨﺎ ﺯﻴﻙ ﺒﺎﻟﻅﺒﻁ‬ ‫ﻤﺎ ﺍﻋﺭﻓﺵ ﺍﻓﺘﺢ ﺍﻟﺒﺎﺏ ﺇﻻ ﻟﻠﻲ ﻴﻌﺭﻓﻨﻲ.‬ ‫ﻭﻤﻌﺭﻓﺵ ﺍﺤﺏ ﺒﺴﻬﻭﻟﺔ.‬ ‫ﻭﻻ ﺃﻋﻤل ﺼﺩﺍﻗﺔ ﻤﻊ ﺃﻱ ﺤﺩ .‬ ‫ﻤﺩﺕ ﻴﺩﻫﺎ ، ﻭﺃﺨﺫﺕ ﻋﻠﺒﺔ ﺴﺠﺎﺌﺭﻱ، ﻭﻗﺎﻤﺕ ﺒﺎﻟﻀﻐﻁ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻭﻻﻋﺔ ﻓﻰ ﺘﺭﺍﺥ، ﺃﺤﺴﺴﺕ ﺃﻨﻬﺎ ﻻ ﺘﺴـﺘﻁﻴﻊ ﺃﻥ ﺘﺸـﻌل‬ ‫ٍ‬ ‫ﺍﻟﺴﻴﺠﺎﺭﺓ ﻭﻫﻲ ﻫﻜﺫﺍ ، ﺘﺘﺄﺭﺠﺢ ﺃﻤﺎﻡ ﻋﻴﻨﻲ.‬
  • 34. ‫- ﺃﻴﺎﻡ ﻜﺘﻴﺭ ﺒﺘﻤﺭ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻤﻥ ﻏﻴﺭ ﻜﻼﻡ.‬ ‫ﻤﻥ ﻏﻴﺭ ﻤﻌﻨﻲ‬ ‫ﻤﻥ ﻏﻴﺭ ﻫﺩﻑ‬ ‫ﻤﻥ ﻏﻴﺭ ﻤﺎ ﺍﺴﺄل ﻨﻔﺴﻲ ﺃﻨﺎ ﻋﺎﻴﺯﻩ ﺇﻴﻪ؟‬ ‫ﺍﺒﺘﺴﻤﺕ، ﻭﺃﺸﻌﻠﺕ ﺴﻴﺠﺎﺭﺘﻲ، ﻭﺘﺭﻜﺘﻬﺎ ﺘﺤﺎﻭل..‬ ‫- ﻴﻌﻨﻲ ﺠﺒﺘﻙ ﻴﺎ ﻋﺒﺩ ﺍﻟﻤﻌﻴﻥ...‬ ‫ﻗﻭﻤﻲ.. ﻗﻭﻤﻲ، ﺸﻭﻓﻲ ﻟﻨﺎ ﺤﺎﺠﺔ ﻓﻰ ﺍﻟﺘﻼﺠﻪ ﻨﺎﻜﻠﻬـﺎ،‬ ‫ﻟﺤﺴﻥ ﻤﺘﻨﺎ ﻤﻥ ﺍﻟﺠﻭﻉ.‬ ‫ﺍﻟﻤﻜﺎﻥ ﺃﻀﻴﻕ ﻤﻥ ﺃﻥ ﻴﺴﻊ ﺍﺜﻨﺘـﻴﻥ ﻤﺘﺸـﺎﺒﻬﺘﻴﻥ ﻓـﻰ‬ ‫ﺍﻟﻤﺯﺍﺝ، ﻭﺤﺩﺓ ﺍﻟﻁﺒﻊ. ﻤﻨﺫ ﺴﻨﻴﻥ ﻜﺜﻴـﺭﺓ، ﻭﻫـﻲ ﺘﻼﺯﻤﻨـﻲ،‬ ‫ﻨﻔﺘﺭﻕ، ﻭﻨﻌﻭﺩ ﻭﻨﻌﻭﺩ ﻟﻨﻔﺘﺭﻕ ﻻ ﺃﺴـﺘﻁﻴﻊ ﺍﻻﺴـﺘﻐﻨﺎﺀ ﻋﻨﻬـﺎ‬ ‫ﻜﺎﻤﻼ، ﻤﻨﺫ ﻭﺠﺩﺘﻬﺎ ﻭﺤﻴﺩﺓ ﻓﻰ ﻜﺎﺯﻴﻨﻭ ) ﻫﺎﺒﻲ ﻻﻨـﺩ ( ﺘﻨﻅـﺭ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﺒﺸﺭﺍﻫﺔ ﺇﻟﻰ ﺍﻟﻨﻴل ﻭﺍﻟﺠﺎﻟﺴﻴﻥ ﺤﻭﻟﻬﺎ، ﺘﺤﺎﻭل ﻀﻡ ﻴﺎﻗﺔ ﺍﻟﺠﺎﻜﺕ‬ ‫ﻤﻥ ﺍﻟﺒﺭﺩ، ﻭﺘﻁﻠﺏ ﻤﻥ ﺍﻟﺠﺭﺴﻭﻥ ﻓﻨﺠﺎﻥ ﻗﻬﻭﺓ ﺴـﺎﺩﺓ ﻜﺒﻴـﺭ،‬ ‫ﻗﺎﻟﺕ ﻟﻪ " ﻴﺎﺭﻴﺕ ﻓﻨﺠﺎﻥ ﻗﻬﻭﺓ ﻤﺎﻴﺨﻠﺼﺵ ، ﻤﻤﻜﻥ ﺘﻔﺘﺢ ﺍﻟﺸﺒﺎﻙ‬ ‫".‬ ‫- ﻤﺩﺍﻡ ﺃﺤﻨﺎﻓﻲ ﻓﻰ ﺩﻴﺴﻤﺒﺭ، ﻭﺍﻟﺠﻭ ﺒﺭﻩ ﺒﺭﺩ .‬ ‫-ﻤﻌﻠﺵ ﻋﺸﺎﻥ ﺨﺎﻁﺭﻱ.‬
  • 35. ‫ﻨﻔﺴﻲ ﺍﺸﻭﻑ ﺍﻟﻨﻴل ﻤﻥ ﻏﻴﺭ ﺤﺎﺠﺯ.‬ ‫ﺤﺎﺴﻪ ﺇﻨﻲ ﻫﺎﺘﺨﻨﻕ.‬ ‫ﻁﺏ ﻭﺍﺭﺏ ﺍﻟﻀﻠﻔﺔ ﺤﺒﻪ.. ﺃﻴﻭﻩ ﻜﺩﺍ‬ ‫ﻟﺤﻅﺘﻬﺎ، ﻨﻅﺭﺕ ﺇﻟﻰ ﻋﻴﻨﻴﻬﺎ ﻜﺜﻴﺭﺍ ، ﺭﺃﻴﺕ ﻜﻼﻤﺎ ﻴﺭﻴﺩ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺃﻥ ﻴﺨﺭﺝ ، ﻴﻔﺭﺩ ﺠﻨﺎﺤﻴﻪ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺠﺎﻟﺴﻴﻥ، ﻭﻴﻁﻴﺭ ﻓﻰ ﺍﻟﺸـﺎﺭﻉ‬ ‫ﻤﻊ ﺍﻟﻬﻭﺍﺀ، ﻭﺍﻟﻤﺎﺭﺓ ، ﻭﺍﻟﻌﺭﺒﺎﺕ ﻭﻭﺭﻕ ﺍﻟﺸﺠﺭ......‬ ‫ﺴﺄﻟﺘﻬﺎ ﺒﺄﺩﺏ ﺸﺩﻴﺩ : ﺍﻨﺕ ﻤﺴﺘﻨﻴﻪ ﺤﺩ ؟‬ ‫ﺭﺩﺕ ﺒﻬﺩﻭﺀ : ﻨﺎﺱ ﻤﻭﺍﻋﺩﻨﻲ. ﻟﻜﻥ ﺍﻟﻅﺎﻫﺭ ﺍﺘـﺄﺨﺭﻭ،‬ ‫ِﹼ‬ ‫ﻤﻤﻜﻥ ﺴﻴﺠﺎﺭﺓ؟‬ ‫- ﺁﻩ ﺍﺘﻔﻀﻠﻲ.‬ ‫ﻜﺎﻨﺕ ﻋﻠﺒﻪ ﺴﺠﺎﺌﺭ ﺍﻟﻤﺎﺭﻟﺒﻭﺭ ﻤﺎﺯﺍﻟﺕ ﻜﺎﻤﻠﺔ، ﻁﻠﺒـﺕ‬ ‫ﻋﺸﺎﺀ، ﻭﺃﻜﻠﺕ ﺒﻤﻔﺭﺩﻱ. ﺃﺨﺫﺕ ﺘﻨﻅﺭ ﻁﻭﻴﻼ ﺒﻴﻨﻲ ﻭﺒﻴﻥ ﺍﻟﻨﻴـل‬ ‫ﹰ‬ ‫ﻭﺍﻟﺸﺒﺎﻙ، ﻭﻫﻲ ﺘﺩﻓﻊ ﻫﻭﺍﺀ ﺍﻟﺴﻴﺠﺎﺭﺓ، ﻭﺘﺯﻴﺢ ﺸـﻌﺭﻫﺎ، ﻜـﺎﻥ‬ ‫ﺠﻤﻴﻼ، ﻭﺴﺎﺌﺤﺎ، ﻨﻅﺭﺕ ﺇﻟﻴﻬﺎ، ﻜﺎﻥ ﺍﻟﻘﺒﺢ ﻤﺘﺠﺴﺩﺍ ﻓﻰ ﺼـﻭﺭﺓ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﹰ‬ ‫ﺠﻤﻴﻠﺔ ﻟﻡ ﺃﺭ ﻤﺜﻠﻬﺎ ﻤﻥ ﻗﺒل.‬ ‫- ﺘﺎﺨﺩﻱ ﺴﻴﺠﺎﺭﺓ ﻜﻤﺎﻥ؟‬ ‫-ﺁﻩ ﺸﻜﺭﺍ.‬ ‫‪‬‬ ‫- ﻋﻠﺒﺘﻲ ﺘﺤﺕ ﺃﻤﺭﻙ . ﻤﻤﻜﻥ ﺃﺸﺭﺏ ﻗﻬﻭﻩ ﻤﻌﺎﻜﻲ؟‬
  • 36. ‫ﺩﺍﻟﻭ ﻤﺵ ﻴﻀﺎﻴﻘﻙ.‬ ‫- ﺁﻩ ﻴﺎﺭﻴﺕ‬ ‫ﻅﻠﺕ ﺠﺎﻟﺴﺔ ﻤﻜﺎﻨﻬﺎ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺘﺭﺍﺒﻴﺯﺓ ﺍﻟﻤﻭﺍﺠﻬﺔ ﻟﻠﺸﺒﺎﻙ،‬ ‫ﻭﺍﻟﻬﻭﺍﺀ ﺍﻟﺒﺎﺭﺩ ﻴﻁﻴﺭ ﺨﺼﻼﺕ ﺸﻌﺭﻫﺎ ، ﻭﻫﻲ ﺘﻌﻴﺩﻩ ﻓﻰ ﺴﻌﺎﺩﺓ‬ ‫ﻭﻨﻌﻭﻤﺔ.‬ ‫- ﻋﻨﺩﻙ ﻋﻴﺎل؟‬ ‫- ﻷ، ﻋﻴﺎل ﺃﺨﺘﻲ ، ﺃﺼﻠﻬﻡ ﻜﺘﻴﺭ ، ﺩﺍﻴﻤﻥ ﻜـل ﻤـﺎ‬ ‫ﻴﺸﻭﻓﻨﻲ ﻴﺠﻭﺭ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺒﺎﻟﺤﻀﻥ. ﻭﻴﺒﻭﺴﻭﻨﻲ.‬ ‫ﺒﺤﺏ ﺼﻭﺘﻬﻡ ﻗﻭﻱ. ﺨﺼﻭ ‪‬ﺎ ﺃﺤﻤـﺩ. ﻋﻨـﺩﻩ ﺘﻠـﺕ‬ ‫ﺼ‬ ‫ﺴﻨﻴﻥ، ﺒﺱ ﻭﺍﺩ ﺯﻱ ﺍﻟﻌﺴل.‬ ‫- ﺒﺘﺤﺒﻴﻪ ؟‬ ‫- ﻜل ﻤﺎ ﻴﺸﻭﻓﻨﻲ، ﻴﻘﻭﻟﻲ ﺒﻁﻪ .. ﻴﺎﺒﻁـﻪ .. ﺒﺤﺒـﻙ‬ ‫ﻗﻭﻱ .. ﻗﺩ ﺍﻟﺒﺤﺭ .‬ ‫- ﻴﺎ ﺒﺨﺘﻪ.‬ ‫- ﻭﺃﻨﺕ‬ ‫- ﻭﺍﻨﺎ ﺘﻴﺠﻲ ﻨﺘﻤﺸﻲ.‬ ‫ﺍﻟﻜﻭﺭﻨﻴﺵ ﻋﺭﻴﺽ، ﻭﺍﻟﻤﺎﺭﺓ ﻗﻠﻴﻠﻭﻥ، ﻭﺒﺎﺌﻌﺔ ﺍﻟﺘﺭﻤﺱ ،‬ ‫ﻭﺤﻤﺹ ﺍﻟﺸﺎﻡ ﻴﺴﺘﺩﻓﺌﻭﻥ ﻋﻠﻰ ﻨﺎﺭ ﺍﻟﺤﻁﺏ.‬
  • 37. ‫- ﺍﺘﻨﻴﻥ ﺤﻤﺹ ، ﻭﻜﺘﺭ ﺍﻟﺸﻁﻪ.‬ ‫- ﺃﻨﺎ ﺒﺤﺏ ﺍﻟﻨﻴل. ﻭﻜﺎﻥ ﻨﻔﺴﻲ ﻴﺒﻘﻲ ﻟﻲ ﺒﻴﺕ ﺒﻌﻴﺩ.‬ ‫" ﻓﻭﻕ ﺠﺯﻴﺭﺓ ﻟﻭﺤﺩﻨﺎ .. ﻭﺍﻟﻌﻨﺏ ﻁﺎﺭﺡ .. ﻭﺭﻴﺤـﻪ‬ ‫ﺍﻟﺒﺤﺭ ﻫﻠﻪ ".‬ ‫- ﺇﻴﻪ ﺩﺍ ﻫﺎﺘﻐﻨﻲ؟‬ ‫- ﺩﺍﻜﻼﻡ ﺴﻌﺎﺩ ﺤﺴﻨﻲ‬ ‫- ﻷ ﺩﺍ ﻜﻼﻡ ﺠﺎﻫﻴﻥ‬ ‫- ﺠﺎﻫﻴﻥ !‬ ‫- ﺃﻴﻭﻩ ﺸﺎﻋﺭ ، ﻭﻫﻭ ﺍﻟﻠﻲ ﻜﺎﺘﺏ ﺍﻟﻜﻼﻡ ﺩﻩ . ﻗﺩ ﺇﻴـﻪ‬ ‫ﺒﺤﺏ ﺍﻟﺭﺍﺠل ﺩﻩ ﻭﻗﺩ ﺇﻴﻪ ﺒﻜﺭﻩ ﺃﻋﻴﺵ ﻟﻭﺤﺩﻱ.‬ ‫- ﺯﻴﻙ ﺒﺎﻟﻅﺒﻁ.‬ ‫ﻭﺃﻨﺎ ﻜﻤﺎﻥ ﺒﺤﺏ ﺍﻟﻠﻤﺔ ﻭﺍﻜﺭﻩ ﺍﻟﻭﺤﺩﺓ.‬ ‫ﺸﻴﻙ ﻗﻭﻱ ﺍﻟﺘﺎﻴﻴﺭ ﺩﻩ .‬ ‫ﻭﻗﻔﺕ ﺘﻨﻅﺭ ﻟﻠﺒﺤﺭ ﻁﻴﻭﻻ ، ﻭﻅﻨﻨﺕ ﺃﻨﻪ ﺴﻴﻤﺩ ﺫﺭﺍﻋﻴﻪ،‬ ‫ﹰ‬ ‫ﻭﻴﺄﺨﺫﻫﺎ ﺒﻌﻴﺩﺍ ﻓﺨﻔﺕ، ﻭﺃﺩﺭﺕ ﻭﺠﻬﻲ ﺇﻟـﻰ ﺍﻟﺸـﺎﺭﻉ، ﺤﻴـﺙ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻷﺴﻔﻠﺕ، ﻭﺍﻟﻤﺎﺭﺓ، ﻭﺍﻟﻌﺭﺒﺎﺕ ﺘﻤﺭ ﻓﻰ ﺴﺭﻋﺔ.‬ ‫ﻓﻰ ﺍﻟﺼﺒﺎﺡ ﺃﺤﺴﺴﺕ ﺃﻨﻲ ﺃﺭﻴﺩ ﺃﻥ ﺃﻨﺩﺱ ﻭﺴﻁ ﺍﻟﻨﺎﺱ،‬ ‫ﻭﺍﻟﺯﺤﻤﺔ ﺫﻫﺒﺕ ﺇﻟﻰ ﻭﻜﺎﻟﺔ ﺍﻟﺒﻠﺢ، ﻭﻅﻠﻠﺕ ﺃﺴﻴﺭ ﻭﺴﻁ ﺍﻟﻤﺤﻼﺕ‬
  • 38. ‫، ﻭﻁﻭﺍﺒﻴﺭ ﺍﻟﻨﺎﺱ ﺃﺴﺘﺩﻓﺊ ﺒﺼﻤﺘﻬﻡ، ﺃﺨﺭﺝ ﻤﻥ ﺸـﺎﺭﻉ ﺇﻟـﻰ‬ ‫ﺸﺎﺭﻉ، ﺇﻟﻰ ﺃﻥ ﺫﻫﺒﺕ ﺇﻟﻰ ﻤﻴﺩﺍﻥ ﺍﻟﻌﺘﺒﺔ، ﺩﺨﻠـﺕ ﻤـﻥ ﻋﺒـﺩ‬ ‫ﺍﻟﺨﺎﻟﻕ ﺜﺭﻭﺕ ﺇﻟﻰ ﻁﻠﻌﺕ ﺤﺭﺏ، ﻭﺇﻟﻰ ﻤﻴﺩﺍﻥ ﺍﻟﺘﺤﺭﻴﺭ، ﻭﺇﻟـﻰ‬ ‫ﻜﻭﺒﺭﻱ ﻗﺼﺭ ﺍﻟﻨﻴل ، ﻁﻠﺒﺕ ﻗﻬﻭﺓ، ﻭﺠﻠﺴـﺕ ﺃﻨﺘﻅـﺭ ﺃﺤـﺩ‬ ‫ﻴﻌﺭﻓﻨﻲ ، ﻭﺃﺘﺤﺩﺙ ﺇﻟﻴﻪ، ﻭﻓﻭﺠﺌﺕ ﺒﺼﻭﺘﻬﺎ ﻴﺭﺘﻌﺵ، ﻭﺍﻟﺒـﺭﺩ‬ ‫ﻭﺍﻀﺤﺎ ﻋﻠﻴﻬﺎ.‬ ‫‪‬‬ ‫- ﻤﺎ ﻜﻨﺘﺵ ﻤﺴﺘﻨﻴﻪ ﺤﺩ.‬ ‫ﺃﻨﺎ ﺒﺘﻜﻠﻤﻙ ﻋﻠﻰ ﺤﺩ ﻴﻌﺭﻓﻨﻲ ﻟﻜﺴﺭ ﺇﻴﻘﺎﻉ ﺍﻟﻭﺤﺩﺓ ﻤـﺵ‬ ‫ﺃﻜﺘﺭ.‬ ‫- ﻭﻟﻤﺎ ﻋﺭﻓﺘﻴﻨﻲ؟‬ ‫- ﻤﻘﺩﺭﺵ ﺃﺤﻜﻡ.‬ ‫ﻴﻤﻜﻥ ﻨﻔﺘﺭﻕ ﺒﻌﺩ ﺸﻭﻴﻪ، ﻭﻴﻤﻜﻥ ﻨﺘﻘﺎﺒل ﺘﺎﻨﻲ.‬ ‫- ﻭﻴﻤﻜﻥ ﻨﻔﻀل ﻤﻊ ﺒﻌﺽ‬ ‫- ﻓﻠﺴﻔﺔ !‬ ‫- ﻋﻤﺭﻙ ﻤﺎ ﺍﺘﻤﻨﻴﺘﻲ ﺘﻔﻀﻠﻲ ﺍﻨﺕ ﻭﻭﺍﺤﺩﻩ ﻟﻭ ﺤﺩﻜﻡ؟‬ ‫- ﻭﺍﻨﺎ ﻓﻰ ﺜﺎﻨﻭﻱ، ﻜﺎﻥ ﻟﻲ ﺼﺩﻴﻘﻪ. ﻜﻨـﺕ ﺒﺤﺒﻬـﺎ،‬ ‫ﻭﻜﺎﻨﺕ ﺒﺘﻜﺭﻩ ﺍﻟﺭﺠﺎﻟﻪ. ﻤﻌﺭﻓﺵ ﻟﻴﻪ، ﻭﻜﺎﻨﺕ ﺘﻘﻭل : ﻴﺎﺭﻴﺕ ﻟﻤﺎ‬ ‫ﻨﺘﺨﺭﺝ ﻤﺎﻨﻔﺘﺭﻗﺵ.‬
  • 39. ‫- ﻭﺒﻌﺩﻴﻥ؟‬ ‫ﺍﺘﺠﻭﺯﺕ.‬ ‫ﻭﺍﻨﺕ ؟‬ ‫- ﻴﺎ ﺨﺴﺎﺭﺓ ﺍﻟﺤﻤﺹ ﺨﻠﺹ، ﻤﻤﻜﻥ ﻜﻭﺒﺎﻴـﺔ ﻜﻤـﺎﻥ،‬ ‫ﻟﺤﺴﻥ ﺤﺎﺴﻪ ﺒﺒﺭﺩ.‬ ‫ﻤﺵ ﻜل ﺤﺎﺠﺔ ﺍﻟﺒﻴﺕ ﻭﺍﻟﺠﻭﺍﺯ.‬ ‫ﻓﻰ ﺍﻟﺯﻤﻥ ﺩﺍ ؟‬ ‫- ﺍﻴﻭﻩ.‬ ‫ﺩﺍ ﻜﻼﻡ ﻜﺒﻴﺭ.‬ ‫- ﻓﻴﻪ ﺤﺎﺠﺎﺕ ﻜﺘﻴـﺭ ﻻﺯﻡ ﺍﺤﻘﻘﻬـﺎ. ﻋـﺎﻴﺯﺓ ﺍﻟﻠـﻲ‬ ‫ﻴﺨﺼﻨﻰ.‬ ‫- ﺍﻨﺎ ﺍﻟﻠﻲ ﻴﻘﻊ ﻓﻲ ﺴﻜﺘﻲ ﺃﻋﻴﺸﻪ.‬ ‫- ﻋﻤﻠﺕ ﻤﻐﺎﻤﺭﺍﺕ؟‬ ‫- ﺇﻴﻪ .. ﻤﺎﺘﻌﺩﻴﺵ .‬ ‫ﻜل ﺘﺠﺭﺒﺔ ﺘﻨﻭﺭ ﺃﺠﺭﻱ ﻭﺭﺍﻫﺎ ، ﻭﺒﻌﺩ ﺸﻭﻴﻪ ﺍﻨﺩﻟﻕ.‬ ‫ﻜﺎﻥ ﺸﺎﺭﻉ ﺍﻟﻜﻭﺭﻨﻴﺵ، ﻴﻨﻁﻭﻱ ﺘﺤﺕ ﺃﺭﺠﻠﻨﺎ ، ﻭﺍﻟﺒﺭﺩ‬ ‫ﻻ ﻨﺸﻌﺭ ﺒﻠﺴﻌﺎﺘﻪ ﻓﻘﻁ ﻜﻨﺎ ﻨﺭﻱ ﺘﻭﺤﺩﺍ ﻤﺎ.‬ ‫‪‬‬ ‫- ﺃﻨﺎ ﺒﻜﺘﺏ ﻗﺼﻪ.‬
  • 40. ‫ﻭﻨﻔﺴﻲ ﺃﻋﻴﺵ ﺍﻟﺩﻨﻴﺎ ﺒﺒﺴﺎﻁﻪ. ﻭﻟﻤﺎ ﺍﺤـﺏ ﺍﺠـﺭﻱ..‬ ‫ﺃﺠﺭﻱ.. ﺴﺎﻋﺎﺕ ﺒﻭﺼل ﻟﻠﺠﻨﻭﻥ. ﻭﺍﻗﻑ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺤﺎﻓﺔ، ﻭﺍﺭﺠﻊ‬ ‫ﺍﻻﻗﻲ ﺭﺠﻠﻴﺎ ﺜﺎﺒﺘﻴﻥ ﻋﻠﻰ ﺍﻷﺭﺽ، ﺃﺴﻌﺩ ﻟﺤﻅﺎﺕ ﺤﻴـﺎﺘﻲ ﻟﻤـﺎ‬ ‫ﺃﻜﻭﻥ ﻟﻭﺤﺩﻱ ، ﻏﺭﻗﺎﻨﻪ ﻟﻭﺩﺍﻨﻲ ﻓﻰ ﻗﺼـﺔ ﺠﺩﻴـﺩﺓ. ﻤﻌﻅـﻡ‬ ‫ﺃﻋﻤﺎﻟﻲ ﺒﺤﺒﻬﺎ، ﻭﻤﻥ ﻤﻭﺍﻟﻴﺩ ﺒﺭﺝ ﺍﻟﺠﺩﻱ.‬ ‫ﻤﺭﺓ ﺸﺎﻋﺭﺓ ﺼﺩﻴﻘﻪ ﻀﺤﻜﺕ ﻭﻗﺎﻟﺕ : ﻨﺴـﺎﺀ ﺒـﺭﺝ‬ ‫ﺍﻟﺠﺩﻱ، ﺍﻨﺜﻲ ﺍﻟﻔﺎﺭ، ﻴﻘﺩﺴﻥ ﺍﻟﺤﻴﺎﺓ ﺍﻟﺯﻭﺠﻴـﺔ. ﻭﻴﻌﻤﻠـﻥ ﻓـﻰ‬ ‫ﺼﻤﺕ، ﺸﻁﺤﺎﺘﻬﻥ ﻤﺤﺴﻭﺒﺔ. ﻋﻜﺱ ﺃﻨﺜﻲ ﺍﻟﻘـﻭﺱ. ﺤﺼـﺎﻥ‬ ‫ﺠﺎﻤﺢ، ﺒﺩﺃﺕ ﺃﺸﻌﺭ ﺒﺎﻟﺒﺭﺩ ، ﻭﺼﺎﺤﺒﺘﻲ ﻭﺍﻗﻔﻪ ﺃﻤﺎﻡ ﺍﻟﻨﻴل ﺘﺒﻜﻲ.‬ ‫- ﻤﺎﻜﻨﺘﺵ ﺍﻋﺭﻑ ﻏﻨﻙ ﻭﻗﻴﻘﻪ ﻜﺩﻩ ؟‬ ‫- ﺃﺒﺩﺍ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻜﻼﻤﻙ ﺃﺜﺭ ﻓﻴﺎ . ﺃﻨﺎ ﻜﻤﺎﻥ ﻤﻥ ﺒﺭﺝ ﺍﻟﺠﺩﻱ ، ﻭﺴﺎﻋﺎﺕ‬ ‫ﻴﻨﺘﺎﺒﻨﻲ ﻨﻔﺱ ﺍﻟﺴﺅﺍل:‬ ‫ﺃﻨﺎ ﻟﻴﻪ ﻤﺭﺒﻭﻁﺔ ﺒﺎﻷﺭﺽ؟ ﻭﻋﻴﻨﻴﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﺴﻤﺎ؟‬ ‫ﺃﺨﺫﺕ ﻴﺩﻫﺎ ﻓﻰ ﻴﺩﻱ، ﻭﻜﺎﻨﺕ ﺒﺎﺭﺩﻩ، ﻭﻗﻠﺒﻲ ﻴﻨـﺒﺽ،‬ ‫ﻭﻫﻲ ﺘﺤﻜﻲ: ﺃﻨﺎ ﻤﻥ ﻤﻭﺍﻟﻴﺩ ﺩﻴﺴﻤﺒﺭ .. ﺃﻤـﻲ ﻜﺎﻨـﺕ ﺩﺍﻴﻤـﻥ‬ ‫ﺘﻀﺤﻙ، ﻭﺘﻘﻭل: ﺒﻨﺘﻲ ﻭﺍﻟﺠﻤﻌﻴﺔ ﺃﺘﻭﻟﺩﻭﺍ ﻤﻊ ﺒﻌﺽ ﻓﻰ ﺴـﻨﺔ‬ ‫ﻭﺍﺤﺩﺓ .. ﻜﺎﻥ ﺍﻟﺯﻴﺕ ﻭﺍﻟﺴﻜﺭ ﺒﺎﻟﻜﻭﻡ.‬
  • 41. ‫.. ﺃﻤﻲ ﻁﻴﺒﺔ ﻗﻭﻱ. ﻭﺤﺯﻴﻨﺔ . ﺒﺘﻀﺤﻙ ﻟﻤﺎ ﺘﺤـﺱ ﺇﻥ‬ ‫ﻋﻤﺭﻫﺎ ﺍﺘﺴﺭﻕ، ﻭﻜﺎﻥ ﻤﻤﻜﻥ ﺘﻌﻤل ﺤﺎﺠﺎﺕ ﺘﺎﻨﻴـﺔ. ﻭﺘﻘـﻭل :‬ ‫ﺍﻟﺒﺭﻜﺔ ﻓﻴﻜﻡ، ﻴﺎ ﺘﺭﻱ ﺇﺤﻨﺎ ﻜﻤﺎﻥ ﻟﻤﺎ ﻨﻌﺠﺯ، ﻫـﻨﺤﺱ. ﻨﻔـﺱ‬ ‫ﺍﻹﺤﺴﺎﺱ ﺩﻩ..؟ ﻭﺇﻨﺕ ﻓﻴﻪ ﺤﺎﺠﺎﺕ ﺘﺎﻨﻴﺔ ﻤﻤﻜﻥ ﺘﺘﻌﻤـل ﻭﻤـﺎ‬ ‫ﺍﺘﻌﻤﻠﺘﺵ.‬ ‫- ﺠﺎﻴﺯ.‬ ‫- ﻜل ﻤﺎ ﺍﻓﺘﻜﺭ ﺍﺒﻭﻴﺎ . ﻭﺍﺤﻨﺎ ﻓﻰ ٧٦ﻭﻫﻭ ﻻﺒﺱ ﺨﻭﺫﻩ‬ ‫ﺤﺩﻴﺩ ﻋﻠﻰ ﺭﺍﺴﻪ ﻭﺒﻴﻀﺤﻙ " ﺃﻨﺎ ﺍﺘﻁﻭﻋﺕ ﻓﻰ ﺍﻟﺘﻌﺒﺌﻪ ﺍﻟﻌﺎﻤﻪ" .‬ ‫ﺘﺒﻜﻲ ﺴﺘﻲ ﻭﺘﺎﺨﺩﻩ ﺒﺎﻟﺤﻀﻥ..‬ ‫ﻭﻓﻰ ﻴﻭﻡ ... ﺴﻨﺔ ٩٦ ﺠﻪ ﻓﺭﺤﺎﻥ ﻭﻤﻅﺄﻁﻁ، ﻭﻗـﺎل:‬ ‫" ﻫﺎﺴﺎﻓﺭ ﺃﺒﻭ ﻅﺒﻲ ﺘﺒﻊ ﺍﻟﺸﻐل" ﺃﻤﻲ ﻀﺤﻜﺕ ، ﻭﻤﺎﺭﻀﻴﺘﺵ.‬ ‫ﺴﺘﻲ ﻓﻀﻠﺕ ﺘﺴﺘﺤﻠﻔﻪ ﺒﺎﻟﻨﺒﻲ ﻭﺒﺎﻟﻭﻟﻲ، ﻤﺎ ﻴﺴـﺒﻨﺎﺵ .‬ ‫ﺭﺠﻊ ﻓﻰ ﻜﻼﻤﻪ ﺒﺴﺭﻋﺔ، ﺸﻔﺘﻪ ﺤﺯﻴﻥ، ﻭﺒﻴﻀﺤﻙ، ﻭﻗﺎل ﻟﻬﻡ :‬ ‫" ﺃﻨﺎ ﻜﻨﺕ ﺒﻀﺤﻙ ﻋﻠﻴﻜﻭ "‬ ‫ﻴﺎ ﺘﺭﻯ ﻟﻭ ﻜﺎﻥ ﺴﺎﻓﺭ ﺴﺎﻋﺘﻬﺎ ، ﻜﺎﻥ ﺒﻘﻲ ﺇﻴﻪ؟‬ ‫- ﻗﻭﻤﻲ ﻤﻌﺎﻴﺎ‬ ‫ﺍﻨﺕ ﺒﺭﺩﺘﻲ، ﻭﺍﻟﺘﺎﻴﻴﺭ ﺍﻟﻠﻲ ﻋﻠﻴﻙ ﺨﻔﻴﻑ .‬ ‫ِ ‪ِ‬‬ ‫ﺨﺩﻱ ﺍﻟﺸﺎل ﺩﻩ.‬ ‫ﹸِ‬
  • 42. ‫ﻜﺎﻥ ﻜﺎﺯﻨﻴﻭ ) ﺍﻟﺸﺠﺭﺓ ( ﺃﻤﺎﻤﻨﺎ ﺒﺄﻀﻭﺍﺌﻪ ﺍﻟﺒﺎﻫﺘﻪ ﻭﻗﻠﺔ‬ ‫ﻴﺨﺭﺠﻭﻥ ﻤﻨﻪ‬ ‫-ﺘﺎﻜﺴﻲ .. ﺘﺎﻜﺴﻲ.‬ ‫- ﻤﺵ ﺘﺤﺎﺴﺒﻭ ﻴﺎ ﺒﻬﺎﻴﻡ ، ﺇﻴﻪ ﻨﺎﻴﻤﻴﻥ ﻋﻠﻰ ﻭﺩﺍﻨﻜﻡ ﺭﺒﻨﺎ‬ ‫ﻴﻘل ﻤﻥ ﺃﻤﺜﺎﻟﻜﻡ ﻋﺎﻤﻠﻴﻥ ﺯﻱ ﺍﻟﻬﻡ.‬ ‫- ﺍﻤﺎ ﺇﻨﻙ ﺴﻭﺍﻕ ﺭﺨﻡ ﺼﺤﻴﺢ. ﻭﺘﻼﻗﻴـﻙ ﻤﺒﻠﺒﻌﻠـﻙ‬ ‫ﺤﺒﺘﻴﻥ.‬ ‫-ﺃﻨﺎ ﺒﺭﻀﻪ ﺍﻟﻠﻲ ﻤﺒﻠﺒﻊ ﻴﺎ ..‬ ‫- ﺇﺤﻨﺎ ﺍﺘﺄﺨﺭﻨﺎ ﻗﻭﻱ، ﺘﻌﺎﻟﻰ ﻨﺭﺠﻊ.‬ ‫- ﻨﺭﺠﻊ ﻓﻴﻥ ؟ ﺃﻨﺎ ﻤﺵ ﻤﻤﻜﻥ ﺍﺴﻴﺒﻙ ﻭﺍﻨﺕ ﻜـﺩﻩ ..‬ ‫ﻻﺯﻡ ﺍﻭﺼﻠﻙ ﻟﺤﺩ ﺍﻟﺒﻴﺕ . ﺘﺎﻜﺴﻲ .. ﺘﺎﻜﺴـﻲ.. ﻓﺎﻀـﻲ ﻴـﺎ‬ ‫ﺃﺴﻁﻲ؟‬ ‫- ﺍﻨﺕ ﺒﻨﺕ ﺤﻼل ﻗﻭﻱ.‬ ‫ِ‬ ‫ﺩﺍ ﻤﻥ ﺫﻭﻗﻙ.‬ ‫ﺨﺩﻱ ﻋﻨﻭﺍﻨﻲ ﻓﻰ ﺍﻟﺒﻴﺕ ﻭﺍﻟﺸﻐل ﻴـﺎ ﺭﻴـﺕ ﺍﺸـﻭﻓﻙ‬ ‫ﺘﺎﻨﻲ .‬ ‫- ﺴﺎﻜﻨﺔ ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻁﺭﻴﺔ، ﻤﻥ ﺍﻤﺘﻲ؟‬
  • 43. ‫ﻜﺎﻨﺕ ﺍﻟﻤﻔﺎﺠﺄﺓ ﻗﺎﺴﻴﺔ ﺒﺎﻟﻨﺴﺒﺔ ﻟﻲ. ﻭﺃﻨﺎ ﺍﻟﻤﻨﻐﺭﺴﺔ ﻓـﻰ‬ ‫ﺍﻟﻌﻤل ﻭﺍﻟﻌﻴﺎل. ﻭﺍﻟﻤﻭﺍﺼﻼﺕ ﻭﺍﻟﻜﺘﺎﺒﺔ. ﻟﻡ ﺃﺭﻫﺎ ﺇﻻ ﺍﻟﻴﻭﻡ.‬ ‫٠ )ﻫﺎﺒﻲ ﻻﻨﺩ ( ﻗﺩ ﺨﻼ ﺘﻤﺎﻤﺎ. ﺍﻟﺠﺭﺴﻭﻥ ﻜﺎﻥ، ﻭﺍﻗ ﹰـﺎ‬ ‫ﻔ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻭﺭﺍﺀ ﺍﻟﺒﺎﺏ .‬ ‫- ﻋﺎﻴﺯﻩ ﺒﻴﺭﺓ ﺴﺎﻗﻌﺔ ﻟﻭ ﺴﻤﺤﺕ‬ ‫- ﺒﻴﺭﻩ !‬ ‫-ﺃﻴﻭﻩ ، ﻏﺭﻴﺒﻪ ؟‬ ‫- ﺒﺱ ﻴﺎﻤﺩﺍﻡ ﺍﻟﺩﻨﻴﺎ ﻟﻴل. ﻭﻓﻴﻪ ﺸﺒﺎﺏ ﻭﺍﻗﻔﻴﻥ، ﻤﻤﻜـﻥ‬ ‫ﻴﺩﺨﻠﻭﺍ ﻟﻤﺎ ﻴﺸﻭﻓﻭﻜﻲ ﻟﻭﺤﺩﻙ.‬ ‫-ﺭﻭﺡ ، ﺭﻭﺡ. ﺒﻼﺵ ﻤﻭﺍﻋﻅ.‬ ‫ﺍﻟﻨﻴل ﺃﻤﺎﻤﻲ ﻭﻭﺭﺍﺀ ﻅﻬﺭﻱ ﺍﻟﻤﻘﺎﻋﺩ ﺨﺎﻟﻴـﺔ، ﻭﻋﻠـﻰ‬ ‫ﻨﻔﺱ ﺍﻟﺘﺭﺒﻴﺯﺓ ﺍﻟﻤﻭﺍﺠﻬﺔ ﻟﻠﺸﺒﺎﻙ ﺍﻟﻤـﻭﺍﺭﺏ، ﺠﻠﺴـﺕ ﻭﺤﻴـﺩﺓ‬ ‫ﺃﺩﺨﻥ.‬ ‫ﺍﻟﻴﻭﻡ ﻓﻘﻁ ﺃﺩﺭﻜﺕ ﺃﻨﻨﻲ ﻟﻡ ﺃﻨﺠﺯ ﺸﻴﺌﺎ، ﻁﻭﺍل ﺤﻴـﺎﺘﻲ‬ ‫ً‬ ‫ﺍﻟﻤﻤﺘﺩﺓ ﺇﻟﻰ ﺍﻵﻥ ﺍﻵﻥ ﻴﻁﻔﺄ ﺍﻟﻨﻭﺭ. ﻭﺃﻤﺩ ﺴﺎﻗﻲ ﺍﻟﻤﺘﻌﺒﺘﻴﻥ.‬ ‫ﺨﻤﺴﺔ ﻭﺜﻼﺜﻭﻥ ﻋﺎﻤﺎ، ﻭﻫﻲ ﻜل ﻤـﺎ ﺃﻤﻠـﻙ. ﺭﻭ ‪‬ـﺎ‬ ‫ﺤ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺒﻴﻀﺎﺀ ، ﻭﺸﻔﺎﻓﻴﺔ ﺘﻔﻭﻕ ﺸﻔﺎﻓﻴﺔ )ﺭﻴﻤﺩﻴﻭﺱ ﺍﻟﺠﻤﻴﻠـﺔ( ﻭﻫـﻰ‬ ‫ﺘﻁﻴﺭ ﻤﺤﻤﻠﺔ ﺒﺎﻟﺠﻤﺎل ﻭﺍﻟﻘﻭﺓ.‬
  • 44. ‫ﺍﻵﻥ ﺃﺼﺒﺤﺕ ﺫﺍﻜﺭﺍﺘﻲ ﺘﻀﻌﻑ ﺒﻌﺽ ﺍﻟﺸـﻰﺀ، ﻭﻻ‬ ‫ﺃﺫﻜﺭ ﻤﻥ ﻤﻭﺍﻋﻴﺩﻱ ﻏﻴﺭﺃﻨﻨﻲ ﺃﺫﻫﺏ ﻟﻠﻌﻤل ﻜل ﻴﻭﻡ.‬ ‫ﺨﻤﺴﺔ ﻭﺜﻼﺜﻭﻥ ﻋﺎﻤﺎ، ﺘﻐﻴﺭ ﻜل ﺸﻰﺀ ﺍﻟﺒﻴﺕ، ﺍﻟﺸﺎﺭﻉ،‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻷﺼﺩﻗﺎﺀ ﺍﻟﻘﺩﺍﻤﻲ، ﺭﺍﺌﺤﺔ ﺼﺎﺒﻭﻥ ﺍﻟﻐﺴﻴل، ﻭﺍﻷﺼـﺩﻗﺎﺀ ﻗﻠـﺔ‬ ‫ﻴﺩﺨﻠﻭﻥ ﻓﺭﺍﺩﻱ ﺇﻟﻰ ﺍﻟﺭﻭﺡ ﺍﻟﻤﻨﺴﺎﺒﻪ ﻭﺭﺍﺀ ﺍﻟﻼﺸﻰﺀ.. ﻤـﺩﺩﺕ‬ ‫ﺴﺎﻗﻲ ﻗﻠﻴﻼ، ﻜﺎﻥ ﺍﻟﺒﺭﺩ ﻗﺩ ﺘﺠﺎﻭﺯ ﺍﻟﺤﺩ ﺍﻟﺫﻯ ﻻ ﺃﻁﻴﻘﻪ ، ﻭﻟﻜﻨﻨﻲ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﻅﻠﻠﺕ ﺃﻨﻅﺭ ﺇﻟﻰ ﺍﻟﻔﺭﺍﻍ ﻭﺍﻟﻨﻴل ﻭﻗﻠﺏ ﺍﻟﻠﻴل، ﺇﻟـﻰ ﺍﻷﻀـﻭﺍﺀ‬ ‫ﺍﻟﺒﺎﻫﺘﺔ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺠﺎﻨﺏ ﺍﻵﺨﺭ. ﺍﻵﻥ ﻓﻘﻁ، ﺃﻓﻜﺭ ﻓﻰ ﻜﺘﺎﺒﺔ ﻗﺼـﺔ‬ ‫ﻁﻭﻴﻠﺔ، ﻋﻥ ﻓﺘﺎﺘﻴﻥ، ﻤﺘﺸﺎﺒﻬﺘﻴﻥ ﻓﻰ ﺃﺸﻴﺎﺀ ﻜﺜﻴﺭﺓ، ﻭﻋﻥ ﺸـﺎﺭﻉ‬ ‫ﻋﺸﺕ ﻓﻴﻪ ﻁﻭﻴﻼ، ﻭﻟﻡ ﻴﻜﻥ ﻟﻲ ﻓﻴﻪ ﺃﺼﺩﻗﺎﺀ.‬ ‫ﹰ‬ ‫ﺍﻵﻥ ﺇﻟﻰ ﺠﻭﺍﺭﻱ ﺯﺠﺎﺠﺔ ﺒﻴﺭﺓ ﺼﺎﻗﻌﺔ، ﻭﻗﻠﻡ ﺠـﺎﻑ‬ ‫ـﺔ‬ ‫ـﺔ ﺭﺍﻤــــــ‬ ‫ـﺭ ،، ﻭﺭﻭﺍﻴــــــ‬ ‫ﺃﺤﻤــــــ‬ ‫ﻭﺍﻟﺘﻨﻴﻥ ، ﻭﺴﻴﻨﺎﺭﻴﻭ )ﺃﻓﺭﺍﺡ ﺒﺎﻟﺼﺩﻓﺔ(.‬ ‫ﺍﻵﻥ ﺃﺸﻌﺭ ﺒﺄﻟﻡ ﺃﺴﻔل ﺒﻁﻨﻲ، ﻭﺼﺩﺍﻉ ﻓﻰ ﺭﺃﺴﻲ، ﻭﺃﻥ‬ ‫ﻤﻌﻲ ﺠﻨﻴﻬﺎ ﻭﺍﺤﺩﺍ ﻓﻘﻁ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﺨﻤﺴﺔ ﻭﺜﻼﺜﻭﻥ ﻋﺎﻤﺎ، ﻭﻜل ﻴﻭﻡ ﻓﻰ ﻨﻔﺱ ﺍﻟﻌﺎﻡ، ﺃﺠﻠﺱ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻓﻰ ﻫﺫﺍ ﺍﻟﻤﻜﺎﻥ، ﺃﻨﻅﺭ ﺇﻟﻲ ﺍﻟﻨﻴل، ﻭﺃﺩﺨﻥ ﺒﺸﺭﺍﻫﺔ، ﻭﺃﺸـﺘﺭﻯ‬ ‫ﻋﻠﺒﻪ ﻤﺎﺭﻟﺒﻭﺭ ﺨﺼﻴﺼﺎ ﻟﻬﺫﺍ ﺍﻟﻴﻭﻡ، ﺃﻓﻌل ﺃﺸﻴﺎﺀ ﻜﺜﻴﺭﺓ ﺤﺴـﺏ‬ ‫‪‬‬
  • 45. ‫ﻤﺎ ﻤﻌﻲ ، ﻭﺃﺸﺭﺏ ﺒﻴﺭﺓ ﻭﺃﺩﺨﻥ، ﻭﺃﺸﺘﺭﻱ ﺘﺫﻜﺎﺭﺍ، ﺃﺴﻴﺭ ﻓـﻰ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻟﺸﻭﺍﺭﻉ، ﺩﻭﻥ ﻫﺩﻑ، ﺩﻭﻥ ﺇﺭﺍﺩﺓ، ﺩﻭﻥ ﺃﻥ ﺃﺴﺄل ﻨﻔﺴﻲ، ﻤﺎﺫﺍ‬ ‫ﻴﺤﺩﺙ؟‬ ‫ﻜل ﻤﺎ ﺃﻓﻌﻠﻪ ﻫﻭ ﺃﻥ ﺃﺴﻴﺭ... ﺃﺴﻴﺭ ، ﻭ ﺃﺭﻏﻡ ﻨﻔﺴـﻲ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﺸﻰﺀ . ﺃﺴﻴﺭ ﺒﺨﻔﺔ ﺍﻟﻜﺎﺌﻥ، ﺭﻴﺸﺔ ﻁﻭﺍﻓـﺔ ﺘـﺭﻑ ﻓـﻰ‬ ‫ﺍﻟﻬﻭﺍﺀ، ﺍﻟﻨﺎﺱ ﻭﺍﻟﺒﻴﻭﺕ ﺘﺼﺒﺢ ﺃﻜﺜﺭ ﺤﻤﻴﻤﻴـﺔ ﻭﻗﺭ ‪‬ـﺎ ﻤﻨـﻲ،‬ ‫ﺒ‬ ‫ﻭﺃﺘﻤﻨﻲ ﺃﻥ ﺃﻅل ﻫﻜﺫﺍ، ﻫﺎﺌﻤﺔ ﻋﻠﻰ ﻭﺠﻬﻲ، ﺩﻭﻥ ﻫﺩﻑ .. ﺩﻭﻥ‬ ‫ﺤﺩﻭﺩ .. ﺩﻭﻥ ﻋﻭﺩﺓ .. ﺩﻭﻥ ﺘﺤﺩﻴـﺩ ﻤﻭﺍﻋﻴـﺩ .. ﺩﻭﻥ ﺇﺩﺍﺭﺓ‬ ‫ﺩﻭﻥ ﺘﻘﺎﻴﺎﻱ ﺍﻟﺘﻰ ﺃﺤﺘﻔﻅ ﺒﻬﺎ.‬ ‫ﻤﺘﻲ ﻴﺄﺨﺫﻫﺎ ﺍﻟﺒﺤﺭ، ﻭﻴﺘﺭﻜﻨﻲ ﻭﺤﻴـﺩﺓ ، ﻴـﺎﻩ ﺍﻟﺒﻴـﺭﺓ‬ ‫ﺨﻠﺼﺕ .‬ ‫- ﺠﺭﺴﻭﻥ، ﺇﺯﺍﺯﻩ ﻜﻤﺎﻥ.‬ ‫ﺨﻠﻴﻬﻡ ﺍﺘﻨﻴﻥ.‬ ‫- ﺃﻨﺎ ﻤﺵ ﺭﻜﺒﺘﻙ ﺍﻟﺘﺎﻜﺴﻲ، ﻭﺴﺒﺘﻙ .. ﺇﻴﻪ ﺭﺠﻌﻙ؟‬ ‫- ﻤﻌﻘﻭل ﺒﻌﺩ ﻤﺎﻟﻘﻴﺘﻙ ، ﺃﺴﺒﻴﻙ!‬ ‫ﻓﻴﻪ ﺤﺩ ﻴﺴﻴﺏ ﻨﻔﺴﻪ.‬
  • 46. ‫- ﻴﺎﺴﺘﻲ ﺃﻨﺎ ﻏﻴﺭﻙ . ﺃﻨﺎ ﻤﺵ ﺒﻜﺘﺏ ﻗﺼﺔ، ﻭﻻ ﻗﺭﻴﺕ‬ ‫" ﻜﻭﻨﺩﻴﺭﺍ " ﻭﻻ ﺒﺤﺏ ﺠﺎﻫﻴﻥ، ﻭﻻ ﺭﺤﺕ ﺒﻴـﺘﻜﻡ، ﻭﻻ ﻟﺒﺴـﺕ‬ ‫ﻫﺩﻭﻤﻙ، ﻤﺎﻟﻙ ﻭﻤﺎﻟﻲ.؟؟‬ ‫- ﻁﺏ ﺍﻨﺕ ﺍﺴﻤﻙ ﺇﻴﻪ؟‬ ‫- ﺇﺴﻤﻲ ..؟‬ ‫- ﻤﻥ ﻤﻭﺍﻟﻴﺩ ﺩﻴﺴﻤﺒﺭ، ﻭﻤﻥ ﺒـﺭﺝ ﺍﻟﺠـﺩﻱ. ﻭﻑ٧٦‬ ‫ﻭﻗﻌﺘﻲ ﻋﻠﻰ ﺴﻠﻡ ﺍﻟﻤﺩﺭﺴﺔ، ﻭﺸﻨﻁﺘﻙ ﻀﺎﻋﺕ ﻟﻤﺎ ﺍﻟﻌﻴﺎل ﻜﺒﺴﻭ‬ ‫ﻋﻠﻴﻜﻲ، ﻭﺭﻜﺒﺘﻙ ﺍﺘﻌﻭﺭﺕ ﻟﻤﺎ ﺴﻤﻌﺘﻭ ﺼﻭﺕ ﺍﻟﻐﺎﺭﺓ.‬ ‫ﻭﻓﻰ ٩٦ ﺃﺒﻭﻜﻲ ﻜﺎﻥ ﻫﺎﻴﺴـﺎﻓﺭ ﺃﺒـﻭ ﻅﺒـﻲ؟ ﻜﻠﻬـﻡ‬ ‫ﺭﻓﻀﻭ... ﻭﻓﻀﻠﺘﻲ ﻤﺘﺸﻌﻠﻘﺔ ﻓﻰ ﺭﻗﺒﺘﻪ؟‬ ‫ﻭﺨﺩﺘﻲ ﻤﻨﻪ ﺍﻟﺨﻭﺫﺓ ﺍﻟﻠﻲ ﻋﻠﻰ ﺭﺃﺴﻪ.‬ ‫...‬ ‫- ﻭﻟﻤﺎ ﻤﺩﺭﺴﺔ ﺒﺤﺭ ﺍﻟﺒﻘﺭ ﺍﻨﻀﺭﺒﺕ ، ﻗﻌـﺩﺘﻲ ﻓـﻰ‬ ‫ﺍﻟﺒﻴﺕ ﺃﺴﺒﻭﻉ ﺨﺎﻴﻔﻪ ﻟﺤﺴﻥ ﺍﻟﻤﺩﺭﺴﺔ ﺍﻟﻠﻲ ﺍﻨﺕ ﻓﻴﻬﺎ ﺘﻨﻀﺭﺏ.‬ ‫- ....‬ ‫- ﻭﺒﻌﺩﻴﻬﺎ ﺒﻜﺎﻡ ﻴﻭﻡ ، ﻤﺎﺕ ﺃﺨﻭﻜﻲ، ﺍﻟﻠﻲ ﻟﺴﻪ ﻤﻭﻟﻭﺩ‬ ‫، ﻭﻓﻀﻠﺘﻲ ﺘﺯﺤﻔﻲ ﻋﻠﻰ ﺒﻁﻨﻙ ﻤﻥ ﺘﺤﺕ ﺒﺎﺏ ﺍﻟﻤﺩﺭﺴﺔ ﺍﻟﺤﺩﻴﺩ،‬ ‫ﻭﻫﺭﺒﺘﻲ.‬
  • 47. ‫- ....‬ ‫_ ﺃﻤﺎ ﻓﻰ ﺴﺒﺘﻤﺒﺭ ٠٧ ﻟﻔﻴﺘﻲ ﺍﻟﺸﻭﺍﺭﻉ ﺘﺒﻜﻲ ﻤﻊ ﺍﻟﻌﻴﺎل‬ ‫ﺸﺎﻴﻠﻴﻥ ﺍﻟﻌﻠﻡ ﺍﻻﺴﻭﺩ ﺒﺘﺼﺭﺨﻭ " ﺴﺎﺒﻠﻙ ﺇﻴﻪ ﻴﺎ ﺼﺒﻴﺔ .. ﺤﺒﻴﺒﻙ‬ ‫ﻟﻤﺎ ﻤﺎﺕ "‬ ‫- ﻭﻓﻰ ١٧ ﺠﺎﻟﻙ ﻋﺭﻴﺱ ﺃﻤﻴﻥ ﺸﺭﻁﺔ، ﻭﺠﺩﻙ ﻜـﺎﻥ‬ ‫ِ‪‬‬ ‫ﻤﺎﺕ ﻤﻥ ﺴﻨﺘﻴﻥ. ﺃﻜﻤل ﻭﻻ ﻜﺩﺍ ﻜﻔﺎﻴﺔ؟‬ ‫- .....‬ ‫- ﻗﻭﻟﻴﻠﻲ ، ﺇﻨﺕ ﻤﻴﻥ ؟ ﻭﻤﻨﻴﻥ ﻁﻠﻌﺕ؟‬ ‫ِ‬ ‫ﺃﻨﺎ ﻜﻨﺕ ﻟﻭﺤـﺩﻱ ﻤﺒﺴـﻭﻁﺔ ﺒﺭﻏﺒـﺎﺘﻲ ﺍﻟﻁﺎﻴﺸـﻪ،‬ ‫ﻭﺍﺨﺘﻴﺎﺭﺍﺘﻲ .. ﺇﻴﻪ ﺍﻟﻠﻲ ﺠﺎﺒﻙ ﻫﻨﺎ؟ ﻤﺎ ﻋﺭﻓﺵ.‬ ‫ﻤﻥ ﺴﺎﻋﺔ ﻤﺎ ﺘﻤﻴﺕ ﺨﻤﺴﺔ ﻭﺜﻼﺜﻴﻥ ﺴﻨﺔ، ﻭﺃﻨـﺎ ﻤـﺵ‬ ‫ﻤﺒﺴﻭﻁﺔ ﺤﺎﺴﻪ ﺇﻥ ﻜل ﻴﻭﻡ ﺒﻴﻤﺭ ﺒﺎﺘﺨﻨﻕ، ﻭﺇﻥ ﻋﻤﺭﻱ ﺒﻴﻬﺭﺏ‬ ‫ﻤﻨﻲ، ﻤﻥ ﻏﻴﺭ ﻤﺎ ﺍﻋﻤل ﺤﺎﺠﺔ ، ﻭﻜل ﻤﺸﺎﻋﺭﻱ ﺍﺘﻠﺨﺒﻁـﺕ،‬ ‫ﻤﺵ ﻋﺎﺭﻓﻪ ﻋﺎﻴﺯﻩ ﺇﻴﻪ ، ﻭﻻ ﺒﺤﺏ ﺇﻴﻪ ﻭﻻ ﺇﻴﻪ ﺍﻟﻠﻲ ﺒﻜﺭﻫـﻪ،‬ ‫ﻭﺒﻘﻴﺕ ﺃﺨﺎﻑ ﻤﻥ ﺍﻟﻭﺤﺩﻩ ﻭﺍﻟﻨﺎﺱ، ﻭﺒﻴﻀﻴﻕ ﻋﻠﻴﺎ ﺍﻟﻤﻜﺎﻥ، ﻭﻜل‬ ‫ﻤﺎﺃﻋﻤل ﻋﻤل ﻤﺎ ﺍﺘﻤﻭﺵ، ﻭﻨﻔﺴﻲ ﺍﻨﺘﻘل ﻤﻥ ﺒﻠﺩ ﻟﺒﻠﺩ ، ﻨﻔﺴـﻲ‬ ‫ﺃﻋﻤل ﻋﻜﺱ ﻤﺎ ﻋﻤﻠﺕ، ﻨﻔﺴﻲ ﺃﻏﻴﺭ ﻫﺩﻭﻤﻲ...‬ ‫- ﻨﻔﺴﻙ ﺘﻜﺘﺏ ﻗﺼﺔ ﻭﺘﻁﻴﺭ ﺒﻴﻬﺎ .‬
  • 48. ‫- ﻨﻔﺴﻲ ﻓﻰ ﺤﺎﺠﺎﺕ ﻜﺘﻴﺭ ﻤـﺵ ﻭﺍﻀـﺤﺔ ، ﻭﻤـﺵ‬ ‫ﻤﺤﺩﺩﺓ.‬ ‫ﻨﻔﺴﻲ ﺃﻜﻭﻥ ﺃﺠﻤل ﻤﻥ ﻜﺩﺍ..‬ ‫ﺼﻔﺼﺎﻓﺔ ﺠﺎﻓﺔ ﺘﻘﻑ ﺒﻴﻨـﻲ ﻭﺒـﻴﻥ ﻗﻠـﻲ، ﺒﺄﻭﺭﺍﻗﻬـﺎ‬ ‫ﺍﻟﺴﺎﻗﻁﺔ، ﻭﺃﻋﻀﺎﺌﻬﺎ ﺍﻟﻌﺎﺭﻴﺔ.‬ ‫ﻜﺎﻥ ﺍﻹﻨﺴﺎﻥ ﺍﻟﺒﺩﺍﺌﻲ ﺍﻟﻘـﺩﻴﻡ ﻋﻨـﺩﻤﺎ ﻴﺸـﻌﺭ ﺒﻌﺭﻴـﺔ‬ ‫ﻴﺘﻭﺍﺭﻱ ﺨﻠﻑ ﺃﻭﺭﺍﻕ ﺍﻟﺸﺠﺭ، ﻭﻴﺘﻌﺎﻤل ﺒﻭﺤﺸﻴﺔ ﻤـﻊ ﺍﻟﻤـﺭﺃﺓ،‬ ‫ﻭﻴﻨﺎﻡ ﺁﺨﺭ ﺍﻟﻠﻴل ﻓﻰ ﻭﺤﺩﺘﻪ ﻓﻭﻕ ﺃﻏﺼﺎﻥ ﺍﻟﺸﺠﺭﺓ.‬ ‫ﻤﺎﺫﺍ ﻴﻨﺘﺎﺒﻨﻲ ﺍﻵﻥ ﻤﻥ ﺍﻟﺨﺭﺍﻓﺎﺕ ﻭﺍﻟﺘﻌﺏ، ﺃﻨﺎ ﻻ ﺃﺼﺩﻕ‬ ‫ﻫﻭﺍﺠﺴﻲ ، ﻤﻨﺫ ﺯﻤﻥ ﻁﻭﻴل ، ﻭﺃﻨﺎ ﺃﺼﺎﺭﻉ ﻓﻜـﺭﺓ ﺒـﺩﺍﺨﻠﻲ،‬ ‫ﺇﻨﻨﻲ ﻋﺸﺕ ﺤﻴﻭﺍﺕ ﻤﺨﺘﻠﻔﺔ، ﺃﺯﻤﺎﻥ ﻤﺨﺘﻠﻔﺔ، ﻭﺒﺩﺍﺨﻠﻲ ﺃﺸﺨﺎﺹ‬ ‫ﻤﺨﺘﻠﻔﻭﻥ، ﻤﻨﺫ ﺍﻹﻨﺴﺎﻥ ﺍﻟﺒﺩﺍﺌﻲ ﻭﺇﻟﻰ ﺍﻵﻥ.‬ ‫ﺃﺠﺩ ﺃﺸﺨﺎﺼﺎ ﺒﻌﻴﻨﻬﻡ ﻴﺸﺒﻬﻭﻨﻨﻲ، ﻭﻋﺸـﺕ ﺒـﺩﺍﺨﻠﻬﻡ "‬ ‫‪‬‬ ‫ﺴﺎﻋﺎﺕ ﺒﺤﺱ ﺇﻨﻲ ﺃﻨﺎ ﺴﺘﻲ " ﻭﻋﻤﺘﻲ ، ﻭﻋﻤﺘﻬﺎ ﺃﺨﺕ ﺠﻭﺯﻫـﺎ‬ ‫، ﻤﻊ ﺇﻨﻲ ﻤﺎﺸﻭﻓﺘﺎﻫﺎﺵ.‬ ‫ﺃﺭﻯ ﻨﻔﺴﻲ ﻓﻰ ﺍﻨﻘﺴﺎﻡ ﻏﺭﻴﺏ، ﺸـﻁﺤﺎﺕ ﺍﻟﻌﻘـل ﻻ‬ ‫ﻴﺩﺭﻜﻬﺎ، ﻭﻟﻜﻥ ﺍﻟﺤﻭﺍﺱ ﺘﺘﻌﺎﻤل ﻤﻌﻬﺎ ﺒﺄﻤﺎﻥ ﻭﺤﺏ.‬
  • 49. ‫ﻓﻰ ﻋﺼﺭ ﺍﻟﻤﻤﺎﻟﻴﻙ، ﻋﺸﺕ ﻭﺴﻁ ﺍﻟﻨﺎﺱ، ﻓﻰ ﺍﻟﻘﺎﻫﺭﺓ‬ ‫ﺍﻟﻘﺩﻴﻤﺔ، ﺃﻤﺴﻜﺕ ﺍﻟﻔﺎﻨﻭﺱ ، ﻭﺴﺭﺕ ﻓﻰ ﺍﻟﺤﻭﺍﺭ، ﻭﺍﻟﻁﺭﻗـﺎﺕ‬ ‫ﺭﺃﻴﺕ ﺍﻟﻅﺎﻫﺭ ﺒﻴﺒﺭﺱ، ﻭﺴﻤﻌﺕ ﺩﻕ ﺍﻟﻜﻭﺴـﺎﺕ ﻋﻠـﻰ ﺒـﺎﺏ‬ ‫ﺍﻟﻘﻠﻌﺔ. ﻭﻁﺎﻟﻌﺕ ﻫﻼل ﺭﻤﻀﺎﻥ ﻤـﻊ ﺍﻷﻭﻻﺩ، ﻭﺴـﺭﻨﺎ ﻭﺭﺍﺀ‬ ‫ﺍﻟﺸﻴﻭﺥ ﻨﻬﻠل ﻓﺭﺤﻴﻥ: ﺤﻠﻠﻭ .. ﻴﺎﺤﻠﻠﻭ .. ﺭﻤﻀﺎﻥ ﻜـﺭﻴﻡ ﻴـﺎ‬ ‫ﺤﻠﻠﻭ."‬ ‫ﻓﻰ ﺤﺭﺍﻓﻴﺵ ﻨﺠﻴﺏ ﻤﺤﻔﻭﻅ، ﺒﺸﻜل ﺃﻭ ﺁﺨﺭ، ﻜﻨﺕ ﺃﻨﺎ‬ ‫ﺒﻜﺎﻤل ﻭﻋﻴﻲ، ﻋﺸﻴﻘﺔ ﺠﻼل ﺍﻟﻨﺎﺠﻲ، ﻭﺍﻟﺫﻱ ﺒﻨﻲ ﺒﺭﺠﺎ ﻟﻴﺼـل‬ ‫‪‬‬ ‫ﺒﻪ ﺇﻟﻰ ﺍﻟﻤﺠﻬﻭل، ﻭﻓﻰ ﻋﺼﺭ ﺍﻹﻨﺴﺎﻥ ﺍﻟﺒﺩﺍﺌﻲ، ﻜﻨﺕ ﺇﺤـﺩﻱ‬ ‫ﻨﺴﺎﺀ ﺍﻟﻜﻬﻭﻑ، ﻭﻜﻡ ﺴﺤﻘﺕ ﺘﺤﺕ ﺃﻗـﺩﺍﻡ ﺍﻟﺭﺠـل ﺍﻟﻬﻤﺠـﻲ،‬ ‫ﻭﺼﺎﺭﻋﺕ ﺍﻟﻀﺒﺎﻉ، ﻭﺘﺴﻠﻘﺕ ﺸﺠﺭﺓ ﺍﻟﺘـﻭﺕ ، ﻭﻨﻤـﺕ ﻓـﻰ‬ ‫ﺍﻟﺨﻼﺀ ﻋﺎﺭﻴﻪ.‬ ‫ﻓﻰ ﻤﻌﺭﺽ ﺼﺩﻴﻘﺔ ﻟﻲ ، ﻓـﻰ ﺍﻟﻬﻨـﺎﺠﺭ، ﺃﻋﺠﺒـﺕ‬ ‫ﺒﺼﻭﺭﺓ ﻻﻤﺭﺃﺓ ﺘﻘﻑ ﻋﺎﺭﻴﺔ، ﺘﻌﻁﻲ ﻅﻬﺭﻫﺎ ﻟﻠﻌـﺎﻟﻡ، ﻭﻜﺎﻨـﺕ‬ ‫ﺍﻟﻠﻭﺤﺔ ﻤﻌﻠﻘﺔ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺤﺎﺌﻁ ﺠﻭﺍﺭ ﺍﻟﺒـﺎﺏ ، ﻭﻜﺎﻨـﺕ ﺘﺸـﺒﻬﻨﻲ‬ ‫ﺘﻤﺎﻤﺎ، ﻅﻠﻠﺕ ﺃﻨﻅﺭ ﺇﻟﻴﻬﺎ ﻁﻭﻴﻼ ، ﻭﺃﺘﻤﻌﻥ ﻤﻼﻤـﺢ ﺭﻏﺒـﺎﺘﻲ.‬ ‫ﹰ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻭﻋﻨﺩ ﺯﻴﺎﺭﺘﻬﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﻤﻨﺯل، ﻓﻭﺠﺌﺕ ﺒﺎﻟﺼﻭﺭﺓ ﺃﻤﺎﻤﻲ ﻓﻰ ﻤﺩﺨل‬ ‫ﺍﻟﺤﺠﺭﺓ، ﻜﺎﻥ ﺸﻴﺌﺎ ﻴﺩﻓﻊ ﺒﻌﻀﻨﺎ ﺍﻟﺒﻌﺽ ﺘﺠﺎﻩ ﺍﻷﺨﺭ، ﻜﻨﺕ ﺃﺭﻴﺩ‬ ‫ً‬
  • 50. ‫ﺃﻥ ﺃﻁﻠﺏ ﻤﻨﻬﺎ ﺃﻥ ﺘﻌﻁﻴﻨﻲ ﺇﻴﺎﻫﺎ، ﻭﻟﻜﻥ ﺸﺘﺎﺀ ﺒﺩﺍﺨﻠﻲ ﻴﺴـﻴﻁﺭ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﻭﻴﻤﻠﻙ ﻤﺸﺎﻋﺭﻱ ﻭﻴﻁﻔﺌﻬﺎ، ﻭﻜل ﻤﺎ ﻓﻌﻠﺘﻪ ﺴﺄﻟﺘﻬﺎ:‬ ‫- ﻤﺵ ﺩﻱ ﺍﻟﺼﻭﺭﺓ ﺍﻟﻠﻲ ﻜﺎﻨﺕ ﻓﻰ ﺍﻟﻬﻨﺎﺠﺭ؟‬ ‫ﺒﺎﻷﻤﺎﺭﺓ ﺍﻟﻠﻲ ﻜﺎﻨﺕ ﺠﻨﺏ ﺍﻟﺒﺎﺏ.‬ ‫ﻤﻜﻨﻭﻥ ﺒﺩﺍﺨﻠﻲ ﺘﻨﺎﻗﻀﺎﺕ ﻻ ﺤﺩ ﻟﻬﺎ، ﻤـﻥ ﺍﻟﻤﺨـﺎﻭﻑ‬ ‫ﻭﺍﻟﺭﻏﺒﺎﺕ ﻁﻤﻭﺤﺎﺘﻲ ﻟﻴﺱ ﻟﻬﺎ ﺤﺩﻭﺩ ﺃﺤﻴﺎﻨﺎ ﺃﻗﻑ ﺨﺎﻭﻴﺔ ﺃﻤـﺎﻡ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﻤﻌﺎﺭﻓﻲ، ﻭﺃﺤﻴﺎﻨﺎ ﺃﻗﺒﺽ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻜﺎﻤﻠﺔ.‬ ‫ﹰ‬ ‫ﻓﻰ ﻓﻴﻠﻡ ﺍﻟﺤﺭﺍﻡ، ﺒﻜﺕ ﺍﻟﻤﺭﺃﺓ ﻁﻠﻔﻬﺎ ﻤﻥ ﺠﺩﺭ ﺍﻟﺒﻁﺎﻁﺎ،‬ ‫ﻀﺤﻙ ﺃﺒﻲ ﻤﻥ ﺒﻜﺎﺌﻲ ﺍﻟﻤﺘﻭﺍﺼل ﺃﻨﺎ ﻭﺃﻤﻲ.‬ ‫ﺒﻴﻨﻲ ﻭﺒﻴﻥ ﻨﻔﺴﻲ ﺭﻏﺒﺎﺕ ﺠﺎﻤﺤﺔ، ﺃﻜﺭﻩ ﺍﻟﺒﻴﻭﺕ ﺍﻟﺸﻴﻙ‬ ‫ﻭﺍﻟﻘﺫﺭﺓ ﻓﻰ ﺁﻥ ﻭﺍﺤﺩ، ﺤﻴﺎﺘﻲ ﻤﻠﻴﺌﺔ ﺒﺎﻟﻤﺘﻨﺎﻗﻀﺎﺕ ﻭﺍﻟﻐﻀﺏ.‬ ‫ﻴﻭﻡ ﺨﺭﺠﺕ ﻤﻥ ﻤﻌﺭﺽ ﺼﺩﻴﻘﺘﻲ ﻫﺫﻩ، ﻅﻠﻠﺕ ﺃﺴـﻴﺭ‬ ‫ﺒﻤﻔﺭﺩﻱ، ﻤﻥ ﺍﻷﻭﺒﺭﺍ، ﺇﻟﻰ ﻤﻴﺩﺍﻥ ﺍﻟﺘﺤﺭﻴﺭ، ﻭﻜﺎﻥ ﺩﺍﺨﻠﻲ ﻤﻠﻴﺌﺎ‬ ‫ً‬ ‫ﺒﺈﺤﺒﺎﻁﺎﺕ ﻻ ﺤﺩﻭﺩ ﻟﻬﺎ ﻭﻭﻗﻔﺕ ﻭﺃﺨﺫﺕ ﺃﻨﻅﺭ ﻟﻠﻨﻴل ﻁﻭﻴﻼ.‬ ‫ﹰ‬ ‫ﺃﻴﻬﺎ ﺇﻻﻟﻪ " ﺤﺎﺒﻲ" ، ﺃﻨﺕ ﺍﻵﻥ ﺒﻜﺎﻤل ﻗﻭﺘـﻙ، ﺭﻏـﻡ‬ ‫ﺘﺭﻭﻴﻀﻙ ﺭﻏﻡ ﻤﺩ ﺍﻟﺠﺴﻭﺭ، ﻭﺇﻗﺎﻤـﺔ ﺍﻟﺴـﺩﻭﺩ، ﺭﻏـﻡ ﺁﻻﻑ‬ ‫ﺍﻟﺴﻨﻴﻥ ﺘﻘﻑ ﺸﺎﻤﺨﺎ، ﻭﺘﺨﺭﺝ ﻟﻨﺎ ﺃﺜﺩﺍﺀﻙ، ﻜﻲ ﻨﻤﺘﺼﻬﺎ ﻓﻰ ﻨﻬﻡ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﻭﺴﺭﻭﺭ، ﻟﻜﻥ ﻟﻤﺎﺫﺍ ﺃﻨﺎ ﺍﻟﻤﻭﻅﻔﺔ ﺍﻟﺘﻌﺒﺔ ﺃﺴـﻴﺭ ﻋﻠـﻰ ﺍﻷﺭﺽ‬
  • 51. ‫ﺒﺸﻭﺯ ﺃﺯﺭﻕ ﻤﺠ ِﺏ؟ ﻭﺃﺭﺘﺩﻱ ﻓﺴﺘﺎﻨﺎ " ﹶـﺕ " ﻤﻨـﺫ ﺜـﻼﺙ‬ ‫ﹰ ﻜ ﹾ‬ ‫ِ ‪‬ﺭ‬ ‫ﺴﻨﻭﺍﺕ،ﻜﻠ ‪ ‬ﻟﻭ ﹸﻪ، ﻭﺒﻬﺘﺕ ﻤﻌﺎﻟﻤﻪ ،ﺃﻨﺎ ﺍﻟﻤﺸﺩﻭﺩﺓ ﻤـﻥ ﺃﺫﻨﻴﻬـﺎ‬ ‫ﹶ ﹶﺢ ﻨ‬ ‫ﻟﻠﺤﺏ ﻭﺍﻟﻭﺍﺠﺏ ﻭﺍﻟﺼﺩﺍﻗﺔ ، ﺃﻨﺠﺏ ﻁﻠﻔـﺔ ، ﻻ ﺃﺴـﺘﻁﻴﻊ ﺃﻥ‬ ‫ﺃﺩﺨﻠﻬﺎ ﻤﺩﺍﺭﺱ ﺍﻟﻔﺭﻴﺭ " ﺃﻭ ﺍﻟﻠﻴﺴﻴﻪ "، ﺃﻭ ﺍﻟﺠﺎﻤﻌﺔ ﺍﻷﻤﺭﻴﻜﻴﺔ" ؟‬ ‫ﻟﻤﺎﺫﺍ ﺃﻨﺎ ﺍﻟﺩﺀﻭﺒﺔ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻌﻤل ، ﺃﺭﻓﺽ ﺃﻥ ﺃﻤـﺎﺭﺱ ﺴـﻠﻁﺎﺘﻲ‬ ‫ﻜﺎﻤﻠﺔ، ﻭﻻ ﺃﻨﺠﻭ ﻤﻥ ﻤﺨﺎﻭﻓﻲ، ﻟﻤﺎﺫﺍ ﺃﻨﺎ ﺍﻟﻤﺸﺩﻭﺩﺓ ﻤﻥ ﺴﻠﺴـﻠﺔ‬ ‫ﻋﻤﻭﺩﻫﺎ ﺍﻟﻔﻘﺭﻱ ﺇﻟﻰ ﺴﺭﻴﺭ ﺍﻟﺯﻭﺠﻴﺔ ﻭﺍﻟﻤﻁﺒﺦ، ﻭﺃﻨﺎﻡ ﻜل ﻟﻴﻠـﺔ‬ ‫ﻏﺎﻀﺒﺔ، ﺴﺎﺨﻁﺔ ﻷﻨﻲ ﻤﺘﻌﺒﺔ ﻭﺒﺩﺍﺨﻠﻲ ﺃﺤﺴـﺎﺱ ﻤﺴـﻴﻁﺭ ﺃﻥ‬ ‫ﺒﺴﺎﻗﻰ ﻤﺭﺽ ﺨﻁﻴﺭ؟‬ ‫‪‬‬ ‫ﻟﻤﺎﺫﺍ ﺃﻨﺎ ﺍﻟﺒﻨﺕ ﺍﻟﻭﺤﻴﺩﺓ ﻷﺒﻲ، ﻭﺃﺤﻤل ﻋﺏﺀ ﻭﺘﺨﻁﻴﻁ‬ ‫ﻤﺴﺘﻘﺒل ﺍﻟﻌﺎﺌﻠﺔ....؟‬ ‫ﻭﻜﻠﻤﺎ ﻀﺎﻗﺕ ﺒﻲ ﺍﻟﺤﻴﺎﺓ، ﻟﺠﺄﺕ ﺇﻟﻰ ﺍﻟﻜﺘﺎﺒﺔ...؟‬ ‫ﻟﻤﺎﺫﺍ ﺃﻨﺎ ﻫﻜﺫﺍ...؟ ﻤﻌﺒﺄﺓ ﺒﺘﺎﺭﻴﺦ ﺸﺨﺼﻲ، ﻭﺃﺒﻜﻲ ﻜﻠﻤﺎ‬ ‫ﺃﺤﺴﺴﺕ ﺃﻨﻨﻲ ﻻ ﺃﻋﻴﺵ ﺭﻏﺒﺎﺘﻲ.‬ ‫ﻜﺎﻨﺕ ﻟﻌﻴﻨﻴﻬﺎ ﺃﺸﻌﺔ، ﻭﺃﻟﻭﺍﻥ ، ﺇﻻ ﺃﺴﺘﻁﻴﻊ ﺃﻥ ﺃﺴﻤﻴﻬﺎ،‬ ‫ﺒﻴﻥ ﺍﻟﻌﺴل ﺍﻟﻔﺎﺘﺢ، ﻭﺍﻟﺒﻨﻲ ﺍﻟﻐﺎﻤﻕ، ﻤﺯﻴﺞ ﻤﻥ ﺍﻟﺩﻫﺸﺔ ﻭﺍﻟﺭﻋﺏ،‬ ‫ﻭﻫﻲ ﺘﻨﻅﺭ ﺇﻟﻰ ﺯﺠﺎﺠﺘﻲ ﺍﻟﺒﻴﺭﺓ ﺍﻟﻔﺎﺭﻏﺘﻴﻥ، ﻭﺍﻟﺠﺭﺴﻭﻥ ﻴﻨﻅﺭ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺇﻟﻴﻬﺎ ﻓﻰ ﺘﺭﻗﺏ ﻋﻠﻰ ﺃﻤل ﺃﻥ ﻨﻨﺼﺭﻑ.‬
  • 52. ‫ﺍﻟﺭﻋﻭﻨﺔ ﻁﺒﻊ ﻤﻥ ﻁﺒﺎﻋﻲ ﺍﻟﻤﻌﺘﺩﺩﺓ ﻭﺍﻟﻤﺨﺘﻠﻔـﺔ، ﻓـﻰ‬ ‫ﻟﺤﻅﺔ ﺃﻜﻭﻥ ﻫﺎﺩﺌﺔ. ﻭﻓﻰ ﻟﺤﻅﺔ ﺃﻜﻭﻥ ﻫﺎﺌﺠﺔ ﻜﺎﻟﺒﺤﺭ، ﻭﺃﻓـﻭﺭ‬ ‫ﻭﺃﺯﺒﺩ، ﻭﻴﺭﺘﻔﻊ ﺍﻟﻤﻭﺝ ﻓﻴﺄﺨﺫ ﻓﻰ ﻁﺭﻴﻘﻪ ﻜل ﺍﻟﺤﻜﺎﻴﺎﺕ ﺍﻟﻘﺩﻴﻤﺔ،‬ ‫ﻭﺍﻟﺭﻏﺒﺎﺕ ﺍﻟﻤﻠﺤﺔ ﺩﺍﺨل ﺼﺩﺭﻱ، ﺤﻜﺎﻴﺎﺕ ﺍﻟﺤﺏ ﺍﻟﻘﺩﻴﻤﺔ، ﺍﻵﻥ‬ ‫ﺃﻨﺎ ﺃﻜﺜﺭ ﺘﺸﻭﻗﺎ ﺇﻟﻴﻬﺎ.‬ ‫ﹰ‬ ‫ﻓﻰ ﺸﺘﺎﺀ ﺩﻴﺴﻤﺒﺭ، ﻜﻨﺕ ﺃﺠﻠﺱ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻤﻜﺘﺏ ﻭﺍﻀـﻌﺔ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﺍﻟﻜﺘﺏ ﺃﻤﺎﻤﻲ، ﻭﺍﻟﺭﺍﺩﻴﻭ ﻋﻠﻰ ﻤﺤﻁﺔ ﺃﻡ ﻜﻠﺜﻭﻡ ، ﻭﻜﻨﺕ ﺃﻋﺸـﻕ‬ ‫ﺃﻏﺎﻨﻲ ﻋﺒﺩ ﺍﻟﺤﻠﻴﻡ ﺤﺎﻓﻅ، ﺃﻜﺘﺒﻬﺎ ﻓﻰ ﻜﺸﻜﻭل ﺨﺎﺹ، ﻭﺃﺤﻔﻅﻬﺎ.‬ ‫ﺭﺍﻫﻥ ﻤﺩﺭﺱ ﺍﻷﻨﺠﻠﺵ ﻋﻠﻰ ﺃﻨﻨﻲ ﺘﻠﻤﻴﺫﺓ ﻤﺜﺎﻟﻴﺔ ، ﻭﺃﻤﺘﺎﺯ ﺒﻘﺩﺭﺓ‬ ‫ﻋﺎﻟﻴﺔ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺘﺭﻜﻴﺯ، ﻭﺍﻟﺭﻫﺎﻨﺎﺕ ﺍﻟﺤﻘﻴﻘﻴﺔ ﻜﺎﻨﺕ ﺩﺍﺨﻠﻲ، ﻫل ﺃﻨﺎ‬ ‫ﺃﺤﺏ ﺍﻟﺤﻴﺎﺓ؟ ﺃﻡ ﺃﺤﺏ ﺍﻟﻤﻭﺕ؟ ﺃﻡ ﺃﺤﺏ ﺍﻟﻌﺯﻟﺔ؟ ﺃﻨﺎ ﺃﺤﺏ ﺍﺒـﻥ‬ ‫ﺍﻟﺠﻴﺭﺍﻥ ، ﻭﺘﻁﻴﻴﺭ ﺍﻟﻁﻴﺎﺭﺍﺕ ﺍﻟﻭﺭﻕ ، ﻜﺜﻴﺭﺍ ﺒﻜﻴﺕ ﻤﻊ ﺍﻷﻓﻼﻡ‬ ‫‪‬‬ ‫ﹶ ﹾ‬ ‫ﺍﻟﻌﺭﺒﻲ ﺍﻟﻘﺩﻴﻤﺔ، ﻭﺍﻟﺒﻁﻠﺔ ﺘﻤﻭﺕ ﻤﻭﺩﻋﺔ ﺤﺒﻴﺒﻬﺎ، ﻜﺎﻨﺕ ﺴـﻠﻭﺘﻲ‬ ‫ﻓﻰ ﺍﻟﺤﻴﺎﺓ ﺍﻟﻤﻐﻠﻘﺔ ﻫﻲ ﺍﻷﻏﺎﻨﻲ، ﻭﺍﻵﻫﺎﺕ، ﻭﺇﺫﺍﻋﺔ ﺃﻡ ﻜﺜﻠﻭﻡ.‬ ‫ﻓﻰ ﺍﻟﺜﺎﻨﻭﻱ ، ﺴﺭﺕ ﻋﻠﻰ ﺸﺭﻴﻁ ﻭﺍﺤﺩ، ﻤﻥ ﺍﻟﻤﺩﺭﺴﺔ‬ ‫ﻟﻠﺒﻴﺕ، ﻭﻤﻥ ﺍﻟﺒﻴﺕ ﻟﻠﻤﺩﺭﺴﺔ، ﻟﻡ ﺃﻏﻀﺏ ﺯﻤﻴﻼﺘﻲ، ﻟﻡ ﺃﺨﻴـﺏ‬ ‫ﻅﻥ ﺍﻟﻤﺩﺭﺴﻴﻥ ﻓﻰ ﺃﻨﻨﻲ ﻁﺎﻟﺒﺔ ﺠﺩ ﻤﺅﺩﺒـﺔ، ﻭﺘﻤﻠـﻙ ﺃﺨﻼ ﹰـﺎ‬ ‫ﻗ‬ ‫ﺤﻤﻴﺩﺓ، ﻭﻜﺎﻨﺕ ﺍﻷﺒﻭﺍﺏ ﺍﻟﻤﻭﺼﺩﺓ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﺩﺍﺨل ﺍﻟﻔﺼﻭل،‬
  • 53. ‫ﺘﻔﻀﺢ ﺭﻋﻭﻨﺔ ﺍﻟﻤﺭﺍﻫﻘﺔ ﻭﺒﻭﺍﺩﺭ ﺍﻟﺸﺒﺎﺏ، ﻭﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﻨﺸﻴﻁﺎﺕ ﻓﻰ‬ ‫ﺍﻟﺭﻗﺹ، ﻭﺍﻟﺤﺭﻜﺔ، ﻭﺍﻟﻤﻜﻴﺎﺝ ، ﻭﺘﺴﺭﻴﺢ ﺍﻟﺸﻌﺭ ، ﻭﺍﻟﺤﺏ.‬ ‫ﺨﻔﺔ ﺭﻭﺤﻬﻥ ﺘﺒﻠل ﺍﻟﻜﺭﺍﺴﺎﺕ ﺒﺩﻤﻭﻉ ﺍﻟﺼﺩ ﻭﺍﻟﻬﺠـﺭ،‬ ‫ﻭﺠﻭﺍﺒﺎﺕ ﺍﻷﺤﺒﺔ ﻭﺃﻨﺎ ﺃﺨﻁ ﻟﻬﻥ ﺨﻁﺎﺒﺎﺕ ﺭﻗﻴﻘﺔ ﻷﺤﺒﻪ ﺘﻌﺴﺎﺀ.‬ ‫ﻋﻴﻨﺎﻱ ﺘﺘﺄﻤﻼﻥ ﺍﻟﺭﻗﺹ، ﻭﺩﻤﻭﻋﻲ ﺘﺴﻴل ﻤﻊ ﺩﻤﻭﻋﻬﻥ،‬ ‫ﻭﺭﺃﺴﻲ ﻤﻠﻲﺀ ﺏ " ﺍﻟﺭﻗﺹ ﻋﻴﺏ " ..‬ ‫ﺍﻟﻀﺤﻙ ﻋﻴﺏ‬ ‫ﺍﻟﻤﺸﻲ ﻓﻰ ﺍﻟﺸﺎﺭﻉ ﺒﻌﺩ ﺍﻟﻤﻐﺭﺏ ﻋﻴﺏ ..‬ ‫ﺍﻟﻭﻗﻭﻑ ﻓﻰ ﺍﻟﺸﺒﺎﻙ ﻋﻴﺏ‬ ‫ﺍﻟﻘﺼﺔ ﻋﻴﺏ‬ ‫ﺍﻟﺤﺏ ﻗﻠﺔ ﺃﺩﺏ .‬ ‫ﺍﻟﺭﻏﺒﺎﺕ ﺍﻟﺼﻐﻴﺭﺓ ﺘﺨﺘﻨﻕ ﺩﺍﺨل ﺍﻟﻜﺘـﺏ، ﻭﻜﺭﺍﺴـﺎﺕ‬ ‫ﺍﻟﻤﺩﺭﺴﺔ ، ﻭﺤﻔﻅ ﺍﻟﺩﺭﻭﺱ ﺍﻟﺤﻴﻁﺎﻥ ﻭﺍﻷﺒﻭﺍﺏ ﺴﺘﺭﺓ ﺍﻟﺒﻨـﺎﺕ‬ ‫ﺍﻟﻤﺅﺩﺒﺎﺕ: " ﺨﺩﻱ ﻴﺎﻭﺯﻩ ﺍﻟﻤﺠﻠﺔ ﺩﻱ ﻭﺃﻗﺭﻱ ﻟﻨﺎ ﺍﻟﻤﻘﺎﻟـﺔ ﺩﻱ ،‬ ‫ﻟﺤﺴﻥ ﻤﻜﺴﻭﻓﻴﻥ ، ﺁﻩ ﻭﺍﻟﻨﺒﻲ ﻭﺤﻴﺎﺘﻙ " .‬ ‫ﻜﺎﻥ ﻟﺒﻨﺎﺕ ﻋﻤﻲ ﺍﻟﺭﺸﻴﻘﺎﺕ، ﺍﻟﺨﻔﻴﻔﺎﺕ، ﺍﻟﺠﻤـﻴﻼﺕ ،‬ ‫ﻁﻌﻡ ﺤﻠﻭ ﻓﻰ ﺍﻟﺯﻴﺎﺭﺍﺕ ﺍﻟﻌﺎﺌﻠﻴﺔ، ﻭﻟﻁﻼﺀ ﺍﻷﻅﺎﻓﺭ ، ﻭﺍﻟﻤﻜﻴﺎﺝ،‬
  • 54. ‫ﻭﺍﻟﻤﻼﺒﺱ ﺍﻷﻨﻴﻘﺔ، ﺴﺤﺭ ﻻ ﻴﻘﺎﻭﻡ ، ﻭﺍﻟﻨﻅﺭ ﺇﻟﻴﻬﻥ ﻁﻭﻴﻼ ﻴﺠﻠﺏ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﺃﺤﺴﺎﺴﺎ ﻤﺎ ﺒﺎﻟﻐﻤﻭﺽ.‬ ‫‪‬‬ ‫ﺸﺠﺭﺓ ﺍﻟﺠﻭﺍﻓﺔ ﻓﻰ ﺤﺩﻴﻘﺔ ﺒﻴﺘﻬﻥ، ﺘﺭﻓﻊ ﺫﻴﻭل ﺍﻟﻔﺴﺎﺘﻴﻥ‬ ‫ﻭﺘﻜﺸﻑ ﻋﻥ ﺍﻟﺴﻴﻘﺎﻥ ﺍﻟﺒﻀﺔ، ﻭﺃﻨﺎ ﺘﺤﺕ ﺍﻟﺸﺠﺭﺓ ﺃﻟﺘﻘﻁ ﺍﻟﺤﺒﺎﺕ‬ ‫ﻓﻰ ﺍﻟﻤﺼﻔﺎﺓ ﻭﺃﺒﺘﺴﻡ:‬ ‫- ﺇﻴﻪ ﺃﺨﺒﺎﺭﻙ... ؟‬ ‫- ﺃﺒﺩﺍ ﻨﺠﺤﺕ . ﻭﺍﻨﺘﻡ...؟‬ ‫ﹰ‬ ‫- ﺯﻱ ﻜل ﺴﻨﺔ ﻴﺎﺒﻨﺘﻲ... ﺃﺨﺩﻨﺎ ﻋﻠﻰ ﻜﺩﺍ‬ ‫ﻓﻰ ﺍﻹﻋﺎﺩﺓ ﺇﻓﺎﺩﺓ.‬ ‫ﺃﺭﺒﻊ ﺒﻨـﺎﺕ ﺠـﻴﻤﻼﺕ ﻜﺒـﺭﻥ، ﻜﻤـﺎ ﻗﺎﻟـﺕ ﺍﻷﻡ ،‬ ‫ﻭﺍﻟﻌﺭﺴﺎﻥ ﺘﻁﺭﻕ ﺍﻷﺒﻭﺍﺏ.‬ ‫" ﻴﺎ ﺒﻨﺎﺕ ﺍﻟﺤﻭﺭ.. ﺴﻴﺒﻭ ﺍﻟﻘﻤﺭ ﻴﺩﻭﺭ... ﻴـﺎ ﻟﻁﻴـﻑ‬ ‫ﺃﻟﻁﻑ ﺒﻨﺎ، ﺩﺍ ﺍﺤﻨﺎ ﻋﺒﻴﺩﻙ ﻜﻠﻨﺎ "‬ ‫- ﻫﻭ ﻓﻴﻪ ﺇﻴﻪ ﻴﺎ ﺴﺘﻲ...؟‬ ‫- ﺍﻟﻘﻤﺭ ﻤﺨﻨﻭﻕ. ﺨﻨﻘﻭﻩ ﻭﻻﺩ ﺍﻟﺠﺎﻥ .‬ ‫- ﻭﺩﺍ ﻴﻌﻨﻲ ﺇﻴﻪ.‬ ‫- ﻴﻌﻨﻲ ﻋﻼﻤﺎﺕ ﺍﻟﻘﻴﺎﻤﻪ.‬
  • 55. ‫ﻜﺎﻥ ﺍﻷﻁﻔﺎل ﺍﻟﺼﻐﺎﺭ ﻴﺩﻗﻭﻥ ﺒﺄﻴﺩﻴﻬﻡ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺼـﻔﺎﺌﺢ،‬ ‫ﻭﺃﻏﻁﻴﺔ ﺍﻟﺤﻠل ﻭﺃﻨﺎ ﻭﺍﻗﻔﺔ ﺃﻨﻅﺭ ﺇﻟﻴﻬﻡ ﻤﻥ ﺍﻟﺸﺒﺎﻙ.‬ ‫- ﺃﻨﺯل ﻤﻌﺎﻫﻡ ﻴﺎﺴﺘﻲ ؟‬ ‫- ﺍﺨﺘﺸﻲ ﻋﻴﺏ، ﺩﺍﻨﺘﻲ ﺼﺩﺭﻙ ﻤﻼ.‬ ‫ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﺍﻟﻤﺅﺩﺒﺔ ﺘﻘﻭل ﺇﻴﻪ...؟‬ ‫- ﺘﻘﻭل ﺤﺎﻀﺭ‬ ‫ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﺍﻟﻤﺅﺩﺒﺎﺕ ﺘﺘﻭﺍﺭﻱ ﺨﻠﻑ ﺍﻟﺒﺎﺏ ﺘﻨﻅﺭ ﻤﻥ ﻭﺍﺭﺀ‬ ‫ﺍﻟﺸﻴﺵ .‬ ‫ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﺍﻟﻤﺅﺩﺒﺎﺕ ﺍﻟﺘﻰ ﺤﺎﻀﺕ ﻭﻤﻼ ﺼـﺩﺭﻫﺎ ﺘﻘـﻭل‬ ‫ﺇﻴﻪ...؟‬ ‫********‬
  • 56. ‫‪‬‬ ‫ﺴﺘﻔﺴﺩ ﺭﻭﺤﻬﺎ ، ﻁﺎﻟﻤﺎ ﻫـﻭﺍﺀ ﺍﻟﺤﺠـﺭﺓ ﻻ ﻴﺘﺠـﺩﺩ،‬ ‫ﻭﺘﻌﺒﺊ ﺼﺩﺭﻫﺎ ﺒﺎﻹﻋﻼﻨﺎﺕ.‬ ‫ﻭﻓﻰ ﻨﻔﺱ ﺍﻟﻭﻗﺕ ﺘﻀﻴﻕ ﺤﺎﺌﺭﺓ ، ﻜﻴـﻑ ﺘﺨﺘـﺎﺭ ﻤـﺎ‬ ‫ﻴﻨﺎﺴﺒﻬﺎ ﻭﺘﺘﺭﺩﺩ ﻜﺜﻴﺭﺍ. ﻜﺎﻨﺕ ﺘﻘﻑ ﻁﻭﻴﻼ ﺩﺍﺨل ﺴﻭﺒﺭ ﻤﺎﺭﻜﺕ‬ ‫ﹰ‬ ‫‪‬‬ ‫، ﻗﺒل ﺃﻥ ﺘﺸﺘﺭﻱ. ﻴﺭﻯ ﺍﻟﺒﺎﺌﻊ ﺍﺭﺘﺒﺎﻜﻬﺎ، ﻴﻘـﻭﻡ ﻤـﻥ ﻓـﻭﺭﻩ‬ ‫ﻟﻤﺴﺎﻋﺩﺘﻬﺎ ﻴﻤﺩ ﻴﺩﻩ ﻴﺄﺨﺫ ﺸﻨﻁﺔ ﻜﺒﻴﺭﺓ ﻤﻥ ﺠﻭﺍﺭﻩ، ﻴﻌﺒﺊ ﻓﻴﻬـﺎ‬ ‫ﻭﻫﻭ ﻴﺒﺘﺴﻡ ﺒﺨﺒﺙ: ﺘﻨﻅﺭ ﻜﺎﻟﻤﺄﺨﻭﺫﺓ، ﺃﻭ ﺍﻟﻤﻨﺴﺎﻗﺔ ﺇﻟﻰ ﻤﺘﺎﻫـﺔ،‬ ‫ﻓﻼ ﺘﻔﻴﻕ ﺇﻻ ﻋﻠﻰ ﺼﻭﺘﻪ " ﺨﻤﺴﺔ ﻭﺘﺴﻌﻴﻥ ﺠﻨﻴـﻪ ، ﻭﺜﻼﺜـﻴﻥ‬ ‫ﻗﺭﺵ ".‬ ‫ﺒﺂﻟﻴﻪ ﺘﺎﻤﺔ ، ﺘﻀﻊ ﺍﻟﻤﺒﻠﻎ ﺃﻤﺎﻤﻪ.‬ ‫- ﻫﺎﺕ ﻜﻴﺱ ﺸﻴﺒﺴﻲ ، ﻭﺍﻟﺒﺎﻗﻲ ﻜﺒﺭﻴﺕ.‬ ‫ﻴﻌﻁﻲ ﻟﻬﺎ ﺍﻟﺸﻨﻁﺔ، ﺘﻌﺩ ﺍﻷﺸﻴﺎﺀ، ﻭﺘﺤﺴـﺏ. ﺘـﺩﺨل‬ ‫ﺍﻟﺒﻴﺕ، ﺘﻠﻘﻲ ﺒﺠﺴﺩﻫﺎ ﻋﻠﻰ ﺃﻗﺭﺏ ﻜﺭﺴﻲ. ﻴﺄﺘﻲ ﻤـﻥ ﻭﺭﺍﺌﻬـﺎ،‬ ‫ﻭﻫﻲ ﺠﺎﻟﺴﺔ ﺘﺤﺴﺏ، ﻴﺘﺸﺠﻊ، ﻴﻤﺩ ﻴﺩﻩ ﺤﻭل ﺭﻗﺒﺘﻬﺎ ﻓﻰ ﻤﺩﺍﻋﺒﺔ‬ ‫ﺨﻔﻴﻔﺔ. ﺩﻭﻥ ﺃﻥ ﺘﻠﺘﻔﺕ ﺇﻟﻴﻪ.‬
  • 57. ‫- ﻤﻌﻠﺵ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭﺩﺓ ﻓﻭل . ﺍﺤﺴﺏ ﻤﻌﺎﻴﺎ ﻜﺩﺍ.‬ ‫ﺘﻨﻅﺭ ﺇﻟﻰ ﺍﻟﺸﻨﻁﺔ ﻏﻴﺭ ﻤﻘﺘﻨﻌﺔ ﺒﺎﻟﺴﻌﺭ ، ﻭﻻ ﺍﻟﻤﺒﻠـﻎ،‬ ‫ﻭﻻ ﺒﺎﻷﺸﻴﺎﺀ ﺍﻟﻘﻠﻴﻠﺔ، ﺘﻘﻠﺏ، ﻭﺘﻌﺩ ﻭﺘﺴﺤﺏ.‬ ‫- ﻗﻭﻟﻠﻲ ﻤﻴﻥ ﺃﺤﺴﻥ ؟ ﺴﻤﻥ ﺭﻭﺍﺒﻲ ، ﻭﻻﺴﺕ ﺍﻟﻜل؟‬ ‫- ﻤﺘﻬﻴﺌﻠﻲ ﺍﻨﺘﻲ.‬ ‫- ﻴﺎﺸﻴﺦ.‬ ‫-ﺃﻫﻭ ﻜﻠﻪ ﺴﻤﻨﺔ.‬ ‫ـﺘﺎل ، ـﺘﻼﺕ‬ ‫ﻭﺍﻟـ‬ ‫ـﻲ، ﻭﻜﺭﻴﺴـ‬ ‫- ـﺎ ـﺕ ﺭﻭﺍﺒـ‬ ‫ﺃﻨـ ﺠﺒـ‬ ‫ﺒﻘﺭﺍﺕ ....ﻭ ....ﻭ...ﻭ‬ ‫ﺘﺩﻓﻊ ﻴﺩﻩ ﻤﻥ ﺤﻭل ﺭﻗﺘﻬﺎ ﻓﻰ ﺨﺸﻭﻨﺔ.‬ ‫- ﻴﺎﺸﻴﺦ ﺇﻭﻋﻲ ، ﺨﻨﻘﺘﻨﻲ.‬ ‫ﻴﺠﻠﺱ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻜﺭﺴﻲ ﺍﻟﻤﻘﺎﺒل ﻟﻬـﺎ . ﻤﻌﻁ ‪‬ـﺎ ﻅﻬـﺭﻩ‬ ‫ﻴ‬ ‫ﻟﻺﻋﻼﻨﺎﺕ، ﻭﻴﻌﺩل ﻴﺎﻗﺔ ﺍﻟﺘﺭﻨﺞ، ﻭﻴﻤﺩ ﻴﺩﻩ ﻴﺄﺨﺫ ﺍﻟﺸﻨﻁﺔ.‬ ‫- ﻫﻤﺎ ﺩﻭل ﺒﺱ؟‬ ‫- ﺒﺱ‬ ‫ﻓﺴﺩﺕ ﺠﻬﺎﺯ ﺍﻟﻤﻨﺒﻪ ﺍﻟﺫﻯ ﺍﺸﺘﺭﺘﻪ ،ﻤـﻊ ﺇﻨـﻪ ﻤﺎﺭﻜـﺔ‬ ‫ﺃﻟﻤﺎﻨﻲ، ﻟﻜﻨﻪ ﻓﺴﺩ ﺘﻤﺘﺩ ﻴﺩﻫﺎ ﺘﻔﺘﺢ ﺍﻟﺜﻼﺠﺔ، ﺘﺸﺭﺏ.‬ ‫ﻭﻋﻴﻨﺎﻫﺎ ﺘﺘﺎﺒﻊ ﺍﻟﺸﺎﺸﺔ ﻭﺍﻹﻋﻼﻨﺎﺕ.‬
  • 58. ‫- ﺇﻻ ﺘﻌﺭﻑ ﺤﺩ ﻴﺼﻠﺢ ﻟﻲ ﺍﻟﻤﻨﺒﻪ ؟‬ ‫ﻜﻨﺕ ﺼﻠﺤﺕ ﺴﺎﻋﺘﻲ.‬ ‫ﺘﻨﻔﺭ ﻋﺭﻭﻗﻬﺎ ﻤﻥ ﺃﻗل ﻤﺠﻬـﻭﺩ، ﺘﺸـﻌﺭ ﺃﻥ ﺍﻷﺭﺽ‬ ‫ﺘﺯﻟﺯل ﺘﺤﺕ ﻗﺩﻤﻴﻬﺎ ﻜﺜﻴﺭﺍ ﺤﺩﺜﺘﺔ ﻋﻥ ﻫﺫﻩ ﺍﻟﺤﺎﻟﺔ.‬ ‫ﹰ‬ ‫-ﺃﻻ ﻫﻭ ﻓﻴﻪ ﺯﻟﺯﺍل؟‬ ‫- ﺯﻟﺯﺍل!‬ ‫ﺁﻩ.‬ ‫ﻴﻘﻑ ﻤﺒﺘﺴﻤﺎ، ﻴﻤﻴل ﺒﻭﺠﻬﻪ، ﻴﺤﺎﻭل ﺘﻘﺒﻴﻠﻬﺎ.‬ ‫- ﺯﻟﺯﺍل ﻤﻴﻥ ﻴﺎ ﺯﻟﺯﺍل؟‬ ‫ﻭﺍﷲ ﻤﺎ ﺤﺩ ﺯﻟﺯﺍل ﺇﻻ ﺍﻨﺕ ﻴﺎ ﺠﻤﻴل.‬ ‫ﺘﺒﻌﺩﻩ ﻓﻰ ﺨﺸﻭﻨﻪ ﻭﻋﻨﻑ.‬ ‫- ﺇﺘﻠﻡ ﻭﻋﻴﺏ ﺍﺨﺘﺸﻲ‬ ‫ﺍﻟﻌﻴﺎل ﺘﺼﺤﻲ‬ ‫- ﻤﺎ ﺘﺤﺼﻲ، ﻫﻭ ﻋﻴﺏ ﻭﻻ ﺤﺭﺍﻡ ؟‬ ‫- ﺁﻩ ﻤﻨﻙ . ﺩﺍﻴﻤﻥ ﻜﺩﺍ ﻤﻨﺩﻓﻊ.‬ ‫- ﻭﺍﻟﻠﻲ ﺍﺨﺘﺸﻭ ﺨﺩﻭ ﺃﻴﻪ؟‬ ‫ﻴﺒﺘﻌﺩ ﻋﻨﻬﺎ ﺤﺎﻤﻼ ﺍﻟﺸﻨﻁﺔ ﻤﺘﺠ ‪‬ـﺎ ﻨﺎﺤﻴـﺔ ﺍﻟﻤﻁـﺒﺦ.‬ ‫ﻬ‬ ‫ﻭﻴﺭﻓﻊ ﺼﻭﺘﻪ ﺴﺎﺨﺭﺍ: ﺘﺸﺭﺒﻲ ﺸﺎﻱ ﻴﺎ ﺤﺎﺠﺔ؟‬ ‫‪‬‬
  • 59. ‫- ﺃﺸﺭﺏ.‬ ‫ﻋﻴﻨﺎﻩ ﺯﺭﻗﻭﺍﻥ، ﺩﺍﺌﻤﺎ ﺘﺭﺍﻩ ﻤﺒﺘﺴﻤﺎ ﻓﻰ ﺍﺒﺘﻬﺎﺝ ، ﺘﺤﺩﺙ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻨﻔﺴﻬﺎ: ﻴﺎ ﺒﺨﺘﻙ ﻗﺎﺩﺭ ﺘﻀﺤﻙ.‬ ‫ﺤﻠﻤﺕ ﻟﻴﻠﺔ ﺃﻤﺱ، ﺃﻨﻬﺎ ﺘﻤﺸﻲ ﺩﺍﺨل ﻤﺒﻨﻲ ﻗﺩﻴﻡ، ﻴﺸـﺒﻪ‬ ‫ﺍﻟﻤﺩﺭﺴﺔ ﺍﻹﻋﺩﺍﺩﻴﺔ ﺃﻭ ﺍﻟﺜﺎﻨﻭﻴﺔ، ﻭﻓﻰ ﺃﻗﺼـﻲ ﺭﻜـﻥ ﻫﻨـﺎﻙ،‬ ‫ﺒﺠﻭﺍﺭ ﺩﻭﺭﺓ ﺍﻟﻤﻴﺎﻩ ﻜﺎﻥ ﻴﻘﻑ ﻓﻰ ﺍﻨﺘﻅﺎﺭﻫﺎ.‬ ‫ﻓﻰ ﺍﻟﺤﻠﻡ ﻜﺎﻨﺕ ﺩﻭﺭﺍﺕ ﺍﻟﻤﻴﺎﻩ ﻨﻅﻴﻔﺔ، ﻭﻏﻴﺭ ﻤﻜﺘـﻭﺏ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﺍﻷﺒﻭﺍﺏ ﺃﻭ ﺍﻟﺠﺩﺭﺍﻥ، ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺍﻟﺤﺏ ﺍﻟﻤﺘﻠﻬﺒﺔ، ﻭﺍﻷﺴﻤﺎﺀ‬ ‫ﺍﻟﻤﺘﻘﺎﻁﻌﺔ ﻤﻊ ﺍﻟﻘﻠﻭﺏ، ﻭﻻ ﺘﻭﺠﺩ ﺭﺴﻭﻡ ﻷﻱ ﺃﻋﻀﺎﺀ ﺘﻨﺎﺴﻠﻴﺔ.‬ ‫ﺍﻗﺘﺭﺒﺕ ﻤﻨﻪ ﻓﻰ ﻟﻬﻔﺔ.‬ ‫- ﻤﻌﻘﻭل ﺇﻴﻪ ﺍﻟﻠﻲ ﺠﺎﺒﻙ ﻫﻨﺎ ؟‬ ‫- ﺃﻨﺎ ﻤﺴﺘﻨﻴﻜﻲ ﻤﻥ ﺒﺩﺭﻱ.‬ ‫- ﻤﺵ ﺍﻨﺕ ﺒﺭﻀﻭ ﺒﺘﺎﻉ ﺍﻟﺴﻴﻤﺎ؟‬ ‫- ﻻ ﺃﻨﺎ ﺠﻭﺯﻙ‬ ‫- ﺠﻭﺯﻱ.. !؟‬ ‫- ﻤﻥ ﺇﻤﺘﻰ..؟‬ ‫- ﻤﻌﺭﻓﺵ.‬
  • 60. ‫ﻓﻰ ﺍﻟﺤﻠﻡ ﺘﺭﻜﺘﻪ، ﻭﺼﻌﺩﺕ ﺍﻟﺴﻠﻡ، ﻨﻅﺭﺕ ﻤﻥ ﺨـﻼل‬ ‫ﺒﺎﺏ ﻓﺼل ﻤﻭﺍﺭﺏ، ﺭﺃﺘﻪ ﻨﺎﺌﻤﺎ ﻋﻠﻰ ﻭﺠﻬﻪ ﻋﺎﺭﻴﺎ.. ﻨﻅﺭ ﺇﻟﻴﻬﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻓﻰ ﺤﻨﻕ.‬ ‫- ﻁﺏ ﺒﺱ ﻟﻤﺎ ﺃﻁﻠﻌﻠﻙ.‬ ‫ﻭﺍﷲ ﻻﻭﺭﻴﻜﻲ.‬ ‫ﺼﻌﺩﺕ ﺍﻟﺴﻠﻡ ﻓﻰ ﻋﺠﺎﻟﺔ ﻭﺩﻫﺸﺔ ، ﺭﺃﺕ ﺃﺒﺎﻫﺎ ﻭﺍﻗ ﹰـﺎ‬ ‫ﻔ‬ ‫ﻴﺒﺘﺴﻡ، ﻭﻓﻰ ﻴﺩﻩ ﻁﻔل ﻴﻌﻁﻴﻪ ﻟﻬﺎ.‬ ‫- ﺸﻔﺘﻲ ﺇﺒﻨﻙ ﺤﻠﻭ ﻗﺩ ﺇﻴﻪ ؟‬ ‫ﻨﻅﺭﺕ ﺇﻟﻴﻪ، ﺜﻡ ﻨﻅﺭﺕ ﺇﻟـﻰ ﻓﻨـﺎﺀ ﺍﻟﻤﺩﺭﺴـﺔ، ﺭﺃﺕ‬ ‫ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﻴﺘﺠﻬﻥ ﻓﻰ ﻤﺭﺡ ﻨﺤﻭ ﺩﻭﺭﺍﺕ ﺍﻟﻤﻴﺎﻩ ﻤﺒﺘﻬﺠﺎﺕ.‬ ‫ﺍﻟﻘﺎﻫﺭﺓ ٣٧‬ ‫ﻜﺎﻥ ﺍﻟﺭﺍﺩﻴﻭ ﺒـﻴﻥ ﺫﺭﺍﻋﻴﻬـﺎ، ﺘﺤﺘﻀـﻨﻪ ﻜﻌﺎﺩﺘﻬـﺎ،‬ ‫ﻭﺘﺼﺤﺒﻪ ﻤﻌﻬﺎ ﺇﻟﻰ ﺍﻟﺤﻤﺎﻡ، ﻴﻅل ﻴﻐﻨﻲ ، ﻭﺘﻐﻨﻲ ﻤﻌﻪ ﻭﺘﺭﻗﺹ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﺃﻨﻐﺎﻤﻪ ، ﻭﺩﺵ ﺍﻟﻤﺎﺀ ﺍﻟﺒﺎﺭﺩ ﻴﺘﺴﺎﻗﻁ ﻓﻭﻗﻬﺎ.‬ ‫" ﻫﻨﺎ ﺍﻟﻘﺎﻫﺭﺓ .....‬ ‫ﺒﻴﺎﻥ ﺭﻗﻡ ١ ﻤﻥ ....."‬ ‫ﻏﻁﺕ ﺜﺩﻴﻴﻬﺎ ﺍﻟﻨﺎﺒﺘﻴﻥ ﺒﻴﺩﻴﻬﺎ ﺍﻟﻤﺭﺘﻌﺸﺘﻴﻥ، ﻭﺨﺭﺠـﺕ‬ ‫ﺘﺼﺭﺥ.‬
  • 61. ‫- ﻴﺎ ﻟﻬﻭﻱ ﺍﻟﺤﺭﺏ ﻗﺎﻤﺕ.‬ ‫ﻓﻰ ﺍﻟﻤﺩﺭﺴﺔ ﺍﻹﻋﺩﺍﺩﻴﺔ، ﻭﻗﻔﺕ ﺍﻟﻨﺎﻅﺭﺓ ﻓـﻰ ﻁـﺎﺒﻭﺭ‬ ‫ﺍﻟﺼﺒﺎﺡ، ﺘﺤﻴﻲ ﺍﻟﻌﻠﻡ ﻤﻊ ﺍﻟﺘﻠﻤﻴﺫﺍﺕ، ﻭﺒﻌﺩ ﻨﺸﻴﺩ .. ﺍﷲ ﺃﻜﺒﺭ ..‬ ‫ﺭﺤﺒﺕ ﺍﻟﻨﺎﻅﺭﺓ ﺒﺎﻟﺘﻠﻤﻴﺫﺍﺕ ﺍﻟﺠﺩﻴـﺩﺍﺕ، ﻭﻫﻨـﺄﺕ ﺍﻟﺘﻠﻤﻴـﺫﺍﺕ‬ ‫ﺍﻟﻨﺎﺠﺤﺎﺕ.‬ ‫ﻜﺎﻥ ﺍﻟﻨﺸﻴﺩ ﻤﺎﺯﺍل ﻓﻰ ﺃﺫﻨﻴﻬﺎ، ﻭﺠﻤل ﺍﻹﻁﺭﺍﺀ ﻤﻥ ﻓـﻡ‬ ‫ﺍﻟﻨﺎﻅﺭﺓ ﺘﺘﺎﺒﻊ ﻭﺍﻟﺼﺒﻴﺔ ﺍﻟﺼﻐﺎﺭ، ﻭﺃﻁﻔﺎل ﺍﻟﻤﺩﺭﺴﺔ ﺍﻻﺒﺘﺩﺍﺌﻴـﺔ‬ ‫ﺍﻟﻤﺠﺎﻭﺭﺓ، ﻴﻠﻬﻭﻥ ﻭﻫﻡ ﻴﺘﺩﺍﻓﻌﻭﻥ ﺇﻟـﻰ ﺒـﺎﺏ ﺍﻟﻤﺩﺭﺴـﺔ ﻤـﻥ‬ ‫ﺍﻟﺸﺎﺭﻉ، ﺜﻡ ﻴﺭﺸﻘﻭﻥ ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﺒﺎﻟﺤﺠﺎﺭﺓ ﻤـﻥ ﺩﺍﺨـل ﺍﻟﺴـﻭﺭ،‬ ‫ﻓﻴﺴﻘﻁ ﻋﻠﻰ ﺭﺃﺱ ﺍﻟﻨﺎﻅﺭﺓ ﻴﺨﺭﺴﻬﺎ، ﺘﻘﻬﻘﻪ ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﻓﺭﺤﺎﺕ.‬ ‫- ﻤﺩﺭﺴﺔ ﺼﻔﺎ..‬ ‫ﻤﺩﺭﺴﻪ ﺇﻨﺘﺒﺎﻩ.‬ ‫ﺇﻟﻰ ﺍﻟﻔﺼﻭل ﻤﻌﺘﺩل ﻤﺭﺵ.‬ ‫ﻟﻠﻔﺼﻭل ﺭﺍﺌﺤﺔ ﺍﻷﻋﻭﺍﻡ ﺍﻟﺴﺎﺒﻘﺔ، ﻭﺍﻟﺒﻨـﺎﺕ ﺘﻬـﺭﻭﻟﻥ‬ ‫ﻤﻨﺩﻓﻌﺎﺕ ﺨﻠﻑ ﺒﻌﻀﻬﻥ، ﺘﺄﺘﻲ ﻭﺍﺤﺩﺓ ﻤﻥ ﺍﻟﺨﻠﻑ.‬ ‫- ﺇﺴﻤﻌﻭﺍ ﻴﺎ ﺒﻨﺎﺕ .‬ ‫ﻋﺎﻴﺯﻴﻥ ﻨﺭﺤﺏ ﺒﺄﺴﺘﺎﺫ ﺍﻟﺠﺒﺭ.‬ ‫ﺃﺼل ﺍﻟﺤﻠﻭ ﻤﺘﺄﻨﺯﺡ ﻋﻠﻰ ﺍﻵﺨﺭ.‬
  • 62. ‫ﺘﺩﻓﻌﻬﺎ ﺃﺨﺭﻯ ﻓﻰ ﻅﻬﺭﻫﺎ ﻭﺘﺼﻌﺩ .‬ ‫- ﻴﺎﺴﻼﻡ ﻋﻠﻴﻪ- ﻭﻋﻠﻰ ﺤﻼﻭﺘﻪ. ﺩﺍ ﺸﺒﻪ ﺤﺴﻴﻥ ﻓﻬﻤﻲ‬ ‫ﺘﻬﺭﻭل ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﻤﻨﺩﻓﻌﺎﺕ.‬ ‫- ﻴﻼ ﻴﺎ ﺒﻨﺎﺕ ﺒﻼﺵ ﺩﻟﻊ.‬ ‫ﻓﻰ ﺤﺼﺔ ﺍﻟﺠﺒﺭ، ﺠﻤﻴﻊ ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﺘﻬﺭﻭﻟﻥ ﺘﺠﺎﻩ ﺍﻟـﺩﻜﻙ‬ ‫ﺍﻷﻭﻟﻲ ﺘﺘﺯﺍﺤﻤﻥ ﺠﻭﺍﺭ ﺒﻌﻀﻬﻥ.‬ ‫- ﻭﺍﻟﻨﺒﻲ ﻴﺎ ﺃﺴﺘﺎﺫ ، ﺇﺸﺭﺡ ﻟﻨﺎ ﺤﺼـﺔ ﺍﻟﺠﺒـﺭ ﺍﻟﻠـﻲ‬ ‫ﻓﺎﺘﺕ.‬ ‫- ﺍﻟﻠﻲ ﻓﺎﺕ ، ﻤﺎﺕ .‬ ‫- ﻭﺍﻟﻨﺒﻲ ﻴﺎ ﺃﺴﺘﺎﺫ.‬ ‫- ﻭﺍﻟﻨﺒﻲ.‬ ‫ﻭﺍﻟﻨﺒﻲ‬ ‫ﻭﺍﻟﻨﺒﻲ‬ ‫.....‬ ‫...‬ ‫- ﺨﻼﺹ ، ﺨﻼﺹ‬ ‫ﺤﺎﻀﺭ.‬
  • 63. ‫ﻜﺎﻨﺕ ﻫﻲ ﺘﻅل ﻭﺤﻴﺩﺓ ﻓﻰ ﻤﻘﻌﺩﻫﺎ ﺘﺘﺎﺒﻊ ﺍﻟﺸﺭﺡ ، ﻓﻰ‬ ‫ﻫﺩﻭﺀ ﻭﺍﻨﺒﺴﺎﻁ ﻭﻫﻭ ﺒﻴﻥ ﻟﺤﻅﺔ ﻭﺃﺨﺭﻱ ﻴﺴﺄل:‬ ‫- ﻫﻪ ﻓﻬﻤﺘﻭ؟‬ ‫....!‬ ‫ﻤﺵ ﻤﻌﻘﻭل ﻜﺩﻩ!‬ ‫ﻤﻤﻜﻥ ﺍﻋﺭﻑ ، ﺴﺭﺤﺎﻨﻴﻥ ﻓﻰ ﺇﻴﻪ؟‬ ‫ﻗﻭﻟﻲ ﺇﻨﺕ ﻴﺎ ﺸﺎﻁﺭﻩ‬ ‫ِ‬ ‫ﻓﻬﻤﺘﻲ ﺍﻟﺩﺭﺱ؟‬ ‫- ﻨﻌﻡ‬ ‫-ﺒﺭﺍﻓﻭ.‬ ‫ﺒﺎﻴﻥ ﻋﻠﻴﻜﻲ ﺸﺎﻁﺭﻩ.‬ ‫ﻟﻴﻪ ﻗﺎﻋﺩﻩ ﻭﺭﺍ..؟‬ ‫ﻜﺎﻨﺕ ﻋﻴﻨﺎﻩ ﺯﺭﻗﻭﺍﻥ، ﻭﻷﻭل ﻤﺭﺓ ﺘﻌﺭﻑ ﻤـﺎ ﻓﺎﺌـﺩﺓ‬ ‫ﺩﻭﺭﺍﺕ ﺍﻟﻤﻴﺎﻩ، ﻓﻰ ﺍﻟﻤﺩﺭﺴﺔ ﺍﻹﻋﺩﺍﺩﻴﺔ ﻭﺍﻟﺒﻨـﺎﺕ ﺍﻟﺼـﻐﻴﺭﺍﺕ‬ ‫ﻤﻠﺘﻬﺒﺎﺕ، ﻤﺘﺤﻤﺴﺎﺕ، ﻤﻨﺩﻓﻌﺎﺕ.‬ ‫-ﺃﺴﺘﺎﺫ ﺍﻟﻌﺭﺒﻲ ﻋﺒﻴﻁ.‬ ‫ﻭﺸﻜﻠﻪ ﻤﺒﻬﺩل.‬ ‫- ﺃﺴﺘﺎﺫ ﺍﻟﻜﻤﻴﺎ.‬
  • 64. ‫ﺒﻴﺤﺏ ﺍﻟﺒﺕ ﺴﺤﺭ.‬ ‫-ﺃﺴﺘﺎﺫ ﺍﻹﻨﺠﻠﻴﺯﻱ.‬ ‫ﻴﺎﺴﺎﺘﺭ ﺴﻤﺞ، ﻭﺩﻤﻪ ﺜﻘﻴل.‬ ‫ﻭﺒﻴﺒﺹ ﻤﻥ ﺘﺤﺕ ﻟﺘﺤﺕ‬ ‫- ﻴﺎ ﻻ ﻴﺎﺒﻨﺎﺕ ﺍﻟﻔﺴﺤﺔ ﺨﻠﺼﺕ.‬ ‫ﺘﻬﺭﻭﻟﻥ ﻤﺴﺭﻋﺎﺕ ﺩﺍﺨل ﺩ ﻭﺭﺍﺕ ﺍﻟﻤﻴﺎﻩ.‬ ‫- ﻭﺍﻟﻨﺒﻲ ﺘﺸﻬﻠﻲ ﻟﺤﺴﻥ ﻤﺯﻨﻭﻗﺔ.‬ ‫- ﻴﺎ ﺍﺨﺘﻲ ﻜﻠﻜﻡ ﻤﺯﻨﻭﻗﻴﻥ.‬ ‫- ﻭﺍﻨﺘﻲ ﻤﺎﻟﻙ ﻴﺎ ﻏﻠﺴﻪ.‬ ‫ﻭﻻ ﻓﺭﺤﺎﻨﻪ ﻋﺸﺎﻥ ﺃﺴﺘﺎﺫ ﺍﻟﺠﺒﺭ ﺼﻘﻑ ﻟﻙ.؟‬ ‫ﺃﺴﺘﺎﺫ ﺍﻟﺠﺒﺭ ﻋﻨﻴﻪ ﺯﺭﻗﻪ ﻭﺤﻠﻭﻩ.‬ ‫ﺸﻜل ﺤﺴﻴﻥ ﻓﻬﻤﻲ.‬ ‫-ﺃﻴﻭﺍ ﻴﺎﺴﺕ ﻤﻴﻥ ﻗﺩﻙ؟‬ ‫ﻋﻤﻨﺎ ﺃﺒﻭ ﻋﻨﻴﻥ ﺤﻠﻭﻩ ﻀﺤﻙ ﻟﻙ.‬ ‫ﺒﻘﻭﻟﻙ ﺇﻴﻪ‬ ‫ﺍﺠﻲ ﺍﺫﺍﻜﺭ ﻤﻌﺎﻜﻲ.‬ ‫...‬ ‫- ﺒﺱ ﻴﺎﺒﻨﺎﺕ ﻋﻴﺏ ﻜﺩﺍ..!‬
  • 65. ‫ﺘﺨﺭﺝ ﺒﺜﻴﻨﻪ ﻤﻥ ﺍﻟﺤﻤـﺎﻡ، ﺘﺤـﺎﻭل ﻏﻠـﻕ ﺴﻭﺴـﺘﻪ‬ ‫ﺍﻟﺒﻨﻁﻠﻭﻥ.‬ ‫- ﺃﻴﻭﺍ ﻴﺎ ﺍﺒﺘﺴﺎﻡ ﻴﺎ ﺤﺒﻴﺒﺘﻲ.‬ ‫ﺃﺼل ﺍﻨﺘﻲ ﻤﺵ ﻋﺎﺭﻓﻪ.‬ ‫ﻋﻤﻨﺎ ﺃﺒﻭ ﻋﻴﻨﻴﻥ ﺤﻠﻭﺓ ﺒﻴﺩﻴﻬﺎ ﺩﺭﺱ.‬ ‫ﺘﺩﺨل ﺍﺒﺘﺴﺎﻡ ﺍﻟﺤﻤﺎﻡ ﻭﺘﺘﺭﻙ ﺒﺜﻴﻨـﻪ ﺍﻟﺒـﺎﺏ ﻤﻔﺘﻭ ‪‬ـﺎ،‬ ‫ﺤ‬ ‫ﻭﺘﺼﺭﺥ ﺍﺒﺘﺴﺎﻡ ﻤﻥ ﺍﻟﺩﺍﺨل.‬ ‫ﺘﻤﺩ ﺒﺜﻴﻨﻪ ﻴﺩﻫﺎ ﺘﺤﺎﻭل ﻏﻠﻕ ﺍﻟﺒﺎﺏ ﺒﻴﺩ ، ﻭﺍﻟﻴﺩ ﺍﻷﺨﺭﻯ‬ ‫ﺘﺩﺍﻋﺏ ﺨﺼﻼﺕ ﺸﻌﺭﻫﺎ.‬ ‫- ﺒﺘﻌﺩﻭ ﻟﻭﺤﺩﻜﻡ ﻓﻰ ﺍﻟﺩﺭﺱ؟‬ ‫ﹸ‪‬‬ ‫ﻤﺴﻙ ﺼﺩﺭﻙ ﻭﻻ ﻟﺴﻪ؟‬ ‫ﺇﻴﻪ ﻤﻜﺴﻭﻓﻪ؟‬ ‫ﺘﺨﺭﺝ ﺍﺒﺘﺴﺎﻡ ﻤﻥ ﺍﻟﺤﻤﺎﻡ ﺘﻐﺴل ﻴﺩﻴﻬﺎ.‬ ‫- ﻴﺎ ﺍﺨﺘﻲ ﺒﻼ ﺨﻴﺒﻪ.‬ ‫ﻋﻤﻼ ﻟﻨﺎ ﺸﻴﺨﻪ.‬ ‫- ﻫﺎﺀ....ﻫﺎﺀ..‬ ‫ﺘﺨﺭﺝ ﻟﻴﻠﻲ ﺭﺌﻴﺴﺔ ﺍﻟﻔﺼل ﻤﻥ ﺍﻟﺤﻤﺎﻡ ﺍﻷﺨﻴﺭ.‬ ‫ﺒﺱ ﻴﺎ ﺒﻨﺎﺕ.‬
  • 66. ‫ﻋﻴﺏ ﻜﺩﺍ‬ ‫- ﻭﺍﻨﺘﻲ ﺇﻴﻪ ﺤﺸﺭﻙ ﻴﺎ ﻟﻴﻠﻲ ﻴﺎ ﺭﺨﻤﺔ.‬ ‫ﻫﻲ ﻜﺎﻨﺕ ﺠﺎﺒﺘﻙ ﻤﺤﺎﻤﻲ .‬ ‫ﻴﻤﻜﻥ ﻨﻔﺴﻬﺎ ﺘﺄﺨﺩ ﺩﺭﺱ ﻤﻌﺎﻫﺎ.‬ ‫ﺘﻘﻬﻘﻪ ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ، ﺘﻘﺘﺭﺏ ﺒﺜﻴﻨﻪ ﻭﺘﻤﺩ ﻴﺩﻫﺎ ﻋﻠﻰ ﺸﻌﺭﻫﺎ ﻓﻰ‬ ‫ﻤﺩﺍﻋﺒﺔ ﻭﺨﻔﺔ ﺜﻡ ﺘﻔﻙ ﻟﻬﺎ ﺍﻟﻀﻔﻴﺭﺓ، ﻴﻨﺴﺩل ﺸـﻌﺭﻫﺎ ﺍﻟﻤﺠﻌـﺩ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﻜﺘﻔﻴﻬﺎ، ﺘﺨﺠل ﻤﻥ ﻨﻅﺭﺍﺘﻬﻥ.‬ ‫ﺍﻟﺨﺠل ﻴﺭﻓﻊ ﺍﻟﺩﻡ ﺇﻟﻰ ﻭﺠﻨﺘﻴﻬﺎ، ﻓﺘﺼﺒﺤﺎﻥ ﺤﻤﺭﺍﻭﻴﻥ،‬ ‫ﻭﺸﻌﺭﻫﺎ ﻴﻨﻬﺩل ﻋﻠﻰ ﻜﺘﻔﻴﻬﺎ، ﺘﺒﻜﻲ . ﺘﺨـﺭﺝ ﻤﻨﺩﻓﻌـﺔ ﺇﻟـﻰ‬ ‫ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ. ﺘﻜﻅﻡ ﻏﻴﻅﻬﺎ، ﻭﺘﺩﻤﻊ ﻋﻴﻨﻬﺎ.‬ ‫ﺘﻘﺘﺭﺏ ﻤﻨﻬﺎ ﻟﻴﻠﻲ ﺘﻤﺴﻙ ﻴﺩﻫﺎ ﺒﺤﻨﻭﻥ، ﻭﺘﻀﻤﻬﺎ‬ ‫- ﻤﻌﻠﺵ‬ ‫ﻫﻤﺎ ﻜﺩﺍ ﻏﻠﺴﻴﻥ‬ ‫ﺃﻨﺎ ﺇﺴﻤﻲ ﻟﻴﻠﻲ ﺼﻼﺡ.‬ ‫ﻤﻤﻜﻥ ﻨﺒﻘﻲ ﺼﺤﺎﺏ.‬ ‫ﻓﻰ ﺤﺭﻜﺔ ﺍﺴﺘﻌﺭﺍﻀﻴﺔ، ﻜﺎﻨﺕ ﺘﺤﻴﻲ ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﺒﺈﻴﻤـﺎﺀﺓ‬ ‫ﻤﻥ ﺭﺃﺴﻬﺎ، ﻜﺎﻨﺕ ﺘﺸﻌﺭ ﺃﻨﻬﺎ ﺃﻤﺎﻡ ﻤﺸﻬﺩ ﻁﻭﻴل ﺘﺒﺫل ﻓﻴﻪ ﻜـل‬ ‫ﻁﺎﻗﺘﻬﺎ ﻤﻥ ﺠﻤﺎل ﻭﺭﻭﻋﺔ.‬
  • 67. ‫- ﺒﺭﺍﻓﻭ ﻴﺎ ﺁﻨﺴﻪ.‬ ‫ﺸﺎﻁﺭﻩ.‬ ‫ﻋﻨﻴﺎﻩ ﺯﺭﻗﻭﺍﻥ ، ﻟﻜﻨﻬﻤﺎ ﻏﻴﺭ ﺭﺍﻏﺒﻴﻥ ﻓﻰ ﺍﻟﻨﻅﺭ ﺇﻟﻴﻬﺎ،‬ ‫ﻭﺸﻌﺭﻫﺎ ﺍﻟﻤﺠﻌﺩ ﻴﻨﺴﺩل ﻋﻠﻰ ﻜﺘﻔﻴﻬﺎ.‬ ‫****‬ ‫ﻴﻀﻊ ﺼﻨﻴﺔ ﺍﻟﺸﺎﻱ ﺃﻤﺎﻤﻬﺎ، ﻴﻤﺴﻙ ﺍﻟﺭﻤـﻭﺕ ﻭﻴﻘﻠـﺏ‬ ‫ﺍﻟﻘﻨﻭﺍﺕ.‬ ‫- ﻋﻠﻰ ﻓﻜﺭﺓ ﻟﻴﻠﻲ ﺒﻨﺕ ﻋﻤﻲ‬ ‫ﻫﺘﺯﻭﺭﻨﺎ ﺒﻜﺭﻩ.‬ ‫ﺠﻠﺴﺕ ﻟﻴﻠﺔ ﺒﻜﺎﻤﻠﻬﺎ ﺃﻤﺎﻡ ﺍﻟﻤـﺭﺁﺓ، ﺘﻤﺸـﻁ ﺸـﻌﺭﻫﺎ،‬ ‫ﻭﺘﻨﻅﺭ ﺇﻟﻴﻪ ﻭﻫﻭ ﻴﺭﺍﻗﺒﻬﺎ.‬ ‫- ﻴﺎ ﻟﻬﻭﻱ، ﺃﻨﺎ ﺒﻘﻴﺕ ﻗﺩ ﺍﻟﺠﺯﻴﺭﺓ ﻜﺩﺍ ﻟﻴﻪ .؟‬ ‫ﺃﻻ ﺘﻔﺘﻜﺭ ﺒﻨﺕ ﻋﻤﻙ ﺠﺎﻴﻪ ﻟﻴﻪ؟‬ ‫ﻤﻥ ﺘﺤﺕ ﺍﻟﻐﻁﺎﺀ ﻴﺤﺩﺜﻬﺎ ﻏﻴﺭ ﻤﺒﺎل.‬ ‫ٍ‬ ‫- ﻋﺸﺎﻥ ﺘﻁﻠﻊ ﻟﻨﺎ ﻟﺴﺎﻨﻬﺎ.‬
  • 68. ‫ﺘﻘﺘﺭﺏ ﺒﺭﺃﺴﻬﺎ ﻤﻥ ﺍﻟﻤﺭﺁﺓ ، ﻭﺘﻨﻅﺭ ﺒﻌﻤﻕ ﺇﻟﻰ ﺍﻟﻬﺎﻻﺕ‬ ‫ﺍﻟﺴﻭﺩﺍﺀ ﺍﻟﺘﻰ ﺤﻭل ﻋﻴﻨﻴﻬﺎ.‬ ‫- ﺘﻁﻠﻊ ﻟﻙ ﺍﻨﺕ ﻴﺎﺨﻭﻴﺎ.‬ ‫ﻫﻁﻠﻊ ﻟﻲ ﺃﻨﺎ ﻟﻴﻪ؟‬ ‫ﻫﻭ ﺃﻨﺎ ﺍﻟﻠﻲ ﻜﻨﺕ ﻫﺎﺠﻭﺯﻫﺎ؟!‬ ‫ﻴﺩﻓﻥ ﺭﺃﺴﻪ ﺒﻴﻥ ﺍﻟﻤﺨﺩﺘﻴﻥ .‬ ‫ﺘﻁﻠﻊ ﻟﻰ ،ﺘﻁﻠﻊ ﻟﻙ، ﻜﻠﻬﺎ ﻭﺍﺤﺩ.‬ ‫ﻭﻫﻭ ﺍﻨﺕ ﺒﻘﻲ ﻭﺭﺍﻜﻲ ﻏﻴﺭ ﺘﺎﻜﻠﻲ ﻭﺘﺸﺭﺏ.‬ ‫ﺒﺼﻭﺕ ﺨﻔﻴﺽ ﻜﻲ ﻻ ﺘﺴﻤﻌﻪ.‬ ‫ﺘﻀﻊ ﺍﻟﻤﺸﻁ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺘﺴﺭﻴﺤﺔ، ﺘﻤﺴﻙ ﺍﻟﻤﻠﻘﺎﻁ ﺘـﺯﺠﺞ‬ ‫ﺤﺎﺠﺒﻴﻬﺎ.‬ ‫-ﺃﻻ ﻫﻰ ﻗﻌﺩﺕ ﻜﺎﻡ ﺴﻨﺔ ﺒﺭﻩ؟‬ ‫- ﻤﺘﻌﺩﻴﺵ ﻜﺘﻴﺭ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﻓﻜﺭﺓ ﻜﺎﻨﺕ ﻤﻌﺎﻜﻲ ﻓﻰ ﺜﺎﻨﻭﻱ.‬ ‫-ﺃﻤﺎل ﻤﺘﺠﻭﺯﺘﻬﺎﺵ ﻟﻴﻪ؟‬ ‫ﺘﻘﺘﺭﺏ ﺒﻭﺠﻬﻬﺎ ﻤﻥ ﺍﻟﻤﺭﺁﺓ.‬ ‫- ﻋﻠﻰ ﺍﻷﻗل ﻜﻨﺕ ﺴﺒﺘﻨﻰ.‬
  • 69. ‫ﻴﻀﻊ ﺍﻟﻐﻁﺎﺀ ﻋﻠﻰ ﻭﺠﻬﻪ، ﺤﺘﻰ ﻴﺘﻔﺎﺩﻱ ﻨﻅﺭﺍﺘﻬﺎ ﻋﺒﺭ‬ ‫ﺍﻟﻤﺭﺁﺓ، ﻭﺭﺒﻤﺎ ﻴﻨﺘﻬﻲ ﺍﻟﺤﺩﻴﺙ ﻤﻌﻬﺎ.‬ ‫- ﻜﻨﺕ ﻋﺒﻴﻁ.‬ ‫ﺘﻭﺍﺼل ﺍﻟﺘﻤﻌﻥ ، ﻭﺍﻟﻨﻅﺭ ﻓﻰ ﺍﻟﻤﺭﺁﺓ ، ﺘﺴﻭﻱ ﺤﺎﺠﺒﻴﻬﺎ‬ ‫ﺒﻴﺩﻫﺎ.‬ ‫- ﻫﻭ ﺍﻨﺕ ﻋﺒﻴﻁ ﺒﻌﻘل!‬ ‫ﻴﺭﻓﻊ ﻭﺠﻪ ﻤﻥ ﺘﺤﺕ ﺍﻟﻐﻁﺎﺀ.‬ ‫- ﺘﻔﺘﻜﺭﻱ ﻟﻭ ﺍﻟﺯﻤﻥ ﻴﺭﺠﻊ ﺘﺎﻨﻲ.‬ ‫ﻭﺍﺘﻘﺩﻡ ﻟﻙ ، ﺘﻘﺒﻠﻲ؟‬ ‫ﺒﺎﻨﺩﻓﺎﻉ ﺸﺩﻴﺩ.‬ ‫- ﻁﺒﻌﺎ ﻷ . ﻟﻴﻪ ﻜﻨﺕ ﺍﺠﻨﻨﺕ!‬ ‫ﻴﺼﻌﻕ، ﻴﺭﻓﻊ ﺍﻟﻐﻁﺎﺀ ﻓﻰ ﺴـﺭﻋﺔ، ﻭﻴﺘﻨـﺎﻭل ﻋﻠﺒـﺔ‬ ‫ﺴﺠﺎﺌﺭ، ﻭﻴﺘﺠﻪ ﻨﺎﺤﻴﺔ ﺍﻟﺒﻠﻜﻭﻨﺔ، ﻭﻫﻭ ﻴﻤﺭ ﻤﻥ ﺠﻭﺍﺭﻫﺎ، ﻴﻬﻤﺱ‬ ‫ﻟﻬﺎ.‬ ‫- ﻭﻻ ﺃﻨﺎ.‬ ‫ﻟﻠﻤﺭﺓ ﺍﻟﺨﺎﻤﺴﺔ ﺘﺩﺍﺭﻱ ﺍﻟﺸـﻌﻴﺭﺍﺕ ﺍﻟﺒﻴﻀـﺎﺀ، ﺘﺤـﺕ‬ ‫ﺍﻟﻁﺎﻗﻴﺔ ﻓﻰ ﻟﻔﺔ ﺍﻟﺸﻌﺭ، ﻭﻤﻊ ﺫﻟﻙ ﺘﻔﻠﺕ ﻤﻨﻬﺎ ﻭﺘﺘﻨـﺎﺜﺭ ﻋﻠـﻰ‬ ‫ﻭﺠﻬﻬﺎ، ﺘﺘﺤﺩﺙ ﺒﺒﻁﺀ.‬
  • 70. ‫- ﻭﺍﷲ ﺩﺍ ﺍﻨﺎ ﻜﻨﺕ ﻋﺎﻴﻘﻪ ﻭﻤﻀﻴﻘﺔ.‬ ‫ﻤﻨﻙ ﺍﷲ ﺒﻘﻰ‬ ‫ﻁﻭﺍل ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ ﻜﻨﺱ، ﻭﻁﺒﺦ ، ﻭﻤﺴﺢ.‬ ‫ﻟﻤﺎ ﺍﺘﻬﺩ ﺤﻴﻠﻲ.‬ ‫ﻭﺒﻘﻴﺕ ﻗﺩ ﺍﻟﺠﺯﻴﺭﺓ.‬ ‫ﺘﻐﻨﻲ ﺒﺼﻭﺕ ﺭﺘﻴﺏ ، ﻭﺘﺤﺎﻭل ﺇﻋﺎﺩﺓ ﺘﺭﺘﻴﺏ ﺸﻌﺭﻫﺎ,‬ ‫)ﻁﺎﻟﻊ ﺍﻟﺠﺒل ﻴﺎ ﻜل ﺒﻁﺎﻁﺎ‬ ‫ﻨﺎﺯل ﺍﻟﺠﺒل ﻴﺎﻜل ﺒﻁﺎﻁﺎ‬ ‫ﺸﻴﻊ ﻟﺤﻤﺎﺘﻲ ﻭﺭﻗﺔ ﺸﻴﻜﻭﻻﺘﻪ‬ ‫ﻴﺎﺭﻴﺘﻙ ﻴﺎﻤﻪ ﻤﺎ ﺠﻭﺯﺘﻴﻨﻲ‬ ‫ﻟﻠﻭﺍﺩ ﺍﻟﺼﺎﻴﻊ ﻭﺠﻬﺯﺘﻴﻨﻲ‬ ‫ﺍﻤﻼ ﻟﻪ ﺍﻟﻘﻠﻪ ﻴﻔﻀﻴﻬﺎ ﻟﻲ‬ ‫ﺍﻓﺭﺵ ﻟﻪ ﺍﻟﻔﺭﺸﺔ ﻴﻨﻌﻜﺸﻬﺎ ﻟﻲ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﺩﺍ ﺍﻟﻌﻭﻨﻪ ﻋﻠﻰ ﺩﺍ ﺍﻟﻌﻭﻨﻪ(.‬ ‫ﻴﺨﺭﺝ ﺼﻭﺘﻬﺎ ﻤﺸﺭﻭﺨﺎ، ﺘﻤﺴﺢ ﻋﻴﻨﻴﻬﺎ ﺒﻅﻬﺭ ﻴـﺩﻫﺎ.‬ ‫ﹰ‬ ‫ﻴﺨﺭﺝ ﻤﻥ ﺍﻟﺒﻠﻜﻭﻨﺔ ﻭﻭﺠﻬﻪ ﺃﺼﻔﺭ ﻭﻀﻌﻴﻑ، ﻴﺭﻓﻊ ﺍﻟﻐﻁـﺎﺀ ،‬ ‫ﻴﺘﻤﺩﺩ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺴﺭﻴﺩ، ﻴﻨﻅﺭ ﺇﻟﻴﻬﺎ، ﻜﺄﻨﻪ ﻴﺭﺍﻫﺎ ﻟﻠﻤﺭﺓ ﺍﻷﻭﻟﻲ.‬ ‫ﻭﻨﺒﺭﺓ ﻻ ﺘﺨﻠﻭ ﻤﻨﻬﺎ ﺍﻟﺴﺨﺭﻴﺔ.‬
  • 71. ‫- ﻭﺍﷲ ﻗﻤﺭ‬ ‫ﺒﺱ ﻴﺎﺭﻴﺕ ﺘﻁﻔﻲ ﺍﻟﻨﻭﺭ‬ ‫ﻋﺸﺎﻥ ﺃﻨﺎﻡ‬ ‫ﻋﻨﺩﻱ ﻤﺩﺭﺴﺔ ﺍﻟﺼﺒﺢ‬ ‫ﻜﺎﻨﺕ ﻨﺴﻤﺎﺕ ﺍﻟﻔﺠﺭ ﺘﻔﺎﺠﺅﻫﺎ ﺒﻠﺴﻌﺎﺕ ﺨﻔﻴﻔﺔ، ﻓﺘﻨﻌﺸﻬﺎ‬ ‫، ﻭﺘﺜﻴﺭ ﻤﺎ ﺒﺩﺍﺨﻠﻬﺎ ﻤﻥ ﺯﻜﺭﻴﺎﺕ.‬ ‫-ﺇﻴﻪ ﺭﺃﻴﻙ ﻴﺎ ﺍﻤﻪ .. ﺃﻁﻠﻊ ﻤﻀﻴﻔﺔ.‬ ‫ﻭﻻ ﻤﺫﻴﻌﺔ؟‬ ‫- ﻭﺍﷲ ﻴﺎ ﺒﻨﺘﻲ‬ ‫ﺍﻨﺘﻲ ﺃﺩﺭﻱ.‬ ‫- ﻨﻔﺴﻲ ﺍﻁﻠﻊ ﻤﺫﻴﻌﻪ.‬ ‫-ﺃﻁﻠﻌﻲ ﺯﻱ ﻤﺎ ﺘﻁﻠﻌﻲ ﺒﺱ ﺴﺒﻴﻨﻲ ﺃﻨﺎﻡ.‬ ‫ﻨﻭﻡ ﺇﻴﻪ ﺒﺱ ﻴﺎ ﺍﻤﻪ.‬ ‫ﺩﺍ ﺍﻟﻨﺘﻴﺠﺔ ﺒﻜﺭﻩ‬ ‫- ﻨﺘﺠﻴﻪ ﺇﻴﻪ!‬ ‫ﺍﻟﻌﺭﻴﺱ ﺠﻲ ﺒﻜﺭﻩ.‬ ‫ﻴﺎﺒﻨﺘﻲ ﻴﺎ ﺤﺒﻴﺒﺘﻲ، ﻤﺵ ﻜل ﺤﺎﺠﺔ ﻨﻘﺩﺭ ﻋﻠﻴﻬﺎ.‬ ‫ﻤﺎﻓﻴﺵ ﺃﺤﺴﻥ ﻤﻥ ﺍﻟﺴﺘﺭ.‬
  • 72. ‫ﻴﻘﻭﻡ ﻤﻥ ﺍﻟﻔﺭﺍﺵ، ﻴﻘﺘﺭﺏ ﻤﻨﻬﺎ ﻓﻰ ﻫﺩﻭﺀ، ﻭﻭﺨـﺯﺍﺕ‬ ‫ﺍﻟﺒﺭﺩ ﺘﻔﺎﺠﺌﻪ ﻓﻴﺤﺎﻭل ﺃﻥ ﻴﺩﺍﺭﻱ ﻜﺘﻔﻴﻪ ﺒﻴﺩﻩ ﻭﻴﻘﺭﺏ ﻭﺠﻬﻪ ﻤﻨﻬﺎ،‬ ‫ﻭﻴﺤﺎﻭل ﺘﻘﻠﻴﺒﻬﺎ.‬ ‫-ﺃﻨﺎ ﺁﺴﻑ.‬ ‫ﺴﺒﺕ ﺍﻟﺒﻠﻜﻭﻨﻪ ﻤﻔﺘﻭﺤﺔ .‬ ‫ﻭﺍﻟﺩﻨﻴﺎ ﺒﺭﺩ.‬ ‫ﻤﺵ ﻫﺘﻨﺎﻤﻲ؟‬ ‫-ﻨﺎﻡ ﺍﻨﺕ‬ ‫ﻭﺍﻟﺒﺭﺩ...!؟‬ ‫- ﻤﺎ ﺘﺨﻔﺵ ﺃﻨﺎ ﻭﺍﺨﺩﻩ ﻋﻠﻴﻪ.‬ ‫ﻴﻀﻤﻬﺎ ﺒﻘﻭﺓ ﻟﺼﺩﺭﻩ، ﻭﻫﻰ ﻤﺎ ﺯﺍﻟﺕ ﺠﺎﻟﺴـﺔ ﺃﻤـﺎﻡ‬ ‫ﺍﻟﻤﺭﺁﺓ، ﺘﻨﻅﺭ ﺒﺘﻤﻌﻥ ﺇﻟﻰ ﺘﺠﺎﻋﻴﺩ ﻭﺠﻬﻬﺎ.‬ ‫-ﺃﻻ ﺇﻨﺕ ﺍﺨﺘﺭﺘﻨﻲ ﻟﻴﻪ.‬ ‫ﻴﻤﺴﻙ ﻜﺘﻔﻴﻬﺎ ﺒﻌﻤﻕ ﻭﻗﻭﺓ‬ ‫- ﻋﻤﺭﻱ ﻤﺎ ﻜﻨﺕ ﺒﺎﺼﺹ ﻟﺤﺩ.‬ ‫ﻭﻻ ﻜﻨﺕ ﻭﺍﺨﺩ ﺒﺎﻟﻲ.‬ ‫ﻴﺘﺭﻜﻬﺎ، ﻴﻤﺴﻙ ﻋﻠﺒﺔ ﺍﻟﺴﺠﺎﺌﺭ، ﻴﺠﻠـﺱ ﻋﻠـﻰ ﺤﺎﻓـﺔ‬ ‫ﺍﻟﺴﺭﻴﺭ ﻴﺸﻌل ﻭﺍﺤﺩﺓ، ﻴﻁل ﻭﺠﻬﻪ ﻓﻰ ﺍﻟﻤﺭﺁﺓ.‬
  • 73. ‫- ﻜﻨﺕ ﺯﻱ ﺍﻟﻁﻴﺭﺍﻟﻠﻲ ﺨﺎﻴﻑ ﻴﻭﻟﻑ.‬ ‫ﻟﻜﻥ ﻴﻭﻡ ﻤﺎ ﺤﻠﻴﺘﻲ ﺍﻟﻤﺴﺄﻟﺔ,‬ ‫ﹼ‬ ‫ﻭﺍﻟﻔﺼل ﻜﻠﻪ ﺼﻘﻑ ﻟﻙ‬ ‫ﻭﻭﻗﻔﺘﻲ ﻤﻨﺘﺸﻴﻪ.‬ ‫ﺸﻔﺕ ﻓﻰ ﻋﻴﻨﻜﻲ ﺴﺤﺭ ﻏﺭﻴﺏ.‬ ‫ﻭﺤﺎﺠﺔ ﺠﻭﺍﻴﺎ ﺒﺘﺸﺎﻭﺭ ﻭﺘﻘﻭل:‬ ‫ﻫﻲ ﺩﻱ‬ ‫ﻭﻜﺘﻴﺭ ﻤﻌﺭﻓﺘﺵ ﺃﺤﻠﻬﺎ.‬ ‫ﻭﺤﻠﺘﻴﻬﺎ.‬ ‫ﺨﻔﺕ.‬ ‫ﺤﺴﻴﺕ ﺇﻨﻲ ﻋﺎﻴﺯ ﺃﻀﻤﻙ ﻟﺼﺩﺭﻱ.‬ ‫ﺃﻭ ﺃﺨﺩﻙ ﻭﺃﻁﻴﺭ.‬ ‫ﻜﺄﻨﻲ ﻟﻘﻴﺕ ﺍﻟﺤﺎﺠﺔ ﺍﻟﻠﻲ ﻜﺎﻨﺕ ﻨﻘﺼﺎﻨﻲ‬ ‫ﻭﻤﺵ ﻋﺎﺭﻓﻬﺎ.‬ ‫ﻴﻤﺩ ﻴﺩﻩ ﻋﻠﻰ ﻅﻬﺭﻫﺎ:‬ ‫ﺘﺭﺘﻌﺵ ، ﺘﺒﻌﺩ ﻴﺩﻩ .‬ ‫- ﺘﺼﺩﻗﻲ.‬ ‫ﻟﻭ ﻗﻠﺕ ﻟﻙ ﺇﻨﻲ ﺒﺤﺒﻙ؟‬
  • 74. ‫ﺘﺒﻬﺕ ، ﺘﺨﺭﺝ ﻟﺴﺎﻨﻬﺎ ﻓﻰ ﺒﻼﻫﻪ، ﺘﺸﻴﺭ ﺇﻟﻰ ﻨﻔﺴﻬﺎ.‬ ‫-ﺃﻴﻭﺍ ﺒﺤﺒﻙ.‬ ‫ﺒﺤﺒﻙ ﺒﺠﺩ.‬ ‫ﺘﻐﻤﺯ ﺒﻌﻴﻨﻴﻬﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﻤﺭﺁﺓ.‬ ‫- ﺒﺱ ﺍﻨﺕ‬ ‫ﻜل ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﻜﺎﻨﺕ ﻓﻰ ﺍﻟﺭﺍﻴﺤﺔ ﻭﺍﻟﺠﺎﻴﺔ، ﻋﻤﺎﻟﺔ ﺘﻘﻭل:‬ ‫ﺍﻟﻭﺍﺩ ﺃﺒﻭ ﻋﻴﻥ ﺤﻠﻭﻩ ﺭﺍﺡ.‬ ‫ﺍﻟﻭﺍﺩ ﺃﺒﻭ ﻋﻴﻥ ﺤﻠﻭﻩ ﺠﻪ.‬ ‫ﻭﺒﻌﺩﻴﻥ ﺒﻨﺕ ﻋﻤﻙ ﻜﺎﻨﺕ ﻤﻌﺎﻨﺎ ﻭﻋﺎﺭﻓﻪ ﻜـل ﺤﺎﺠـﺔ،‬ ‫ﻭﺒﻴﻘﻭﻟﻭﺍ ﺍﻨﻜﻡ ﻜﻨﺘﻡ ﻤﺨﻁﻭﺒﻴﻥ.‬ ‫- ﺇﺸﺎﻋﺎﺕ‬ ‫ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﻨﻔﺴﻬﺎ ﺘﻼﻗﻲ ﺤﻭﺍﺩﻴﺕ ﻋﺸﺎﻥ ﺘﺘﺴﻠﻰ ﺒﻴﻬﺎ.‬ ‫ﻟﻜﻥ ﺍﻨﺘﻲ ﻜﻨﺕ ﺤﺎﺠﺔ ﺘﺎﻨﻴﺔ.‬ ‫ِ‬ ‫- ﻜﻨﺕ ﻋﺒﻴﻁﻪ.‬ ‫ﻤﺵ ﻜﺩﺍ؟‬ ‫- ﺤﻠﻴﺘﻲ ﺍﻟﻤﺴﺄﻟﺔ.‬ ‫- ﺘﻘﻭﻡ ﺘﺘﺠﻭﺯﻨﻲ ، ﻭﺘﺴﻴﺒﻨﻲ ﺍﻟﻤﺩﺭﺴﺔ.‬ ‫‪‬‬ ‫- ﺨﻔﺕ ﺘﺭﻓﻀﻴﻨﻲ.‬
  • 75. ‫- ﻤﻴﻥ ﻗﺎﻟﻙ؟‬ ‫ﻤﺵ ﻴﻤﻜﻥ ﻜﻨﺕ ﺃﺤﺒﻙ ﺍﻜﺘﺭ ﻤﻥ ﻜﺩﺍ؟‬ ‫- ﺇﺯﺍﻱ.‬ ‫ﻓﺎﻜﺭﻩ ﻴﻭﻡ ﻤﺎ ﻜﻠﻤﺘﻙ ﻓﻰ ﺍﻟـﺩﺭﺱ ﻋـﻥ ﺃﺤﻼﻤـﻙ ،‬ ‫ﻁﻤﻭﺤﺎﺘﻙ.‬ ‫ﻗﻌﺩﺘﻲ ﻴﻭﻤﻬﺎ ﺘﻭﺼﻔﻲ، ﻭﺘﺤﻠﻤﻲ، ﻭﺘﺨﺘﺎﺭﻱ.‬ ‫ﺘﻁﻠﻌﻲ ﻤﺫﻴﻌﺔ ﻭﻻ ﻤﻀﻴﻔﺔ.‬ ‫ﻭﺃﻨﺎ ﻜﻨﺕ ﻗﺎﻋﺩ ﻫﺘﺠﻨﻥ.‬ ‫ﻭﻓﺎﻜﺭﻩ ﻟﻤﺎ ﺍﻟﻤﻜﻭﺠﻲ ﺠﺎﺒﻠﻙ ﻫﺩﻭﻡ ﺍﻟﺨـﺭﻭﺝ، ﻭﻜـﺎﻥ‬ ‫ﻓﻴﻬﺎ ﺒﻨﻁﻠﻭﻥ ﺃﺴﻭﺩ ﻤﺨﻁﻁ ، ﻭﺴﺄﻟﺘﻙ :‬ ‫ﺒﺘﺎﻋﻙ ﺩﻩ؟‬ ‫ﻗﻠﺘﻲ: ﺁﻩ.‬ ‫ﻴﻭﻤﻬﺎ ﺍﺤﻤﺭ ﺨﺩﻙ، ﻭﺍﻨﻜﺴﻔﺘﻲ، ﻭﺒﺼـﻴﺘﻲ ﻟـﻸﺭﺽ،‬ ‫‪‬‬ ‫ﺴﺎﻋﺘﻬﺎ ﻜﺎﻥ ﻨﻔﺴﻲ ﺃﻀﻤﻙ ﻟﺼﺩﺭﻱ.‬ ‫ﺃﻭ ﺃﺨﺩﻙ ﻭﺃﻁﻴﺭ.‬ ‫ﻜﺎﻥ ﻨﻔﺴﻲ ﺘﻠﺒﺴﻲ ﺍﻟﺒﻨﻁﻭﻥ ﻭﺃﺸﻭﻓﻙ ﺒﻴﻪ.‬ ‫ﺘﺤﻤﺭ ﺨﺠﻼ، ﺘﺭﺘﺒﻙ ، ﻴﻁﻔﺊ ﺍﻟﺴﻴﺠﺎﺭﺓ ﻋﻠﻰ ﺍﻷﺭﺽ،‬ ‫ﹰ‬ ‫ﻴﺤﺩﺜﻬﺎ ﺒﻬﺩﻭﺀ ﻭﺘﻭﺘﺭ.‬
  • 76. ‫- ﺨﺠﻠﻙ ﺩﻩ .. ﻫﻭ ﺍﻟﻠﻲ ﺠﻨﻨﻲ ، ﻟﻴﻪ ﻭﺍﻓﻘﺘﻲ؟‬ ‫- ﻓﺭﺤﺕ . ﻗﻠﺕ ﺍﻷﺴﺘﺎﺫ ﺍﻟﻠﻲ ﺸﺎﻏل ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ، ﻭﻨﻔﺴـﻬﻡ‬ ‫ﻴﺒﺹ ﻟﻬﻡ ﺒﺱ ﻴﺨﻁﺒﻨﻰ ﺃﻨﺎ؟‬ ‫ﺩﻭﻨﻥ ﻋﻥ ﻜل ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ‬ ‫ﺃﻨﺎ ﺍﻟﻠﻲ ﻜﺎﻨﻭ ﺒﻴﻀﺤﻜﻭ ﻋﻠﻴـﺎ ﻭﻤﺴـﻤﻴﻨﻲ ﺸـﻴﺨﺔ ،‬ ‫ﻴﺨﺘﺎﺭﻨﻲ:‬ ‫ﺘﻌﻭﺩ ﺒﻭﺠﻬﻬﺎ ﺇﻟﻰ ﺍﻟﻤﺭﺁﺓ.‬ ‫- ﻴﻭﻤﻬﺎ ﻗﻠﺕ : ﻤﻴﻥ ﻴﻘﺩﺭ ﻴﻁﻭل ﺍﻟﻠـﻲ ﺍﻟﺒﻨـﺎﺕ ﻓـﻰ‬ ‫ﺍﻟﺭﺍﺤﻴﻪ ﻭﺍﻟﺠﺎﻴﺔ ﻋﻤﺎﻟﺔ ﺘﻘﻭل: ﺍﻟﻭﺍﺩ ﺃﺒﻭ ﻋﻴﻥ ﺤﻠﻭﻩ ﺭﺍﺡ.‬ ‫ﺍﻟﻭﺍﺩ ﺃﺒﻭ ﻋﻴﻥ ﺤﻠﻭﺓ ﺠﻪ.‬ ‫ﺘﺒﻜﻲ ﻓﻰ ﺤﺭﻗﺔ ، ﻭﺍﻀﻌﺔ ﻭﺠﻬﻬﺎ ﺒﻴﻥ ﻴـﺩﻴﻬﺎ، ﻴﻘـﻑ‬ ‫ﻭﺭﺍﺀﻫﺎ، ﻴﻀﻤﻬﺎ ﻟﺼﺩﺭﻩ ،ﻴﻘﺒل ﺭﺃﺴﻬﺎ.‬ ‫- ﻤﺎ ﺤﺒﺵ ﺃﺸﻭﻓﻙ ﻜﺩﺍ.‬ ‫ﺘﻔﺘﺢ ﺍﻟﺒﺎﺏ، ﻭﺘﺨﺭﺝ ﻓﻰ ﺴﺭﻋﺔ ﻤﻨﺩﻓﻌﺔ ﺇﻟﻰ ﺍﻟﺒﻠﻜﻭﻨﺔ،‬ ‫ﻭﻴﺨﺭﺝ ﻭﺭﺍﺀﻫﺎ‬ ‫-ﺨﺩﻱ ﻴﺎ ﻤﺠﻨﻭﻨﺔ ﺍﻟﺩﻨﻴﺎ ﺒﺭﺩ.‬ ‫ﻜﺎﻨﺕ ﺍﻷﺭﺽ ﺒﺎﺭﺩﺓ ﻋﻠﻰ ﻗﺩﻤﻴﻬﺎ ﻭﻫﻰ ﺘﻘﻑ ﺃﻤﺎﻤـﻪ،‬ ‫ﻭﻟﺸﺘﺎﺀﺍﺕ ﻋﺩﻴﺩﺓ ﻅﻠﺕ ﺘﻤﺎﺭﺱ ﻫﺫﻩ ﺍﻟﻌﺎﺩﺓ، ﺘﻘﻑ ﺤﺎﻓﻴﺔ ﺍﻟﻘﺩﻤﻴﻥ‬
  • 77. ‫ﻓﻰ ﺍﻟﻠﻴل، ﻭﺍﻟﺒﺭﺩ ﻴﻠﺴﻊ ﺒﺎﻁﻥ ﻗﺩﻤﻴﻬﺎ، ﻓﺘﺴﺭﻱ ﺭﻋﺸﺔ ﺠﻤﻴﻠﺔ ﻓﻰ‬ ‫ﺠﺴﺩﻫﺎ ﺘﻨﻌﺸﻬﺎ، ﻭﺘﻔﺭﻍ ﺸﺤﻨﺔ ﺍﻵﻟﻡ ﻭﺍﻟﺘﻌﺏ ﻤﻥ ﻗﺩﻤﻴﻬﺎ.‬ ‫ﻭﺃﺤﻴﺎﻨﺎ ﻜﺜﻴﺭﺓ ﻜﺎﻨﺕ ﺘﺠﺭﻱ ﺇﻟﻰ ﺍﻟﺤﻤﺎﻡ، ﺘﻀﻊ ﻴـﺩﻫﺎ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﻓﻰ ﻓﻤﻬﺎ، ﺘﺨﺭﺝ ﻤﺎ ﻓﻰ ﺠﻭﻓﻬﺎ، ﺃﻭ ﺘﻔﺘﺢ ﺍﻟﺩﺵ ﻋﻠﻰ ﺭﺃﺴـﻬﺎ،‬ ‫ﻓﻴﺴﺭﻱ ﺍﻟﻤﺎﺀ ﺍﻟﺒﺎﺭﺩ ﻤﻥ ﺭﺃﺴﻬﺎ ﺇﻟﻰ ﺠﺴﺩﻫﺎ، ﻭﺇﻟﻰ ﻗﺩﻤﻴﻬﺎ.‬ ‫ﻓﺘﺨﺭﺝ ﻤﺒﺘﻠﺔ ﺍﻟﻤﻼﺒﺱ، ﻭﻴﺠﺭﻱ ﻤﺴﺭﻋﺎ ﺇﻟﻴﻬﺎ، ﻴﻠﻔﻬـﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻓﻰ ﺍﻟﺒﻁﺎﻨﻴﺔ ﻴﻀﻤﻬﺎ ﻟﺼﺩﺭﻩ.‬ ‫-ﺍﻟﺩﻨﻴﺎ ﺒﺭﺩ ﻋﻠﻴﻜﻲ.‬ ‫ﻟﻴﻪ ﻋﻤﻠﺘﻲ ﻜﺩﺍ‬ ‫ﺒﻤﺴﺎﺤﺔ ﺤﺯﻥ ﺯﺭﻗﺎﺀ ﺘﻘﻑ ﺒﻴﻨﻬﻤﺎ.‬ ‫-ﺃﺭﺠﻭﻙ ﺴﺒﻨﻲ ﺩﻟﻭﻗﺘﻲ.‬ ‫ﻴﻤﺩ ﺫﺭﺍﻋﻴﻪ، ﻴﺤﻤﻠﻬﺎ ﻜﻁﻔﻠﻪ، ﻴﺤﺎﻭل ﺘﺩﻟﻴﻠﻬﺎ.‬ ‫- ﻟﻤﺎ ﺸﻔﺘﻙ ﻭﺍﻗﻔﺔ ﺘﺒﺘﺴﻤﻲ ﻭﻓﺭﺤﺎﻨﻪ‬ ‫ﻭﺍﻟﻨﺒﺎﺕ ﺒﺘﺼﻘﻑ ﻟﻙ، ﻟﻤﺎ ﺤﻠﻴﺘﻲ ﺍﻟﻤﺴﺄﻟﺔ.‬ ‫ﺇﺠﻨﻨﺕ.‬ ‫ﺒﻨﺕ ﻋﻤﻲ ﻴﻭﻤﻬﺎ ﺨﺎﻓﺕ ، ﻭﻋﺭﻓـﺕ ﺇﻥ ﺍﻨﺘـﻲ ﺍﻟﻠـﻲ‬ ‫ﻫﺎﺨﺩﻫﺎ.‬ ‫- ﻴﺎﻋﻨﻲ ﻜﺎﻨﺕ ﻋﺎﺭﻓﻪ؟‬
  • 78. ‫- ﻜل ﺤﺎﺠﻪ.‬ ‫ﻜل ﺤﺎﺠﻪ.؟‬ ‫- ﻜل ﺤﺎﺠﻪ.‬ ‫- ﻟﻤﺎ ﺸﻔﺘﻙ ﻭﺍﻗﻑ ﺘﺒﺘﺴﻡ ﻭﻓﺎﺭﺩ ﺩﺭﺍﻋﺎﺘﻙ ﻓﻰ ﺍﻟﻔﺭﺡ،‬ ‫ﻭﺒﺘﺎﺨﺩﻨﻲ ﺒﺎﻟﺤﻀﻥ.‬ ‫ﺴﺄﻟﺘﻙ: ﻋﻠﻰ ﻓﻴﻥ؟‬ ‫ﺭﺩﻴﺕ ﺒﻘﻭﺓ ﻭﻓﺭﺡ: ﻋﻠﻰ ﺒﻴﺘﻨﺎ.‬ ‫ِ‬ ‫ﻓﺎﻜﺭ ﻴﻭﻡ ﻤﺎ ﺍﺩﻴﺘﻙ ﺍﻟﻁﺒﺎﺸﻴﺭﺓ ﺍﻟﺒﻴﻀﺔ ﻋﺸﺎﻥ ﺘﺸـﺭﺡ‬ ‫ﺍﻟﻤﺴﺄﻟﺔ.‬ ‫ﻜﺎﻨﺕ ﻁﺒﺎﺸﻴﺭﺓ ﺨﻀﺭﺓ‬ ‫- ﺒﻴﻀﻪ‬ ‫- ﺨﻀﺭﻩ ، ﻭﻟﺴﻪ ﺸﺎﻴﻠﻬﺎ.‬ ‫ﻴﻀﻌﻬﺎ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺴﺭﻴﺭ ﺒﻬﺩﻭﺀ ﻴﻔـﺘﺢ ﺩﺭﺝ ﺍﻟﻜﻤـﺩﻴﻨﻭ،‬ ‫ﻴﺨﺭﺝ ﺍﻟﻁﺒﺎﺸﻴﺭﺓ ﻴﻤﺴﻜﻬﺎ ﻓﻰ ﻴﺩﻩ.‬ ‫-ﻓﺎﻜﺭ ﻜﻭﻴﺱ‬ ‫ﻜﺎﻨﺕ ﺍﻟﺒﺕ ﺭﺌﻴﺴﺔ ﺍﻟﻔﺼل، ﻭﺍﻗﻔﺔ ﻤﺎ ﺒﻨﺎ ﺒﺘﻌﺩ ﺍﻟﺒﻨـﺎﺕ،‬ ‫ِﱠ‬ ‫ﻭﺒﺘﻜﺘﺏ ﺍﻟﻐﻴﺎﺏ.‬ ‫ﻴﻭﻤﻬﺎ ﺴﺄﻟﺕ : ﻤﻴﻥ ﻤﻌﻬﺎ ﻁﺒﺎﺸﻴﺭﺓ؟‬
  • 79. ‫- ﻜﻨﺕ ﻓﻰ ﺁﺨﺭ ﺍﻟﺼﻑ.‬ ‫ﺠﺭﻴﺕ ﺒﻨﺸﻭﺓ ﻭﻗﺭﻴﺕ.‬ ‫ﺤﻁﻴﺕ ﻋﻴﻨﻴﻙ ﻓﻰ ﻋﻴﻨﻴﺎ.‬ ‫ﺴﺒﺕ ﺍﻟﻁﺒﺎﺸﻴﺭﺓ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺩﻜﻪ ﻭﺠﺭﻴﺕ.‬ ‫ﻤﻥ ﻴﻭﻤﻬﺎ ﻜل ﺤﺼﺹ ﺍﻟﺠﺒﺭ ﻨﺴﺘﻬﺎ.‬ ‫ﻭﻨﺴﻴﺕ ﺍﻟﺸﺭﺡ.‬ ‫- ﻭﺒﻘﻴﺕ ﺃﻫﺭﺏ ﺯﻱ ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﺒﺎﻟﺴـﺎﻋﺎﺕ ﻓـﻰ ﺩﻭﺭﺓ‬ ‫ﺍﻟﻤﻴﺎﻩ.‬ ‫ﻭﺍﺭﺴﻡ ﻗﻠﺏ ﻭﺴﻬﻡ‬ ‫ﻭﺤﺭﻑ ﺇﺴﻤﻲ ﻭﺇﺴﻤﻙ.‬ ‫- ﻭﺃﻨﺎ ﻗﻌﺩﺕ ﺍﺤﻜﻲ ﻟﻠﺒﻨﺎﺕ ﻋﻥ ﺤﺭﺏ ٧٦‬ ‫ﻭﺍﻻﺴﺘﻨﺯﺍﻑ‬ ‫ﻭﺃﻗﺎﺭﻥ ﺒﻴﻥ ٧٦ ﻭ ٦ ﺍﻜﺘﻭﺒﺭ.‬ ‫ﻭﺇﺯﺍﻱ ﻋﺸﺕ ﻓﻰ ﺍﻟﺠﻴﺵ ﺃﻴﺎﻡ ﻁﻭﻴﻠﺔ.‬ ‫ﻭﺇﺯﺍﻱ ﺃﺼﺒﺕ.‬ ‫ُ ِ‪‬‬ ‫ﻴﺠﻠﺱ ﺠﻭﺍﺭﻫﺎ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺴﺭﻴﺭ، ﺒﻬﺩﻭﺀ ﻴﺴﺤﺏ ﺍﻟﻐﻁـﺎﺀ‬ ‫ﻓﻰ ﻨﻌﻭﻤﺔ ﻴﻐﻁﻴﻬﺎ، ﻴﻠﻤﺱ ﻋﻠﻰ ﺸﻌﺭﻫﺎ ﺍﻟﻤﺠﻌﺩ، ﻴﻭﺍﺼل.‬
  • 80. ‫- ﻴﻭﻤﻬﺎ ﻜﺎﻥ ﻓﻴﻪ ﻫﺠﻤﺔ ﻜﺒﻴـﺭﺓ، ﻭﺍﺘﺤﺎﺼـﺭﻨﺎ ﻓـﻰ‬ ‫ﺍﻟﺜﻐﺭﺓ. ﻜﻨﺕ ﻓﻰ ﺍﻟﺠﻴﺵ ﺍﻟﺘﺎﻨﻲ.‬ ‫ﻭﺠﺕ ﺸﻅﻴﺔ ﻓﻰ ﻋﻴﻨﻲ.‬ ‫...‬ ‫ﻓﻀﻠﺕ ﺃﺼﺭﺥ .‬ ‫ﺒﺱ ﻜﻠﻪ ﻴﻬﻭﻥ ﻁﻭل ﻤﺎ ﺃﻨﺎ ﺠﻨﺒﻙ.‬ ‫ﻴﻨﻅﺭﺇﻟﻰ ﻭﺠﻬﻬﺎ ﻴﺭﺍﻫﺎ ﺃﻏﻤﻀﺕ ﻋﻴﻨﻴﻬﺎ ﻴﻘﺒﻠﻬﺎ.‬ ‫-ﻤﻴﻥ ﻗﺎﻟﻙ ﺇﻥ ﻋﻴﻨﻴﺎ ﺠﻤﻴﻠﺔ‬ ‫ﺩﻱ ﺸﻅﻴﺔ‬ ‫ﺘﻔﺘﻜﺭﻱ ﺒﻌﺩ ﻋﻴﻨﻲ ﻤﺎﺭﺍﺤﺕ ﻓﻰ ﺍﻟﺤﺭﺏ ﻓﻴـﻪ ﺤﺎﺠـﺔ‬ ‫ﻤﻬﻤﺔ.‬ ‫- ﻴﺎﻋﻨﻲ ﺨﺩﻋﺘﻨﻲ؟‬ ‫ﻟﻴﻪ ﻋﻤﺭﻙ ﻤﺎ ﺸﻔﺘﻲ ﻋﻴﻨﻴﺎ؟‬ ‫ﻭﻻ ﺍﻟﺠﺭﻭﺡ ﺍﻟﻠﻲ ﻓﻰ ﺠﺴﻤﻲ؟‬ ‫-ﺃﺸﻭﻓﻬﺎ ﺇﺯﻱ ﻭﺍﺤﻨﺎ ﻟﻤﺎ.....‬ ‫ﺒﻨﺒﻘﻲ ﺒﻬﺩﻭﻤﻨﺎ.‬ ‫ﻴﻘﺘﺭﺏ ﻤﻨﻬﺎ، ﻴﻠﺘﺼﻕ ﺒﻬﺎ ﺃﻜﺜﺭ ﻭﺃﻜﺜﺭ.‬ ‫ﺘﻠﻜﺯﻩ ﺒﻜﻭﻋﻬﺎ ﻓﻰ ﺒﻁﻨﻪ.‬
  • 81. ‫- ﺃﻤﺎ ﺃﻜﻭﻥ ﻨﺎﻴﻤﻪ‬ ‫ﻤﺎ ﺍﺤﺒﺵ ﺤﺩ ﻴﺠﻲ ﺠﻨﺒﻲ‬ ‫ﻴﻁﻔﺊ ﺍﻟﻨﻭﺭ، ﻴﺨﺭﺝ ﺇﻟﻰ ﺍﻟﺒﻠﻜﻭﻥ، ﻴﺸﻌل ﺴﻴﺠﺎﺭﺓ ﻓـﻰ‬ ‫ﺼﻤﺕ.‬ ‫************‬
  • 82. ‫‪  ‬‬ ‫ﻻ ﺃﺤﺩ ﻴﺘﻤﺴﻙ ﺒﻬﺎ !‬ ‫ﺤﻜﺕ ﻟﻲ ﻜﺜﻴﺭﺍ ﻋﻥ ﺃﺤﻼﻡ ﺘﺤﻭﻁﻬﺎ ﺒﺴﺭ ﺨﺎﺹ، ﻭﺃﺒﻬﺎ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﺘﺭﻏﺏ ﻓﻰ ﺍﻟﺴﻔﺭ، ﻓﻰ ﺍﻫﺘﺯﺍﺯ ﺍﻷﻤﻭﺍﺝ ﺍﻟﺼﺎﺨﺒﺔ، ﻓﻰ ﺍﻟﻤـﻭﺕ‬ ‫ﻗﺒل ﺍﻷﺭﺒﻌﻴﻥ، ﻭﻫﻰ ﺘﻨﺎﻡ ﻤﻨﻬﺎﺭﺓ ﻋﻠﻰ ﺸﺎﻁﺊ ﺒﻌﻴﺩ.‬ ‫ﻜﺎﻨﺕ ﻜﻠﻤﺎ ﻨﻠﺘﻘﻲ ﺘﺤﺩﺜﻨﻲ ﻋﻥ ﺃﺴﺭﺍﺭ ﻋﻅﻴﻤـﺔ، ﻋـﻥ‬ ‫ﺭﻏﺒﺘﻬﺎ ﻓﻰ ﺍﻟﻌﻤل ﻭﺍﻟﺩﺭﺍﺴـﺔ، ﻋـﻥ ﻜﺘـﺎﺏ " ﺍﻟﻤﺒﺘﺴـﺭﻭﻥ "‬ ‫ﻭﺃﻋﺭﻑ ﺃﻥ ﻤﻌﻅﻤﻪ ﺤﻜﺘﻪ ﻟﻲ ﻤﻥ ﻗﺒل.‬ ‫ﺴﻨﻭﺍﺕ ﻭﻨﺤﻥ ﻨﻠﺘﻘﻲ، ﻭﻨﺘﺤﺩﺙ ﻓﻰ ﻭﺍﺩﻱ ﺍﻟﻌﺎﺸـﻘﻴﻥ،‬ ‫ﻭﺍﺴﺘﺌﻨﺎﺱ ﻏﺭﻴﺏ، ﺘﻔﺘﺢ ﻜل ﻤﻨﺎ ﺒﺎﺏ ﺤﻜﻴﻬﺎ، ﻓﺘـﺭﻭﻱ ﺃﺤـﺩﺍﺜﺎ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﺠﺩﻴﺩﺓ ، ﻭﺃﺨﺭﻱ ﻗﺩﻴﻤﺔ، ﻭﺘﺨﺒﺊ ﻜل ﻤﻨﺎ ﻋﻥ ﺍﻷﺨـﺭﻯ ﺃﻨﻬـﺎ‬ ‫ﺤﻜﺕ ﻫﺫﺍ ﻤﻥ ﻗﺒل، ﻭﺘﺒﺘﺴﻡ ﻓﻰ ﺨﺠل ﻭﺘﻨﺼﺕ .‬ ‫ﺍﻷﺨﺭﻯ ﺘﺭﻭﻱ ، ﻭﺘﺭﻭﻱ ، ﻭﺘﻨﺘﺸﻲ.‬ ‫- ﺍﺴﻜﺘﻲ ﻤﺵ ﺍﻷﺴﺒﻭﻉ ﺍﻟﻠﻲ ﻓﺎﺕ، ﺸـﻔﺘﻠﻙ ﺼـﺎﺤﺒﻨﺎ‬ ‫ﻤﺎﺸﻲ ﻤﻊ ﻤﺭﺍﺘﻪ ﺍﻟﺠﺩﻴﺩﺓ.‬ ‫- ﺼﺤﻴﺢ.‬ ‫ﻭﻋﻤل ﻨﻔﺴﻪ ﻤﺵ ﻭﺍﺨﺩ ﺒﺎﻟﻪ.‬
  • 83. ‫ﻭﺍﻨﺘﻲ؟‬ ‫- ﻭﻗﻔﺕ ﺃﺘﻔﺭﺝ ﻋﻠﻴﻬﻡ.‬ ‫ﺍﻤﺒﺎﺭﺡ ﺴﺒﺕ ﺍﻟﺸﻐل.‬ ‫ﻤﺩﻴﺭ ﺭﺨﻡ، ﻫﻭ ﺍﻟﻠﻲ ﻁﻠﺏ ﻤﻨﻲ‬ ‫ﻭﻁﻠﻊ ﻓﻰ ﺩﻤﺎﻏﻲ ﻤﻥ ﻴﻭﻤﻴﻥ ﺃﺭﻭﺡ ﺤﻤﺎﻡ ﺒﻠﺩﻱ .‬ ‫- ﻭﺭﺤﺘﻲ؟‬ ‫- ﻓﻜﺭﺓ ﻭﻋﺩﺕ.‬ ‫ﻜﺎﻨﺕ ﺘﺄﺘﻲ ﻓﺠﺄﺓ.‬ ‫ﺘﻌﺭﻑ ﻜل ﺃﺨﺒﺎﺭﻱ ﺩﻭﻥ ﺃﻥ ﺃﺴﺄﻟﻬﺎ. ﻫﻰ ﺘﺜﺭﺜـﺭ، ﻭﻻ‬ ‫ﺘﺘﺭﻙ ﻟﻲ ﻓﺭﺼﺔ ﻟﻠﺤﺩﻴﺙ، ﻭﻋﻨﺩﻤﺎ ﺃﺒﺩﺃ ﻜﻼﻤﻲ ، ﺘﻔﺎﺠﺌﻨﻲ:‬ ‫ﻜﺎﻥ ﺍﻟﻤﻁﻌﻡ ﺍﻟﺫﻯ ﺃﻋﻤل ﻓﻴﻪ ، ﻴﺘﺭﺩﺩ ﻋﻠﻴـﻪ ﺃﺼـﺩﻗﺎﺀ‬ ‫ﻜﺜﻴﺭﻭﻥ، ﻭﻻ ﻨﺘﻭﺭﻉ ﺃﻥ ﻨﺤﻜﻲ ﻋﻨﻬﻡ‬ ‫ﺴﻬﺎ ﺍﺠﻭﺯﺕ ﻤﻬﻨﺩﺱ ﻓﻰ ﺍﻟﺒﺤﺭﻴﻥ.‬ ‫-‬ ‫***************‬ ‫ﺘﻤﺕ ﺍﻟﺭﺍﺠﻌﻪ‬

×