3775

185 views
158 views

Published on

Published in: Education
0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
185
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
0
Actions
Shares
0
Downloads
2
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

3775

  1. 1. ‫‪ ‬‬ ‫ﻓﺆﺍﺩ ﺣﺪﺍﺩ‬ ‫ﻭﻣﺘﻮﱄ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻄﻴﻒ‬ ‫١‬
  2. 2. ‫ﻃﺒﻘﺎ ﻟﻘﻮﺍﻧﲔ ﺍﳌﻠﻜﻴﺔ ﺍﻟﻔﻜﺮﻳﺔ‬ ‫א‬ ‫א‬ ‫א‬ ‫.‬ ‫אא‬ ‫א‬ ‫)ﻋـﱪ ﺍﻻﻧﱰﻧـﺖ ﺃﻭ‬ ‫א‬ ‫אא‬ ‫ﻟﻠﻤﻜﺘﺒــﺎﺕ ﺍﻻﻟﻜﱰﻭﻧﻴــﺔ ﺃﻭ ﺍﻷﻗــﺮﺍﺹ ﺍﳌﺪﳎــﺔ ﺃﻭ ﺍﻯ‬ ‫א‬ ‫ﻭﺳﻴﻠﺔ ﺃﺧﺮﻯ (‬ ‫א‬ ‫א‬ ‫.‬ ‫.‬ ‫א א‬
  3. 3. ‫ﺍﻟﺩﻨﻴﺎ ﺍﺘﺨﻠﻘﺕ ﻤﻥ ﺯﻤﺎﻥ ﻴﺎ ﻭﻻﺩ، ﻭﻤﻴﻥ ﻋﺎﺭﻑ ﻜﺎﻡ ﻤﻠﻙ‬ ‫ﻤﺎﺕ ﻭﻜﺎﻡ ﺼﻌﻠﻭﻙ ﻭﻻ ﺒﺎﻗﻲ ﻤﻨﻬﻡ ﻏﻴﺭ ﺍﻟﺴـﻴﺭﻩ ﻭﺍﻟﺤﻭﺍﺩﻴـﺕ‬ ‫ﻭﻜﺎﻥ ﻴﺎﻤﺎ ﻜﺎﻥ.‬ ‫ﺇﺸﻲ ﻓﺎﺭﺱ ﻓﻭﺍﺭﺱ ﺒﺎﻟﺴﻴﻭﻑ ﻭﺍﻟﻨﻴل، ﻭﺍﺸـﻲ ﻴﻘـﺎﻭﺡ‬ ‫ﺍﻟﺘﻴﺎﺭ ﻭﻗﺩ ﺍﻟﺯﺒل، ﻭﺍﺸﻲ ﺯﻴﻨﺎ.‬ ‫ﻁﺏ ﻭﺍﺤﻨﺎ ﻤﻴﻥ؟‬ ‫ﻤﺎ ﺍﺤﻨﺎ ﺍﻟﻔﻭﺍﺭﺱ ﻭﺍﺤﻨﺎ ﺍﻟﻠﻲ ﺒﻨﻘﺎﻭﺡ ﺍﻟﺘﻴﺎﺭ ﺒﺤﻕ ﻭﺤﻘﻴﻕ،‬ ‫ﺒﻨﻰ ﺁﺩﻡ ﺃﺸﺩ ﻤﻥ ﺍﻟﺼﺨﺭ ﻟﻜﻥ ﻗﻠﺒﻪ ﺭﻗﻴـﻕ. ﻨﺤـﻥ ﻟﺒﻌﻀـﻨﺎ‬ ‫ﻴﺎ ﻨﺎﺱ، ﻨﺤﺏ ﻭﻨﺤﺱ ﻭﻨﺩﻓﻲ ﺒﻌﺽ، ﻨﺠﺘﻤﻊ ﻓﻲ ﺍﻟـﺩﺍﺭ، ﻨﻘﻴـﺩ‬ ‫ﺍﻟﻨﺎﺭ، ﻨﺘﺴﻠﻰ ﺒﻌﺩ ﺍﻟﻔﻁﺎﺭ، ﻨﻀﺤﻙ ﻭﻨﺒﻜﻲ، ﻨﺤﺩﺕ ﻭﻨﺤﻜﻲ ﻋﻥ‬ ‫ﺍﻟﺸﻁﺎﺭ.‬ ‫ﻭﻤﻥ ﺍﻟﺸﻁﺎﺭ ﻤﺎﻓﻴﺵ ﺃﺸﻁﺭ ﻤﻥ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴـﻥ ﻴـﺎ‬ ‫ﻭﻻﺩ، ﻟﻤﺎ ﺃﺘﻭﻟﺩ ﺍﻤﻪ ﻤﺎﺘﺕ ﻭﺍﺒﻭﻩ ﺍﻟﻤﻠﻙ ﻗـﺎل »ﻓﺭﺤـﺔ ﻜﺒﻴـﺭﻩ‬ ‫ﻭﺤﺯﻥ ﻜﺒﻴﺭ، ﺤﺒﻴﺒﻲ ﻴﺎ ﺍﺒﻨﻲ، ﺇﻥ ﻜﻨﺕ ﻤﺎ ﺍﻗـﺩﺭﺵ ﺃﻋﻭﻀـﻙ‬ ‫ﻋﻥ ﺤﻨﺎﻥ ﺍﻷﻡ ﻤﺵ ﻜﺘﻴﺭ ﺃﺒﺩﺍ ﺃﻋﻴﺵ ﻋﺎﺯﺏ ﺒﻘﻴﺔ ﺍﻟﻌﻤﺭ ﺩﺍ ﻴﺎﻤﺎ‬ ‫ﹰ‬ ‫ﻗﺎﻟﻭﺍ ﻭﻋﺎﺩﻭﺍ ﻋﻥ ﻤﺭﺍﺓ ﺍﻷﺏ، ﻤﻥ ﻗﺒل ﺍﻟﺘﺎﺝ ﻋﻠـﻰ ﺭﺍﺴـﻲ،‬ ‫ﺍﻟﻜﻠﻤﺔ ﺩﻱ ﺤﻠﻘﺔ ﻓﻲ ﻭﺩﺍﻨﻲ: ﻜل ﺤﺒﻲ ﻻﺒﻨﻲ«‬ ‫٢‬
  4. 4. ‫ﻫﻨﻴﺎ ﻟﻙ ﻴﺎ ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻜل ﺤﺏ ﺍﻟﻭﺍﻟﺩ ﻭﻋﺯ ﺍﻟﻤﻠـﻭﻙ‬ ‫ﻟﻜﻥ ﺃﻨﺕ ﻤﻥ ﺼﻐﺭ ﺴﻨﻙ ﻟﻙ ﻫﻡ ﺃﻜﺒﺭ. ‪‬ﻐ ‪‬ﻡ ﺒﺎﻟﻔﺭﻭﺴﻴﺔ، ﺘﺤﺏ‬ ‫ﻤﺭ‬ ‫ﺍﻟﺭﻤﺢ ﻓﻲ ﺍﻟﺨﻼ ﺍﻟﻭﺍﺴﻊ ﻭﺍﻟﻘﺯ‪‬ﺡ ﻓﻭﻕ ﺍﻟﻘﻨـﺎ ﻭﺍﻟﺼـﻬﻠﻠﻪ ﻓـﻲ‬ ‫ﺍﻟﺭﻴﺢ، ﺠل ﻤﻥ ﺃﻨﺸﺎﻙ‬ ‫ﻟﻙ ﻗﻠﺏ ﺯﻱ ﺍﻟﺤﻤﺎﻤﺔ ﺼﻬﻠﻠﺕ ﻓﻲ ﺍﻟﺭﻴﺢ‬ ‫ﻜﺒ‪‬ﺩﻙ ﻴﺎ ﻜﺒﺩ ﺍﻟﻴﺘﺎﻤﻰ ﺒﺎﻟﻤﺤ ‪‬ﻪ ﺠﺭﻴﺢ‬ ‫ﺒ‬ ‫ﻓﺎﺭﺱ ﻴﺎ ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ!‬ ‫ﻭﻻ ﻓﺎﺭﺱ ﺇﻻ ﺒﻤﻬﺭﺘﻪ. ﻭﻜﺎﻥ ﺴﺭﺝ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﺤﻴﺎﺘﻪ‬ ‫ﺒﺎﻟﻨﻬﺎﺭ ﻭﺃﺤﻼﻤﻪ ﺒﺎﻟﻠﻴل ﻋﻠﻰ ﻤﻬﺭﻩ ﻤﻥ ﺃﻜﺭﻡ ﺍﻟﺨﻴل، ﺤﻭﺭﻴـﺔ‬ ‫ﺯﻱ ﺍﻟﻠﻲ ﻜﺎﻨﺕ ﺒﺘﺭ ‪‬ﻰ ﻓﻲ ﺍﻟﺠ ﹼﻪ ﺍﺴﻤﻬﺎ ﻓﺭﺩﻭﺱ ﺴﻭﺩﺍ ﺴـﻭﺍﺩ‬ ‫ﻨ‬ ‫ﻋ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻟﻠﻴل ﺒﺘﻠﻤﻊ ﻟﻤﻌﺔ ﺍﻷﺒﻨﻭﺱ، ﻏﻴﺭ ﺸﻰ ﻓﻲ ﻗﻭﺭﺘﻬﺎ ﻫﻼل ﺃﺒـﻴﺽ‬ ‫ﻭﺘﻬ‪‬ﺕ ﺃﻨﺎ، ﻴﺎﺍﻫل ﺍﻟﻐﻨﺎ ﻭﺍﻟﺤﻅ، ﻋﺩﻭﺍ ﻟﻲ ﻤﺤﺎﺴﻨﻬﺎ، ﺩﻱ ﻜﺎﻨـﺕ‬ ‫ﹸ‬ ‫‪‬ﻬﺭﻩ‬ ‫ﻤ‬ ‫ﻜﺎﻨﺕ ﻤﻬﺭﻩ‬ ‫ﻤﺎﻟﻬﺎﺵ ﺸﻬﺭﺓ‬ ‫ﺇﻻ ﻫـ ـﻼل ﺃﺒـ ـﻴﺽ ﻉ ﺍﻟﻘـ ـﻭﺭﻩ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫٣‬
  5. 5. ‫ﻜﺎﻨــﺕ ﻤﻬــﺭﻩ ﻜﻠﻬــﺎ ﺇﺴــﻭﺩ‬ ‫ـﺭﻭﺩ‬‫ـﺎ ﺒﻤــ‬‫ﺍﻟﻤﺴ ـﻙ ﻤﻜﺤﻠﻬــ‬ ‫ِ ‪‬ــ‬ ‫ﻟﻤــﺎ ﺍﻨﻔ ﹼــﺕ ﻤــﻥ ﻉ ﺍﻟ ِــﺩ‪‬ﻭﺩ‬ ‫ﻤ‬ ‫ﻜ‬ ‫ﺯﻱ ﺍﻟــﺭﻴﺢ ﺭﺍﺤــﺕ ﻤﻨﻁــﻭﺭﻩ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻜﺎﻨﺕ ﻤﻬﺭﻩ...‬ ‫ـﻥ ﺃﻭل ـﺭﻩ ـﻲ ـﻭﻓﻬﺎ‬ ‫ﻨﻅـ ﺍﻟﻠـ ﻴﺸـ‬ ‫ﻤـ‬ ‫ﺤﻴﻘـ ـﻭل ﺃ ‪‬ـ ـﺭﺘﻨﻰ ﺒﻤﻌﺭﻭﻓﻬـ ـﺎ‬ ‫ـ‬ ‫ﺴ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺘﺭﻤﻴﻬــــﺎ ﺍﻷﺭﺽ ﻭﺘﻠﻘﻔﻬــــﺎ‬ ‫ﺯﻯ ﺍﻟﺠ ﹼﻴــــﻪ ﺍﻟﻤﺴــــﺤﻭﺭﻩ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫‪ ‬ﻨ‬ ‫ﻜﺎﻨﺕ ﻤﻬﺭﻩ...‬ ‫ـﺒﻘﻬﺎ‬ ‫ـﺩﺵ ﻴﺴــ‬ ‫ـﺒﻕ ﻭﻻ ﺤــ‬ ‫ﺘﺴــ‬ ‫ـﺎ‬ ‫ـﺩ ﻴﻌﺭﻗﻬــ‬ ‫ـﻰ ﻟﺤــ‬ ‫ﻭﻻ ﺘﺭﻀــ‬ ‫ـﺎﻗﻬﺎ‬‫ـﺎ ﻭﺴـ‬‫ـﺭ ـﻲ ﻤﺭﺒﻴﻬـ‬ ‫ﻏﻴـ ﺍﻟﻠـ‬ ‫ـﻔﻭﺭﻩ‬ ‫ـﺏ ـﺎ ـﺒﻥ ﺍﻟﻌﺼـ‬ ‫ﻭﻴﺠﻴـ ﻟﻬـ ﻟـ‬ ‫٤‬
  6. 6. ‫ﻜﺎﻨﺕ ﻤﻬﺭﻩ...‬ ‫ـﺒﺤﻴﻪ‬ ‫ـﺭ ﺍﻟﺼــ‬ ‫ـﺯل ﻡ ﺍﻟﻘﺼــ‬ ‫ﻴﻨــ‬ ‫ﻴﺤﻀـــﻥ ﺭﻗﺒﺘﻬـــﺎ ﺒﺤﻨﻴـــﻪ‬ ‫ﻴﻌﺼـــﺭﻫﺎ ﻭﺘﺘﻠﻔـــﺕ ﻫﻴـــﻪ‬ ‫ـﻭﺭﻩ‬‫ـﺎ ـﺄﻨﺵ ـﻲ ﺍﻟﻤﻌﺼـ‬ ‫ﻫـ‬ ‫ﻤـ ﻜـ‬ ‫ﻜﺎﻨﺕ ﻤﻬﺭﻩ...‬ ‫ﻭﻋﻠﻰ ﺍﻟﻬﻼل ﺍﻷﺒﻴﺽ ﻜﺎﻥ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻴﺒﻭﺱ ﻜل ﻤﺎ‬ ‫ﻴﺼﺒﺢ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺍﻟﺼﺒﺢ ﺃﻭل ﻤﺎ ﻴﺼﺤﻰ ﻭﻜل ﻤﺎ ﻴﻤ ‪‬ـﻰ ﻋﻠﻴﻬـﺎ‬ ‫ﺴ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻟﻠﻴل ﻗﺒل ﻤﺎ ﻴﻨﺎﻡ ﻟﻜﻥ ﻻ ﺍﻟﺭﺒﻴﻊ ﺒﻴﺩﻭﻡ.. ﻭﻻ ﻴﺩﻭﻡ ﺍﻟﺴﻼﻡ!‬ ‫ﺭﺍﺤﺕ ﺃﻴﺎﻡ – ﻭﺠﺕ ﺃﻴﺎﻡ. ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻋﻠـﻰ ﻤﻬﺭﺘـﻪ‬ ‫ﹾ‬ ‫ﺘﺸﻴﻠﻪ ﺨﻤﻴﻠﺔ ﻭﺘﺤﻁﻪ ﺨﻤﻴﻠﺔ ﻭﺍﻟﻤﻠﻙ ﺒﻴﺭﻋﺎﻩ ﻤﻥ ﺒﻌﻴﺩ، ﻟﻤﺎ ﻁﺎل‬ ‫ﻗﻌﺎﺩﻩ ﻓﻲ ﻗﻠﺏ ﺍﻟﻘﺼﺭ ﻭﺤﺩﺍﻨﻲ، ﻭﻜل ﻤﺭﺍﻴﻪ ﻓﻲ ﺍﻟﻘﺼﺭ ﺘﺭﺩ ﻟﻪ‬ ‫ﺸﻴﺒﺘﻪ، ﻁﺎل ﺍﻟﻜﻼﻡ ﺒﻴﻨﻪ ﻭﺒﻴﻥ ﻨﻔﺴﻪ ﻗﺎل »ﻭﻻ ﻁﻴﺭ ﻓﻲ ﺍﻟـﺩﻨﻴﺎ‬ ‫ﻭﺒﻴﺤﻥ ﻟﻭﻟﻴﻑ« ﻗﺎل »ﻴﺎ ﺤﻠﻴﻑ ﺍﻟﺸﻭﻕ، ﻭﻤﺵ ﺤﺘﻌﻴﺵ ﻗﺩ ﺍﻟﻠﻲ‬ ‫ﺍﻨﺕ ﻋﺸﺘﻪ، ﺭﻜﻙ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻁﻴﺭ ﺍﻟﻠﻲ ﺘﻌﺠﺒﻙ ﺭﻴﺸﺘﻪ، ﻴﺒﻘـﻰ ﺯﻱ‬ ‫ﺍﻟﺼﺒﺢ ﻟﻌﻴﻨﻴﻙ ﺇﻟﻠﻲ ﻜﻠﺕ، ﻭﻴﺩﻓﻲ ﻗﻠﺒﻙ ﺒﺤﻕ ﺍﻟﺴﻨﻴﻥ ﺇﻟﻠﻲ ﻭﻟﺕ«‬ ‫٥‬
  7. 7. ‫ﻗﺎل ﺍﻟﻤﻠﻙ »ﺍﻟﻠﻴﻠﻪ ﺩﻱ ﻟﻤﺎ ﻴﺭﺠﻊ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﺃﺠـﺱ‬ ‫ﺨﻴﻤﻪ«‬ ‫ﺭﺠﻊ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻤﻥ ﺭﺤﻠﺔ ﺍﻟﺼﻴﺩ ﻭﺍﻟﻔﺭﻭﺴﻴﻪ ﻭﺴـﻠﻡ‬ ‫ﻤﻬﺭﺘﻪ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺒﻭﺍﺒﻪ ﻟﻠﺴﺎﻴﺱ، ﻭﺍﻟﻌﺎﻓﻴﻪ ﻫﺎﺒﻠﻪ ﻴﺎ ﻭﻻﺩ، ﺨﺩ ﺴﻼﻟﻡ‬ ‫ﺍﻟﻘﺼﺭ ﻗﺯﺡ ﻓﻲ ﻜل ﻗﺯﺤﻪ ﻋﺸﺭ ﺴﻼﻟﻡ، ﻋﻠﻰ ﺁﺨﺭ ﺩﺭ ‪‬ﻪ ﻤﻥ‬ ‫‪ ‬ﺠ‬ ‫ﺍﻟﺴﻠﻡ ﻜﺎﻥ ﺃﺒﻭﻩ ﻤﺴﺘ ﹼﻴﻪ ﻭﻋﻠﻰ ﻭﺸﻪ ﺍﺒﺘﺴﺎﻤﻪ ﺤﻠﻭﻩ ﻭﻓﺎﺭﺩ ﺇﻴﺩﻴﻪ،‬ ‫ﻨ‬ ‫ﺨﺩ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﺒﺎﻟﺤﻀﻥ ﻭﺒﺎﺴﻪ ﻤﻥ ﻗﻭﺭﺘﻪ ﻭﺤﻁ ﺇﻴﺩﻩ ﻋﻠـﻰ‬ ‫ﻜﺘﻔﻪ ﻭﺍﺘﻤﺸﻰ ﺒﻴﻪ، ﻨﺯﻟﻭﺍ ﺴﻼﻟﻡ ﺍﻟﻘﺼﺭ، ﺩﺨﻠـﻭﺍ ﻤـﻥ ﺒـﺎﺏ‬ ‫ﺍﻟﺠﻨﻴﻨﻪ، ﻗﻌﺩﻭﺍ ﻗﻌﺩﻩ ﻟﻴﻨﻪ ﺒﻴﻥ ﺯﻫﻭﺭ ﺍﻟﻔل ﻭﺍﻟﻴﺎﺴﻤﻴﻥ، ﺸـﺭﺒﻭﺍ‬ ‫ﺸﺭﺍﺏ ﺍﻟﺘﻴﻥ، ﺃﺘﺸﺠﻊ ﺍﻟﻤﻠﻙ ﻭﺠﻤﺩ ﻗﻠﺒﻪ ﻭﻗﺎل ﻟﻠﺸـﺎﻁﺭ ﺤﺴـﻥ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺤﻜﺎﻴﺔ ﻭﻤﺎ ﻓﻴﻬﺎ، ﻗﺎل ﻟﻪ »ﺃﻤﺭﻙ ﻴﺎﺒﺎ« ﻭﻀﺤﻙ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ‬ ‫ﺤﺴﻥ ﻭﻗﻠﺒﻪ ﺤﺯﻴﻥ.‬ ‫ﻓﻴﻪ ﻤﺜل ﺒﻴﻘﻭل: ﺍﻟﻐﻴﺭﻩ ﻟﻭ ﺩﺨﻠﺕ ﻗﺼﺭ ﺘﻘﻠﺒﻪ ﺯﻨـﺎﺯﻴﻥ.‬ ‫ﺍﻟﻤﻠﻜﺔ ﺍﻟﺠﺩﻴﺩﻩ ﺒﻌﺩ ﺸﻬﺭﻴﻥ ﺒﺩﺃﺕ ﺘﺎﻜﻠﻬﺎ ﺍﻟﻐﻴﺭﺓ ﻤـﻥ ﺍﻟﺸـﺎﻁﺭ‬ ‫ﺤﺴﻥ، ﻗﺎﻟﺕ »ﻴﺎ ﺩﺍﺩﺍ ﺍﻟﻭﻟﺩ ﻭﺍﺨﺩ ﻤﻨﻰ ﻗﻠﺏ ﺍﻟﺭﺍﺠل ﻭﻋﻘﻠﻪ«.‬ ‫ﻗﺎﻟﺕ ﻟﻬﺎ »ﻤﺎ ﺘﺤﻤﻠﻴﺵ ﺍﻟﻬﻡ ﻴﺎ ﺴﺕ ﺍﻟﺴﺘﺎﺕ، ﺃﻨـﺎ ﻤـﻥ‬ ‫ﺒﻜﺭﻩ ﺃﺨﺒﺯ ﻟﻙ ﻟﻭﺤﻴﻥ ﺭﻗﺎﻕ ﻭﺍﻨﺸﻔﻬﻡ ﻓﻲ ﺍﻟﺸﻤﺱ ﻭﺘﻔﺭﺸـﻴﻬﻡ‬ ‫ﺘﺤﺕ ﺍﻟﻤﺭﺘﺒﻪ ﻭﺘﻨﺎﻤﻲ ﻭﺘﺘﻐﻁﻲ ﺒﺎﻟﻠﺤﺎﻑ ﻭﺘﺯﻋﻘﻲ ﺒﺎﻟﻘﻭﻱ‬ ‫٦‬
  8. 8. ‫ﻴﺠﻲ ﻟﻙ ﺍﻟﻤﻠﻙ ﻤﺫﻋﻭﺭ‬ ‫ﺘﺒﺼﻲ ﻓﻲ ﻋﻴﻨﻴﻪ ﻭﺘﺘﻘﻠﺒﻲ ﻓﻭﻕ ﺍﻟﻤﺭﺘﺒﻪ ﻤﻥ ﻫﻨـﺎ ﻭﻤـﻥ‬ ‫ﻫﻨﺎ، ﻋﻠﺸﺎﻥ ﺍﻟﺭﻗﺎﻕ ﻴﻁﻘﻁﻕ ﻭﻜل ﻤﺎ ﻴﻁﻘﻁﻕ ﺍﻟﺭﻗﺎﻕ ﺘﻘﻭﻟﻲ ﺁﻩ‬ ‫ﻴﺎ ﻋﻀﻤﻲ ﺍﻟﻠﻲ ﺒﻴﺘﻜﺴﺭ، ﺁﻩ ﻴﺎ ﻋﻀﻤﻲ ﺍﻟﻠﻲ ﺒﻴﺘﻜﺴـﺭ، ﻋﻠـﻰ‬ ‫ﺠﻨﺒﻙ ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ ﺁﻩ ﻴﺎ ﻋﻀﻤﻲ ﺍﻟﻠﻲ ﺒﻴﺘﻜﺴﺭ ﻭﻋﻠﻰ ﺠﻨﺒﻙ ﺍﻟﺸـﻤﺎل‬ ‫ﺁﻩ ﻴﺎ ﻋﻀﻤﻲ ﺍﻟﻠﻲ ﺒﻴﺘﻜﺴﺭ. ﻴﺎ ﺤﺴﺭﺓ ﺍﻟﻤﻠﻙ ﺃﻥ ﻤﺎ ﻜﺎﻥ ﻴﺘﺤﺴﺭ‬ ‫ﻭﻴﺠﻴﺏ ﻟﻙ ﺍﻟﺤﻜﻤﺎ ﻤﻥ ﺍﻟﺴﻨﺩ ﻭﺍﻟﻬﻨﺩ ﻴﻭﺼﻔﻭﺍ ﻟﻙ ﺍﻟﺩﻭﺍ ﺃﻟـﻭﺍﻥ.‬ ‫ﻤﺎﻓﻴﺵ ﻓﺎﻴﺩﻩ.‬ ‫ﺃﺘﻘﺩﻡ ﺃﻨﺎ ﻟﻠﻤﻠﻙ، ﻭﺃﻗﻭل ﻟﻪ ﺃﻨﺎ ﺠﺎﻨﻲ ﻫﺎﺘﻑ ﻓﻲ ﺍﻟﻤﻨﺎﻡ،‬ ‫ﻤﺎ ﺍﻋﺭﻓﺵ ﺇﻥ ﻜﺎﻥ ﺇﻨﺱ ﻭﺍﻻ ﺠﺎﻥ، ﻭﺭﻥ ﺼﻭﺘﻪ ﻓﻲ ﻭﺩﺍﻨـﻲ‬ ‫ﺯﻱ ﺍﻟﻁﺒل، ﻗﺎل ﺍﺼﺤﻲ ﻴﺎ ﺤﺯﻨﺎﻨﻪ ﻋﻠﻰ ﺴﺘﻙ، ﺍﻟﺩﻭﺍ ﻋﻨﺩﻙ ﻓﻲ‬ ‫ﺤﻭﺯﺘﻙ: ﻗﻠﺏ ﻤﻬﺭﻩ ﻴﻨﺸﻭﻱ، ﺒﺱ ﻤﻬﺭﻩ ﻜﻠﻬﺎ ﺇﺴﻭﺩ ﻓﻲ ﺇﺴﻭﺩ،‬ ‫ﻭﺍﻟﻬﻼل ﺃﺒﻴﺽ ﺒﻴﻀﺤﻙ ﺒﻴﻥ ﻋﻴﻨﻴﻬﺎ.‬ ‫ﺍﻟﻤﻠﻙ ﺤﻴﻠﻑ ﻭﻤﻬﻤﺎ ﻴﻠﻑ، ﻤﺵ ﺤﻴﻼﻗـﻲ ﻏﻴـﺭ ﻤﻬـﺭﺓ‬ ‫ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻭﺇﻥ ﻜﺎﻥ ﺒﻴﺤﺒﻙ ﺒﺼﺤﻴﺢ ﻴﺩﺒﺤﻬﺎ ﻭﻴﺸﻭﻯ ﻗﻠﺒﻬﺎ،‬ ‫ﻭﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻴﺘﻘﻬﺭ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻤﻥ ﻜﺘﺭ ﻤﺎ ﺒﺘﺤﺒﻪ ﻭﻴﺤﺒﻬﺎ، ﻭﻨﻔﺴـﻪ‬ ‫ﺘﺘﺼﺩ ﻋﻥ ﺍﻟﻘﻭﺕ، ﻭﻴﻔﻀل ﻴﺨﺱ.. ﻴﺨﺱ، ﻟﺤﺩ ﻤـﺎ ﻴﻤـﻭﺕ،‬ ‫ﻭﻻ ﺤﺩ ﻴﺴﻤﻊ ﻟﻨﺎ ﺨﺒﺭ ﻭﻻ ﺤﺱ!«‬ ‫٧‬
  9. 9. ‫ﻫﺱ.. ! ﻫﺱ..!‬ ‫ﺍﻟﻤﻬ‪‬ﺭﻩ ﻓﻲ ﺍﻹﺴﻁﺒل ﻭﺍﻗﻔﻪ ﻤﻁﺭﻁﻘﻪ ﻭﺩﺍﻨﻬﺎ، ﺘﺴﻤﻊ ﺩﺒﻴﺏ‬ ‫ﺍﻟﻨﻤﻠﺔ ﺍﻟﻠﻲ ﺒﺘﻔﺎﺭﻕ ﻤﻜﺎﻨﻬﺎ، ﺴﻤﻌﺕ ﻜﻼﻡ ﺍﻟـﺩﺍﺩﺍ ﺍﺴـﺘﻌﺠﺒﺕ.‬ ‫ﻀﺭﺒﺕ ﺤﺎﻓﺭﻫﺎ ﻓﻲ ﺍﻟﺒﻼﻁ ﻨﻭﺭ، ﻭﺸﺭﺍﺭﻩ ﻁـﺎﺭﺕ ﺼـﺤﺕ‬ ‫ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻤﻥ ﻋﺯ ﻨﻭﻤﻪ، ﻗﺎﻡ، ﻭﻤﺵ ﻋﺎﺭﻑ ﺴﺒﺏ ﺼﺤﻴﺎﻨﻪ‬ ‫ﻤﻥ ﺒﺩﺭﻱ، ﺭﺠﻠﻴﻪ ﻋﻠﻰ ﺍﻹﺴﻁﺒل ﻭﺒﺘﺠﺭﻱ – ﺇﻟﺘﻘﻰ ﻓـﺭﺩﻭﺱ‬ ‫ﻭﺍﻗﻔﻪ ﻤﺸﻤﺭﺓ، ﻭﻋﻴﻨﻴﻬﺎ ﺍﻟﻭﺴﻌﻴﻥ ﻨﺠﻔﺔ ﻤﻨﻭﺭﻩ، ﺨﺒﻰ ﻭﺸﻪ ﻭﺒﺩﻩ‬ ‫ﻴﺘﻘﻬﻘﺭ ﻭﺭﺍ، ﺇﻻ ﻭﺍﻟﻤﻬﺭﻩ ﺘﻘﻭل ﻟﻪ ﺒﺼﻭﺕ ﺤﻨﻴﻥ »ﺘﻌـﺎﻟﻰ ﻤـﺎ‬ ‫ﺘﺨﺎﻓﺵ ﻴﺎ ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ!«‬ ‫ﻗﺎل »ﻴﺎ ﻤﻬﺭﻩ ﺃﻨﺕ ﺒﺘﺘﻜﻠﻤﻲ؟!«‬ ‫ﻗﺎﻟﺕ »... ﻭﺒﺎﻏﻨﻲ!«‬ ‫ﺁﻩ ﻴــ ـﺎ ﻭﻴــ ـل ﺍﻟﻅــ ـﺎﻟﻤﻴﻥ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺁﻩ ﻴــ ـﺎ ﻭﻴــ ـل ﺍﻟﻅــ ـﺎﻟﻤﻴﻥ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـﺎ ﺤﺴ ـﻥ ـﺎ ـﻲ ﻤﺭ ـﻲ‬ ‫ﺒﻴﻨـ‬ ‫ﻴـ ‪ ‬ـ ﻴـ ﺍﻟﻠـ‬ ‫ﻴــﺎ ﺸــﻔﺎﻴﻔﻪ ﺍﻟﻠــﻲ ﺘﺤﺒﻴﻨــﻲ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﻴــﺎ ﻫﻼﻟــﻲ ﻭﻀــﻲ ﺠﺒﻴﻨــﻲ‬ ‫٨‬
  10. 10. ‫ﻤــﻴﻥ ﺤﻴﺒﻜــﻲ ﻋﻠــﻴﻜﻡ ﻤــﻴﻥ‬ ‫ﺁﻩ ﻴــ ـﺎ ﻭﻴــ ـل ﺍﻟ ِــ ـﺎﻟﻤﻴﻥ‬ ‫ـ ﻅ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـﺭﺵ ﺇﻥ ﻤ ـﺕ ـﺎﺩﺍﻭﻯ‬ ‫‪‬ـ ﹼ ﺤـ‬ ‫ـﺎ ﺍﻓﺘﻜـ‬ ‫ﻤـ‬ ‫ـﻲ ﺤ ـﺩﺍﻭﻱ‬ ‫‪‬ـ‬ ‫ـﺭﺵ ﻟﻘﻠﺒـ‬‫ـﺎ ﺍﻓﺘﻜـ‬‫ﻤـ‬ ‫ﻏﹼﺒﺘﻨـــﻲ ﺨﻴﺎﻨـــﺔ ﺍﻟﻐـــﺎﻭﻱ‬ ‫ﻠ‬ ‫ﻗﻠﺒﺘﻨـــﻲ ﺸـــﻤﺎل ﻭﻴﻤـــﻴﻥ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺁﻩ ﻴــ ـﺎ ﻭﻴــ ـل ﺍﻟﻅــ ـﺎﻟﻤﻴﻥ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـﻔﻰ‬ ‫ـﻲ ـﺭ ـﻙ ـﺎ ﺤﻴﺸـ‬ ‫ﻗﻠﺒـ ﻏﻴـ ﻗﻠﺒـ ﻤـ‬ ‫ﻫﺎﺕ ﺇﻴـﺩﻴﻙ ﺍﻹﺘﻨـﻴﻥ ﻋﻠـﻰ ﻜﺘﻔـﻲ‬ ‫ـﻥ ـﺎﻁﺭ ـﺎ ـﻲ‬ ‫ﻭﻴـ ﻭﻟﻔـ‬ ‫ـﺎ ﺤﺴـ ﺸـ‬ ‫ﻴـ‬ ‫ﻴﺎ ﺤﺴﻥ ﺸﺎﻁﺭ ﻭﺤﺯﻴﻥ‬ ‫ﺁﻩ ﻴــ ـﺎ ﻭﻴــ ـل ﺍﻟﻅــ ـﺎﻟﻤﻴﻥ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫٩‬
  11. 11. ‫ـﻘﻰ‬ ‫ـﺩﻴﻙ ﻻﺯﻡ ﻨﺸــ‬ ‫ـﺵ ﺒﺈﻴــ‬ ‫ﻤــ‬ ‫ﻗﻠﺒــﻲ ﻗﻠﺒــﻙ ﻤﻬﻤــﺎ ﺤﻨﻠﻘــﻰ‬ ‫ـﺎ ـﻥ ـﻭﻡ ﻭﺍﺭﺩ ﻉ ﺍﻟﻤﺴ ـﻘﻰ‬ ‫‪‬ـ‬ ‫ﻴـ ﺍﺒـ ﻴـ‬ ‫ﺍﻟﻌﻜــﺎﺭﻩ ﺒﻘــﻰ ﻟﻬــﺎ ﺴــﻨﻴﻥ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺁﻩ ﻴــ ـﺎ ﻭﻴــ ـل ﺍﻟﻅــ ـﺎﻟﻤﻴﻥ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـﺎ‬ ‫ـﺒﻕ ﺃﻴﺎﻤﻨــ‬ ‫ـﻪ ﻨﺴــ‬ ‫ـﺎ ﺇﻴــ‬ ‫ﻓﻴﻬــ‬ ‫ﺍﻟﻁﺭﻴـــﻕ ﻤﻔﺘـــﻭﺡ ﻗـــﺩﺍﻤﻨﺎ‬ ‫ﺤﺭﺒﻨـــﺎ ﺘﻭﺼـــل ﻟﺴـــﻼﻤﻨﺎ‬ ‫ـﺎﺘﻴﻥ‬ ‫ـﺤﺎﺭﻯ ﻟﻠﺒﺴــــ‬ ‫ﻭﺍﻟﺼــــ‬ ‫ﺁﻩ ﻴــ ـﺎ ﻭﻴــ ـل ﺍﻟﻅــ ـﺎﻟﻤﻴﻥ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻗﺎل »ﻴﺎ ﻤﻬﺭﻩ ﺒﻼﺩ ﺍﷲ ﻴﺎ ﺨﻠﻕ ﺍﷲ«‬ ‫ﻭﺍﻟﻤﻬﺭﻩ ﺯﻱ ﺍﻟﺒﺭﺍﻕ ﻁﺎﺭﺕ ﺘﺸﻕ ﺍﻟـﺭﻴﺢ، ﻭﺍﻷﺭﺽ‬ ‫ﻤﺎ ﺘﻤﺴﺵ ﺤﻭﺍﻓﺭﻫﺎ. ﻭﺍﻟﺒﻼﺩ ﺒﺘﻔﺭ ﻤﻥ ﺘﺤﺘﻬﺎ ﻜﻤﺎ ﺤﺏ ﺴـﺒﺤﻪ‬ ‫ﻓﻲ ﺇﻴﺩ ﻨﺒﻲ. ﺍﻟﻤﻬﺭﻩ ﻭﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻜﻤﺎ ﺼﺒﻴﻪ ﻭﺼﺒﻲ، ﺴﺭﻗﻭﺍ‬ ‫٠١‬
  12. 12. ‫ﺍﻟﺤﺠﺎﺯ ﻭﺍﻟﻴﻤﻥ، ﺴﺭﻗﻭﺍ ﺍﻟﻤﻜﺎﻥ ﻭﺍﻟﺯﻤﻥ، ﺭﻤﺕ ﺒﻌﻴﻨﻬﺎ، ﺭﻤـﻰ‬ ‫ﺒﻌﻴﻨﻪ، ﻟﻤﺢ، ﻟﻤﺤﺕ، ﺸﺒﻙ ﻤﻨﺸﻭﺭ. ﻭﺍﻟﺸـﻤﺱ ﺯﻱ ﺍﻟﻴﻭﺴـﻔﻲ‬ ‫ﺍﻟﻤﻘﺸﻭﺭ ﻓﻲ ﻤﺭﺍﻴﻪ ﻤﻥ ﺩﻡ ﻭﻋﺭﻕ ﺒﺤﺭﻴﻥ.‬ ‫ﻴﺭﺤﻤﻨﺎ ﺭﺏ ﻜﺭﻴﻡ ﻤﻥ ﺤﺴ‪‬ﻥ ﻤﺎ ﻓﻲ ﺍﻟﺩﻨﻴﺎ، ﺤﺘـﻰ ﻓـﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻟﺸﻘﺎ ﻭﺍﻟﻔﻘﺭ!‬ ‫ﻭﺍﻟﻤﻬﺭﻩ ﻭﻗﻔﺕ ﺒﺎﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﺒﻴﻥ ﺍﻟﺴﻤﺎ ﻭﺍﻟﺒﺤﺭ، ﻗﺎﻟﺕ‬ ‫»ﻟﺒﻌﻴﺩ ﻭﺸﻁﻴﻨﺎ – ﻓﻲ ﻗﺭﻯ ﺍﻟﺼﻴﺎﺩﻴﻥ ﻭﺤﻁﻴﻨـﺎ – ﻟـﻭ ﺘﻔﻬـﻡ‬ ‫ﻗﺼﺩﻱ ﺘﻘﻭل ﻋﻠﻴﻨﺎ ﻤﺎ ﻭﻁﻴﻨﺎ«.‬ ‫ﺍﻟﻤﻬﺭﺓ ﻗﺎﻟﺕ »ﺒﺹ ﻴﺎ ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻭﺤﻘﻕ ﻭﺤ ﹼﻡ ﺍﻟﻌﻘل‬ ‫ﻜ‬ ‫ﺒﻤﻴﺯﺍﻥ، ﺩﻭل ﺍﻟﻠﻲ ﻨ ﹼﻘﻭﺍ ﺍﻟﺒﺤﺭ ﺯﻱ ﺃﻨﺕ ﻤﺎ ﺨﻠﻴﺘﻨﻲ ﺃﻨﻁـﻕ.‬ ‫ﻁ‬ ‫ﺍﻟﻌﺭﻕ ﻭﺍﻟﺯﻓﺎﺭﻩ ﻭﻋﺒل ﺍﻷﻴﺎﻡ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺠﻼﻟﻴـﺏ، ﻭﺍﻟﻘﻠـﺏ ﺯﻱ‬ ‫ﺍﻟﺤﻠﻴﺏ!«‬ ‫ﻗﺎﻟﺕ ﺍﻟﻤﻬﺭﻩ »ﺘﺒﺩل ﺒﺩﻟﺔ ﺍﻟﻤﻠﻙ ﺒﺠﻼﺒﻴﺔ ﺼﻴﺎﺩ« ﺸـﺎﻁﺭ‬ ‫ﺤﺴﻥ ﻓﺘﺢ ﻋﻴﻨﻴﻪ ﻭﻗﺭﺍ ﻓﻲ ﻜﺘﺎﺏ ﺍﻟﺤﻭﺍﺭﻱ ﻭﺍﻟﻘﺭﻯ.‬ ‫ﻭﺍﻟﻤﻬﺭﻩ ﻁﺎﺭﺕ ﺒﺎﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻓﺭﺤﺎﻥ ﺒﺘﻌﺒﻪ ﻤﺎ ﺒﻴﺨﻠﺼﺵ ﻤـﻥ ﻋﺠﺒـﻪ،‬ ‫ﻤﺭ‪‬ﻭﺡ ﻋﻠﻰ ﻗﻠﺒﻪ ﺒﺄﻟﻑ ﺠﻨﺎﺡ، ﻭﺍﻟﺠﻭ ﺒﻴﺸﻌﻠل ﻋﺭﻕ ﻭﺴﻼﺡ –‬ ‫‪‬‬ ‫ﺤﺩﻴﺩ ﻓﻲ ﺤﺩﻴﺩ. ﻗﺎل »ﻴﺎ ﻤﻬﺭﺓ ﺸﻁﻴﻨﺎ ﻟﺒﻌﻴﺩ«. ﻗﺎﻟـﺕ »ﻟﺒﻌﻴـﺩ‬ ‫١١‬
  13. 13. ‫ﻭﺸﻁﻴﻨﺎ، ﻓﻲ ﻜﻭﺭ ﺍﻟﺤﺩﺍﺩﻴﻥ ﻭﺤﻁﻴﻨﺎ، ﻟﻭ ﺘﻔﻬﻡ ﻗﺼـﺩﻱ ﺘﻘـﻭل‬ ‫ﻋﻠﻴﻨﺎ ﻤﺎ ﻭﻁﻴﻨﺎ«.‬ ‫ﺒﻴﻥ ﺍﻟﺴﻨﺩﺍل ﻭﺍﻟﻭﺘﺩ، ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﺯﻱ ﺍﻟﻠﻲ ﻤﻥ ﺠﺩﻴـﺩ‬ ‫ﺃﺘﻭﻟﺩ ﻗﺎﻟﺕ ﺍﻟﻤﻬﺭﻩ »ﺘﻠﻴﻕ ﻁﺎﻗﻴﺔ ﺍﻟﺤﺩﺍﺩ ﻋﻠﻰ ﺭﺍﺴﻙ« ﺸـﺎﻁﺭ‬ ‫ﺤﺴﻥ ﻟﺒﺱ ﻁﺎﻗﻴﺔ ﺍﻟﺤ ‪‬ﺍﺩ ﻋﻠﻰ ﺠﻼﺒﻴﺔ ﺍﻟ ‪‬ﻴﺎﺩ، ﻭﺍﺘﻭ ﹼل.‬ ‫ﻜ‬ ‫ﺼ‬ ‫ﺩ‬ ‫ﺒﻘﻭﺓ ﺤ ‪‬ﺍﺩﻴﻥ‬ ‫ﺩ‬ ‫ﻭﺼﺒﺭ ﺍﻟﺼﻴﺎﺩﻴﻥ‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻤﺘﻁﺒﻊ‬ ‫ﻓﻭﻕ ﺍﻟﻤﻬﺭﻩ ﻭﻤﺘﺭﺒﻊ‬ ‫ﻭﺍﻟﺩﻡ ﻓﻲ ﺨﺩﻩ ﺒﻴﻨﺒﻊ‬ ‫ﻭﺍﻟﺩﻨﻴﺎ ﺘﻬﻭﻥ ﻋﻠﻰ ﻤﻴﻥ‬ ‫ﻏﻴﺭ ﺍﻟﻔﻘﺭﺍ ﺍﻟﻤﺴﺎﻜﻴﻥ‬ ‫ﺍﻟﻤﻬﺭﺓ ﻗﺎﻟﺕ »ﻨﺩﻩ ﻟﻲ ﺼﺎﺤﺏ ﺍﻟﺨﺎﺘﻡ ﻗﺒل ﻤﺎ ﺃﻓﺎﺭﻗﻙ ﻴﺎ ﺸﺎﻁﺭ‬ ‫ﺤﺴﻥ ﺃﺩﻱ ﺸﻌﺭﺘﻴﻥ ﻤﻥ ﺨﺼ‪‬ﻠﺘﻲ ﻤﺎ ﺘﻌﻴﻨﻬﻤﺵ ﻤﻥ ﻋﻠﻰ ﺒـﺯﻙ‬ ‫ﹸ‬ ‫ﺍﻟﺸﻤﺎل، ﻭﻜل ﻤﺎ ﺘﻌﻭﺯﻨﻲ ﺇﺩﻋﻜﻬﻡ ﺒﻴﻥ ﺼـﻭﺍﺒﻌﻙ، ﺘﻼﻗﻴﻨـﻲ‬ ‫ﻗﺩﺍﻤﻙ«‬ ‫ﻤﺴﻜﻴﻥ ﻴﺎ ﻨﺎﺱ ﺍﻟﻠﻲ ﻴﻘﻀﻲ ﺍﻟﻠﻲ ﻭﺤﺩﺍﻨﻰ!‬ ‫٢١‬
  14. 14. ‫ﺍﻟﻔﺠﺭ ﺸﻘﺸﻕ ﻭﻓﺭﺤﺕ ﺍﻟﻌﺼﺎﻓﻴﺭ ﻭﺠﻨﺎﻴﻨﻰ ﻗﺼﺭ ﺍﻟﻤﻠـﻙ‬ ‫ﺭﺍﻴﺢ ﻋﻠﻰ ﺠﻨﻴﻨﺘﻪ، ﻋﺘﺭ ﻓﻲ ﺠﺴﻡ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺴﻼﻟﻡ، ﻗﺎل »ﺇﺼﺤﻲ‬ ‫ﻴﺎ ﻨﺎﻴﻡ، ﺇﺼﺤﻰ ﻴﺎ ﻤﺴﻜﻴﻥ، ﺒﺎﻴﻥ ﻋﻠﻴﻙ ﺍﻟﻐﺭﺒﻪ ﻭﺍﻟﺒﻬﺩﻟﻪ، ﻗﺭﺏ‬ ‫ﺴﺎﻋﺩﻨﻲ ﻓﻲ ﺭﻱ ﺍﻟﻭﺭﺩ ﻴﺎ ﻭﻟﺩﻱ، ﻭﺍﻟﻠﻘﻤﻪ ﺍﻟﻠﻲ ﻓﻴﻬﺎ ﺒﺭ ﺘﻜﻔـﻲ‬ ‫ﺍﺘﻨﻴﻥ!«.‬ ‫ﺭﺍﺡ ﻤﻌﺎﻩ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ، ﺩﺨﻠﻭﺍ ﺍﻟﺠﻨﻴﻨﻪ، ﺩﻟﻪ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻌﺵ‬ ‫ﺍﻟﻠﻲ ﺤﻴﻨﺎﻡ ﻓﻴﻪ، ﻭﻗﺎل ﻟﻪ ﺭﻭﺡ ﺒﻘﻰ ﻴﺎ ﺍﺒﻨﻲ، ﻟﻑ ﻓﻲ ﺍﻟﺠﻨﻴﻨـﻪ‬ ‫ﻭﺍﺘﻔﺭﺝ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺒﺱ ﻤﺎ ﺘﻐﻴﺒﺸﻲ‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻤﺸﻲ ﻓﻲ ﺍﻟﺠﻨﻴﻨﻪ ﻴﺘﻔﺭﺝ ﻟﺤﺩ ﻤـﺎ ﻭﺼـل‬ ‫ﺘﺤﺕ ﻗﺼﺭ ﺍﻟﻤﻠﻙ، ﺴﻤﻊ ﻭﺭﺍ ﻀﻬﺭﻩ ﻀـﺤﻜﻪ ﺯﻱ ﺴﻼﺴـل‬ ‫ﺍﻟﻔﻀﻪ ﻭﻟﻤﺎ ﺒﺹ ﻭﺭﺍﻩ ﺸﻔﺘﻪ ﺍﻨﺠﺭﺤﺕ ﻤﻥ ﺍﻟﻌﻀﻪ، ﻭﺭﻑ ﻗﻠﺒﻪ‬ ‫ﻜﻤﺎ ﺒﻴﺭﻑ ﺠﻔﻥ ﺍﻟﻌﻴﻥ.‬ ‫ﺃﺘﺭﻥ ﺒﻨﺕ ﺍﻟﻤﻠﻙ ﺍﻷﻤﻴﺭﻩ ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﺒﺘﻠﻌﺏ ﻭ ‪‬ﺎ ﺩﺍﺩﺘﻬﺎ‬ ‫ﻴ‬ ‫ﹶِ‪‬‬ ‫ﻭﺍﻟﻌﻴﻥ ﺼﺎﺒﺘﻬﺎ ﻭﻻ ﻗﺩﺭﺕ ﺘﺤﻭﺵ ﺍﻟﻌﻴﻥ!‬ ‫ﻭﻻ ﻗﺩﺭﺕ ﺘﺤﻭﺵ ﺍﻟﻌﻴﻥ!‬ ‫ﻭﺍﻟﺤﺏ ﺃﻋﻤﻰ ﻤﺎ ﻴﻌﺭﻓﺸﻲ ﺃﻤﻴﺭ ﻭﻏﻔﻴﺭ، ﻭﻴﺎ ﺃﺴﻌﺩ ﺍﻷﻴﺎﻡ ﺍﻟﻠـﻲ‬ ‫ﺍﻨﻘﻀﺕ ﺒﺴﻼﻡ ﻓﻲ ﺤﻀﻥ ﺍﻟﻭﺭﺩ، ﻟﻭ ﻜﺎﻥ ﻴﺩﻭﻡ ﺍﻟﺴﻼﻡ.‬ ‫٣١‬
  15. 15. ‫ﻓﺎﺕ ﺸﻬﺭ، ﺸﻬﺭﻴﻥ، ﺤﻁ ﺍﻟﺒﻴﻥ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻘﺼﺭ. ﺍﻟﻤﻠﻜـﺔ‬ ‫ﺒﺘﻤﻭﺕ ﻴﺎ ﺃﻫل ﺍﻟﻐﻭﺕ ﻭﺍﻟﻌﺼﺭ، ﻭﺍﻟﺤﻜﻤﺎ ﻗﺎﻟﻭﺍ ﺸﻔﺎﻫﺎ ﻤﻥ ﻟﺒﻥ‬ ‫ﻟﺒﻭﻩ. ﻤﻴﻥ ﺍﻟﻠﻲ ﻴﻐﻠﺏ ﻭﻴﺤﻠﺏ ﻟﺒﻭﻩ ﻓﻲ ﻋﺭﻴﻨﻬﺎ؟! ﺍﻟﻤﻠﻙ ﺒﻴﻨـﻭﺡ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻤﻠﻜﺔ ﻭﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﺒﺘﻨﻭﺡ ﻋﻠﻰ ﺃﻤﻬﺎ، ﻭﺯﻋﻕ ﺍﻟﻤﻨـﺎﺩﻱ‬ ‫ﻭﻗﺎل:‬ ‫ﻋﺎﻭﺯﻴﻥ ﺠﺩﻉ ﺼﺒﻭﻩ ﻴﺤﻠﺏ ﻟﺒﻭﻩ ﻓﻲ ﻋﺭﻴﻨﻬﺎ‬ ‫ﻭﺃﻤﻴﺭﺓ ﺍﻟﻘﺼﺭ ﺘﺒﻘﻰ ﻋﺭﻭﺴﺘﻪ ﻭﻴﺯﻴﻨﻬﺎ‬ ‫ﺍﺘﻠﻤﺕ ﺍﻟﺨﻴﺎﻟﺔ ﻭﺍﻟﺸﺠﻌﺎﻥ. ﻭﻗﻔﻭﺍ ﺒﺨﻴﻭﻟﻬﻡ ﻗﺒﺎل ﺍﻟﻘﺼـﺭ ﻓـﻲ‬ ‫ﺍﻟﻤﻴﺩﺍﻥ، ﻤﺴﺘﻨﻅﺭﻴﻥ ﺍﻹﺸﺎﺭﻩ ﻭﺘﺒﺩﺃ ﺍﻟﺭﺤﻠﻪ، ﻭﻜل ﻓﺎﺭﺱ ﻴﻤﻨـﻲ‬ ‫ﻨﻔﺴﻪ ﺒﺎﻟﻔﻭﺯ، ﻭﻴﺎ ﺒﺨﺕ ﻤﻴﻥ ﻓﺎﺯ ﻭﺤﺎﺯ ﻗﻠﺏ ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ.‬ ‫ﻗﺎل ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ »ﺤﺎﺨﺩ ﺍﻟﺤﻤﺎﺭﻩ ﺍﻟﻌﺭﺠﺎ ﻴـﺎ ﻋﻤـﻲ‬ ‫ﻭﺍﺠﻴﺏ ﺍﻟﻠﺒﻥ« ﻗﺎل ﻟﻪ »ﻟﺒﻥ ﺇﻴﻪ ﻴﺎ ﺤﺴـﻥ؟! ﺍﻨـﺕ ﺍﺘﺠﻨﻴـﺕ‬ ‫ﻴﺎ ﺠﻨﺎﻴﻨﻲ!« ﻗﺎل »ﻤﺎ ﺤﺩ ﻏﻴﺭﻱ ﺍﻟﻠﻲ ﺤﻴﺠﻴﺏ ﻟﺒﻥ ﺍﻟﻠﺒﻭﻩ ﺒـﺱ‬ ‫ﺍﺩﻋﻲ ﻟﻲ ﻴﺎ ﻋﻤﻲ« ﻗﺎل »ﺒﺎﻟﺴﻼﻤﻪ ﻴﺎ ﺤﺴﻥ«.‬ ‫ﺭﻜﺏ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺤﻤﺎﺭﻩ، ﻟﺤﺩ ﻤﺎ ﻟﻑ ﺍﻟﺸـﺠﺭ‬ ‫ﻭﺍ ‪‬ﺍﺭﻯ، ﻨﺯل ﻭﺩﻋﻙ ﺍﻟﺸﻌﺭﺘﻴﻥ، ﺇﻻ ﻭﻓﺭﺩﻭﺱ ﻗﺒﺎﻟﻪ ﺘﻤﻁ ﻟـﻪ‬ ‫ﺩ‬ ‫ﺍﻟﺸﻔﺘﻴﻥ ﻓﻲ ﻏﻤﻀﺔ ﻋﻴﻥ ﺤﺴﻥ ﺍﻟﺠﻨﺎﻴﻨﻲ – ﺤﺴـﻥ ﺸـﺎﻁﺭ –‬ ‫ﺤﺴﻥ ﺨﻴﺎل – ﻁﺎﻴﺭ ﻴﺠﻴﺏ ﻟﺒﻥ ﺍﻟﻠﺒﻭﻩ!‬ ‫٤١‬
  16. 16. ‫ﻤﻨﻴﻥ ﻴﺎ ﻭﻻﺩ؟‬ ‫ﻭﺍﺩﻱ ﺍﻷﺴﻭﺩ ﻜﺎﻥ ﻓﻲ ﺴﺎﺒﻊ ﻤﻤﻠﻜﻪ. ﺒﻴﻨﻪ ﻭﺒﻴﻥ ﺍﻟﻌﻤـﺎﺭ‬ ‫ﺴﺒﻊ ﺼﺤﺎﺭﻯ، ﻭﻤﺴ ‪‬ﺭﺍﻩ ﺍﻟﺠﺒﺎل ﻤﻥ ﻜل ﺠﺎﻨﺏ ﺯﻱ ﺍﻟﺤـﺭﺱ‬ ‫ﻭ‬ ‫ﺒﺴﻼﺡ ، ﺇﻥ ﺒﻨﻲ ﺁﺩﻡ ﻻﺡ ﻋﻠﻰ ﻤﺩﺩ ﺍﻟﺸﻭﻑ ﻴﺴـﻤﺭﻩ ﺍﻟﺨـﻭﻑ‬ ‫ﻭﻴﺴﻘﻁ ﻗﻠﺒﻪ ﺒﻴﻥ ﺭﺠﻠﻴﻪ.‬ ‫ﻭﻻ ﺒﻁل ﻤﻥ ﺍﻷﺒﻁﺎل ﻭﻻ ﺼﺎﺤﺏ ﺸﻬﺎﻤﻪ ﻤﻥ ﺍﻟﺸـ ﹼﺎﺭ‬ ‫ﻁ‬ ‫ﻗﻁﻊ ﻤﻥ ﺍﻟﻐﺒﺭﺍ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻭﺍﺩﻱ ﺇﻻ ﻭﺸﻬﻘﺕ ﺍﻟﻐﺯﻻﻥ ﻋﻠـﻰ ﺒﻌـﺩ‬ ‫ﺃﻟﻔﻴﻥ ﻤﻴل، ﺤﻴﻥ ﺍﻷﺴﺩ ﺯﻤﺠﺭ ﻭﺤﻴﻥ ﻁﻘﹾﻁﻘﺕ ﺍﻟﺨﻭﺫﻩ ﻭﺍﻟـﺩﺭﻉ‬ ‫ﻭﺍﺘﻌ ‪‬ﻥ ﺍﻟﺯ ‪‬ﺩ ﺒﻴﻥ ﺍﻟﻤﺨﺎﻟﺏ ﺯﻯ ﺍﻟﻘﺵ ﺍﻟﻤﺒﻠﻭل.‬ ‫ﹼ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺭ‬ ‫ﺠ‬ ‫ﺭﻭﺱ ﺍﻟﺠﺒﺎل ﻗﺎﻟﺕ »ﺠﻭﻯ ﺃﺤﺭ ﻤﻥ ﺍﻟﺼـﻴﻑ ﻭﺃﺒـﺭﺩ‬ ‫ﻡ ﺍﻟﺸﺘﺎ. ﺭﻤﻠﻲ ﺯﻱ ﺍﻟﺸﻭﻙ ﻭﺤﺠﺎﺭﺘﻲ ﺯﻱ ﺍﻟﻨﺎﺭ، ﻴﺎ ﻤﺎ ﺒﻠﻌـﺕ‬ ‫ﹾ‬ ‫ﺒﻁﻨﻲ ﻤﻥ ﺍﻟﺨﻴﻭل ﺍﻟ ‪‬ﻁﻬ ‪‬ﻪ ﺍﻟﺒﻴﺽ ﻭﺍﻟﺯﺭ‪‬ﻕ، ﻭﺍﻟﺒﻨﻴﻪ ﻭﺍﻟﺒﻠﹾـﻕ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻤ ‪‬ﻤ‬ ‫ﻭﻤﻥ ﻋﻠﻴﻬﻡ ﺼﻔﻭﺓ ﺍﻟﺨﻴﺎﻟﻪ ﻭﺼﻨﺎﺩﻴﺩ ﺍﻷﻤﻡ!‬ ‫»ﻭﺍﻨﺕ ﻴﺎ ‪‬ﻬﺭﻩ ﻏﻁﻴﺱ، ﻋﻠﻴﻙ ﻤ ‪‬ﺕ ﻭﺍﻻ ﻋـﺭﻴﺱ؟!«‬ ‫ﻴ‬ ‫ﻤ‬ ‫ﻗﺎﻟﺕ »ﻋﻠﻰ ﻗﻭﺭﺘﻲ ﻫﻼل ﺍﻟﻔﺭﺍﺩﻴﺱ ﻭﻋﻠﻰ ﻀﻬﺭﻱ ﺍﻟﺠﻨﺎﻴﻨ ‪‬ـﻪ‬ ‫ﻴ‬ ‫ﻭﺼ ‪‬ﺎﺩﻴﻥ ﺍﻟﺒﺤﺭ ﻭﺍﻟﺤ ‪‬ﺍﺩﻴﻥ، ﺇﺴﻤﻬﻡ ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ!«.‬ ‫ﺩ‬ ‫ﻴ‬ ‫ﻭﻻ ﺤﺩ ﺸﺎﻑ ﻭﺍﺩﻱ ﺍﻷﺴﻭﺩ ﻭﻻ ﺤﺩ ﺸﺎﻑ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﻠﻰ ‪‬ﻬﺭﺘﻪ ﺒﻌﺩ ﻤﺎ ﺸ ﹼﻭﺍ ﺍﻟﻔﻭﺍﺭﺱ ﺼـ ﹼﻴﻥ، ﻭﻋـ ‪‬ﻭﺍ ﺍﻟﺴـﺒﻊ‬ ‫ﺩ‬ ‫ﻔ‬ ‫ﻘ‬ ‫ﻤ‬ ‫٥١‬
  17. 17. ‫ﻤﻤﺎﻟﻙ ﻤﻥ ﺍﻟﺴﺒﻌﺔ ﺃﺒ‪‬ﻭﺍﺏ ﺯﺭﻗﻭﺍ ﻤﻥ ﺍﻟﻐﹾﺒﺭﺍ ﺯﻱ ﺍﻟﺴـﻬﻡ ﻟﻤـﺎ‬ ‫ﻴﺭﻥ. ﻭﺍﻷﺭﺽ ﺒﺎﻹﻨﺱ ﻫﻤﺩﺕ ﻭﺍﻟﺴﻤﺎ ﺒﺎﻟﺠ ‪ ،‬ﻭﻻ ﻋﻴﻥ ﺘﻔـﺘﺢ‬ ‫ﻥ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺇﻻ ﻋﻴﻥ ﺍﻟﺸﻤﺱ، ﻭﻻ ﺼﻭﺕ.. ﺇﻻ ﺩﻋﺎ ﺍﻟﻘﻠﻘﺎﻥ »ﻴﺎ ﺭﻴﺘﻨﺎ ﻜﻨـﺎ‬ ‫ﻟﺴﻪ ﻓﻲ ﺍﻤﺒﺎﺭﺡ«.‬ ‫ﺍﻟﻤﻬﺭﻩ ﻤﺎ ﺩﺭﻴﺘﺵ ﺒﺎﻟﻬﻠﻊ، ﺍﻟﻤﻬﺭﻩ ﺯﻫﺯﻫـﺕ ﺒﺎﻟﺸـﺎﻁﺭ‬ ‫ﺤﺴﻥ ﺃﺒﻭ ﻋﻠﻰ، ﺸﺎﻟﺕ ﺍﻟﺠﺒﺎل ﻭﺤﻁﺘﻬﺎ، ﻁﻠﺕ ﻋﻠـﻰ ﺍﻟـﻭﺍﺩﻱ‬ ‫ﻫﺒﻁﺕ ﺯﻱ ﺍﻟﺴﻴل، ﺇﺘﺎﺨﺭﺕ ﻤﻐﺎﻭﺭ ﺍﻷﺴﻭﺩ، ﻭﻋﺭﻓﺔ ﺍﻟﻤﻬـﺭﻩ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻫﺎﺠﺕ ﺯﻱ ﺒﺤﺭ ﺍﻟﻠﻴل.‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻗﺎل »ﺍﻟﺴﻴﻑ ﺍﻟﻠﻲ ﻓﻲ ﺇﻴﺩﻱ ﻤﺎ ﻴﺠﺒﺵ ﺍﻟﺩﻡ،‬ ‫ﺃﻨﺎﺯل ﺃﺸﺩ ﻤﻥ ﻓﻴﻜﻡ ﻤﻠﻙ ﺃﻭ ﻭﺯﻴﺭ ﺒﺒﻁﻥ ﺇﻴـﺩﻱ، ﺇﻥ ﻓﺭﺴـﻨﻲ‬ ‫ﻓﺭﺴﻨﻲ، ﻭﺃﻥ ﻓﺭﺴ‪‬ﺘﻪ ﺘﺤ ﹼ ﻋﻠﻴﻜﻡ ﻜﻠﻤﺘﻲ.‬ ‫‪‬ﻕ‬ ‫ﺍﺘﻨﺤﻨﺢ ﻤﻠﻙ ﺍﻟﻐﺎﺒﺔ ﻤﺎ ﺘﻌﺭﻓﺵ ﻜﺸـﺭ ﻭﺍﻻ ﺍﺘـﺎﻭﺏ ﻭﺍﻻ‬ ‫ﻀﺤﻙ، ﻗﺎل "ﻤﺎ ﺒﻴﻥ ﺍﻟﻐﺭﺒﻪ ﻭﺍﻟﺘﺭﺒﻪ ﺇﻻ ﻓﺠﺭ ﺒﻨﻲ ﺁﺩﻡ. ﺍﻟﺸﺭﻁ‬ ‫ﻤﻘﺒﻭل! ﻭﺘﻌﺎﻟﻰ ﺒﺎﻟﺴﻴﻑ ﻟﻭ ﺤ ‪‬ﻴﺕ ﻴﺎ ﺸﺎﻁﺭ!«.‬ ‫ﺒ‬ ‫ﻜل ﺍﻷﺴﻭﺩ ﺨﺩﻭﺍ ﺠﺎﻨﺏ، ﻭﺍﻟﻤﻬﺭﻩ ﺨﺩﺕ ﺠﺎﻨـﺏ. ﻗـﺎل‬ ‫»ﺼﻨﻌﺘﻙ ﺇﻴﻪ ﻴﺎ ﺸﺎﻁﺭ؟« ﻗﺎل »ﺒﺎﺴﻘﻲ ﻭﺭﺩ ﺍﻟﺠﻨﺎﻴﻥ ﻭﺍﺼـﺭﻉ‬ ‫ﺴﺒﺎﻉ ﺍﻟﻔﻼ!« ﻓﺯ ﺍﻷﺴﺩ، ﻁﻭﻟﻪ ﻁﻭل ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻤـﺭﺘﻴﻥ.‬ ‫ﻟﻜﻥ ﺍﻟﺤﻴﻠﺔ ﺼﻨﺎﻋﺔ ﺒﻨﻰ ﺁﺩﻡ، ﻓﻲ ﻏﻤﻀﺔ ﻋﻴﻥ ﻜـﺎﻥ ﺍﻟﺸـﺎﻁﺭ‬ ‫٦١‬
  18. 18. ‫ﺤﺴﻥ ﻗﺎﺱ ﺍﻟﻤﺴـﺎﻓﺔ ﻭﺍﻟﻌﻭﺍﻗـﺏ، ﻭﺒﺨﻁـﻭﻩ ﻻ ﺯﺍﺩﺕ ‪‬ﻘﻠـﻪ‬ ‫ﻋ‬ ‫ﻭﻻ ﻨﻘﺼﺕ ﺍﺘﻔﺎﺩﻯ ﻓﺯﺓ ﺍﻷﺴﺩ. ﻫﻴﻔﺕ! ﻭﺭﺍﺡ ﻜل ﺠﺴﻤﻪ ﻁﺎﻴﺵ‬ ‫ﹾ‬ ‫ﻓﻲ ﺍﻟﻬﻭﺍ.‬ ‫ﻗﺎل ﻟﻪ »ﻤﺎ ﻜﺎﻨﺵ ﺍﻟﻬﻭﺍ ﻋﻠﻰ ﺒﺎل ﻟﻭ ﺘﻘﺩﺭ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻨﺴـﻤﻪ‬ ‫ﺠﺭﺤﻬﺎ ﻴﺎ ﺍﺒﻭ ﺍﻷﺸﺒﺎل!«‬ ‫ﺍﺘﹾﻤﻠﺨﺕ ﻋﻀﻼﺕ ﺍﻷﺴﺩ ﻤـﻥ ﻨﻁﺭﺘﻬـﺎ ﻉ ﺍﻟﻔﺎﻀـﻲ،‬ ‫ﹾ‬ ‫ﻤﺎ ﻟﺤﻘﺵ ﻴﺴﻤﻊ ﻭﻻ ﻴﺘﻠﻔﺕ ﻭﺭﺍﻩ، ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻜﺎﻥ ﻤﺨـﺎﻭﻱ‬ ‫ﺭﻗﺒﺘﻪ ﺒﺎﻟﺩﺭﺍﻋﻴﻥ، ﺍﻷﺴﺩ ﻴﺘﻠﻭﻯ ﻭﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻋﻠﻰ ﺃﻨﻔﺎﺴﻪ.‬ ‫ﻜل ﺍﻷﺴﻭﺩ ﺤﻤﺤﻤﺕ ﻤﻥ ﺍﻟﻐﻴﻁ، ﻓﺭﺩﻭﺱ ﻤـﺎ ﺤﺒـﺘﺵ‬ ‫ﺘﻔﺭﺡ ﻗﺒل ﻤﺎ ﻴﺭﺘﺎﺡ ﻟﻬﺎ ﻗﻠﺏ.‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﺍﻟﻠﻲ ﺃﺼﻠﺏ ﻤﻥ ﻋﺭﻭﻕ ﺍﻟﺼﺨﺭ ﻜﺎﻥ ﺃﻤﺭﻥ‬ ‫ﻤﻥ ﻋﻭﺩ ﺍﻟﺨﺭﺯﺍﻥ: ﺍﻷﺴﺩ ﻴﻘﺏ ﻟﻔﻭﻕ ﻴﻘﺏ ﻤﻌﺎﻩ، ﻴﻐﻁﺱ ﻟﺘﺤﺕ‬ ‫ﻴﻐﻁﺱ ﻤﻌﺎﻩ، ﻴﺘﻤﺎﻴل، ﻴﺘﺤﺎﻴل، ﻴﻤﻴﻥ، ﺸﻤﺎل، ﻴﺤﻁ ﻴﺤﻁ ﻤﻌﺎﻩ،‬ ‫ﻓﻀل ﻴﻌـﺎﻓﺭ ﺒﺎﻟﺴـﺎﻋﺎﺕ ﻻ ﻗـﺩﺭ ﻴﻨﻁـﺭ ﺍﻟﺸـﺎﻁﺭ ﺤﺴـﻥ‬ ‫ﻭﻻ ﻴﺘﺨﻠﺹ ﻤﻥ ﻗﺒﻀﺘﻪ. ﻟﻤﺎ ﺍﺘﺨﻨﻕ ﻤﻥ ﺍﻟﻘﻬـﺭ ﺭﺍﺡ ﺯﺍﻋـﻕ‬ ‫ﺯﻋﻘﻪ.‬ ‫ﺍﻟﺤﻤﺩ ﷲ! ﺩﺍ ﺍﺤﻨﺎ ﻫﻨﺎ ﻓﻲ ﺃﻤﺎﻥ ﻴﺎ ﻭﻻﺩ –‬ ‫ّ‬ ‫٧١‬
  19. 19. ‫ﺍﻟﺠﺒﺎل ﺍﺘﻘﻠﻘﻠﺕ ﻭﺍﻟ ‪‬ﻬﺭﻩ ﻓﺭﺩﻭﺱ ﺠﻔﻠﺕ ﻤﻥ ﺘﺤﺕ ﺠﻠﺩﻫﺎ‬ ‫ﻤ‬ ‫ﻟﻜﻥ ﻤﺎ ﻟﺤﻘﺘﺵ ﺘﺨﺎﻑ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻜﺎﻥ ﺍﻷﺴـﺩ ﺭ ‪‬ـﺢ‬ ‫ﻴ‬ ‫ﻭﺴﻠﻡ.‬ ‫ﻨﺭﻴﺢ ﺍﺤﻨﺎ ﻜﻤﺎﻥ ﻴﺎ ﻭﻻﺩ؟ ﻭﺍﻻ ﻨﻘﻭل ﺯﻱ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ‬ ‫ﻤﺎ ﻗﺎل:‬ ‫ﺍﻟﺤﻤـﺩ ﷲ ﺃﻨـﺎ ﺍﻟﺸـﺎﻁﺭ ﺤﺴـﻥ ﻴـﺎ ﻭﻻﺩ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﻨﺯﻟ ـﺕ ﻭﺍﺩﻱ ﺍﻷﺴ ـﻭﺩ ﻭﺒﻬﻤﺘ ـﻲ ﻴ ـﺎ ﻭﻻﺩ‬ ‫ـ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺼﺒﺤﺕ ﻤﻠﻭﻙ ﺍﻟﻐﺎﺒﺎﺕ ﺯﻱ ﺍﻟﻨﺒﺎﺕ ﻴـﺎ ﻭﻻﺩ‬ ‫ﺇﺴﻘﻲ ﺍﻟﻨﺒﺎﺕ ﻴﺎ ﺠﻨﺎﻴﻨﻲ‬ ‫ﻤ ـ ‪‬ﺍﻟﻲ ﺃﺨﻀ ـﺭ ﻭﻗﻠﺒ ـﻲ ﺩﻗﺘ ـﻪ ﺨﻀ ـﺭﺍ‬ ‫‪‬ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﻭ‬ ‫ﻭﻤﻬﺭﺘﻲ ﻤﻥ ﺴـﻭﺍﺩ ﺍﻟﻠﻴـل ﻭﺍﻨـﺎ ﻓـﺎﺭﺱ‬ ‫ﻫﻼﻟﻬﺎ ﺯﻱ ﺍﻟﻬﻼﻟﻲ ﻓﻲ ﺘـﻭﻨﺱ ﺍﻟﺨﻀـﺭﺍ‬ ‫ﻭﺤﺎﻓﺭﻫﺎ ﻨﺎﻋﻡ ﻋﻠﻰ ﺒﺴﺎﻁ ﺍﻟﻌﺠـﻡ ﻓـﺎﺭﺱ‬ ‫ﺃﻨﺎ ﺍﻟﻠﻲ ﻜﻔﻲ ﺘﻜﻔـﻲ ﻭﺼـﻨﻌﺘﻲ ﺤﺎﻀ‪‬ـﺭﻩ‬ ‫ﻭﺍﻨﺎ ﺒﺎﻟﻌﻤل ﻭﺍﻟﻜﻼﻡ ﺤﺭﺏ ﻭﺴـﻼﻡ ﻓـﺎﺭﺱ‬ ‫٨١‬
  20. 20. ‫ﻜ ‪‬ﻴﺕ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻤﻬﺭﻩ ﻋ ‪‬ﻴﺕ ﺍﻟﻤﻤﺎﻟـﻙ ﺴـﺒﻊ‬ ‫ﺩ‬ ‫ﺭ‬ ‫ﻜﻤﺎ ﺴﻬﻡ ﺭﺍﻤﻲ ﻭﻤﺭﺍﻤﻲ ﻓﻲ ﻋﺭﻴﻥ ﺍﻟﺴـﺒﻊ‬ ‫ـﻊ‬ ‫ـﻪ ﺭﻕ ـﻪ ﺍﻟﻁﺒـ‬ ‫ﻤﻨـ‬ ‫ـﻪ ﻋﻔﻴﺘـ‬ ‫ـﺎ ﻤﻠﻜﺘـ‬ ‫ﻟﻤـ‬ ‫ﻗﺎل ﺤﻜﻤﺘﻙ ﻴﺎ ﺠﻨﺎﻴﻨﻲ‬ ‫ﺃﻨﺎ ﻗﻠﺕ ﺭﻀ‪‬ـﻌﺔ ﻟـﺒﻥ ﻤـﻥ ﺒـﺯ ﺒﻜﹾﺭ ‪‬ـﻪ‬ ‫‪ ‬ﻴ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻤﺭﺒﻭﻁ ـﻪ ﺒﺤﺒ ـﺎل ﻤ ـﻊ ﺍﻷﺸ ـﺒﺎل ﺒﻜﺭﺒ ـﻪ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ْ‬ ‫ـ ْ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﻭﺍﻟﻠﻲ ﻗﻁﻌﻬـﺎ ﺍﻟﻀـﻨﻰ ﺸـﺎﺒﺕ ﻭﺒﻜﺭ ‪‬ـﻪ‬ ‫ﻴ‬ ‫ﻴ ـﺎ ﺃﻤﻬ ـﺎﺕ ﺍﻷﺴ ـﻭﺩ ﺒﺎﻟﺤﺴ ـﻨﻲ ﺤ ـﺎﻟﺒﻜﻡ‬ ‫ـ ﹸ‪‬‬ ‫‪ ‬ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺍﻨﻘﺹ ﹸﻔـﺭﻱ ﻜﻤـﺎ ﺍﻨﻘ ‪‬ـﺕ ﻤﺨـﺎﻟﺒﻜﻡ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺼ‬ ‫ﻅ‬ ‫ﺃﻨﺎ ﺍﻟﻠﻲ ﺘﻠﻘـﻭﻨﻲ ﻭﻗـﺕ ﺍﻟﺤـﺭﺏ ﻏـﺎﻟﺒﻜﻡ‬ ‫ﹸ‪‬‬ ‫ﺘﻼﻗﻭﻨﻲ ﻭﻗﺕ ﺍﻟﺴـﻼﻡ ﺯﻱ ﺍﻟﺭﻀـﻴﻊ ﻭ ‪‬ﺍﺩ‬ ‫ﺩ‬ ‫ﺍﻷﻭﻟ ـﻪ ﺃﻨ ـﺎ ﻤ ـﻥ ﻋ ـﺯ ﺍﻟﻠ ـﺒﻥ ﺭﺍﻀ ـﻊ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ ـ ـ ـ‬ ‫ﺍﻟﺘﺎﻨﻴ ـﺔ ﻋﺒﻴ ـﺕ ﺤﻔ ـﺎﻨﻲ ﻭﺒﺎﻟﺸ ـﻔﺎ ﺭﺍﺠ ـﻊ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺍﻟﺘﺎﻟﺘﻪ ﹸﺘﻨﺎ ﺍﻟﺒﻴﺒـﺎﻥ ﺒﻨﻌـﺩﻯ ﻓـﻲ ﺍﻟﺴـﺎﺒﻊ‬ ‫ﻓ‬ ‫ﻴﺎﺍﻫل ﺍﻟﻬﻭﻯ ﻟﻭﻻ ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻤـﺎ ﻁـﺎﻭﻉ‬ ‫ﹼ‬ ‫ﻗﻠﺒﻲ ﺍﻷﺼﺎﺒﻊ ﻭﻻ ﻋﻤﺭﻱ ﻁﺎﻭﻋـﺕ ﺨﻴـﺎل‬ ‫٩١‬
  21. 21. ‫ﻭﻻ ﻜﻨﺕ ﺨﻴﺎل ﻭﻻ ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴـﻥ ﻴـﺎ ﻭﻻﺩ‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻟﻤﺎ ﻭﺼل ﻋﻨﺩ ﺍﻟﺸﺠﺭﻩ ﺍﻟﻠﻲ ﺭﺍﺒﻁ ﻓﻴﻬﺎ ﺍﻟﺤﻤـﺎﺭﻩ‬ ‫ﻨﺯل ﻤﻥ ﻋﻠﻰ ﻤﻬﺭﺘﻪ ﻭﺒﺎﺴﻬﺎ ﻤﻥ ﺍﻟﻬﻼل ﺍﻷﺒﻴﺽ، ﻭﻁﺒﻁـﺏ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﺨﺩﻫﺎ، ﻭﻗﺎل ﻟﻬﺎ ﻭﻫﻭ ﻴﺒﺹ ﻓﻲ ﻋﻴﻨﻴﻬﺎ »ﻤـﻊ ﺍﻟﺴـﻼﻤﻪ‬ ‫ﻴﺎ ﻓﺭﺩﻭﺱ«. ﻗﺎﻟﺕ ﺍﻟﻤﻬﺭﻩ »ﺘﺴﻠﻡ ﻟﻔﺭﺩﻭﺱ ﻴﺎ ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴـﻥ«‬ ‫ﻭﺒﺹ ﻤﺎﻟﻘﺎﻫﺎﺵ ﻗﺩﺍﻤﻪ.‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﺭﻜﺏ ﺍﻟﺤﻤﺎﺭﻩ ﺍﻟﻌﺭﺠﺎ ﻟﺤﺩ ﻤـﺎ ﻭﺼـل‬ ‫ﺍﻟﺠﻨﻴﻨﻪ ﻭﺩﺨل ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺠﻨﺎﻴﻨﻲ، ﺭﺍﺡ ﺍﻟﺠﻨﺎﻴﻨﻲ ﻓﺎﺯﺯ ﻤﻥ ﻤﻁﺭﺤﻪ‬ ‫ﻤﺵ ﻤﺼﺩﻕ ﻋﻴﻨﻴﻪ ﻭﻗﺎل »ﺇﻴﻪ ﺍﻟﻠﻲ ﻤﻌﺎﻙ ﻴﺎ ﺤﺴﻥ؟«.‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻗﺎل »ﻤﻌﺎﻱ ﻟﺒﻥ ﻟﺒﻭﻩ«‬ ‫ﻗﺎل ﺍﻟﺠﻨﺎﻴﻨﻲ »ﻭﻴﺵ ﻋﺭﻓﻨﺎ ﻴﺎ ﺒﻁل ﺇﻨﻪ ﻟﺒﻥ ﻟﺒﻭﻩ؟«‬ ‫ﻓﻜﺭ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴـﻥ ﺸـﻭﻴﻪ ﻭﻗـﺎل »ﺘﺒﻘـﻰ ﺍﻟﻤﻠﻜـﺔ‬ ‫ﻤﺎﺘﺨﻔﺵ!«‬ ‫ﺍﻟﺠﻨﺎﻴﻨﻲ ﺨﺩ ﺍﻟﻠﺒﻥ ﻭﻁﺎﺭ ﻋﻠﻰ ﺍﻷﻭﺩﻩ ﺍﻟﻠﻲ ﺭﺍﻗﺩﻩ ﻓﻴﻬﺎ‬ ‫ﺍﻟﻤﻠﻜﻪ،‬ ‫ﺩﺨل ‪‬ﺭﻯ ﻻ ﺇﺫﻨﻙ ﻭﻻ ﺩﺴﺘﻭﺭ.‬ ‫ﺠ‬ ‫٠٢‬
  22. 22. ‫ﺍﻟﻤﻠﻙ ﻜﺎﻥ ﻗﺎﻋﺩ ﺤﺎﻁﻁ ﺇﻴﺩﻩ ﻋﻠﻰ ﺨﺩﻩ، ﻭﺍﻟﺤﻜﻤﺎ ﺤﻭﺍﻟﻴﻪ‬ ‫ﺒﻴﻭﺍﺴﻭﻩ ﻭﻤﺵ ﺭﺍﻀﻴﻴﻥ ﻴﻘﻭﻟﻭﺍ ﻟﻪ ﺇﻥ ﺍﻟﻤﻠﻜﻪ ﺤﺘﻤﻭﺕ ﺒﻌﺩ ﺭﺒ‪‬ﻊ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺴﺎﻋﻪ ﺇﻥ ﻤﺎ ﺸﺭﺒﺘﺵ ﻟﺒﻥ ﻟﺒﻭﻩ.. ﻭﺍﻟﻤﻠﻜﻪ ﻤﺴﻜﻴﻨﻪ ﻨﺎﻴﻤـﻪ ﻓـﻲ‬ ‫ﺴﺭﻴﺭﻫﺎ ﺠﻠﺩ ﻋﻠﻰ ﻋﻀﻡ.. ﻭﺼﻔﺎﺭ ﺍﻟﻤﻭﺕ ﺒﻴﻠﻌﺏ ﻋﻠﻰ ﻭﺸﻬﺎ‬ ‫ﻭﻴﺎ ﻋﻴﻨﻲ ﻋﻠﻴﻙ ﻴﺎ ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ، ﺍﻟﻌﻴﻥ ﺤﺯﻴﻨﻪ ﻭﻨﺎﺤـﺕ ﻓـﻲ‬ ‫ﺍﻟﺭﻤﻭﺵ ﻤﻭﺍﻭﻴل.. ﻭﺍﻟﺒﻕ ﻤﺭﺭ، ﻤﻥ ﻜﺘﺭ ﻤﺎ ﺸﺭﻗﺕ ﺒـﺩﻤﻭﻋﻙ‬ ‫ﻓﻲ ﺤﻀﻥ ﺍﻟﻠﻴل.‬ ‫ﺍﻟﻤﻠﻙ ﺭﻓﻊ ﻭﺸﻪ، ﺍﻟﺘﻘﻰ ﺍﻟﺠﻨﺎﻴﻨﻲ ﻭﺍﻗﻑ ﻗﺩﺍﻤﻪ ﻭﻤﺎﺩﺩ ﺇﻴﺩﻩ‬ ‫ﺒﺎﻟﻠﺒﻥ، ﻤﺎﻟﺤﻘﺵ ﻴﺴﺄل ﻭﻻ ﻴﻁﻘﺱ ﺭﺍﺡ ﺨﺎﻁﻑ ﺍﻟﻠﺒﻥ ﺨﻁـﻑ‬ ‫ﻭﻗﻌﺩ ﻋﻠﻰ ﺤﺎﻓﺔ ﺍﻟﺴﺭﻴﺭ ﻓﻲ ﺭﻴﺢ ﺍﻟﻤﻠﻜﺔ ﻭﻋﺎﻥ ﺭﺍﺴـﻬﺎ ﻋﻠـﻰ‬ ‫ﻜﻑ ﺇﻴﺩﻩ ﺍﻟﺸﻤﺎل ﻭﺴﻘﺎﻫﺎ ﺒ ﹼ ﺒﺈﻴﺩﻩ ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ. ﻫﻲ ﺸـﺭﺒﺕ ﻤـﻥ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬ﻕ‬ ‫ﻫﻨﺎ.. ﻭﺍﻟﺩﻡ ﺠﺭﻯ ﻓﻲ ﺨﺩﻭﺩﻫﺎ ﻤﻥ ﻫﻨﺎ، ﻭﺒ ﹼ. ﻓﻲ ﺒﻕ .. ﻓـﻲ‬ ‫‪‬ﻕ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺒ ﹼ.. ﻜﺎﻨﺕ ﻗﺎﻴﻤﻪ ﻗﺎﻋﺩﻩ ﻓﻲ ﺴﺭﻴﺭﻫﺎ ﻭﺍﻟﺩﻡ ﻓﻲ ﺨﺩﻭﺩﻫﺎ ﻋﺼﻴﺭ‬ ‫‪‬ﻕ‬ ‫ﺭﻤﺎﻥ.‬ ‫ﺍﻟﻘﺼﺭ ﻫﺎﺹ ﻭﺯﺍﻁ. ﻭﺤﻠﺕ ﺍﻟﻔﺭﺤـﻪ ﻤﻜـﺎﻥ ﺍﻟﺤـﺯﻥ‬ ‫ﻭﺍﻟﻀﺤﻙ ﺒﻌﺩ ﺍﻟﻌﻴﺎﻁ، ﻭﻻ ﺤﺩ ﺯﺍﻁ ﻭﻻ ﺤﺩ ﻓـﺭﺡ ﻗـﺩ ﺴـﺕ‬ ‫ﺍﻟﺤﺴﻥ!.. ﺃﻤﺎل!.‬ ‫ﺤﺒﻴﺒﻬﺎ ﺠﺎﺏ ﺍﻟﺸﻔﺎ ﺘﺴﻠﻡ ﻟﻬﺎ ﺇﻴﺩﻩ‬ ‫١٢‬
  23. 23. ‫ﻭﺍﻟﻜﺭﻡ ﻁﺎﺏ ﻴﺎ ﺤﺴﻥ ﺃﻓﺭﻁ ﻋﻨﺎﻗﻴﺩﻩ‬ ‫ﺭﺍﺤﺕ ﺍﻟﺴﻜﹾﺭﻩ.. ﻭﺠﺕ ﺍﻟﻔﻜﹾﺭﻩ، ﺍﻟﻤﻠﻙ ﻗﺎل ﻟﻠﺠﻨﺎﻴﻨﻲ »ﺇﻨﺩﻩ ﻟﻨـﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻟﻔﺎﺭﺱ ﺍﻟﻠﻲ ﺤﻴﺒﻘﻲ ﻨﺴﻴﺒﻲ ﻭﻭﺍﺭﺙ ﺘـﺎﺠﻲ ﻭﺤﺒﻴﺒـﻲ« ﻨـﺩﻩ‬ ‫ﺍﻟﺠﻨﺎﻴﻨﻲ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ، ﺩﺨل، ﺒﺎﻨﺕ ﺍﻟﺤﻴـﺭﻩ ﻭﺍﻟﺩﻫﺸـﻪ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﻭﺵ ﺍﻟﻤﻠﻙ ﻗﺎل »ﺍﻨﺕ ﺍﻟﻠﻲ ﺠﺒﺕ ﺍﻟﻠﺒﻥ ﻴﺎ ﺸﺎﻁﺭ؟«‬ ‫ﻗﺎل‬ ‫»ﻭﻻ ﺤﺩ ﻏﻴﺭﻱ ﺍﻟﻠﻲ ﻴﺠﺒﻴﻪ«‬ ‫ﺼﻥ ﺍﻟﻤﻠﻙ ﺸﻭﻴﻪ ﻭﺒﺎﻨﺕ ﻋﻠﻰ ﻭﺸﻪ ﻀﺤﻜﻪ ﻤﻴﺘﻪ ﻭﺤﻁ‬ ‫ﺇﻴﺩﻩ ﻓﻲ ﺠﻴﺒﻪ ﻁﻠﻊ ﺃﻟﻑ ﺠﻨﻴﻪ ﻭﻗﺎل ﻟﻠﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ »ﺨـﺩ ﺩﻭل‬ ‫ﻤﻜﺎﻓﺄﺓ ﻋﻠﻰ ﺸﺠﺎﻋﺘﻙ«.‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻗﺎل »ﻭﻻ ﺘﻘل ﺍﻟﺠﻤل ﻤـﺎل.. ﻴﺴـﺎﻭﻯ‬ ‫ﺸﻌﺭﻩ ﻤﻥ ﺸﻌﺭ ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻭﺍﻟﺠﻤﺎل« ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴـﻥ ﻭﺍﻗﻔـﻪ‬ ‫ﺘﺘﺼﻨﺕ ﻭﺭﺍ ﺍﻟﺒﺎﺏ، ﻭﺼﺩ‪‬ﺭﻫﺎ ﺒﻴﻌﻠﻰ ﻭﻴﻬـﺒﻁ، ﻜﻤـﺎ ﺼـﺩﺭ‬ ‫ﻋﺼﻔﻭﺭ ﻜﺎﻥ ﻁﺎﻴﺭ ﻓﻲ ﻋﺯ ﺍﻟﺤﺭ، ﺴﻤﻌﺕ ﻜﻼﻡ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ‬ ‫ﻜﺒﺭ ﻓﻲ ﻋﻴﻨﻬﺎ ﺃﻜﺘﺭ ﻭﺃﻜﺘﺭ، ﻭﺍﺘﻬﻴﺄ ﻟﻬﺎ ﺇﻥ ﻗﻠﺒﻬﺎ ﻭﻗﻑ ﺴﺎﻋﺔ ﻤﺎ‬ ‫ﺴﻤﻌﺕ ﺃﺒﻭﻫﺎ ﺒﻴﺯﻋﻕ ﻭﻴﻘﻭل »ﺇﻤﺸﻲ ﺃﺨﺭﺝ ﺒﺭﻩ، ﺃﺤﺴﻥ ﺃﻨـﺩﻩ‬ ‫ﻟﻙ ﺍﻟﺴ ‪‬ﺎﻑ«‬ ‫ﻴ‬ ‫٢٢‬
  24. 24. ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﺒﺹ ﻟﻠﻤﻠﻙ ﻤﻥ ﻓﻭﻕ ﻟﺘﺤـﺕ ﻭﺍﺩﻯ ﻟـﻪ‬ ‫ﻅﻬﺭﻩ، ﻭﻤﺸﻲ ﻋﻠﻰ ﺃﻗل ﻤﻥ ﻤﻬﻠﻪ ﻟﺤﺩ ﻤﺎ ﻭﺼل ﺍﻟﻌﺸﻪ ﻭﻗﻌـﺩ‬ ‫ﺴﺭﺤﺎﻥ ﺒﻴﻔﻜﺭ‬ ‫ﻓﺎﺕ ﻴﻭﻡ.. ﺍﺘﻨﻴﻥ.. ﺘﻼﺜﻪ.. ﺸـﺒﺎﺒﻴﻙ ﺴـﺕ ﺍﻟﺤﺴ‪‬ـﻥ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻤﻘﻔﻠﻪ.. ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻤﺤﺘﺎﺭ – ﻴﺎ ﺘﺭﻯ ﻫﻲ ﻓـﻴﻥ؟ ﻴـﺎ ﺘـﺭﻯ‬ ‫ﺤﺘﻌﻤل ﺇﻴﻪ؟ ﺴﺕ ﺍﻟ ‪‬ﺴﻥ ﺘﻌﻤل ﺇﻴﻪ؟ ﻗﻌﺩﺕ ﺘﻨﻭﺡ ﻋﻠﻰ ﺤﺎﻟﻬﺎ..‬ ‫ﺤ‬ ‫ـﻲ ـﺎ ـﻪ‬ ‫ـﺵ ﺘﻌﻤﻠـ ﻴـ ﺒﻨﻴـ‬‫ﻭﺇﻴـ‬ ‫ﺇﻴــﺵ ﺘﻌﻤﻠــﻲ ﻴــﺎ ﺒﻨﻴــﻪ‬ ‫ﺃﻤﻴـــﺭﻩ ﺒﻨـــﺕ ﻤﻠـــﻭﻙ‬ ‫ﻭﺒﻴﺤﺭﻤــــﻭﻙ ﺍﻟﻤﻴــــﻪ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺍﻟﺤـــﺏ ﻟﻤـــﺎ ﻨـــﺎﺩﺍﻨﻲ‬ ‫ﻤـ ـﺎ ﺴـ ـﻤﻌﺘﻠﻭﺵ ﺒـ ـﻭﺩﺍﻨﻲ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـﺎﻋﺔ ـﺎ ـﺎﺡ ﺍﻟﻘﻤ ـﺭﻯ‬ ‫‪‬ـ‬ ‫ﻤـ ﻨـ‬ ‫ﺴـ‬ ‫ﻟﻘﻴــﺕ ﺩﻤــﻭﻋﻲ ﺒﺘﺠــﺭﻱ‬ ‫ـﺎل ـﻰ ﺤﺠ ـﺭﻱ‬ ‫‪‬ـ‬ ‫ﺯﻱ ﺍﻟﻌﻴـ ﻋﻠـ‬ ‫ﺯﻱ ﺍﻟﻴﺘﺎﻤﻰ ﻭﺃﻤﻬﻡ ﻓـﻲ ﻋﻴﻨﻴـﻪ‬ ‫٣٢‬
  25. 25. ‫ـﻲ ـﺎ ـﻪ..‬ ‫ـﺵ ﺘﻌﻤﻠـ ﻴـ ﺒﻨﻴـ‬ ‫ﻭﺇﻴـ‬ ‫ﻴﺎ ﻋﻴﻨـﻲ ﻤﻬﻤـﺎ ﺠـﺎﺒﻭﺍ ﻟـﻲ‬ ‫ـﻭﻟﻲ‬ ‫ـﺭ ﻭﺍﻟﻠــ‬ ‫ـﻥ ﺍﻟﺤﺭﻴــ‬ ‫ﻤــ‬ ‫ﻭﻋﻤـــ ـﺭﻭﺍ ﺩﻭﺍﻟﻴﺒـــ ـﻲ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـﻴﺒﻲ‬ ‫ـﻲ ﻭﺴـ‬ ‫ـﻲ ﺇﺭﻤـ‬ ‫ـﺎ ﻋﻴﻨـ‬ ‫ﻴـ‬ ‫ـﻲ‬ ‫ـﺒﺵ ﺇﻻ ﺤﺒﻴﺒــ‬ ‫ـﺎ ﺍﺤــ‬ ‫ﻤــ‬ ‫ﻭﻜﻔﺎﻴﻪ ﻟﻴﻠﻪ ﻤﻥ ﺍﻟﻠﻴـﺎﻟﻲ ﺍﻟﺠﺎﻴـﻪ‬ ‫ـﻲ ـﺎ ﺒﻨﻴ ـﻪ...‬ ‫ـﺵ ﺘﻌﻤﻠـ ﻴـ ‪‬ـ‬ ‫ﻭﺍﻴـ‬ ‫ـﺎﻟﻲ ﺒﺘﻘﺴ ـﻰ‬ ‫ﹾ ‪‬ــ‬ ‫ـﻪ ﺍﻟﻠﻴــ‬‫ﻟﻴــ‬ ‫ﻓﺎﻀــل ﻟﻨــﺎ ﺇﻴــﻪ ﻟ ‪‬ــﻪ‬ ‫ﺴ‬ ‫ﺩﺍ ﺍﻟﻌﻤـــﺭ ﻭﺭﺩﻩ ﺒﺘﻨﹾـــ ‪‬ﻯ‬ ‫ﺩ‬ ‫ﻭﻓــﻴﻥ ﺃﻨــﺎ ﻭﻓــﻴﻥ ﺇﻨــﺕ‬ ‫ﹶ‬ ‫ـﻲ‬‫ـﺎﻴﻥ ﺇﻤﺘـ‬‫ـﺎ ـﻥ ﺍﻟﺠﻨـ‬ ‫ﻴـ ﺍﺒـ‬ ‫ﻴﺤﻭﻴﻨﻲ ﻋﺸﻙ ﻭﺍﺨﺩﻤﻙ ﺒﺈﻴﺩﻴـﻪ‬ ‫ـﻲ ـﺎ ﺒﻨﻴ ـﻪ..‬ ‫ـﺵ ﺘﻌﻤﻠـ ﻴـ ‪‬ـ‬ ‫ﻭﺍﻴـ‬ ‫٤٢‬
  26. 26. ‫ﺍﻟﻤﻠﻙ ﺴﻤﻊ ﻏﻨﻭﺓ ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻭﺍﻟﺩﻨﻴﺎ ﺍﺴﻭﺩﺕ ﻓﻲ ﻋﻴﻨﻴﻪ ﻗـﺎل‬ ‫»ﺍﻟﻔﺎﺠﺭﻩ« ﻭﺭﺍﺡ ﻤﻨﻁﻭﺭ ﻤﻥ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻜﺭﺴﻲ ﺯﻱ ﻤـﺎ ﻴﻜـﻭﻥ‬ ‫ﻟﺴﻌﺘﻪ ﻋﻘﺭﺒﻪ، ﺭﺍﺡ ﻟﺴﺕ ﺍﻟ ‪‬ﺴـﻥ ﺍﻟﺘﻘﺎﻫـﺎ ﻗﺎﻋـﺩﻩ ﺤﺯﻨﺎﻨـﻪ‬ ‫ﺤ‬ ‫ﻭﺍﻟﺩﻤﻭﻉ ﺒﺘﺴﺢ ﻤﻥ ﻋﻴﻨﻴﻬﺎ ﺸﺨﻁ ﻓﻴﻬﺎ ﺒﻌﻠﹾﻭ ﺤ ‪‬ﻪ ﻭﻗـﺎل ﻟﻬـﺎ‬ ‫ﺴ‬ ‫»ﺒﺘﻌﻴﻁﻲ ﻋﺸﺎﻥ ﺤﺘﺔ ﻭﻟﺩ ﺠﻨﺎﻴﻨﻲ، ﻻ ﺃﻨﺕ ﺒﻨﺘﻲ ﻭﻻ ﺃﻋﺭﻓـﻙ،‬ ‫ﺃﻭل ﻤﺎ ﻴﻁﻠﻊ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ ﺘﻨﺯﻟﻲ ﻟﻪ ﺒﺎﻟﻬﺩﻭﻡ ﺍﻟﻠﻲ ﻋﻠﻴﻙ ﻭﻤﺎ ﺘﻭ ‪‬ﻨﻴﺵ‬ ‫ﺭ‬ ‫ﻭﺸﻙ ﺘﺎﻨﻲ.. ﺍﻟﻠﻲ ﻤﺸﺘﺎﻕ ﻟﻠﻤﻴﻪ ﻴﻨﺯل ﻟﻬﺎ ﺍﻟﻭﺍﻁﻲ..‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻤﺎ ‪‬ﺩﻕ ﺃﻥ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ ﻁﻠﻊ ﻗﺎﻡ ﻤﻥ ﻨﻭﻤـﻪ‬ ‫ﺼ‬ ‫ﻤﺴﺭﻭﺭ ﺍﻟﻔﺅﺍﺩ ﹶﻨﺱ ﺍﻟﻌ ﹼﻪ ﻭﺭﺸﻬﺎ.. ﻭﺨﺩ ﺍﻟﺤﺼﻴﺭﻩ ﺍﻟﻠﻲ ﺒﻴﻨﺎﻡ‬ ‫ﺸ‬ ‫ﻜ‬ ‫ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻨﻔﻀﻬﺎ ﻓﻲ ﺍﻟﺸﻤﺱ ﻭﻤﺴﻙ ﺍﻟﻘﻠﻪ ﺠﻼﻫﺎ ﺒﺎﻟﺤﺠﺭ، ﻭﺤـﻁ‬ ‫ﹼ‬ ‫ﻉ ﺍﻟﻤﻴﻪ ﻨﻘﻁﺔ ﻤﺎ ﻭﺭﺩ ﻭﻨﻘﻁﺔ ﺯﻫﺭ ﻭﻓﻠﻴﻪ، ﻭﺴﺩ ﺨﺭﻭﻡ ﺍﻟﺤﻴﻁﻪ‬ ‫ﺒﻁﻴﻨﻪ ﺒﻠﻴﺯ، ﻭﺍﺘﺸﻁﻑ ﻋﻠﻰ ﺤﻨﻔﻴﺔ ﺍﻟﺠﻨﻴﻨﻪ، ﻭﻗﻁﻑ ﺼﺤﺒﺔ ﻭﺭﺩ‬ ‫ﻭﺤ ﹼﻬﺎ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻘﻠﻪ ﻓﻲ ﺍﻟﺸﺒﺎﻙ.‬ ‫ﻁ‬ ‫ﺸﻭﻴﺘﻴﻥ.. ﻭﺴﺕ ﺍﻟ ‪‬ﺴﻥ ﺩﺍﺨﻠﻪ. ﺘﺒﺎﺭﻙ ﺍﻟﺨﻼﻕ ﺍﻟﻌﻅﻴﻡ.‬ ‫ﺤ‬ ‫ﺍﻟﻌﻴﻨﻴﻥ ﻋﻴﻨﻴﻥ ﺒﻘﺭ، ﻭﺍﻟﻭﺵ ﻓﻠﻘﺔ ﻗﻤﺭ، ﻭﻤﺎﺸﻴﻪ ﺘﺘﺨ ‪‬ﻉ، ﻭﻓﻴﻬـﺎ‬ ‫ﺩ‬ ‫ﻤﻥ ﺍﻟﺒﻁﺔ ﻭﻓﻴﻬﺎ ﻤﻥ ﺍﻟﻐﺯﺍل، ﻤﻨﹾﻌ ‪‬ﻪ ﻟﻠﻘﻠﺏ ﻤﻁﻌﻤﻪ ﻟﻠﻌﻴﻥ، ﻗﺎﻟﺕ‬ ‫‪ ‬ﻤ‬ ‫ﺒﺼﻭﺕ ﻴﺨﺠل ﺍﻟﻤﻼﻴﻜﻪ »ﺼﺒﺎﺡ ﺍﻟﺨﻴﺭ ﻴﺎ ﺃﻋﺯ ﻁﻴﺭ ﻴﺎ ﺤﺴﻥ«‬ ‫٥٢‬
  27. 27. ‫ﻗﺎل ﺍﻟﻁﻴﺭ »ﺼﺒﺎﺡ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻴﺎ ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻭﺍﻟﺠﻤـﺎل«‬ ‫ﻭﻜﺎﻥ ﺍﻟﻁﻴﺭ ﻓﺎﺭﺵ ﺠﻼﺒﻴﺘﻪ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺤﺼﻴﺭﻩ ﻗﺎﻤﺕ ﻗﺎﻋﺩﻩ، ﻭﻜﺎﻥ‬ ‫ﺍﻟﻁﻴﺭ ﻤﺭﺍﻋﻲ ﻟﻸﺩﺏ ﺨﻠﻰ ﺒﻴﻨﻪ ﻭﺒﻴﻨﻬﺎ ﺸﺒﺭﻴﻥ ﻭﻗﻌﺩ. ﻭﺃﺘﻬﻴﺄ ﻟﻪ‬ ‫ﺃﻥ ﻭﺩﺍﻨﻪ ﻁﻭﻟﺕ ﻫﻲ ﻭﺇﻴﺩﻴﻪ، ﻭﻤﺵ ﻋﺎﺭﻑ ﻴﺘﻜﻠﻡ ﻴﻘـﻭل ﺇﻴـﻪ‬ ‫ﻭﺍﻻ ﺇﻴﻪ!.‬ ‫ﹼ‬ ‫ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﺒﺘﺩﺤﺭﺝ ﻋﻴﻨﻬﺎ ﻓﻲ ﺍﻟﻌﺸﻪ ﻟﻤﺤـﺕ ﻓـﻲ‬ ‫ﺍﻟﺭﻜﻥ ﻫﺩﻤﺘﻴﻥ ﻭﺴﺨﻴﻥ.. ﻗﺎﻤﺕ ﻭﺇﻴﺩﻫﺎ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻁﺸـﺕ. ﻭﻟﻤـﺎ‬ ‫ﺸﻤﺭﺕ ﺍﻷﻜﻤﺎﻡ ﻓﺞ ﻤﻥ ﺘﺤﺕ ﺒﺎﻁﻬﺎ ﺭﻴﺤﺔ ﺍﻟﻴﺎﺴﻤﻴﻥ.‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﺨﺭﺝ ﺍﻟﺠﻨﻴﻨﻪ ﻭﻗﻌﺩ ﻴﺴﻘﻲ ﺍﻟـﻭﺭﺩ ﻟﺤـﺩ‬ ‫ﺍﻟﺸﻤﺱ ﻤﺎ ﻏﺎﺒﺕ، ﻭﺘﺎﻫﺕ ﺍﻟﺩﻨﻴﺎ ﻓﻲ ﺒﻁﻥ ﺍﻟﻠﻴل.‬ ‫ﻭﻴﺎ ﺭﺏ ﺩﻱ ﺤﻜﻤﺘﻙ.. ﻨﺎﺱ ﺘﻜـﺭﻩ ﺍﻟﻠﻴـل ﻭﺘﺨﺸـﻰ‬ ‫ﺩﺨﻠﺘﻪ. ﻭﻨﺎﺱ ﻤﺎ ﺒﺘﺼﺩﻕ ﻴﺨﺵ ﺍﻟﻠﻴل ﻭﻴﺭﺨﻲ ﻅﻠﻤﺘﻪ.‬ ‫ﻨﺎﻡ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻓﻲ ﺭﻴﺢ ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﺒﻜل ﺃﺩﺏ. ﺴﺕ‬ ‫ﺍﻟﺤﺴﻥ ﺘﻨﺎﻭﺸﻪ ﻭﺘﻨﺎﻏﺸﻪ، ﻭﻫـﻭ ﻜﻤﺸـﺎﻥ ﺘﺤـﺕ ﺍﻟﻠﺤـﺎﻑ،‬ ‫ﻻ ﻴﺤﻭﺵ ﻭﻻ ﻴﻨﻭﺵ.‬ ‫ﺃﻭل ﻟﻴﻠﻪ ﻨﺎﻡ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﺒﻜل ﺃﺩﺏ. ﺘﺎﻨﻲ ﻟﻴﻠـﻪ ﻨـﺎﻡ‬ ‫ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﺒﻜل ﺃﺩﺏ. ﺘﺎﻟﺕ ﻟﻴﻠﻪ.. ﺒﻜل ﺃﺩﺏ!‬ ‫٦٢‬
  28. 28. ‫ﻭﻓﻀﻠﺕ ﺍﻷﻴﺎﻡ ﺘﺭﻭﺡ ﻭﺘﻴﺠﻲ ﻭﻓﻀﻠﺕ ﺍﻟﺤﺼﻴﺭﻩ ﻋﻠـﻰ‬ ‫ﺤﺎﻟﻬﺎ.‬ ‫ﻭﻓﻲ ﻟﻴﻠﻪ ﻤﻥ ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻠﻴﺎﻟﻲ ﺒﻌﺩ ﻤﺎ ﻜﻨﺕ ﻁﻴﻭﺭ ﺍﻟﻤﻐﺭﺒﻴﺔ،‬ ‫ﻭﺍﻟﺭﻤﻠﻪ ﺴﻘﻌﺕ، ﻭﺍﻟﻭﺭﺩ ﻟﻤﻠﻡ ﻜﺎﺴﺎﺘﻪ، ﻗﻌﺩ ﺍﻟﺨﻴﺎل ﻴﺭﻗﺹ ﻋﻠﻰ‬ ‫ﺍﻟﺤﻴﻁﻪ، ﺯﻱ ﺍﻟﻌﻴﺎل ﻴﻠﻌﺏ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺤﻴﻁﻪ، ﻭﺍﻟﻠﻴل ﻴﻘﻭل.. ﻫﻭ..‬ ‫ﻫﻭ .. ﻫﻭ.. ﻟﺤﺩ ﻤﺎ ﺭﺍﺤﺕ ﺍﻟﻤﺴﺭﺠﻪ ﻓﻲ ﺍﻟﻨﻭﻡ.. ﻭﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ‬ ‫ﺼﺎﺤﻴﻪ ﻤﺎ ﺘﻌﺭﻓﺵ ﻋﻴﻨﻴﻬﺎ ﺨﺩﺕ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻅﻠﻤـﻪ ﻭﺍﻻ ﺍﻟﻘﻤـﺭﻩ‬ ‫ﺍﺘﺴﺭﺴﺒﺕ ﻤﻥ ﺍﻟﻁﺎﻗﺔ، ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﺒﺘﻁﺎﻟﻊ ﻓﻲ ﻭﺵ ﺍﻟﺸـﺎﻁﺭ‬ ‫ﺤﺴﻥ ﺯﻱ ﺍﻟﻠﻲ ﺒﺘﻘﺭﺍ ﻓﻲ ﻜﺘﺎﺏ: ﻗﺎﻟﺕ »ﻋﻴﻨﻴﻙ ﺤﺯﻴﻨﻪ ﻭﻓـﻴﻬﻡ‬ ‫ﺴﺭ ﺒﺘﺨﺒﻴﻪ« ﻗﺎﻟﺕ: »ﺒﺎﺤﺒﻙ ﻴﺎ ﺤﺴـﻥ« ﻗـﺎل »ﻓـﺩﺍﻙ ﺍﻟﻠـﻲ‬ ‫ﺒﺘﺤﺒﻴﻪ!«.‬ ‫ﻜﺎﻨﻭﺍ ﺭﺍﺴﻴﻥ ﻋﻠﻰ ﻤﺨﺩﻩ ﻭﺍﺤﺩﻩ.. ﻨﻔﺴـﻴﻥ ﺘـﺎﻫﻭﺍ ﻓـﻲ‬ ‫ﻋﺫﺍﺏ ﺍﻟﻠﻴل.. ﻭﺁﻩ ﻴﺎ ﺩﻤﻭﻉ!.. ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴـﻥ ﺭﺍﺠـل ﻭﻗـﺎﺩﺭ‬ ‫ﻋﻠﻴﻙ، ﺃﻤﺎ ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴ‪‬ﻥ ﻴﺎ ﺤﺴﺭﻩ.. ﻗﻠﺏ ﺍﻟﻭﻻﻴﺎ ﻀـﻌﻴﻑ ﻤـﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺒﻴﺤﺘﻤﻠﺵ ﺍﻟﺴﺭ.‬ ‫ﻭﺍﻟﻌﻴﻥ ﻜﻤﺎ ﺍﻟﺒﺯ ﻤﻥ ﻓﺭﻁ ﺍﻟﺤﻨﺎﻥ ﺒﺘﺩﺭ.‬ ‫٧٢‬
  29. 29. ‫ﺴﺕ ﺍﻟ ‪‬ﺴﻥ ، ﻴﺎ ﺤﺴﺭﻩ، ﻤﻥ ﺒﻴﻥ ﺍﻟﺩﻤﻭﻉ ﺒﺘﻘﻭل »ﻤﺵ ﻫـﺎﻴﻥ‬ ‫ﺤ ‪‬‬ ‫ﻋﻠﻴﻙ ﺘﻜﻠﻤﻨﻲ ﻴﺎ ﺤﺴﻥ، ﻭﻻ ﻫﺎﻴﻥ ﺘﻤﺩ ﺇﻴﺩﻙ ﻭﺘﻤﺴﺢ ﺩﻤـﻭﻋﻲ،‬ ‫ﺼﻌﺒﺎﻥ ﻋﻠﻲ. ﺩﺍ ﺃﻨﺎ ﺤﻼﻟﻙ ﻴﺎ ﺤﺴﻥ!«.‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻗﺎل »ﺘﺤﻠﻔﻴﻨﻲ ﺒﺎﻟﺤﻼل ﺃﺤﻠﻑ ﻟـﻙ، ﻭﺍﺩﻱ‬ ‫ﺇﻴﺩﻱ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻨﻌﻤﻪ، ﺇﻴﺩﻱ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻌﻴﺵ ﻭﺍﻟﻤﻠﺢ ﻭﺍﻟﻤﻴـﻪ ﺍﻟـﺯﻻل‬ ‫ﺇﻨﺕ ﺍﻟﻠﻲ ﻓﻲ ﻋﻴﻨﻲ ﺇﻥ ﻏﻤﻀﺕ ﺃﻭ ﻓﺘﺤـﺕ ﻗﻠﺒـﻲ ﻭﻟﻭﻋﺘﻴـﻪ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻴﺎ ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ.. ﻭﺒﺘﺴﻤﻌﻲ ﻟﻲ ﺍﻟﻜﻼﻡ، ﻭﺃﻨﺎ ﺒﻭ ‪‬ﻱ ﺍﺴﻤﻊ ﺍﻟﺩﻨﻴﺎ.‬ ‫ﺩ‬ ‫ﺇﺴﻤﻙ ﻋﻠﻰ ﻟﺴﺎﻨﻲ، ﻭﻻ ﺤﺩ ﻴﻌﺭﻑ ﻴﻨﻁﻘﻪ ﺯﻴﻲ. ﻭﺍﺩﻱ ﺍﻷﺴﻭﺩ‬ ‫ﻴﺸﻬﺩ، ﻭﺍﻷﺭﺽ ﺍﻟﻠﻲ ﺸﺎﻴﻼﻨﻲ ﻭﺍﻟﻬﻡ ﺍﻟﻠﻲ ﻋﺎﺼﺭ ﻗﻠﺒﻲ، ﻜﻠﻬـﻡ‬ ‫ﺸﻬﺎﺩ، ﻭﺍﻨﺎ ﻋﺎﻴﺯ ﺭﺨﺎﻡ ﺍﻟﻘﺼﺭ ﻴﺸﻬﺩ ﻟﻌﺸﺘﻨﺎ، ﻭﺘـﺎﺝ ﺍﻟﻤﻠـﻭﻙ‬ ‫ﻴﺸﻬﺩ ﻟﻁﺎﻗﻴﺔ ﺍﻟﺤﺩﺍﺩ ﻭﺍﻟﺒﻬﺭﺝ ﻭﺍﻷﺒﻬﻪ ﻭﺍﻟﻜﺒﺭ – ﺃﻟﻤﻬـﻡ ﻓـﻲ‬ ‫ﺸﺒﺭ، ﻭﺘﺩﻭﺴﻲ ﻋﻠﻴﻪ ﻴﺸﻬﺩ ﺒﺈﻥ ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻟﻠﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ!«‬ ‫ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻤﺴﺤﺕ ﺩﻤﻭﻋﻬﺎ.. ﻭﺴﻤﻊ ﺍﻟﻠﻴل ﻴﺎ ﺤﺒﻴﺒـﻲ‬ ‫ﻭﺴﻤﻊ ﺍﻟﻠﻴل ﻴﺎ ﺤﺒﻴﺒﺘﻲ، ﻭﺤﻨﻴﺔ ﺒﻨﻲ ﺁﺩﻡ ﻭﺃﻨﻔﺎﺱ ﺍﻟﺭﻗﻪ ﻭﺍﻟﻬﻨـﺎ،‬ ‫ﻭﺴﻤﻌﻬﺎ ﺒﺘﻘﻭل »ﻴﺎ ﺠﻨﺎﻴﻨﻰ ﺃﻨﺎ ﺸﺎﻴﻔﻪ ﺍﻟﺩﻨﻴﺎ ﻜﻠﻬﺎ ﺠﻨﺎﻴﻥ«.‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻗﺎل »ﻟﺴﻪ ﺒﺩﺭﻱ. ﺍﻟﺩﻨﻴﺎ ﻤﺵ ﻗﺼﺭ ﻋـﺎﻟﻲ‬ ‫ﻭﻋﺸﻪ ﻤﻥ ﺘﺤﺘﻪ. ﻤﺎ ﺘﻌﺭﻓﻴﺵ ﺍﻟﺴﻭﺭ ﺇﻴـﻪ ﺍﻟﻠـﻲ ﻭﺭﺍﻩ، ﻭﻤـﺎ‬ ‫ﺘﻌﺭﻓﻴﺵ ﺍﻟﺴﻭﻕ ﺇﻴﻪ ﺍﻟﻠﻲ ﻓﻴﻪ، ﺃﻨﺎ ﻜﻨﺕ ﺍﺒﻥ ﻤﻠﻙ، ﺨﺵ ﺍﻟﻐﺭﻴﺏ‬ ‫٨٢‬
  30. 30. ‫ﻗﺼﺭ ﺍﺒﻭﻱ ﻭﺭﻤﺎﻨﻲ ﻓﻲ ﺍﻟﻐﺭﺒﻪ، ﺩﻭﺨﻨﻲ ﻜﻴﺩ ﺍﻟﻤﻤﺎﻟﻙ. ﻭﺍﻟﻠـﻲ‬ ‫ﻴﻌﻴﺵ ﻴﺎﻤﺎ ﻴﺸﻭﻑ ﻭﺍﻟﻠﻲ ﻴﻤﺸﻰ ﻴﺸﻭﻑ ﺃﻜﺘﺭ! ﻭﻤﺎﻓﻴﺵ ﺴـﻼﻡ‬ ‫ﻁﻭل ﻤﺎ ﻓﻲ ﺍﻟﺩﻨﻴﺎ ﻜﺒﻴﺭ ﻭﺼﻐﻴﺭ!«.‬ ‫ﺍﺘﻨﻬﺩﺕ ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﺯﻱ ﻤﺎ ﻴﻜﻭﻥ ﺍﻨـﺯﺍﺡ ﻤـﻥ ﻋﻠـﻰ‬ ‫ﺼﺩﺭﻫﺎ ِﻤل ﺘﻘﻴل ﻭﻗﺎﻟﺕ ﺴﻴﺒﻨﺎ ﻴﺎ ﺤﺴﻥ ﻤﻥ ﺴـﻴﺭﺓ ﺍﻟﻁﻤـﻊ‬ ‫ﹾ‬ ‫ﺤ‬ ‫ﻭﺍﻟﻐﺩﺭ ﻭﻗﺼﻭﺭ ﺍﻟﻤﻠﻭﻙ. ﺯﻱ ﻤﺎ ﺍﻨﺕ ﻗﺎﺴـﻴﺕ ﺃﻨـﺎ ﺭﺨـﺭﻩ‬ ‫ﺒﺭﻀﻙ ﻗﺎﺴﻴﺕ. ﻭﺍﺒﻭﻱ ﻜﺎﻥ ﻋﺎﻭﺯ ﻴﺠﻭﺯﻨﻲ ﺠﺴﺩ ﺒـﻼ ﺭﻭﺡ،‬ ‫ﻟﻭﻻ ﺃﻨﺕ ﺠﻴﺕ. ﻴﺎ ﺴﻼﻡ ﻋﻠﻴﻙ ﻴﺎ ﺩﻨﻴﺎ ﻟﻤﺎ ﺒﺘﻀﺤﻜﻲ ﻭﺁﻩ ﻤﻨـﻙ‬ ‫ﻟﻤﺎ ﺘﻐﻠﺒﻲ ﺍﻹﻨﺴﺎﻥ، ﻓﻴﻙ ﻤﻥ ﺠﻤﺎل ﺍﻟـﻭﺭﺩ ﻭﺭﻫﺒـﺔ ﺍﻟﻤـﻭﺕ.‬ ‫ﺸﻭﻑ ﻴﺎ ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ، ﺍﻟﺩﻨﻴﺎ ﻓﻴﻬﺎ ﺍﻟﻘﻨﺎﻋﻪ ﻭﻓﻴﻬﺎ ﺍﻟﻁﻤﻊ! ﻭﺠﻨﺏ‬ ‫ﻋﻭﺩ ﺍﻟﻘﻤﺢ ﺒﻴﻁﻠﻊ ﺍﻟﺩﺤ‪‬ﺭﻴﺞ. ﺃﻭﺼـﻴﻙ ﻴـﺎ ﺤﺴـﻥ ﻭﺍﻟﺯﻤـﺎﻥ‬ ‫ﻴﻭﺼﻴﻙ.. ﺘﺨﻠﻲ ﺒﺎﻟﻙ ﻤﻥ ﺍﻟﻭﺯﻴﺭ ﺍﻟﻠﻲ ﻋﺎﻤل ﻭﻓﻲ ﻟﻠﻤﻠﻙ ﻭﻫﻭ‬ ‫ﻁﻤﻌﺎﻥ ﻓﻴﻪ. ﺍﻟﻭﺵ ﺒﺎﺴﻡ ﻭﺘﺤﺕ ﺍﻟﻬﺩﻤﻪ ﻨﺎﺏ ﺘﻌﺒﺎﻥ، ﻭﻋﻤﺭﻩ ﻤﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺤﻴﻨﺴﻰ ﺇﻨﻙ ﺨﺩﺘﻨﻲ ﻤﻨﻪ، ﻭﺍﻨﺕ ﺍﻟﻠﻲ ﺠﺒﺕ ﺍﻟﻠﺒﻥ ﻴﺎ ﺠﻨﺎﻴﻨﻲ ﻴـﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻏﻠﺒﺎﻥ.‬ ‫»ﺒﺴﻡ ﺍﷲ ﺍﻟﺭﺤﻤﻥ ﺍﻟـﺭﺤﻴﻡ!... ﺇﻴـﻪ ﺍﻷﺼـﻭﺍﺕ ﺩﻱ‬ ‫ﻴﺎ ﺤﺴﻥ؟ ﺒﺘﻘﺭﺏ ﻴﺎ ﺘﺭﻯ ﻭﺍﻻ ﺒﺘﺒﻌﺩ؟ ﺃﻨﺎ ﻗﻠﺒﻲ ﺨﺎﻴﻑ ﻭﺠﺴﻤﻲ‬ ‫٩٢‬
  31. 31. ‫ﻜﻠﻪ ﺒﻴﺘﻨﻔﺽ! ﺩﺍ ﻁﺒل ﻋﺎﻟﻲ ﺤﺯﻴﻥ، ﻜﺄﻨﻪ ﻓﻲ ﺍﻟﻀﻠﻤﻪ ﺒﻴﻨـﺎﺩﻱ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺸﻴﺎﻁﻴﻥ.. ﺇﺴﻤﻊ ﻜﺩﺍ«.‬ ‫ﺩﻗــ ـﺕ ﻁﺒــ ـﻭل ﺍﻟﺤــ ـﺭﺏ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺩﻗــ ـﺕ ﻁﺒــ ـﻭل ﺍﻟﺤــ ـﺭﺏ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺯﻋــ ـﻕ ﺍﻟﻨﻔﻴــ ـﺭ ﺒﺎﻟﻭﻴــ ـل‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺴــــﻴﺢ ﺃﻤــــﺎﻥ ﺍﻟﻠﻴــــل‬ ‫ﻭﻗﻔــ ـﺕ ﺸــ ـﻌﻭﺭ ﺍﻟﺨﻴــ ـل‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺤﺎﺴـــﻴﻥ ﺒﺴـــﺎﻋﺔ ﻜـــﺭﺏ‬ ‫ﺩﻗــ ـﺕ ﻁﺒــ ـﻭل ﺍﻟﺤــ ـﺭﺏ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺩﻗــ ـﺕ ﻁﺒــ ـﻭل ﺍﻟﺤــ ـﺭﺏ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﻓﺯﻋــ ـﺕ ﻭﻻﻴــ ـﺎ ﺍﻟﻨــ ـﺎﺱ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺨﺭﺠـــﺕ ﻋﺭﺍﻴـــﺎ ﺍﻟـــﺭﺍﺱ‬ ‫ـﺎﺱ‬ ‫ـﺎ ﻨﺨـــ‬ ‫ـﺭ ﻴـــ‬ ‫ﻉ ﺍﻟﺠﻤـــ‬ ‫٠٣‬
  32. 32. ‫ﺃﻨــﺎ ‪‬ﺴــﺕ ﺤــﺎﻓﻲ ﺍﻟﻜﻌــﺏ‬ ‫ﺩ‬ ‫ﺩﻗــ ـﺕ ﻁﺒــ ـﻭل ﺍﻟﺤــ ـﺭﺏ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺩﻗــ ـﺕ ﻁﺒــ ـﻭل ﺍﻟﺤــ ـﺭﺏ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺍﻟﻤــ ـﻭﺕ ﻁﻠﻴــ ـﻕ ﺍﻟﻨــ ـﺎﺏ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـﺎﺏ‬‫ـﺭﻕ ﺍﻷﺤﺒـــــ‬‫ﺒﻴﻔـــــ‬ ‫ﺍﻟﻤـــﻭﺕ ﻋﻠـــﻰ ﺍﻷﺒـــﻭﺍﺏ‬ ‫ـﺩﺭﺏ‬ ‫ـﺎ ﺍﻟـــ‬ ‫ـﺎﺩﺩ ﻋﻠﻴﻨـــ‬ ‫ﺴـــ‬ ‫ﺩﻗــ ـﺕ ﻁﺒــ ـﻭل ﺍﻟﺤــ ـﺭﺏ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺩﻗــ ـﺕ ﻁﺒــ ـﻭل ﺍﻟﺤــ ـﺭﺏ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﻴـ ـﺎ ﺍﻟﻠـ ـﻲ ﺃﺨـ ـﻭﻱ ﺍﻟـ ـﺭﻭﺡ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـﺩﻭﺡ‬‫ـﺎﻡ ﺍﻟـــ‬‫ـﻡ ﺤﻤـــ‬‫ﻋﻠـــ‬ ‫ـﻭﺡ‬ ‫ـﺩﻴل ﺍﻟﻨـــ‬ ‫ـﺩ ﺍﻟﻬـــ‬ ‫ﺒﻌـــ‬ ‫ـﺩﺏ‬ ‫ـﻭﺍﺡ ﺍﻟﻨـــ‬ ‫ـﺩ ﺍﻟﻨـــ‬ ‫ﺒﻌـــ‬ ‫١٣‬
  33. 33. ‫ﺩﻗــ ـﺕ ﻁﺒــ ـﻭل ﺍﻟﺤــ ـﺭﺏ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺩﻗــ ـﺕ ﻁﺒــ ـﻭل ﺍﻟﺤــ ـﺭﺏ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﻜﻨــــﺎ ﺴــــﻭﺍ ﺍﻻﺘــــﻴﻥ‬ ‫ـﻥ‬ ‫ـﺕ ﺯﻴـــ‬ ‫ـﺎ ﻜﺎﻨـــ‬ ‫ﻟﻴﺎﻟﻴﻨـــ‬ ‫ـﻴﻥ‬ ‫ـﻲ ﺍﻟﻌـــ‬ ‫ـﺕ ﺘﺒﻜـــ‬ ‫ﻜﺎﻨـــ‬ ‫ﺼـــﺒﺤﺕ ﺘﺒﻜـــﻲ ﺍﻟﻘﻠـــﺏ‬ ‫ﺩﻗــ ـﺕ ﻁﺒــ ـﻭل ﺍﻟﺤــ ـﺭﺏ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺩﻗــ ـﺕ ﻁﺒــ ـﻭل ﺍﻟﺤــ ـﺭﺏ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺍﻟﻔﺠﺭ ﺇﺩﻥ ﻭﻻ ﺤﺩ ﺍﻟﺘﻔﺕ ﻷﺩﺍﻥ، ﻭﺍﻟﺤﺭﺏ ﺃﻜﻔـﺭ ﻤـﻥ‬ ‫ﹾ‬ ‫ﺍﻟﺠﻭﻉ ﺘﻠﻬﻴﻙ ﻋﻥ ﺍﻟﻨﺎﺱ ﻭﺘﺤﻤﻠﻙ ﻫﻡ ﺍﻟﻨﺎﺱ ﻋﻠﻰ ﻫﻤﻙ.‬ ‫ﻋﻴﻥ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻤﺎ ﻋﺭﻓﺘﺵ ﺍﻟﻨﻭﻡ، ﻤـﻊ ﺃﻭل ﺨـﻴﻁ‬ ‫ﻭﻜﺎﻥ ﻭﺍﻗﻑ ﻗﺎل »ﻴﺎ ﺴﻬﺭ ﺍﻟﻠﻴل ﺴﻬﺭ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ ﺃﻋﻅﻡ« ﻭﺍﻟﺘﻔـﺕ‬ ‫ﻟﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻁﻤﻨﻬﺎ، ﻗﺎﻟﺕ »ﺼﻭﺘﻙ ﻏﺭﻴﺏ ﻭﻤﺵ ﻏﺭﻴﺏ ﻋﻠﻰ‬ ‫ﻭﺩﺍﻨﻲ« ﻗﺎل »ﻤﺎ ﺘﺨﺎﻓﻴﺵ ﻴﺎ ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ! ﻟﻭ ﺍﺠﺘﻤﻌﺕ ﺸﻴﺎﻁﻴﻥ‬ ‫٢٣‬
  34. 34. ‫ﺍﻹﻨﺱ ﻭﺍﻟﺠﻥ ﻤﺵ ﺤﻴﻘﺩﺭﻭﺍ ﻴﻤﺴﻭﺍ ﺸﻌﺭﺍﻴﻪ ﻤﻥ ﺠﺴﻤﻙ ﻁـﻭل‬ ‫ﻤﺎ ﺃﻨﺎ ﺤﻲ!«‬ ‫‪‬‬ ‫ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﺭﻓﻌﺕ ﺭﺍﺴﻬﺎ ﻤﻥ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻤﺨﺩﻩ ﻭﻗﻌﺩﺕ ﻋﻠﻰ‬ ‫ﺤﻴﻠﻬﺎ ﺘﺒﺹ ﻟﻠﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻭﻫﻭ ﻭﺍﻗﻑ ﻓﻲ ‪‬ﻏﻤﻴﺸـﺔ ﺍﻟﺼـﺒﺢ‬ ‫ﺩ‬ ‫ﻭﺍﺘﻬﻴﺄ ﻟﻬﺎ ﺇﻨﻪ ﻁ ِل ﻭﺍﻋ‪‬ﺭﺽ ﻭﺍﻻﺒﺘﺴﺎﻤﻪ ﺍﻟﺤﻨﻭﻨﻪ ﺴﺎﻴﺤﻪ ﻋﻠﻰ‬ ‫ِﻭ‬ ‫ﻭﺸﻪ ﺍﻟﺴﻤﺢ. ﻗﺎﻟﺕ »ﻁﻭل ﻤﺎ ﺍﻨﺕ ﻓﻲ ﺭﻴﺤﻲ ﻴﺎ ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ،‬ ‫ﺍﻟﺩﻨﻴﺎ ﻭﻤﺎ ﻓﻴﻬﺎ«.‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﺨﺭﺝ ﺍﻟﺠﻨﻴﻨﻪ. ﻜﺎﻥ ﺍﻟﻤﻠﻙ ﻗﺎﻋﺩ ﻭﺤﻭﺍﻟﻴـﻪ‬ ‫ﺍﻟﻭﺯﺭﺍﺀ ﻭﺍﻟﻘﻭﺍﺩ ﻴﺘﺸﺎﻭﺭﻭﺍ. ﺼﻭﺘﻪ ﺍﻟﻠﻲ ﻜﺎﻥ ﺸﺎﺏ ﺸﺎﺥ ﻓـﻲ‬ ‫ﻟﻴﻠﻪ ﻭﺍﺤﺩﻩ ﻭﺒﺎﻨﺕ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺫﻟـﻪ ﻭﺍﻟﻤﺴـﻜﻨﻪ، ﻗـﺎل »ﺍﻟﻤﻤﻠﻜـﻪ‬ ‫ﻤﺤﺎﺼﺭﻩ ﻤﻥ ﻜل ﺠﺎﻨﺏ ﺒﺠﻴﻭﺵ ﻤﺎ ﻟﻬﺎﺵ ﻋﺩﺩ ﻭﻻ ﺤﺼـﺭ،‬ ‫ﺒﻌﺘﻨﺎ ﺍﻟﺠﻭﺍﺴﻴﺱ ﻤﺎﺭﺠﻌﺵ ﻤﻨﻬﻡ ﺇﻻ ﻭﺍﺤﺩ ﻗﺎل ﺍﻟﺨﻴﻭل ﺘـﺭﺩﻡ‬ ‫ﺒﺤﺭ ﻭﻗﺎل ﺍﺴﺘﻭﻟﻭﺍ ﻓﻲ ﻁﺭﻴﻘﻬﻡ ﻋﻠﻰ ﺨﻤـﺱ ﻤﻤﺎﻟـﻙ ﻭﺃﻜﺒـﺭ‬ ‫ﻤﻤﻠﻜﺔ ﻤﺎ ﺍﺴﺘﺤﻤﻠﺘﺵ ﺃﻜﺘﺭ ﻤﻥ ﻴﻭﻡ ﻭﻟﻴﻠﻪ، ﻭﺴﻘﻁﺕ ﻗﻠﻌـﻪ ﻭﺭﺍ‬ ‫ﻗﻠﻌﻪ ﻭﺤﺼ‪‬ﻥ ﻭﺭﺍ ﺤﺼ‪‬ﻥ ﺯﻱ ﻭﺭﻕ ﺍﻟﺸﺠﺭﻩ ﺍﻟﻨﺎﺸﻑ ﻓﻲ ﻤﻠﻘﻑ‬ ‫ﻫﻭﺍ«‬ ‫٣٣‬
  35. 35. ‫ﺴﻜﺕ ﺍﻟﻤﻠﻙ ﺸﻭﻴﻪ.. ﻭﺨﺩ ﻨﻔﺴﻪ ﺒﺼﻭﺕ ﻤﺴﻤﻭﻉ، ﻗـﺎل‬ ‫»ﺍﺤﻨﺎ ﻭﻗﻌﻨﺎ ﺨﻼﺹ.. ﻤﺎ ﻓﻴﺵ ﻗﺩﺍﻤﻨﺎ ﻏﻴﺭ ﺍﻟﻬﺭﺏ ﻓﻲ ﻅـﻼﻡ‬ ‫ﺍﻟﻠﻴل«.‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﺴﻤﻊ ﻜﻼﻡ ﺍﻟﻤﻠﻙ ﻫﺯ ﺭﺍﺴﻪ ﻤﻥ ﻓﻭﻕ ﻟﺘﺤﺕ‬ ‫ﻭﺨﺩ ﺒﻌﻀﻪ ﻭﺨﺭﺝ ﻤﻥ ﺍﻟﺠﻨﻴﻨﻪ، ﻭﻗﻑ ﻋﻠـﻰ ﺠﻨـﺏ ﻭﻁﻠـﻊ‬ ‫ﺍﻟﺸﻌﺭﺘﻴﻥ ﻤﻥ ﻋﻠﻰ ﺒﺯﻩ ﺍﻟﺸﻤﺎل، ﻭﻟﺴﻪ ﺒﻴﺩﻋﻜﻬﻡ ﻜﺎﻨﺕ ﻓﺭﺩﻭﺱ‬ ‫ﻗﺼﺎﺩﻩ ﺒﺘﻀﺭﺏ ﺍﻷﺭﺽ ﺒﺤﺎﻓﺭﻫﺎ ﻭﺘﺼﻬل ﺒﺤﻨﻴﻪ ﻭﺘ ﹼﺏ ﻋﻠﻰ‬ ‫ﺸ‬ ‫ﺭﺠﻠﻴﻬﺎ ﺍﻟﻭ ‪‬ﺍﻨﻴﻪ ﺘﻌ ﹼﻡ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﻭﺘﻀﺭﺏ ﻟﻪ ﺴﻼﻡ.‬ ‫ﻅ‬ ‫ﺭ‬ ‫ﻗﺎﻟﺕ »ﻤﻥ ﻏﻴﺭ ﻜﻼﻡ ﻴﺎ ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴـﻥ، ﻋﺎﺭﻓـﻪ ﺍﻟﻠـﻲ‬ ‫ﺤﺘﻘﻭﻟﻪ ﻭﺘﺤﺕ ﺴﺭﺠﻰ ﺒﺩﻟﺔ ﺍﻟﺤﺭﺏ ﺍﻟﺴﻭﺩﺍ.. ﺇﻟﺒﺴﻬﺎ ﻭﺍﺭﻜـﺏ.‬ ‫ﻭﺍﻨﺎ ﻜل ﺸﻌﺭﻩ ﻓﻲ ﺠﺴﻤﻲ ﺴﻴﻑ ﺒﺘﺎﺭ!«.‬ ‫ّ‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻴﺎ ﺃﺸﻁﺭ ﺍﻟﺸ ﹼﺎﺭ! ﺘﺴﻤﺢ ﻟﻲ ﺃﻨﺎ ﺍﻟﺸـﺎﻋﺭ،‬ ‫ﻁ‬ ‫ﺃﻗﻑ ﻭﻗﻔﻪ، ﻭﺍﺠﻴﺏ ﻭﺭﻗﻪ، ﻭﺍﻤﻭل ﺤﺒﺘﻴﻥ ﺃﻗﻭل ﻴﺎ ﻟﻴل ﻭﻴﺎ ﻋﻴﻥ‬ ‫ﻭﻴﺎ ﻭﻟﺩﻱ، ﻭﺃﻨﺎ ﺒﺎﺩﺍﻓﻊ ﻴﺎﺒﺎ ﻋﻥ ﺒﻠﺩﻱ، ﻭﺍﻨﺎ ﺒﺠﻤﺎﻟﻙ ﻴـﺎ ﺒﻁـل‬ ‫ﻤﺨﻁﻭﻑ، ﻗﻠﺒﻲ ﻋﻠﻴﻙ ﺒﻴﻁﻭﻑ، ﻋﻴﻨﻲ ﺘﺭﻗﻴﻙ، ﻟﺴـﺎﻨﻲ ﻴﺤـﻥ‬ ‫ﻭﻴﻘﻭل ﻓﻴﻙ: ﻋﻠﻰ ﻤﻬﺭﺘﻪ ﺍﻟﺴﻭﺩﺍ ﺴﻭﺍﺩ ﺍﻟﻠﻴل، ﺸـﺎﻁﺭ ﺤﺴـﻥ‬ ‫ﺇﺴﻭﺩ ﺴﻭﺍﺩ ﺍﻟﻌﻴﻥ – ﻋﻨﺘﺭ ﻭﻋﻨﺘﺭ ﻋﻨﺘﺭﻴﻥ.‬ ‫٤٣‬
  36. 36. ‫ﺒﻨﻁﻪ ﻭﺍﺤﺩﻩ ﺨﻁﻰ ﺴﻭﺭ ﺍﻟﻤﺩﻴﻨﻪ، ﻁـﺎﻴﺭ ﻜﻤـﺎ ﺍﻟﺒـﺭﻕ‬ ‫ﺍﻷﺴﻭﺩ ﻓﻲ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ ﺍﻷﺒﻴﺽ. ﺍﻟﻌﺴﺎﻜﺭ ﻓـﻲ ﺍﻟﻤﻴـﺩﺍﻥ ﺯﻱ ﻤـﺎ‬ ‫ﻴﻜﻭﻨﻭﺍ ﻓﻲ ﺤﻠﻡ، ﺭﻓﻌﻭﺍ ﻋﻴﻨﻴﻬﻡ ﻟﻔﻭﻕ – ﻴﺎ ﺴﺘﺎﺭ! ﻤﻬﺭﻩ ﻨﺎﺯﻟـﻪ‬ ‫ﻤﻥ ﺍﻟﺴﻤﺎ ﺍﺴﻭﺩ ﻏﻁﻴﺱ، ﺯﻱ ﻤﻴﺔ ﻨﻴل ﺘﺼ ‪ ‬ﻤﻥ ﺍﻟﻬﻭﻴﺱ.‬ ‫‪‬ﺏ‬ ‫ﺍﺘﻐﻴﺭﺕ ﺍﻟﻜ ﹼﻪ ﻭﺍﻨﻘﻠﺒﺕ ﺍﻵﻴﻪ، ﺍﻷﺭﺽ ﻗﺎﻟﺕ ﻴﺎ ﺴﻤﺎ ﺇﻨﺕ‬ ‫ﻔ‬ ‫ﻤﻌﺎﻯ ﻗﺎﻟﺕ ﻤﻌﺎﻙ، ﻭﺤﻤل ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻤﻌﺘﺩﻱ، ﺤﻤل‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻐﺎﺼﺒﻴﻥ، ﻗﺒل ﻤﺎ ﻴﻔﻭﻗﻭﺍ ﻤـﻥ ﺍﻟﺩﻫﺸـﻪ،‬ ‫ﻜﺎﻨﺕ ﺍﻟﻤﻬﺭﻩ ﻓﻲ ﻗﻠﺏ ﺍﻟﻤﻌﻤ ‪‬ﻪ، ﻗﺒل ﻤﺎ ﻴﺸﺘﺘﻬﻡ ﺍﻟـﺫﻋﺭ ﻜـﺎﻥ‬ ‫‪  ‬ﻌ‬ ‫ﺍﻟﺴﻴﻑ ﻤﺴﺎﻭﻴﻬﻡ، ﺒﺎﻟﺤﺩ ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ ﺃﻟﻑ ﻭﺍﻟﺤﺩ ﺍﻟﺸﻤﺎل ﺃﻟﻔﻴﻥ.‬ ‫ﻓﻲ ﻜل ﺨﻁﻭﻩ ﻭﻜل ﻏﻤﻀﺔ ﻋﻴﻥ، ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻴﻀﺭﺏ‬ ‫ّ‬ ‫ﺒﺎﻟﺤﺩ ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ ﺃﻟﻑ ﻭﺍﻟﺤﺩ ﺍﻟﺸﻤﺎل ﺃﻟﻔﻴﻥ ﻟﺤﺩ ﻤﺎ ﺒﻌﺘﺒﺭ ﺍﻟﻌﺴـﺎﻜﺭ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬‬ ‫ﻋﻠﻰ ﺍﻷﺭﺽ ﺯﻱ ﺭ ‪‬ﺓ ﺍﻟﻤﻨﹾﺨل.‬ ‫ﺩ ‪‬‬ ‫ﺍﻟﻤﻠﻙ ﻭﺍﻗﻑ ﺒﻴﺘﻔﺭﺝ ﻤﻥ ﺒﻌﻴـﺩ ﻭﻻﻭﻱ ﻟﺠـﺎﻡ ﺍﻟﻔﺭﺴـﻪ‬ ‫ﻭﻨﺎﻭﻱ ﻋﻠﻰ ﺍﻟ ‪‬ﺭﺏ. ﺸﺎﻑ ﺍﻟﻨﺠﺩﻩ ﻨﺯﻟﺕ ﻤﻥ ﺍﻟﺴـﻤﺎ، ﺍﺘـﻨﻔﺱ‬ ‫ﻬ‬ ‫ﻭﻁل ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻭﺯﻴﺭ ﺍﻟﺘﻘﺎﻩ ﺭﺍﻓﻊ ﺤﻭﺍﺠﺒﻪ ﻤﻥ ﺍﻟﺩﻫﺸـﻪ. ﺍﻻﺘﻨـﻴﻥ‬ ‫ﻤﺜﻠﻭﺍ ﻋﻠﻰ ﺒﻌﺽ ﺍﻟﺸﺠﺎﻋﻪ ﻭﺩﻓﻌﻭﺍ ﺒﺨﻴﻭﻟﻬﻡ ﺨﻁﻭﻩ ﻟﻘﺩﺍﻡ.‬ ‫٥٣‬
  37. 37. ‫ﺍﻟﻤﻬﺭﻩ ﻓﺭﺩﻭﺱ ﺸﺒﺕ ﺒﺎﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻭ ‪‬ﻬﻠﺕ ﺼـﻬﻠﺔ‬ ‫ﺼ‬ ‫ﺍﻟﻨﺼﺭ، ﺇﻻ ﻭﺤﺭ‪‬ﺒﻪ ﺘﺯﻥ ﻤﻥ ﺒﻴﻥ ﻭﺩﺍﻨﻬـﺎ ﻭﻋﺎﺭﻓـﻪ ﺴـ ﹼﺘﻬﺎ‬ ‫ﻜ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻟﻠﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ.‬ ‫ﺍﻟﻤﻠﻙ ﻭﺍﻟﻭﺯﻴﺭ ﺍﺘﺴﻤﺭﻭﺍ ﻓﻲ ﻤﻜﺎﻨﻬﻡ، ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻜـﺎﻥ‬ ‫ﺃﺴﺭﻉ ﻤﻥ ﺍﻟﺒﺭﻕ ﺭﻤﻰ ﻜل ﺘﻘﻠﻪ ﻟﻭﺭﺍ، ﻋﺩﺕ ﺍﻟﺤﺭﺒﺔ ﺒﺴـﻼﻡ،‬ ‫ﺒﺱ ﻁﺎﻟﻪ ﻜﻌﺒﻬﺎ ﻭﺨﺩﺸﻪ ﻓﻭﻕ ﺤﺎﺠﺒﻪ ﺍﻟﻴﻤـﻴﻥ ﺨـﺩﺵ ﻋﻠـﻰ‬ ‫ﺼﻭﺭﻩ ﻫﻼل.‬ ‫ﻤﻠﻙ ﺒﻼﺩ ﺍﻟﻐﺭﺏ ﻟﻤﺎ ﺍﻨﻬﺯﻡ ﺠﻴﺸﻪ، ﻨﺯل ﺒﻨﻔﺴﻪ ﺍﻟﻤﻴـﺩﺍﻥ‬ ‫ﻴﺴﺒﻘﻪ ﻁﻴﺸﻪ، ﻋﻠﻰ ﻓﺭﺴﻪ ﺤﻤﺭﺍ ﻤﺠﻨﻭﻨﻪ ﺯﻱ ﺍﻟﻨﺎﺭ، ﻤﻥ ﻓﻭﻗﻬﺎ‬ ‫ﺘﺘﻜﺴﺭ ﻀﻠﻭﻉ ﺍﻟﺭﻴﺢ، ﻭﻤﻥ ﺘﺤﺘﻬﺎ ﺘﻁﺭﻗﻊ ﺍﻷﺭﺽ ﺯﻱ ﻋﻠﺒـﻪ‬ ‫ﺼﻔﻴﺢ،‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﺸﻙ ﺒﺎﻟﺤﺭﻴﺔ ﻁﻴﺭ ﺨﻭﺫﺓ ﺍﻟﻤﻠﻙ، ﻫﺩﺭ ﺯﻱ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻟﻤﻭﺝ ﺍﻟﻐﻀﺒﺎﻥ ﻭﻓﻀل ﻴﻘﻭل ﺭﺍﻴﺢ ﺠﺎﻱ:‬ ‫ـﻼل‬ ‫ـﻲ ﻭﺤـــ ْ‬ ‫ـل ﻜﻴﻔـــ‬ ‫ﺍﻟﻘﺘـــ‬ ‫ﻭﺍﻗﹾﻠـــﻊ ﺸﻭﺍﺸـــﻲ ﺍﻟﺠﺒـــﺎل‬ ‫ْ‬ ‫‪‬‬ ‫ـﻴﻥ‬ ‫ـﻴﻔﻲ ﺍﻟﻴﻤـــ‬ ‫ـﺩ ﺴـــ‬ ‫ﺒﺤـــ‬ ‫ـﻤﺎل‬ ‫ـﻴﻔﻲ ﺍﻟﺸـــ ْ‬ ‫ـﺩ ﺴـــ‬ ‫ﻭﺤـــ‬ ‫٦٣‬
  38. 38. ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻗﺎل »ﺍﻨﺕ ﺍﻟﻠﻲ ﺠﻴﺕ ﻟﻠﻘﻀﺎ ﺒﻜﻴﻔـﻙ ﻴـﺎ ﻤﻠـﻙ‬ ‫ﻤﻐﺭﻭﺭ ﺍﺸﺘﺭﻴﺕ ﺍﻟﻨﺎﺱ ﺒﺎﻟﺩﻫﺏ ﻟﻘﻴﺕ ﺴـﻴﻭﻓﻬﻡ ﺨﺸـﺏ، ﺃﻨـﺎ‬ ‫ﺍﺸﺘﺭﻴﺕ ﺍﻟﻨﺎﺱ ﺒﺎﻟﻤﻌﺭﻭﻑ ﻭﺍﻨﺎ ﺍﻟﻔﺎﻴﺯ. ﻜﻴﻔﻙ ﻭﺤﻼﻟﻙ ﺍﻟﻘﺘـل،‬ ‫ﻜﻴﻔﻲ ﻭﺤﻼﻟﻲ ﺍﻟﺯﺭﻉ ﻭﺍﻟﻤﺤﺒﻪ.‬ ‫ـﻤﺎل‬ ‫ـﻴﻔﻲ ﺍﻟﺸــ ْ‬ ‫ـﺩ ﺴــ‬ ‫ـﺎ ﺤــ‬ ‫ﺃﻨــ‬ ‫ﻜﻤـ ـﺎ ﺤـ ـﺩ ﺴـ ـﻴﻔﻲ ﺍﻟﻴﻤـ ـﻴﻥ‬ ‫ـ ‪‬‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﻴﻘﺘــ ـل ﻤﻠــ ـﻭﻙ ﺍﻟﻀــ ـﻼل‬ ‫ـ ْ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﻭﻴﻭﻟــــــﺩ ﺍﻟﻔــــــﺩﺍﺩﻴﻥ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﺘﻼﻗﺕ ﺍﻟﺴﻴﻭﻑ، ﻭﺭ ‪‬ﺩ ﺼﺩﺍﻫﺎ ﺍﻟﺨـﻼ، ﻭﺴـﺒﺤﺕ ﺍﻟﺨﻴـﻭل‬ ‫ﺩ‬ ‫ﺒﻔﺭ‪‬ﺴﺎﻨﻬﺎ ﺯﻱ ﺍﻟﻘﻭﺍﺭﺏ ﻓﻲ ﺍﻟﺒﺤﺭ، ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﺒﻴﺩﻭﺭ ﻭﻴﻠـﻑ‬ ‫ﹸ‬ ‫ﻤﻊ ﺍﻟﻤﻭﺝ، ﺍﻟﻤﻠﻙ ﻤﺵ ﻋﺎﺭﻑ ﻴﻼﻗﻴﻬﺎ ﻤﻨﻴﻥ ﻭﺍﻻ ﻤﻨﻴﻥ، ﻗـﺎل‬ ‫»ﺃﻨﺎ ﺒﺎﺤﺎﺭﺏ ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻭﺍﺤﺩ ﻭﺍﻻ ﺃﻟﻑ؟« ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻗﺎل‬ ‫»ﻤﺵ ﺤﺘﺴﻤﺢ ﺍﻟﺭﺩ ﺒﻭﺩﺍﻨﻙ ﻟﻜﻥ ﺤﺘﺸﻭﻓﻪ ﺒﻌﻴﻨﻴﻙ«.‬ ‫ﻤﻠﻙ ﺒﻼﺩ ﺍﻟﻐﺭﺏ ﻤﺎ ﻋﺭﻓﺵ ﺇﻴﻪ ﺍﻟﻠﻲ ﺯﻏﻠل ﻓﻲ ﻋﻴﻨﻴـﻪ:‬ ‫ﺴﻴﻑ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻭﺍﻻ ﺍﻟﺸﻤﺱ ﻭﺍﻻ ﺘﺎﺭ ﺍﻟﺴﺒﺎﻴﺎ ﻭﺍﻟﺭﻀﻌﺎﻥ‬ ‫ﻭﺍﻟﻤﻅﺎﻟﻴﻡ ﻤﻥ ﻴﻭﻡ ﻤﺎ ﻭﺭﺙ ﻤﻥ ﺍﺒﻭﻩ ﺍﻟﺘـﺎﺝ ﻭﻓﺠ‪‬ـﺭ ﺍﻟﻤﻠـﻭﻙ‬ ‫ﹸ‬ ‫ﻭﺍﻟﺨﺩﻴﻌﻪ ﻭﺍﻻﻓﹾﺘﺭﺍ.‬ ‫٧٣‬
  39. 39. ‫ﻤﻠﻙ ﺒﻼﺩ ﺍﻟﻐﺭﺏ ﻭ ‪‬ﻉ ﺍﻟﺩﻨﻴﺎ ﻋﻠﻰ ﻟﻴل ﻤـﺎﻟﻭﺵ ﺁﺨـﺭ.‬ ‫ﺩ‬ ‫ﺍﻟﻤﻬﺭﻩ ﻓﺭﺩﻭﺱ ﻭﻗﻔﺕ ﻋﻠﻰ ﺭﺍﺴﻪ ﻭﺤﺠﺒﺕ ﺍﻟﺸﻤﺱ ﺒﻌﺭﻀـﻬﺎ‬ ‫ﺍﻟﺴﺎﺭﺡ.‬ ‫ﺍﻟﻤﻬﺭﻩ ﻓﺭﺩﻭﺱ ﻋﻠﻰ ﺠﺒﻴﻨﻬﺎ ﻫﻼل ﺃﺒـﻴﺽ، ﻭﺍﻟﺸـﺎﻁﺭ‬ ‫ﺤﺴﻥ ﻋﻠﻰ ﺠﺒﻴﻨﻪ ﻫﻼل ﻤﻥ ﺩﻡ. ﻀﺤﻜﺕ ﻟﻬﻡ ﺸﻤﺱ ﺍﻟﻨﻬـﺎﺭ.‬ ‫ﺭﻗﺼﻭﺍ ﻓﻲ ﺸﻤﺱ ﺍﻟﻨﻬﺎﺭ ﺭﻗﺹ ﺍﻟﻬـﻼل ﻭﺍﻟﻬـﻼل. ﻭﺭﻨـﺕ‬ ‫ﺍﻟﺤﺩﻭﻩ ﻜﻤﺎ ﺍﻟﺨﻠﹾﺨﺎل. ﻭﺍﺘﻤﺎﻴ‪‬ﻠﺕ ﺍﻟﻤﻬﺭﻩ ﺒﺤﺴﻥ ﺸـﺎﻁﺭ ﺤﺴـﻥ‬ ‫ﹸ‬ ‫ﺨﻴﺎل.‬ ‫ـﺎل‬‫ـﻥ ﺨﻴـ‬‫ـﻥ ـﺎﻁﺭ ﺤﺴـ‬ ‫ﺤﺴـ ﺸـ‬ ‫ﺒﻌــﻭﺩ ﻓــﺎﺭﻉ ﻭﻗﻠــﺏ ﻋﻴــﺎل‬ ‫ﻭﺴــﻴﻑ ﻓــﻲ ﻴﻤﻴﻨــﻪ ﺒﻴﻼﻟــﻲ‬ ‫ﻤﺭﺍﻴــﺔ ﻗﺼــﺭ ﻓــﻲ ﺍﻟﻤﻘﻴــﺎل‬ ‫ـﻪ‬‫ـﺎ ﻭﺘﺯﻴﻨــ‬‫ـﺭﻩ ﻴﺯﻴﻨﻬــ‬‫ﻭﻤﻬــ‬ ‫ﻫﻼل ﻭﻫﻼل‬ ‫ﻴﻌﻴﻨﻬـــﺎ ﺯﻱ ﻤـــﺎ ﺘﻌﻴﻨـــﻪ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـﺎل‬ ‫ـﺎﻟﻬﺵ ﻤﺜــ‬ ‫ـﻬﻡ ﻤــ‬ ‫ﻭﺇﺨﻼﺼــ‬ ‫٨٣‬
  40. 40. ‫ﺤﺴﻥ ﺸﺎﻁﺭ..‬ ‫ـﺎﺭﺏ‬ ‫ـﺭﻩ ﻉ ﺍﻟﻐــ‬ ‫ـﺎﻡ ﺍﻟﻤﻬــ‬ ‫ﻟﺠــ‬ ‫ـﻥ ـﺎﺭﺏ‬ ‫ـﻥ ـﻑ ﻭﺤﺴـ ﺤـ‬ ‫ﺤﺴـ ﻟـ‬ ‫ـﻤﺎ ـﺎﺭﺏ‬ ‫ـﻭﺭﻫﻡ ـﻲ ﺍﻟﺴـ ﻀـ‬ ‫ﻓـ‬ ‫ﻭﻨـ‬ ‫ﻫﻼل ﻭﻫﻼل‬ ‫ـﺎﻥ ـﺵ ـﺎﺭﺏ‬ ‫ـﺎ ﻋﻁﺸـ ﻭﻤـ ﺸـ‬ ‫ﻭﺍﻨـ‬ ‫ﻟﺤـ ـﺩ ﻤـ ـﺎ ﺍﺒﺸـ ـﺭ ﺍﻷﺠﻴـ ـﺎل‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺤﺴﻥ ﺸﺎﻁﺭ..‬ ‫ـﺭﻩ ﺠﻨﻴ ـﻪ‬ ‫‪‬ـــ‬ ‫ـﺕ ﻤﻬـــ‬ ‫ﻭﻜﺎﻨـــ‬ ‫ﻭﻜـــﺎﻨﻭﺍ ﻤﻠـــﻭﻙ ﺠﻨﺎﻴ‪‬ﻨ ‪‬ـــﻪ‬ ‫ﻴ‬ ‫ﻭﻤــ ـﻥ ﺭﻗﺼــ ـﻪ ﻷﻏﻨ ‪‬ــ ـﻪ‬ ‫ﻴ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﻫﻼل ﻭﻫﻼل‬ ‫ﻟﻤﺤﻬــﺎ ﺍﻟﻁﻴــﺭ ﻭﻗــﺎل ﻫ ‪‬ــﻪ‬ ‫ﻴ‬ ‫ﻭﺤـــﻁ ﺍﻹﻨﺴـــﺎﻨ ‪‬ﻪ ﻭﺸـــﺎل‬ ‫ﻴ‬ ‫ﹼ‬ ‫ﺤﺴﻥ ﺸﺎﻁﺭ..‬ ‫٩٣‬
  41. 41. ‫ﺭﻗﺼـــﻨﺎ ﺍﻟﻠﻴـــل ﻭﻏ ﹼﻴﻨـــﺎ‬ ‫ﻨ‬ ‫ﻭﻓـ ـﻭﻕ ﺍﻟﺨﻴـ ـل ﻤـ ـﺎ ﻭﻨ ‪‬ﻨـ ـﺎ‬ ‫ـ ﻴ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـﺎ‬‫ـﺭﻩ ـﻲ ﻋﻴﻨﻴﻨـ‬ ‫ﻓـ‬ ‫ـﻥ ﻭﺍﻟﻤﻬـ‬‫ﺤﺴـ‬ ‫ﻫﻼل ﻭﻫﻼل‬ ‫ﻭﺴــﺕ ﺍﻟﺤﺴــﻥ ﻓــﻲ ﺠﻨﻴﻨــﻪ‬ ‫ﹼ‬ ‫ﺒﺘﺴـــﻘﻲ ﺍﻟـــﻭﺭﺩ ﺒـــﺎﻟﻤ ‪‬ﺍل‬ ‫ﻭ‬ ‫ﺤﺴﻥ ﺸﺎﻁﺭ...‬ ‫ﻭﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ.. ﻓﻲ ﺠﻨﻴﻨﻪ ﺒﺘﺴﻘﻲ ﺍﻟـﻭﺭﺩ ﺒـﺎﻟﻤ ‪‬ﺍل ﻭﻋﻴﻨﻴﻬـﺎ‬ ‫ﻭ‬ ‫ﺴﺎﺭﺤﻪ ﻟﺒﻌﻴﺩ ﻭﺍﻟﻘﻠﺏ ﻤﺸﻐﻭل ﻋﻠﻰ ﻏﻴـﺎﺏ ﺍﻟﺸـﺎﻁﺭ ﺤﺴـﻥ.‬ ‫ﻴﺎ ﺘﺭﻯ ﻴﺎ ﺤﺴﻥ ﺇﻨﺕ ﻓﻴﻥ؟ ﺇﻴﻪ ﺍﻟﻠﻲ ﺤﺎﻴﺸﻙ؟ ﻴـﺎ ﺭﺏ ﺘﺭﺠـﻊ‬ ‫ﻟﻁﻴﺭﻙ، ﻭﻟﻠﺠﻨﻴﻨﻪ ﺍﻟﻠﻲ ﻤﺎ ﻟﻬﺎﺵ ﺤﺱ ﻤﻥ ﻏﻴﺭﻙ! ﺘﺭﺠﻊ ﻟـﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻴﺎ ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﺒﺎﻟﺴﻼﻤﻪ.‬ ‫ﺭﺠﻊ ﺍﻟﻤﻠﻙ.. ﺒﺎﻟﻁﺒل ﻭﺍﻟﺯﻤﺭ ﻭﺍﻟﺭﻗﺹ ﻭﺍﻟﻐﻨﺎ.. ﺍﺘﻤﺩﺕ‬ ‫ﺍﻟﺤﺒﺎل ﺒﻴﻥ ﺍﻟﺸﺒﺎﺒﻴﻙ ﻭﺍﺘﻌﻠﻘﺕ ﺍﻟﺯﻴﻨﻪ. ﻭﺍﻟﺸـﻭﺍﺭﻉ ﻜﺒـﺭﺕ...‬ ‫ﻭﺍﻀﻴ‪‬ﻘﺕ ﺍﻟﻤﻴﺎﺩﻴﻥ، ﺘﺭﺵ ﻓﻴﻬﺎ ﺍﻟﻤﻠﺢ ﻤﺎ ﻴﻨﺯﻟﺸﻲ، ﺍﻟﻨﺎﺱ ﺒﺘﺎﺨﺩ‬ ‫٠٤‬
  42. 42. ‫ﺒﻌﺽ ﺒﺎﻷﺤﻀﺎﻥ، ﻭﺍﻟﺨﻴﺭ ﻁﺎﻴﺭ ﺒﺎﻟﻠﺴﺎﻥ ﻭﺍﻟﻘﻠﺏ، ﺍﻨﺘﺼـﺭﻨﺎ!‬ ‫ﺍﻟﺤﺭﺏ ﺨﻠﺼﺕ ﺨﻼﺹ!‬ ‫ﻓﻴﻥ ﺍﻟﻠﻲ ﺠﺎﺏ ﺍﻟﻨﺼﺭ؟ ﻓﻴﻥ ﺍﻟﺒﻁل؟ ﺍﻟﻔﺎﺭﺱ ﺍﻟﻠﻲ ﻫـﺯﻡ‬ ‫ﺠﻴﻭﺵ ﺍﻟﻐﺭﺏ!... ﺍﻟﻠﻲ ﻤﺎ ﺤ ‪‬ﺵ ﻋﺭﻑ ﺇﺴﻤﻪ! ﺍﻟﻠﻲ ﻤﺎ ﺤ ‪‬ﺵ‬ ‫ﺩ‬ ‫ﺩ‬ ‫ﻗﺒل ﻟﺠﺎﻡ ﻤﻬﺭﺘﻪ ﻭﻋﻠﻡ ﻋﻠﻰ ﺴﻴﻔﻪ ﻭﻓﺘﺢ ﺍﻟﻁﺭﻴﻕ ﻗ ‪‬ﺍﻤـﻪ ﻴـﻭﻡ‬ ‫ﺩ‬ ‫ﺍﻟﻨﺼﺭ، ﻗﻠﺘﻭﺍ ﻟﻨﺎ ﺇﻴﻪ؟ ﻫﺎﺘﻭﺍ ﻟﻨﺎ ﺸﺎﻋﺭ ﻴﻭﺼﻔﻪ! ﻗـﺎﻟﻭﺍ ﻋﻠـﻰ‬ ‫ﺠﺒﻴﻨﻪ ﻫﻼل ﻤﻥ ﺩﻡ.‬ ‫ﻗﺎل ﺍﻟﻤﻠﻙ »ﻓﻴﻥ ﺍﻟﻔﺎﺭﺱ ﺍﻟﻠﻲ ﻤﺎ ﺤ ‪‬ﻠـﺕ ﺯ ‪‬ـﻪ ﺃﺭﺽ‬ ‫ﻴ‬ ‫‪‬ﻤ‬ ‫ﻭﻻ ﺠﺎﺒﺕ ﺯﻴﻪ ﻭﻻﺩﻩ؟«‬ ‫ﻗﺎل ﺍﻟﻭﺯﻴﺭ: »ﺼﺩﻗﺕ ﻴﺎ ﻤﻠﻙ ﻻ ﺤ ‪‬ﻠـﺕ ﺯﻴـﻪ ﺃﺭﺽ‬ ‫‪‬ﻤ‬ ‫ﻭﻻ ﺠﺎﺒﺕ ﺯﻴﻪ ﻭ ﹼﺩﻩ. ﺩﻱ ﻜﺎﻨﺕ ﻨﺠﺩﻩ ﻤﻥ ﺍﻟﺴـﻤﺎ ﻭﺭﺠﻌـﺕ‬ ‫ﻻ‬ ‫ﻟﻠﺴﻤﺎ«‬ ‫ﻋ ‪‬ﺕ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺠﻨﻴﻨﻪ ﻓﺭﻗﻪ ﻤﻥ ﺍﻟﻌﺴﺎﻜﺭ. ﺭ ‪‬ﺏ ﺍﻟﺠﻨـﺎﻴﻨﻲ‬ ‫ﺤ‬ ‫ﺩ‬ ‫ﻗﺎﻟﻭﺍ »ﺍﺴﻘﻴﻨﺎ ﻴﺎ ﻋﻡ« ﺒﻌﺩ ﻤﺎ ﻁﻔﻭﺍ ﻨﺎﺭﻫﻡ ﺒ ﹸﻠﺘﻴﻥ ﻗﺎﻟﻭﺍ »ﺍﻨﻜﺘﺏ‬ ‫ﻘ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻟﻨﺎ ﻋﻤﺭ ﺠﺩﻴﺩ« ﻗﺎل ﺍﻟﺠﻨﺎﻴﻨﻲ »ﺇﻴﻪ ﺍﻟﺤﻜﺎﻴﻪ؟« ﻗﺎﻟﻭﺍ »ﺯﻱ ﻤـﺎ‬ ‫ﺍﻟﻤﻠﻙ ﻭﺍﻟﻭﺯﻴﺭ ﺍﺤﺘﻤﻭﺍ ﺒﻴﻨﺎ ﺇﺤﻨﺎ ﺍﺤﺘﻤﻴﻨﺎ ﺒﻔﺎﺭﺱ ﻻ ﻋـﻴﻥ ﺭﺃﺕ‬ ‫ﹾ‬ ‫ﻤﺜﻠﻪ ﻭﻻ ﻅﻥ ﻴﺤﻠﻡ ﺒﻴﻪ!« ﻗﺎل ﺍﻟﺠﻨﺎﻴﻨﻲ »ﻭﺩﺍ ﻴﺒﻘﻰ ﻤﻴﻥ؟« ﻗﺎﻟﻭﺍ‬ ‫‪‬‬ ‫»ﻤﺎ ﻨﻌﺭﻓﻠﻭﺵ ﻋﻼﻤﻪ ﺇﻻ ﻋﻠﻰ ﺠﺒﻴﻨﻪ ﻫﻼل ﻤﻥ ﺩﻡ!«.‬ ‫ﹼ‬ ‫١٤‬
  43. 43. ‫ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﺴﻤﻌﺕ ﻜﻼﻡ ﺍﻟﻌﺴﺎﻜﺭ ﻭﺴﺭﺤﺕ ﻓﻲ ﻏﻴـﺎﺏ‬ ‫ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ، ﻗﻌﺩﺕ ﻤﺤﺘﺎﺭﻩ ﺒﻴﻥ ﺍﻟﺤﺼﻴﺭﻩ ﻭﺍﻟﺸﺒﺎﻙ.‬ ‫ﺤﺯﻨﺕ ﺯﻱ ﺍﻟﻌﺸﺎﻕ، ﻓﺭﺤﺕ ﺯﻱ ﺍﻷﻡ ﻟﻤﺎ ﺸﺎﻓﺕ ﺍﻟﻌﻴﺎل‬ ‫‪‬‬ ‫ﺭﺍﻴﺤﻴﻥ ﺠﺎﻴﻴﻥ ﻭﻋﺎﻤﻠﻴﻥ ﻫﻴﺼﻪ ﺠﺎﻤﺩﻩ. ﺇﺸﻲ ﻴﺯ ‪‬ـﺭ ﻭﺍﺸـﻲ‬ ‫ﻤ‬ ‫ﻴ ﹼﺒل ﻭﺍﺸﻲ ﻤﻁﺭﻁﺭ ﻋﻠﻰ ﺭﺍﺴﻪ ﻁﺭﻁﻭﺭ ﻭﺍﺸﻲ ﻜﺎﻓﻲ ﻋﻠـﻰ‬ ‫ﻁ‬ ‫ﺩﻤﺎﻏﻪ ﻗﺼﻌﻪ، ﻭﺍﺸﻲ ﻴﺤﺠل ﻋﻠﻰ ﺭﺠل ﻭﺍﺤﺩﻩ ﻭﺍﺸﻲ ﻴﻠﻌـﺏ‬ ‫ﺒﺎﻟﺴﻴﻑ ﻗﺩﺍﻡ، ﻭﺍﺸﻲ ﺸﺎﺩﺩ ﺠﻠﺩ ﺃﺭﻨﺏ ﻋﻠﻰ ﺤﻠﹾﻕ ﻗﻠﻪ، ﻭﺍﺸـﻲ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻴﻨﻘﺭ ﻋﻠﻰ ﻋﻠﹾﻪ ﺼﻔﻴﺢ ﻭﺍﻟﻠﻲ ﺇﻴﺩﻩ ﻓﺎﻀﻴﻪ ﻴﺴﻘﻑ ﻭﺍﻟﻠﻲ ﻓﻴﻪ ﻨﻔﺱ‬ ‫ِ‬ ‫ﻴﻘﻭل:‬ ‫ـﺎ ـﻭ ـﻼل ـﺎ ـﻭ ﻫﻠﻴ ـل‬ ‫ﻴـ ﺍﺒـ ﹶ ‪‬ـ‬ ‫ﻴـ ﺍﺒـ ﻫـ‬ ‫ـﺎ ﻁ ـل ﻭﻤﻴ ـل‬ ‫ﻁ ـل ﻋﻠﻴﻨــ ﹸــ ّ ‪‬ــ‬ ‫ﹸــ ّ‬ ‫ـﺎ ـﻭ ـﻼل ـﺎ ـﻭ ﻫﻠﻴ ـل‬ ‫‪‬ـ‬ ‫ﻴـ ﺍﺒـ‬ ‫ﻴـ ﺍﺒـ ﻫـ‬ ‫ـﺎ ﻁ ـل ﻭﻤﻴ ـل‬ ‫ﻁ ـل ﻋﻠﻴﻨــ ﹸــ ّ ‪‬ــ‬ ‫ﹸــ ّ‬ ‫ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﺴﻤﻌﺕ ﺘﻬﻠﻴل ﺍﻟﻌﻴﺎل ﻀﺤﻜﺕ، ﻭﻗﻔـﺕ ﺍﻟﻀـﺤﻜﻪ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﺨﺩﻭﺩﻫﺎ ﻟﻤﺎ ﺍﻓﺘﻜﺭﺕ ﻏﻴﺎﺏ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ.‬ ‫٢٤‬
  44. 44. ‫ﻭﺍﻟﺸﻤﺱ ﻏ ‪‬ﺒﺕ ﻭﺍﻟﻨﺎﺱ ﻓﻲ ﺍﻟﻌﺭﻕ ﻭﺍﻟﻭﺭﺩ ﻭﺍﻟﻔﺭ‪‬ﺤـﻪ،‬ ‫ﹶ‬ ‫ﺭ‬ ‫ﻋﺎﻴﺯﻴﻥ، ﻋﺎﻴﺯﻴﻥ ﺍﻟﻔﺎﺭﺱ، ﻁﺎﻟﺒﻴﻨﻪ ﻭﺤﺎﺒﻴﻨﻪ، ﺯﻱ ﻤﺎ ﺒﻴﻁﹸﺒـﻭﺍ‬ ‫ﹾﻠ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻟﻌﻴﺵ ﻭﺒﻴ ‪‬ﺒﻭﺍ ﺍﻟﻀﻨﻰ، ﻋﻠﻰ ﻜل ﺭﺍﺱ ﺸـﺎﺭﻉ ﻭﻗـﻑ ‪‬ـﺩل‬ ‫ﺒ‬ ‫ّ‬ ‫ﺤ‬ ‫ﺍﻟﻤﻨﺎﺩﻱ ﺍﺘﻨﻴﻥ، ﻋﻠﻰ ﺯﻱ ﻁﺒل ﻤﺴـ ‪‬ﺭﺍﺘﻲ ﻋـﺎﻟﻲ ﺒﻴ‪‬ﺼـ ‪‬ﻲ‬ ‫ﺤ‬ ‫ﺤ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻟﺯﻤﺎﻥ:‬ ‫»ﺇﻅﻬﺭ ﻭﺒﺎﻥ‬ ‫ﻴﺎ ﻓﺎﺭﺱ ﺍﻟﻔﺭ‪‬ﺴﺎﻥ‬ ‫ﹸ‬ ‫ﻴﺎﺍﻟﻠﻲ ﻋﻠﻰ ﺠﺒﻴﻨﻙ ﻫﻼل ﻤﻥ ﺩﻡ‬ ‫ﺍﻟﻘﺼﺭ ﻤﻔﺘﻭﺡ ﻟﻙ ﺒﻼ ﺍﺴﺘﺌﺫﺍﻥ‬ ‫ﺇﻅﻬﺭ ﻭﺒﺎﻥ‬ ‫ﻴﺎﺍﻟﻠﻲ ﻋﻠﻰ ﺠﺒﻴﻨﻙ ﻫﻼل ﻤﻥ ﺩﻡ«‬ ‫ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴ‪‬ﻥ ﺴﻤﻌﺕ ﻫﺘﺎﻑ ﺍﻟﻤﻨﺎﺩ ‪‬ﻪ ﻭﻁﺎل ﺍﻨﺸﻐﺎﻟﻬﺎ ﻋﻠﻰ‬ ‫ﻴ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ.‬ ‫ﻵﺨﺭ ﺍﻟﻠﻴل ﻗ ‪‬ﺩﺕ ﺘﻌﺩ ﺍﻟﺜﻭﺍﻨﻲ... ﻵﺨﺭ ﺍﻟﻠﻴـل ﻋﻴﻨﻴﻬـﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻌ‬ ‫ﻋﻠﻰ ﻀﻠﻔﺔ ﺍﻟﺒﺎﺏ.. ﻭﺒﺘﺴ ﹼﺕ ﻓﻲ ﺃﻨﻔﺎﺴﻬﺎ، ﻭﺒﺘﺴﻜﺕ ﻓﻲ ﻗﻠﺒﻬـﺎ‬ ‫‪‬ﹼ ِ‬ ‫‪‬ﻜ‬ ‫ﻭﺩﻤﻭﻋﻬﺎ ﻋﺸﺎﻥ ﺘﺴﻤﻊ ﺭﺠﻠﻴﻪ. ﺍﻨﺘﺒﻬﺕ. ﺩﺨل ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴـﻥ‬ ‫ﻗﺎﻤﺕ ﺠﺭﻯ ﺨﺩﺘﻪ ﺒﺎﻟﺤﻀﻥ »ﺇﻴﻪ ﺍﻟﻠـﻲ ﻏﻴﺒـﻙ ﻋﻨـﻰ ﻟﺤـﺩ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺩﻟﻭﻗﺘﻲ«.‬ ‫٣٤‬
  45. 45. ‫ﻗﻌﺩ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺤﺼﻴﺭﻩ ﻭﻗﻌﺩﺕ ﻓـﻲ ﺭﻴﺤـﻪ‬ ‫ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ.. ﺍﻟﺘﻘﺕ ﻭﺸﻪ ﻤﺘﻌﻔﺭ ﻭﻟﻭﻨﻪ ﻤﺨﻁﻭﻑ ﻭﺒﺎﻴﻥ ﻋﻠﻴـﻪ‬ ‫ﺍﻟﺘﻌﺏ ﻭﺨﻴﻁ ﺩﻡ ﻨﺎﺸﻑ ﻋﻠﻰ ﺨ ‪‬ﻩ ﺍﻟﻴﻤﻴﻥ.‬ ‫ﺩ‬ ‫ﺍﺘﺎﺨﹾﺩﺕ ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ.. ﻻ ﻋﺭﻓﺕ ﺘﻘﻭﻡ ﻭﻻ ﺘﻘ ‪‬ﺩ. ﻭﻟ ‪‬ـﺎ‬ ‫ﻤ‬ ‫ﻌ‬ ‫ﹼ‬ ‫ﻓﺎﻗﺕ ﺨﺩﺕ ﺭﺍﺱ ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻋﻠﻰ ﺤﺠ‪‬ﺭﻫﺎ ﻭﻋﻴﻨﻴﻬـﺎ ﻓـﻲ‬ ‫ِ‬ ‫ﻋﻴﻨﻴﻪ ﻭﺇﻴﺩﻫﺎ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺠﺭﺡ ﺒﻬﺩﺍﻭﻩ ﺨﺎﻴﻔﻪ ﻟﻴﺘﺄﻟﻡ ﻭﻋﺎﻴﺯﻩ ﺘـﺘﻜﻠﻡ‬ ‫ﻭﻤﺵ ﻻﻗﻴﻪ ﺍﻟﻜﻼﻡ، ﺒﻌﺩ ﻤﺎ ﻏﺴﻠﺕ ﺍﻟﺠﺭﺡ ﻤﻥ ﺴ ﹶﺎﺕ ﻤﺴـﺤﺕ‬ ‫‪‬ﻜ‬ ‫ﻋﻠﻴﻪ ﺒﺎﻟﻁﻴﺏ، ﻤﺎﻟﺕ ﺘﺤﺏ ﻋﻠﻴﻪ، ﺸﺎﻓﺕ ﺍﻟﺠﺭﺡ ﺒﻴﻀـﻭﻱ ﺯﻱ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻟﻬﻼل، ﻗﺎﻟﺕ »ﺇﻨﺕ..«.‬ ‫ﹶ‬ ‫ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻭﻗﻑ، ﻭﺍﻟﻨﻭﺭ ‪‬ﻘﻁ ﻤﻥ ﺠﺒﻴﻨﻪ ﻨﻭﺭ ﺍﻟﻌ ﹼـﻪ‬ ‫ِﺸ‬ ‫ﺴ‬ ‫ﻭﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴ‪‬ﻥ ﻤﺒﻬﻭﺭﻩ ﺘﻘﻭل »ﺇﻨﺕ«‬ ‫ﹶ‬ ‫ﹼ ‪‬‬ ‫ﺴﺎﻋﺘﻬﺎ ﺍﺭﺘﻌﺵ ﺍﻟﻜﺭﻭﺍﻥ ﺯﻱ ﺍﻟﺴ ‪‬ﻡ ﺍﻟﺤﻨـ ‪‬ﻥ ﻭﻓﻀـل‬ ‫ﻴ‬ ‫ﻬ‬ ‫ﻴﻘﻭل »ﻤ ‪‬ﻪ... ﻤ ‪‬ﻪ.. ﻤ ‪‬ﻪ..« ﻴﺴﻘﻲ ﻋﻁﺎﺸﻰ ﺍﻟﻠﻴل ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ‬ ‫‪‬ﻴ‬ ‫‪‬ﻴ‬ ‫‪‬ﻴ‬ ‫ﻗﺎﻟﺕ »ﺍﺴﻘﻴﻙ ﻴﺎ ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ ﻤﻥ ﺤﻨﺎﻥ ﻗﻠﺒﻲ ﻭﺘﺴـﻘﻴﻙ ﺍﻟﺒﻠـﺩ‬ ‫ﺍﻟﻠﻲ ﻤﻥ ﺍﻟﺼﺒﺢ ﻤﻘﻠﻭﺒﻪ ﺒﺘﺩﻭﺭ ﻋﻠﻴﻙ«‬ ‫ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻗﺎﻟﺕ »ﻻ ﺘﺠﻨﻲ ﻋﻠﻰ ﻨﻔﺴﻙ ﻭﻻ ﺘﺠﻨﻲ ﻋﻠﻰ‬ ‫ﺍﻟﻨﺎﺱ ﻴﺎ ﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ! ﻭﻻ ﺘﺠﻨﻲ ﻋﻠﻰ ﻴﺎ ﺤﺴـﻥ ﺁﻥ ﺍﻷﻭﺍﻥ،‬ ‫‪‬‬ ‫٤٤‬
  46. 46. ‫ﺍﻟﻜﺒﺎﺭ ﻋﺎﻴﺯﻴﻥ ﻓﺎﺭﺴﻬﻡ، ﻭﺍﻟﺼﻐﺎﺭ ﻋﺎﻴﺯﻴﻥ ﺤﺎﺭﺴﻬﻡ، ﻭﺍﻟﺒﻨﺎﺕ‬ ‫ﺒﻴﻥ ﺍﻟﺠﻨﺎﻴﻥ ﺒﻴﻨﺎﺩﻭﺍ ﻟﻙ ﻴﺎ ﻋﺭﻴﺴﻬﻡ!«.‬ ‫ـﺎﻴﺯﻴﻥ ﻓﺎﺭﺴ ـﻬ‪‬ﻡ‬ ‫‪‬ــ‬ ‫ـﺎﺭ ﻋــ‬‫ﺍﻟﻜﺒــ‬ ‫ﻭﺍﻟﺼــﻐﺎﺭ ﻋــﺎﻴﺯﻴﻥ ﺤﺎﺭﺴــﻬﻡ‬ ‫ﻭﺍﻟﺒﻨـــﺎﺕ ﺒـــﻴﻥ ﺍﻟﺠﻨـــﺎﻴﻥ‬ ‫ﺒﻴﻨــﺎﺩﻭﺍ ﻟــﻙ ﻴــﺎ ﻋﺭﻴﺴــﻬﻡ‬ ‫ـﺎﺍﻟﻠﻲ ـﺎﻴﻡ ـﻭﻡ ﻭﻟ ـل‬ ‫ﻨــ ﻗــ ‪ ‬ﹼﻴــ‬ ‫ﻴــ‬ ‫ﻟﻠــﻲ ﺘﺤــﺕ ﺍﻟﺸــﻤﺱ ﻗ ‪‬ــل‬ ‫ﻴ ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫ﺩﺍ ﺍﻟﻠـــﻲ ﺭﺍﺠـــﻊ ﺒﺎﻟﻬﻠ ‪‬ـــل‬ ‫ﻴ‬ ‫ﻗﻠﺒـــﻪ ﻟﻠﻌ ﹼـــﺎﻕ ﻭﻨﻴﺴ‪‬ـــﻬﻡ‬ ‫‪‬‬ ‫‪‬ﺸ‬ ‫ﺍﻟﻜﺒﺎﺭ ﻋﺎﻴﺯﻴﻥ...‬ ‫ﺨــﺩﺕ ﻗﻠﺒــﻲ ﻤﻌــﺎﻙ ﻭﺠﺒﺘــﻪ‬ ‫ﻭﺍﻟﻠــﻲ ﻜــﺎﻥ ﻏﺎﻟــﺏ ﻏﻠﺒﺘــﻪ‬ ‫ـﻙ ﺒﻁﻴﺒ ـﻪ‬ ‫‪‬ﺘــ‬ ‫ـﺎ ﻗﻠﺒــ‬ ‫ـﺎ ﻫﻨــ‬ ‫ﻴــ‬ ‫ـﻲ ﺘﺅﺍﻨﺴ ـﻬﻡ‬ ‫‪‬ــ ‪ ‬‬ ‫ـﻭﺏ ﺍﻟﻠــ‬‫ﻭﺍﻟﻘﻠــ‬ ‫ﺍﻟﻜﺒﺎﺭ ﻋﺎﻴﺯﻴﻥ...‬ ‫٥٤‬
  47. 47. ‫ـﺎﺭﻩ‬‫ـﺎ ﻤﻨــ‬‫ـﺎ ﻫﻠﻴ ـل ﻴــ‬ ‫ﻴــ ﹶ ‪‬ــ‬ ‫ـﺎﺭﻯ‬‫ﺘﻀ ـﻭﻱ ـﻲ ـل ﺍﻟﺤﻴـ‬ ‫ﻓـ ﻟﻴـ‬ ‫‪‬ـ‬ ‫ﹸـــﻙ ﺃﺸـــﻭﺍﻕ ﺍﻟﻌـــﺫﺍﺭﻯ‬ ‫ـ‬ ‫ـ‬ ‫‪‬‬ ‫ﻓ‬ ‫ـﻲ ـﻲ ـﻠﻭﻋﻲ ﺤﺎﺒﺴ ـﻬﻡ‬ ‫‪‬ـ ‪ ‬‬ ‫ﺍﻟﻠـ ﻓـ ﻀـ‬ ‫ﺍﻟﻜﺒﺎﺭ ﻋﺎﻴﺯﻴﻥ...‬ ‫ـﻪ‬ ‫ـل ﻭ ـﻑ ﻭ ـﻪ ﻭﻟﻴﻔــ‬ ‫ﻟــ‬ ‫ﻜــ ِﻟــ‬ ‫ـﻪ‬‫ـﺎﻴﻑ ﺨﺭﻴﻔــ‬‫ـﺠﺭ ﺨــ‬‫ﻭﺍﻟﺸــ‬ ‫ـﻪ‬‫ـﻼل ﺯﻏﻠﻠ ـﻲ ﻁﻴﻔــ‬ ‫ﹾﻨــ‬ ‫ﻭﺍﻟﻬــ‬ ‫ﻭﺍﻟﺴـــﻨﻴﻥ ﻗﻠﺒـــﻲ ﻗﺎﻴﺴ‪‬ـــﻬﻡ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻟﻜﺒﺎﺭ ﻋﺎﻴﺯﻴﻥ...‬ ‫ﺍﻟﺒﻨﺎﺕ ﺒﻴﻥ ﺍﻟﺠﻨﺎﻴﻥ ﻴﻌﻨﻲ ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴ‪‬ﻥ، ﻭﻋﺭﻴﺴﻬﻡ ﻴﻌﻨﻲ‬ ‫ﹼ ‪‬‬ ‫ﺍﻟﺸﺎﻁﺭ ﺤﺴﻥ، ﻭﻜﻼﻡ ﺍﻟﺤﻭﺍﺩﻴﺕ ﻴﺎ ﻭﻻﺩ ﻤﺎ ﻴﺤﺘﺎﺠﺵ ﻟﺘﻔﺴﻴﺭ،‬ ‫٦٤‬
  48. 48. ‫ﻟﻜﻥ ﺍﺤﻨﺎ ﺒﻨﻘﻭل ﻋﺸﺎﻥ ﻨﻭﺼل ﺍﻟﺤﺒل، ﻭﺍﻟﻜﻼﻡ ﻴﺎ ﺨﺩ ﻭﻴ ‪‬ﻱ ﻤﻥ‬ ‫ﺩ‬ ‫ﻗﻠﻭﺒﻨﺎ ﻟﺒﻌﻀﻬﺎ.‬ ‫ﺍﻟﻤﻠﻙ ﻟﻴﻠﺘﻬﺎ ﻤ ‪‬ل ﺒﺭﺍﺴﻪ ﺍﻟﺘﻘﻴﻠـﻪ ﻭﺭﺍﺡ ﻓـﻲ ﺤﻠـﻡ ﻭﺭﺍ‬ ‫ﻴ‬ ‫ﺤﻠﻡ... ﻴﺴﺘﺠﻴﺭ ﻤﻥ ﺸﻴﻁﺎﻥ ﻴﻁﻠﻊ ﻟﻪ ﺸﻴﻁﺎﻥ. ﻤـﺭﻩ ﻴﺸـﻭﻑ‬ ‫ﺍﻟﻔﺎﺭﺱ ﺭﺍﻜﺏ ﻋﻠﻰ ﻤﻬﺭﺘﻪ ﺍﻟﺴﻭﺩﺍ ﻭﺍﻟﻬﻼل ﻴﻀﻭﻯ ﻋﻠﻰ ﺠﺒﻴﻨﻪ‬ ‫ﻭﻴﻜﺒﺭ.. ﻴﻜﺒﺭ.. ﻟﺤﺩ ﻋﻴﻨﻴﻪ ﻤﺎ ﺘﻘﺩﺭﺵ ﺘﺤﻭﻁﻪ، ﻭﻤ ‪‬ﻩ ﻴﺸـﻭﻑ‬ ‫ﺭ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺴﺕ ﺍﻟﺤﺴ‪‬ﻥ ﺩﺍﺨﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﻘﺼﺭ ﻭﻟﻤﺎ ﻴﻬـﻡ ﻋﺸـﺎﻥ ﻴﺎﺨـﺩﻫﺎ‬ ‫‪‬‬ ‫ﹼ ‪‬‬ ‫ﺒﺎﻟﺤﻀﻥ ﺭﺠﻠﻴﻪ ﻤﺎ ﺘﺸﻴﻠﻭﺵ، ﻭﻴﺸﻭﻑ ﺍﻟﺠﻨﺎﻴﻨﻲ ﻤـﺎﺩﺩ ﺇﻴـﺩﻩ‬ ‫ﺒﺎﻟﻠﺒﻥ ﻭﻤﺎ ﻴﻘﺩﺭﺵ ﻴﻁﻭﻟﻪ ﻋﺸﺎﻥ ﻴﺴـﻘﻲ ﺍﻟﻤﻠﻜـﻪ، ﻭﻴﺸـﻭﻑ‬ ‫ﺍﻟﻭﺯﻴﺭ ﻗﺎﻋﺩ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﻌﺭﺵ ﺒﻴﻀﺤﻙ ﻭﻴﻘﻭل »ﺠﻭﺯﺕ ﺒﻨﺘﻙ ﻤﻥ‬ ‫ﺠﻨﺎﻴﻨﻲ ﻭﺭﺍﺡ ﺍﻟﻤﻠﻙ ﻤﻥ ﻋﻘﹾﺒﻙ!«.‬ ‫‪‬‬ ‫ﺍﻟﻤﻠﻙ ﻁﺭﺩ ﺒﺈﻴﺩﻩ ﻁﻴﻑ ﺍﻷﺤﻼﻡ، ﻭﻗﺎل ﻟﻠﺤﺎﺠﺏ »ﻨـﻭﺭ‬ ‫ﻟﻨﺎ ﺍﻟﺠﻨﻴﻨﻪ ﺍﻟﻠﻴﻠﻪ ﺩﻱ ﻋﻠﺸﺎﻥ ﻨﺤﺘﻔل ﺒﺎﻟﻨﺼﺭ«‬ ‫ﺍﺘﺭ ‪‬ﺕ ﺍﻟﻜﺭﺍﺴﻲ ﻭﺍﺘﻤﺩﺕ ﺍﻟﺴﻔﺭﻩ ﻭﺍﺘﻨﻭﺭﺕ ﺍﻟﺠﻨﻴﻨـﻪ،‬ ‫‪‬ﺼ‬ ‫ﻤﻥ ﻜﺘﹾﺭ ﺍﻷﻨﻭﺍﺭ، ﻜﺎﻥ ﻜل ﻓﺭﻉ ﺸﺠﺭﻩ ﻟﻪ ﻋﻠﻰ ﺍﻷﺭﺽ ﻅـل‬ ‫ﹸ‬ ‫ﻭﺍﺘﻨﻴﻥ ﻭﺘﻼﺘﻪ ﻴﻔﺭﻭﺍ ﻤﻥ ﺍﻟﻨﺴﻤﻪ ﻭﻴﺘﻼﻗﻭﺍ.. ﻭﺍﻟﻭﺭﺩ ﺨﻑ ﻤـﻥ‬ ‫ﻟﻭﻨﻪ ﺯﻱ ﺍﻟﻠﻲ ﻨﻌﺴﺎﻥ ﻭﻤﺵ ﺠﺎﻱ ﻟﻪ ﻨﻭﻡ، ﻭﺴﻤﻙ ﺍﻟﺯﻴﻨﻪ ﻭﺍﺨﺩ‬ ‫‪‬‬ ‫ﺒﺭﺍﺤﻪ ﻓﻲ ﺍﻟﺒﺭﻜﻪ ﻭﻓﺎﻜﺭ ﻨﻔﺴﻪ ﺒﺎﻟﻨﻬﺎﺭ، ﻭﺍﻟﻁﻴﺭ ﺍﻟ ‪‬ﻐ ﹼﻰ ﻤﺘﻌﱠﻕ‬ ‫‪‬ﻠ‬ ‫ﻤﻨ‬ ‫٧٤‬

×