Apopseis teuxos 14

2,031 views

Published on

Published in: Technology, Business
0 Comments
1 Like
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

No Downloads
Views
Total views
2,031
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
10
Actions
Shares
0
Downloads
7
Comments
0
Likes
1
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Apopseis teuxos 14

  1. 1. Εξώφυλλο:Παναγιώτης ΚανελλόπουλοςΣτο Ελληνικό στρατιωτικό τυπογραφείο της Κορυτσάς (1940-1941).Συλλογή Εταιρείας Φίλων Παναγιώτη Κανελλόπουλου
  2. 2. ΤΕΥΧΟΣ 14 ΜΑΪΟΣ 2011
  3. 3. Σαμαράς εγκλωβίζει ΠαπανδρέουΟ αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας περίπου τετραγώνισε σελ. 12τον κύκλο: όξυνε την (ήδη έντονη) σύγκρουσή του με τηνκυβερνητική πολιτική, την ώρα που έβαλε πολύ ουσιαστικήπλάτη στην κυβέρνηση… Γ. Π. Μαλούχος - www.tovima.grΨάχνουν για συνενόχουςΟι εταίροι μας στην ευρωζώνη και το ΔΝΤ όχι μόνο επιμένουν σελ. 14αλλά ενισχύουν την εντελώς αποτυχημένη «συνταγή» τουΜνημονίου, γιατί δεν θέλουν να παραδεχθούν το λάθος τους…Την ίδια στιγμή με απίστευτο θράσος ζητούν από τα κόμματατης αντιπολίτευσης, κυρίως τη Νέα Δημοκρατία, να συναινέσειστο πρόγραμμα για να βγει η Ελλάδα από την κρίση... Ν. Μπέλλος - ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣΠαρά ταύτα αισιοδοξώΑπό παντού λαμβάνουμε μηνύματα απαισιοδοξίας. Για σελ. 16την Ελλάδα, για την οικονομία μας, για την Ευρώπη, γιατην ανθρωπότητα. Παρά ταύτα αισιοδοξώ. Συγκρατημένα,μετρημένα, με έντονο προβληματισμό, ναι. Αλλά αισιοδοξώ.Διότι μελετώ την πρόσφατη ιστορία μας και διδάσκομαι ότιξεπεράσαμε χειρότερες καταστάσεις…. Κ. Χολέβας - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΟ Μέτερνιχ Σοσιαλδημοκράτης: Η παρακμή της ευρω-παϊκής και η πτώση της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας σελ. 19Εν γένει, όλες οι σύγχρονες πολιτικές της σοσιαλδημοκρατίαςαποσκοπούν στο να εξευμενίσουν τον δήθεν πάνσοφοαλλά μισοκοιμισμένο δράκο – τις παγκόσμιες αγορές τουχρήματος. Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία έχει εξελιχθείστο νέο Μέτερνιχ, στο σκληρό πυρήνα της αντίδρασηςκαι της αντεπανάστασης, με ιδεολογικό τοτέμ μια δήθεντεχνοκρατική αλλά στην πράξη βαθιά συντηρητική θεώρησητου κόσμου… Η.Μ. - www.thepressproject.gr
  4. 4. Το θέατρο της ΜεταπολίτευσηςΈνα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας, συνεπικουρούμενο σελ. 24από μερίδα δημοσιογράφων και διανοουμένων, εξακολουθείνα αρνείται να αντικρίσει κατάματα τη ρίζα του προβλήματος:το απλό, δηλαδή, γεγονός πως το επίπεδο διαβίωσης που είχεκατακτήσει η χώρα τα τελευταία χρόνια δεν αντιστοιχούσεστον παραγόμενο πλούτο. Ο στρουθοκαμηλισμός αυτόςτρέφεται απευθείας από την ιδεολογία της Μεταπολίτευσης:πάντοτε φταίνε οι άλλοι… Σ. N. Kαλύβας - Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΗ κατάρρευση του ελληνικού κράτουςΣήμερα, η περίπτωση του ελληνικού κράτους δημιουργεί σελ. 27εύλογα ερωτήματα κατά πόσο το κράτος αυτό είναι σε θέσηνα τηρήσει τα υπεσχημένα του προς τους πολίτες ώστεη εξουσία του να γίνεται αποδεκτή από αυτούς και, με τησειρά τους, να ανταποκρίνονται και να αποδέχονται τιςυποχρεώσεις τους έναντί του, συμπεριλαμβανομένης και τηςαφοσίωσής τους… Μ. Ευρυβιάδης - ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣΑθήνα - Άγκυρα προετοιμάζουν το έδαφος για το επό-μενο βήμα σελ. 30Υπό τον μανδύα της κρίσης, που απομακρύνει την προσοχήαπό τα εθνικά θέματα, οι συνομιλίες για το Αιγαίο προχωρούνταχύτατα, χωρίς «κόκκινες γραμμές» από την Ελλάδα, χωρίςΑΟΖ και με πολλές «γκρίζες ζώνες»… Κ. Ι. Αγγελόπουλος – ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗΑποκρατικοποιήσεις: Το μεγάλο ζητούμενοΗ ΠΡΟΣΦΑΤΗ παρουσίαση του οικονομικού προγράμματος σελ. 36της Νέας Δημοκρατίας από τον Αντώνη Σαμαρά, γνωστήκαι ως Ζάππειο II, είχε πολλά στοιχεία με αυτό πουστην ακαδημαϊκή γλώσσα ονομάζουμε «οικονομικά τηςπροσφοράς». Δύο είναι οι βασικές θέσεις των «οικονομικώντης προσφοράς»… Π. Λιαργκόβας - ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
  5. 5. Ύφεση και μειωμένα φορολογικά έσοδα επιδείνωσαν τηνκρίση του χρέους σελ. 38Ενώ η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ανακοινώσει και, στησυνέχεια, η κυβερνητική πλειοψηφία να ψηφίσει τοπακέτο των μέτρων για το διάστημα 2012-2015, οι εαρινέςεκτιμήσεις της Στατιστικής Υπηρεσίας της Ε.Ε., της Euro-stat, αποτυπώνουν την παταγώδη αποτυχία των παρόμοιωνμέτρων που, κατ’ εντολή της τρόικας, εφαρμόστηκαν από τηνκυβέρνηση τους τελευταίους 12 μήνες, με αποτέλεσμα τηναύξηση του δημόσιου χρέους από το 127,1% το 2009 στο142,8% του ΑΕΠ το 2010… Μ. Γ. Δρεττάκης - ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΕπαναδιαπραγμάτευση του χρέους, τράπεζες και πτώχευση:Ερωτήματα που απασχολούν σελ. 40Η συζήτηση για την αναδιάρθρωση του χρέους ή τηνπτώχευση της Ελλάδας καλά κρατεί παρά τις αποφάσειςτης 24ης-25ης Μαρτίου και τις όποιες διαβεβαιώσεις του Ο.Ρεν περί του αντιθέτου. Σε όλη αυτήν την ένταση και τιςαντικρουόμενες πληροφορίες επισημαίνονται τα ακόλουθα… Δ. Μάρδας και Β. Πολυμένης - ellinikioikonomia.wordpress.comΠώς λειτουργεί το καζίνο των CDSΣύμφωνα με όσα δημοσιεύονται, τα διάφορα CDS αγοράζονται σελ. 42πλέον από τους κερδοσκόπους, μέσω των μεγάλων τραπεζώνκαι ασφαλιστικών εταιριών, οι οποίες είναι οι νόμιμοι«διαπραγματευτές» τους. Ουσιαστικά, βέβαια, πρόκειται για«στοιχήματα», τα οποία «εξαργυρώνονται» από τις τράπεζες(ασφαλιστικές εταιρίες) που τα πουλούν, εάν πράγματι ηχώρα χρεοκοπήσει… Β. Βιλιάρδος - ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣΤο «πάρτι» με τα ελληνικά CDS ξεκίνησε το καλοκαίριτου 2009 σελ. 46Τα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι το μεγάλο πάρτι στα CDSέγινε στο διάστημα από τον Ιούνιο του 2009 ώς τον Μάρτιοτου 2010, όταν η συνολική αξία των νέων συμβολαίωνέφτανε καθημερινά κατά μέσο όρο τα 450 εκατ. δολάρια… Π. Γαλιατσάτος - Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
  6. 6. Δύο στρατηγικές στη μάχη με την κρίσηΑπό την πρώτη στιγμή της μεγάλης χρηματοοικονομικής σελ. 50κρίσης προέκυψε διεθνώς μια έντονη αντιπαράθεση για τοντρόπο με τον οποίο θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί. Δύο ήτανοι βασικές προσεγγίσεις, η αμερικανική και η γερμανική:Η πρώτη επιδίωξε την έξοδο από την κρίση μέσω τηςδιεύρυνσης των ελλειμμάτων. Η δεύτερη είχε εντελώςαντίθετο προσανατολισμό: δημοσιονομική πειθαρχία μεσυρρίκνωση των ελλειμμάτων… Γ. Ι. Μαύρος - ΗΜΕΡΗΣΙΑΤι δουλειά κάνουν οι συνδικαλιστέςΣύμφωνα με τη θεωρία η δουλειά των συνδικαλιστών είναι σελ. 56η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και ηπροστασία τους από τις αυθαιρεσίες του εργοδότη. Σύμφωνα,όμως, με την εμπειρία η δουλειά των συνδικαλιστών είναι ηπροστασία των συντεχνιακών συμφερόντων και η προώθησητων δικών τους προσωπικών φιλοδοξιών… Θ. Λιανός – ΤΟ ΒΗΜΑΗ κρίση του συνδικάτουΣτην ευρωπαϊκή ιστορία των δύο προηγούμενων αιώνων, το σελ. 58συνδικάτο συνδέθηκε με τη συλλογική πάλη των εργαζομένωνγια την κοινωνική χειραφέτηση… Σήμερα φαίνεται νακυριαρχούν συμφέροντα και ιδεολογίες που υποβαθμίζουν τορόλο και τη δύναμη της εργασίας... Θ. Γιαλκέτσης - ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΟ μονοπωλιακός συνδικαλισμός και η ωφελιμότητά του… σε μια ευνομούμενη κοινωνία, αφενός μεν οι υποχρεώσεις σελ. 63και τα δικαιώματα των πολιτών και των συλλογικών φορέωναυτών θα πρέπει να διαμορφώνονται με βάση την «αρχή τηςισότητας», αφετέρου δε οι νόμοι και οι βασικές αρχές δικαίουθα πρέπει να εφαρμόζονται σε όλους με τον ίδιο τρόπο... Ι. Ληξουριώτης - Athens Review of Books
  7. 7. Η διαχείριση της εκτέλεσης του Οσάμα Μπιν ΛάντενΥπάρχει διχασμός στη Δύση για τη διαχείριση της νίκης επί σελ. 74του υπ’ αριθμόν ένα εχθρού της. Η ηθική του Ομπάμα δεν τουεπιτρέπει να δώσει στη δημοσιότητα την εικόνα του άγριουφόνου… Η κυνική ηθική των άλλων, όμως, θεωρεί ότι έτσι στησυλλογική μνήμη θα μείνει η εικόνα του χαμογελαστού Οσάμα.Γι’ αυτό καλύτερα να μείνει η εικόνα του παραμορφωμένου... Γ. Χ. Παπασωτηρίου – Η ΒΡΑΔΥΝΗΗ αραβική άνοιξη σημαίνει …χειμώνα για τους Χριστιανούς… Πριν όμως αγκαλιάσει τη συριακή επανάσταση, ο πρόεδρος σελ. 76Ομπάμα θα πρέπει να αναρωτηθεί τι θα συμβεί στουςΧριστιανούς της χώρας αν αναλάβουν οι Μουσουλμάνοι.Στο Ιράκ, οι Σιίτες εκμεταλλεύτηκαν την ελευθερία τους γιανα κυνηγήσουν τους Σουνίτες, ενώ η αλ Κάιντα κυνήγησετους Χριστιανούς... P. J. Buchanan - www.antinews.grΟ υπερτιμημένος κ. ΝταβούτογλουΤα μέσα τον περιγράφουν ως τον Κίσινγκερ της Τουρκίας… σελ. 79Ο λόγος, βεβαίως, για τον Αχμέτ Νταβούτογλου, τον υπουργόΕξωτερικών της Τουρκίας. Είναι όμως έτσι; Ας πάρουμε τοπερίφημο δόγμα του περί μηδενικών προβλημάτων με τουςγείτονες. Η πραγματικότητα το έχει διαψεύσει οικτρά… Ά. Μ. Συρίγος - ΕΘΝΟΣΑραβική άνοιξη = Τουρκικός χειμώναςΈνας από τους πολλούς μύθους που γκρέμισε η αραβική σελ. 81άνοιξη είναι και ο μύθος της τουρκικής εξωτερικής πολιτικήςστην εποχή του Ερντογάν. Στη πραγματικότητα όμως οι νέο-Οθωμανοί δυσκολεύονται να διαχειριστούν τη πολιτική τηςπεριοχής, όπως δυσκολεύονταν και οι Σουλτάνοι πρόγονοίτους…. Foreign Policy - www.antinews.gr
  8. 8. Ο πολιτικός Παναγιώτης ΚανελλόπουλοςΕίναι αδύνατο να κριθή ως πολιτικός ο Παναγιώτης σελ. 86Κανελλόπουλος, χωρίς να ενταχθή η πολιτική δράση τουμέσα στα πλαίσια της όλης πολυσύνθετης προσωπικότητάςτου, αλλά και να εντοπισθή μέσα στα χρονικά όρια μιαςσυγκλονιστικής εποχής, σε εθνική και σε παγκόσμιακλίμακα, πού σφραγίσθηκε κυριολεκτικά από τής συνέπειεςενός παγκόσμιου πολεμικού σεισμού. Κ. Μ. ΚαλλίαςΟ Παναγιώτης Κανελλόπουλος μέσα απ’ την «Ιστορίατου Ευρωπαϊκού Πνεύματος» σελ. 94Στή διάρκεια μιας πενηνταετίας με τα ανεπανάληπτα έργατου, αναδείχτηκε ο νεότερος απ’ τους μεγάλους διδασκάλουςτου Έθνους. Ή «Ιστορία του ευρωπαϊκού πνεύματος» θαπαραμένει «μέγιστον μάθημα»… Τ. ΑθανασιάδηςΠαναγιώτης Κανελλόπουλος: Ο Πολιτικός και ΔιανοούμενοςΠοιο ήταν το κίνητρο που ώθησε τον Παναγιώτη σελ. 97Κανελλόπουλο να στραφεί στην ενεργό πολιτική; Αναμφίβολα,η πνευματική του ιδιοσυστασία δεν αντέφασκε, αλλά,αντίθετα, εναρμονιζόταν με την αντίληψη ότι η ενασχόλησημε τα κοινά αποτελεί καθήκον, «δέον» υπέρτατο… Κ. ΣβολόπουλοςΤο ιστορικό νόημα του Ελληνικού ΈθνουςΠολλές φορές είχα σκεφθεί ότι θα ‘πρεπε να αναζητήσω το σελ. 100νόημα που έχει το «Ελληνικόν». Μέσα μου το αναζητώ ήμάλλον το ζω αδιάκοπα, όπως το ζουν όλοι οι Έλληνες, χωρίςκαν να το αναζητούν. Υπάρχει αυτονόητο μέσα μας, όπωςυπάρχουν στους καρπούς ενός δένδρου -και στους χυμούςτων καρπών- οι ρίζες του. Το σιωπηλό, όμως, τούτο βίωμαπρέπει να παίρνει κάθε τόσο και τη μορφή του Λόγου… Π. Κανελλόπουλος
  9. 9. «Ένα “όχι” που βγήκε από μια βαθιά πεποίθηση, είναι πολύ καλύτερο - και πιομεγαλειώδες - από ένα “ναι” που ειπώθηκε για να ευχαριστήσει ή, χειρότερα, γιανα αποφύγει φασαρίες»Μαχάτμα Γκάντι
  10. 10. ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΝΔ Σαμαράς εγκλωβίζει ΠαπανδρέουΤου Γεώργιου Π. ΜαλούχουΧ θες ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας περίπου τετραγώνισε τον κύκλο: όξυνε την (ήδη έντονη) σύγκρουσή του με την κυβερνητικήπολιτική, την ώρα που έβαλε πολύ ουσιαστική πλάτη στην κυβέρνηση.Αρνήθηκε με πάθος τη συναίνεση εκεί που του τη ζητούσαν, για να τηνπροσφέρει απλόχερα εκεί που δεν την ήθελαν, διεμβολίζοντας το ΠΑΣΟΚ,χτυπώντας στο πιο βαθύ του κέντρο… Το σχήμα είναι φοβερά ενδιαφέρον:η ΝΔ εγκλωβίζει το ΠΑΣΟΚ, δίνοντας του διέξοδο!Το πρόγραμμα που παρουσίασε χθες ο Αντώνης Σαμαράς έχει δύοξεκάθαρα διακριτά σκέλη. Το ένα είναι αυτό που βρίσκεται σε κάθετη«σύγκρουση» με την ασκούμενη οικονομική πολιτική, σκέλος που θααπαιτούσε εκλογές και νίκη της Ν.Δ. για να κριθεί στην πράξη: φόροι,ασθενείς κοινωνικές ομάδες κ.ο.κ. και το οποίο η κυβέρνηση έσπευσενα απαξιώσει, λες και οι μεγάλες… «επιτυχίες» της, της επιτρέπουν κάτιτέτοιο.Όμως, υπάρχει και το άλλο σκέλος, αυτό που, στην πράξη στηρίζει τηνκυβέρνηση - και κυρίως τη χώρα -, υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι ηκυβέρνηση θα θελήσει επιτέλους να κάνει κάτι πέρα από τα λόγια στιςΔΕΚΟ – γιατί αν δεν θελήσει, η στήριξη αυτή λειτουργεί αντίστροφα:εκθέτει. Και αυτό το σκέλος δεν απαιτεί εκλογές: αν το θέλει η κυβέρνηση,μπορεί να λειτουργήσει αμέσως, σήμερα το πρωί.Η «πλάτη» που βάζει από χθες η Νέα Δημοκρατία στην υπόθεση τωνΔΕΚΟ, με κορυφαίο παράδειγμα τη ΔΕΗ, είναι πρωτοφανής. Και στερείτην κυβέρνηση από κάθε δικαιολογία για καθυστερήσεις και ολιγωρίες.Και δεν ήταν μόνον η ΔΕΗ, αλλά όλος ο δημόσιος «επιχειρηματικός»τομέας επί του οποίου κυριαρχεί το ΠΑΣΟΚ δια των συνδικαλιστών του:Από τις εικόνες των προσώπων τους είναι βέβαιο ότι οι παριστάμενοι στοΖάππειο συνδικαλιστές κ.κ. Παπασπύρος και Παναγόπουλος ένιωσανότι κάτι νέο και σημαντικό συμβαίνει όταν άκουσαν την επίθεση Σαμαράστους «τσιφλικάδες» των ΔΕΚΟ...Εν τω μεταξύ, αν η κυβέρνηση προχωρούσε σε αυτό το κομμάτι, δεν είναιαπίθανο να ήταν σε θέση να πετύχει ακόμα και βελτίωση των όρων τουμνημονίου συνολικότερα, καθώς πληθαίνουν διαρκώς οι φωνές που μέσαστην Ευρώπη μιλούν για την ύφεση που προκάλεσε το μνημόνιο στηνΕλλάδα, αλλά η έλλειψη αποτελεσματικότητας μπλοκάρει κάθε δυνατότητα12
  11. 11. 1. ΠΟΛΙΤΙΚΗσυζήτησης. Στην ουσία, αυτό ακριβώς το μήνυμα έστειλε χθες και η ίδια ηΕυρώπη: αλλάξτε, για να συζητήσουμε εκ νέου…Όταν στην κατάσταση κρίσης που περνάμε ο κ. Παπανδρέου δεν μπορείνα κάνει στην άκρη 3 συνδικαλιστές, ποιος να μας πάρει πλέον σοβαρά καιγια ποιο λόγο; Με ποια λογική κανείς να συζητήσει άλλους όρους, όταντο αυτονόητο καθίσταται αδύνατο; Αν είχε πετύχει σε αυτό το κομμάτι, ηχώρα θα είχε τη νομιμοποίηση να ζητήσει αλλαγές, ειδικά στην κατεύθυνσητης ανάπτυξης. Κι αυτή είναι η εσωτερική διασύνδεση του πρώτου και τουδεύτερου σκέλους του προγράμματος της Ν.Δ.Αντίστοιχη ήταν άλλωστε και η λογική της παρέμβασης Λοβέρδου,που βλέπει τον εαυτό του σε ρόλο επίδοξου πρωθυπουργού ευρύτερηςσυναίνεσης σε κυβέρνηση σωτηρίας. Κι εδώ, ο Αντώνης Σαμαράς έκανεχθες μια ενδιαφέρουσα «χάρη» στην κυβέρνηση: δεν πήρε τη μπάλα απόεκεί που την πέταξε ο Λοβέρδος, αν και θα μπορούσε…Έλα όμως που η κυβέρνηση δεν θέλει να προχωρήσει στην υπόθεση τωνΔΕΚΟ! Η κυρία Μπιρμπίλη έχει από καιρό ξεκαθαρίσει, μαζί και μεάλλους συναδέλφους της, ότι δεν έχει καμία διάθεση να υποστηρίξει τηνπώληση της ΔΕΗ και άλλων εταιριών του δημοσίου. Έχει αναλάβει τηναποστολή να κρατάει τα «μπόσικα» με τους πράσινους συνδικαλιστές γιανα μην κηρύξουν τον πόλεμο στον κ. Παπανδρέου και τους χαϊδεύει κατάκαιρούς με διάφορες τοποθετήσεις που τους αρέσουν να ακούνε…Από χθες, τα προσχήματα αυτά καταρρέουν. Η κυβέρνηση δεν έχει πλέονκανένα άλλοθι να καθυστερεί: δεν την πιέζουν μόνον οι υφιστάμενεςδεσμεύσεις της, δεν την πιέζει μόνον η τρόικα, τώρα την πιέζει και η στάσητης Νέας Δημοκρατίας. Πρέπει να προχωρήσει. Μετά τον διεμβολισμόΣαμαρά, ο κ. Παπανδρέου, είναι πλέον αναγκασμένος να πάρει διαζύγιοαπό τον κ. Φωτόπουλο, αν θέλει να επανακτήσει κάποιο έστω τμήμα τηςαξιοπιστίας του.Αν επιτέλους ήρθε η ώρα που εννοούμε πια αυτά που λέμε, αν πράγματιέχουμε καταλάβει που βρισκόμαστε και πόσο κινδυνεύουμε, για τονπρωθυπουργό, ιδού η Ρόδος: Η κυβέρνηση πρέπει να κινηθεί σήμερα κιόλας για να σπάσει αυτό το φοβερό απόστημα. Ο πρωθυπουργός δεν έχειπια άλλοθι. Οφείλει να προχωρήσει. Θα το κάνει; Πιθανότατα, όχι… www.tovima.gr - 13/05/2011 13
  12. 12. ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΝΔ Ψάχνουν για συνενόχουςΤου Νίκου ΜπέλλουΟ ι εταίροι μας στην ευρωζώνη και το ΔΝΤ όχι μόνο επιμένουν αλλά ενισχύουν την εντελώς αποτυχημένη «συνταγή» του Μνημονίου, γιατίδεν θέλουν να παραδεχθούν το λάθος τους. Σκληρά δημοσιονομικάμέτρα και εκποίηση της κρατικής περιουσίας με συνοπτικές διαδικασίεςβρίσκονται στο νέο «πακέτο» που θα ανακοινωθεί τις αμέσως επόμενεςμέρες.Την ίδια στιγμή με απίστευτο θράσος ζητούν από τα κόμματα τηςαντιπολίτευσης, κυρίως τη Νέα Δημοκρατία, να συναινέσει στο πρόγραμμαγια να βγει η Ελλάδα από την κρίση. Να συναινέσουν δηλαδή σε μιαπολιτική που έχει οδηγήσει την οικονομία σε πρωτοφανή ύφεση και σεστρατιές ανέργων.Ο επίτροπος Ολι Ρεν και ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ Ζαν-ΚλοντΓιούνκερ επικαλούνται τις περιπτώσεις της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας,ισχυριζόμενοι ότι στις χώρες αυτές τα πολιτικά κόμματα συμφώνησαν σταπρογράμματα προσαρμογής.Πρόκειται για μεγάλη ανακρίβεια. Στη μεν Πορτογαλία τα τρία μεγάλαπολιτικά κόμματα συμφώνησαν με τους στόχους του προγράμματος γιατον απλούστατο λόγο ότι είχαν ενεργό συμμετοχή στις διαπραγματεύσειςμε την Κομισιόν και το ΔΝΤ. Μάλιστα, πέτυχαν την προστασία τωνχαμηλών εισοδημάτων, υποχρεώνοντας την Τρόικα να εγκαταλείψειακραίες απαιτήσεις.Στην Ιρλανδία η νέα κυβέρνηση επαναδιαπραγματεύθηκε το Μνημόνιο,πέτυχε την αύξηση του εισοδήματος των οικονομικά ασθενεστέρων,διεκδικεί μείωση του επιτοκίου δανεισμού, ενώ δεν ενέδωσε στις πιέσειςτων Ευρωπαίων για αύξηση του συντελεστή φορολογίας στα κέρδη τωνεπιχειρήσεων.Στην Ελλάδα ούτε η Νέα Δημοκρατία ούτε κάποιο άλλο πολιτικό κόμμαδιαπραγματεύθηκε με την Τρόικα το Μνημόνιο. Η κυβέρνηση αποδέχθηκεό,τι της ζητήθηκε τον περασμένο Μάιο και φυσικά το πρόγραμμα εξελίχθηκεσε φιάσκο. Τώρα οι εταίροι επιβάλουν τα νέα μέτρα, επιμένοντας στην ίδιατακτική και αρνούμενοι οποιαδήποτε αλλαγή πορείας. Απλώς αναζητούνσυνενόχους πιστεύοντας ότι η συναίνεσή τους θα διευκολύνει την εφαρμογήακόμη πιο σκληρών μέτρων λιτότητας.14
  13. 13. 1. ΠΟΛΙΤΙΚΗΟ πρόεδρος της Ν.Δ. απαντάει το αυτονόητο, δηλαδή ότι δεν μπορεί νασυναινέσει σε μια πολιτική που επιδεινώνει την κατάσταση της χώρας καιφυσικά δεν τη βγάζει από την κρίση.Οι «εμπνευστές» του Μνημονίου πήραν το μήνυμα ότι η συναίνεση δενμπορεί να αποτελεί προϊόν εκβιαστικών διλημμάτων. Δεν έχουν παρά ναπαραδεχθούν δημόσια ότι το σημερινό Μνημόνιο οδηγεί σε αδιέξοδο καινα δεχθούν τις αλλαγές εκείνες που θα βγάλουν τη χώρα από το τούνελ.Ιδού η Ρόδος... ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ – 21/05/2011 15
  14. 14. ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΝΔ Παρά ταύτα αισιοδοξώΤου Κωνσταντίνου Χολέβα*Α πό παντού λαμβάνουμε μηνύματα απαισιοδοξίας. Για την Ελλάδα, για την οικονομία μας, για την Ευρώπη, για την ανθρωπότητα. Ειδικάστον μέσο Έλληνα καλλιεργείται από διάφορες πλευρές η αίσθηση ότιτα χειρότερα δεν τα έχουμε δει ακόμη. Η αυτοπεποίθηση του Νεοέλληνακινδυνεύει να καταρρεύσει τελείως. Και οι λόγοι είναι πολλοί. Ακούμετους δανειστές μας να μάς απειλούν, βλέπουμε υπαλλήλους διεθνώνΟργανισμών να ελέγχουν κάθε τομέα της δημόσιας ζωής σαν να είμαστετο προτεκτοράτο του 1830, παρατηρούμε καταστήματα να κλείνουν,διαβάζουμε απειλές για απολύσεις. Η Ευρώπη στερείται μεγάλωνηγετών και οι υπερεθνικοί οργανισμοί διοικούνται από ανθρωπάκιαπου δεν μπορούν να τιθασεύσουν τον ... ερωτισμό τους.Παρά ταύτα αισιοδοξώ. Συγκρατημένα, μετρημένα, με έντονοπροβληματισμό, ναι. Αλλά αισιοδοξώ. Διότι μελετώ την πρόσφατη ιστορίαμας και διδάσκομαι ότι ξεπεράσαμε χειρότερες καταστάσεις. Θυμίζω ότιτο 1893 ο Χαρίλαος Τρικούπης φώναξε μέσα στην Βουλή το περίφημο:Δυστυχώς επτωχεύσαμεν! Είχε στείλει προηγουμένως τον ΥπουργόΟικονομικών Θεοτόκη στη Μ. Βρετανία για να ζητήσει δάνειο και οιΒρετανοί απαίτησαν να ελέγχουν πλήρως την εξωτερική μας πολιτικήως προϋπόθεση κάθε οικονομικής βοήθειας. Ο υπερήφανος Τρικούπηςδεν έκανε υπόγειες διαβουλεύσεις, όπως κάποιοι σύγχρονοι πολιτικοίμας έκαναν με τον Στρως Καν. Ούτε αμφιταλαντεύθηκε. Δεν θέλησε νααπεμπολήσει το Μακεδονικό, το Κρητικό και τα άλλα εθνικά ζητήματαστο όνομα της οικονομικής κρίσης. Ενώ στην εποχή μας κάποιοι άλλοιδηλώνουν στο εξωτερικό ότι δεν βλάπτει να χάσουμε μερικά τετραγωνικάεθνικού εδάφους αρκεί να περνάμε καλά και να έχουμε ειρήνη με τουςγείτονες. Ο Χ. Τρικούπης προτίμησε να μην παραχωρήσει την εθνική μαςαξιοπρέπεια και να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Θα μπορούσε ναπει «λεφτά υπάρχουν», αλλά δεν το έκανε. Έμεινε στην ιστορία με θετικόπρόσημο διότι είπε ειλικρινέστατα ότι «λεφτά δεν υπάρχουν».Μετά από τέσσερα χρόνια ακολούθησε ο εν μέρει ατυχής πόλεμος του 1897.Στο μεν στρατιωτικό πεδίο πράγματι υποχωρήσαμε έναντι των Τούρκωνπλην του Σμολένσκη στο Βελεστίνο. Όμως στο διπλωματικό πεδίοκερδίσαμε την διεθνή αναγνώριση της Αυτονομίας της Κρήτης, που ήταντο πρώτο βήμα για την Ένωση. Το επόμενο έτος επεβλήθη στην Ελλάδαο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος, ο ΔΟΕ, που τηρουμένων των αναλογιώνήταν η τρόϊκα της εποχής. Άγγλοι, Γάλλοι, Αυστριακοί, Γερμανοί, Ιταλοί16
  15. 15. 1. ΠΟΛΙΤΙΚΗκαι Ρώσοι εγκαταστάθηκαν σε όλα τα κρατικά μονοπώλια, όπωςτα σπίρτα, το αλάτι κ.α και έπαιρναν κατ’ ευθείαν από την πηγή ταχρήματα για τους ξένους δανειστές μας. Παρ’ όλα αυτά τα προβλήματακαι την απογοήτευση από τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, ημικρή πτωχευμένη και καθημαγμένη Ελλάδα κατόρθωσε το 1903-1908να συντηρήσει έξω από τα τότε σύνορά της έναν διμέτωπο ΜακεδονικόΑγώνα εναντίον Τούρκων και Βουλγάρων και το κυριώτερο: Κατόρθωσενα διαφυλάξει την ελληνικότητα της Μακεδονίας.Και όχι μόνον αυτό. Μέσα σε λίγα χρόνια αυτή η προβληματική Ελλαδίτσα,με τον ΔΟΕ να βάζει το χέρι στην τσέπη του κάθε Έλληνα, κατόρθωσε ναανοίξει τα φτερά τα πρωτινά της τα μεγάλα (Κωστής Παλαμάς) και ναπραγματοποιήσει το μεγάλο άλμα των Βαλκανικών Πολέμων. Το 1912-13 η Ελλάς έδιωξε τους Τούρκους από την Ήπειρο, τη Μακεδονία, τα νησιάτου Β. Αιγαίου και την Κρήτη, ενώ έθεσε τις βάσεις για τη απελευθέρωσητης Θράκης. Οι Έλληνες του 1893-1912 κατόρθωσαν την κρίση να τηνμετατρέψουν σε ευκαιρία. Τα οικονομικά προβλήματα τους φιλοτίμησαν,τους φανάτισαν με την καλή έννοια, τους προέτρεψαν να μεγαλουργήσουνκαι να αποδείξουν ότι είναι άξιοι φορείς ενός μεγάλου ονόματος καιικανοί για ένα καλύτερο μέλλον. Όμως τότε οι διανοούμενοι του Έθνουςπρόβαλλαν και υποστήριζαν τη συνέχεια του Ελληνισμού και τόνωναντο εθνικό φρόνημα. Ο Κωστής Παλαμάς, ο Ίων Δραγούμης, ο ΑλέξανδροςΠαπαδιαμάντης, η Πηνελόπη Δέλτα και πολλοί άλλοι προετοίμασαν τοναπλό Έλληνα πολίτη να γίνει ο συνεργάτης και συντονιστής των γηγενώνΜακεδονομάχων και στη συνέχεια να γίνει ο ενθουσιώδης στρατιώτης του1912-13. Σήμερα υπερπροβάλλονται ορισμένοι διανοητές που καλλιεργούντην εθνική απαισιοδοξία, την περιφρόνηση προς το νεοελληνικό κράτος,την αμφισβήτηση της συνέχειας του Ελληνισμού. Ας τους παραμερίσουμεκαι ας ανοίξουμε τον δρόμο για επιστήμονες, για διανοητές και βεβαίωςγια πολιτικούς, οι οποίοι πιστεύουν στις δυνάμεις του Ελληνισμού, πουδεν υποκλίνονται δουλοπρεπώς μπροστά σε κάθε Ανάν, Στρως Καν καιΝταβούτογλου, που ακολουθούν την αξιοπρεπή γραμμή του Χ. Τρικούπηκαι δεν υποχωρούν στα εθνικά θέματα με πρόσχημα την οικονομικήδυσπραγία.Αισιοδοξώ σκεπτόμενος ότι η πτωχευμένη Ελλάδα των αρχών τουπροηγουμένου αιώνος οδηγήθηκε στην εθνική αναγέννηση τωνΒαλκανικών Πολέμων. Αισιοδοξώ διότι μετά τη Μικρασιατική καταστροφήαπορροφήσαμε με ταχύτητα και επιτυχία 1,5 εκατομμύριο προσφύγωναδελφών μας και αξιοποιήσαμε την πνευματική και εμπορική τους ικμάδα.Αισιοδοξώ διότι μετά τη δραματική δεκαετία 1940-1950 βγάλαμε δύοΝομπελίστες, τον Σεφέρη και τον Ελύτη, έναν παγκοσμίου ακτινοβολίας 17
  16. 16. ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΝΔεπιστήμονα όπως ο Γ. Παπανικολάου, δύο μουσικοσυνθέτες με οικουμενικήακτινοβολία όπως ο Μάνος Χατζηδάκης και ο Μίκης Θεοδωράκης.Αναβαπτισθήκαμε στις ελληνορθόδοξες ρίζες μας με τη βοήθεια του ΦώτηΚόντογλου, του Γέροντος Παϊσίου κ.ά., και ταυτοχρόνως γίναμε πλήρεςμέλος της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογενείας με κύριο εφόδιο τη σπουδαίαεμπορική ναυτιλία μας. Ως Ορθόδοξος και ως Έλληνας δικαιούμαι νααισιοδοξώ.*Πολιτικός Επιστήμων ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ - 29/05/201118
  17. 17. 1. ΠΟΛΙΤΙΚΗ Ο Μέτερνιχ Σοσιαλδημοκράτης:Η παρακμή της ευρωπαϊκής και η πτώση της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας.Του Η.Μ.Q uell dommage! Τι κρίμα. Ήταν τόσο όμορφη ιδέα, ζυγισμένη και φρόνιμη και ασφαλής. Η σοσιαλδημοκρατία, ένας κομψός μεταπολε-μικός συμβιβασμός: η αριστερά θα δεχόταν να εγκαταλείψει τις πιέσεις τηςγια να αλλάξουν οι δομές και οι θεσμοί της παραγωγής και της εξουσίαςστην Ευρώπη και σε αντάλλαγμα θα έπαιρνε ένα δυνατό κράτος που θααναδιένειμε αναδρομικά μέσω φόρων και κοινωνικών υπηρεσιών σεβαστόμερίδιο από τα κέρδη των πλούσιων. Τι καλά, μαγικά, όλοι ευχαριστημένοι.Ας γίνουμε λοιπόν όλοι φαντασιακοί (γιατί οι πραγματικοί έχουν σοβαράπαράπονα) Σουηδοί. Ακόμα και στην Αμερική, η κυρίαρχη φιλελεύθερηδιανόηση στα Πανεπιστήμια προσχώρησε: Η Θεωρία της Δικαιοσύνης τουJohn Rawls είναι πιθανότατα η ισχυρότερη φιλοσοφική τεκμηρίωση τηςσοσιαλδημοκρατίας που γράφτηκε ποτέ. Σε ένα τόσο νοικοκυρεμένο καιδίκαιο σύστημα, τι θα μπορούσε άραγε να πάει στραβά;Το πρώτο πρόβλημα, είναι αυτό που παραδέχονται ιστορικά και οι ίδιοιοι σοσιαλδημοκράτες, ότι δηλαδή οι πλούσιοι φροντίζουν έντεχνα ναμην τηρούν τη συμφωνία. Δεν κάθονται ήσυχοι, ακίνητοι βρε αδερφέ,να τους φορολογήσουμε. Προσλαμβάνουν δικηγόρους, φοροτεχνικούς,δημοσιογράφους, μπράβους, ελβετούς τραπεζίτες, διαφημιστές καιαγοράζουν τα ΜΜΕ και τις ομάδες ποδοσφαίρου και κάνουν στενή παρέαμε πολιτικούς, δημάρχους, δικαστές, μεγαλοσυνδικαλιστές.Επίσης έχουν την καταστροφική συνήθεια να προτιμούν τα σίγουρα καιβαρετά κέρδη από τα επικά και αμφίβολα: Προτιμούν είτε να γίνουνρεντιέρηδες είτε να αντιγράψουν εκ του ασφαλούς μια κοινότοπημεταφερόμενη από άσχετο περιβάλλον συνταγή – που ονομάζουν BestPractice. Από καινοτομία, από δημιουργικότητα, από προσαρμογή στακαθ’ ημάς, ελάχιστα και αναιμικά και προσχηματικά.Τι να κάνουν και οι έρμοι οι σοσιαλδημοκράτες πολιτικοί, δωροδοκούνσυστηματικά επί δεκαετίες τους πλούσιους με επιχορηγήσεις καιθαλασσοδάνεια και άδειες τηλεόρασης και προνομιακές αναθέσεις μπαςκαι φέρουν λίγη ανάπτυξη μέσω του θρυλούμενου επιχειρηματικού τουςδαιμόνιου – αλλά αυτοί δεν τραβάνε…Το δεύτερο πρόβλημα των σοσιαλδημοκρατών είναι οι ψηφοφόροι τους,που επιμένουν να τηρηθεί θρησκευτικά η συμφωνία. Και όταν αυτό δεν γί- 19
  18. 18. ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΝΔνεται, προσπαθούν μέσα στην απελπισία τους να μιμηθούν τουςπλούσιους: να γίνουν κι αυτοί (έστω μικροί και ταπεινοί) ρεντιέρηδες. Ναεξασφαλίσουν τιμής ένεκεν μια θέση στον ήλιο, να στείλουν τα παιδιάτους στα πανεπιστήμια μπας και γίνει πράξη η καταπαγωμένη κοινωνικήκινητικότητα, να περάσουν με πολιτικό μέσο το γείτονά τους στον άπονοαγώνα – στο rat race. Άλλωστε, είναι φυσικό στη δημοκρατία όσοιχάνουν και καταπιέζονται στην οικονομία να αντεπιτεθούν στο πεδίο τηςπολιτικής. Θα φτιάξουν κι αυτοί ομάδες πίεσης, θα κατέβουν στο δρόμο,θα περιχαρακωθούν στις λεγόμενες συντεχνίες, θα αδιαφορήσουν για τουςκαταφρονεμένους συναδέλφους τους στη σκιώδη οικονομία, δεν θα κάνουντόπο στους νέους, θα αγαπήσουν μόνο τα βασανισμένα κεκτημένα τους.Μάλιστα, κύριε, αντιστέκονται κι ας ορίζεται ο αγώνας τους ως λαϊκισμόςκι ας τους κοροϊδεύουν με ηθοπλαστικά χρονογραφήματα αλά παλαιά οιβολεμένοι αναλυτές και οι παρατρεχάμενοι. Κι ας τους βρίζουν κάποιοιδεινόσαυροι σοσιαλδημοκράτες (;) πολιτικοί, ως κοπρίτες. Μόνο που,φευ, η αντίστασή τους είναι άγονη. Σκεφτείτε μόνο ότι την καταπίεζανμε ευχέρεια για μια τουλάχιστον δεκαετία στην Ελλάδα, με μόνα όπλα τοδήθεν εκδημοκρατισμό της πίστωσης (καταναλωτικά δάνεια και κάρτες)και τα πολυτραγουδισμένα επιδόματα και την παραμυθία του ώριμου (!)χρηματιστηρίου και του Ευρώ.Το τρίτο πρόβλημα της σοσιαλδημοκρατίας είναι το προφανές, αλλάδυστυχώς δεν το βλέπει κανένας θιασώτης της. Το πρόβλημα είναι ότιμετά τον μεταπολεμικό συμβιβασμό η σοσιαλδημοκρατία υιοθέτησε τοπρόγραμμα των αντιπάλων της!!! Ακόμα κι αν για ένα διάστημα κράτησετην ιδεολογία της (τώρα τη χάνει κι αυτήν), απέκτησε το πολιτικό καιοικονομικό πρόγραμμα των εχθρών της – απλά το εξανθρώπισε με πολλήζάχαρη. Υιοθέτησε δηλαδή την κατεστημένη αλλά επιστημονικά αστήριχτηάποψη ότι η οικονομία της αγοράς έχει μία και μόνο μία θεσμική έκφανση– ότι δεν μπορεί να στηθεί με πολλούς διαφορετικούς συνταγματικούςτρόπους και νομικές διευθετήσεις. Έτσι π.χ. κατέληξε να θεωρεί δεδομένοτο χρηματο-οικονομικό καζίνο και την ουσιαστική απαλλαγή τωντραπεζών από τη δραστηριότητα που συνιστά το βασικό λόγο ύπαρξήςτους: τη δρομολόγηση των αποταμιεύσεων στην παραγωγική διαδικασία.Οι τράπεζες ξεφαντώνουν πλέον ρέμπελες στη διεθνή αρένα, αλλάδυστυχώς εξακολουθούν να πεθαίνουν (άρα και να στοιχίζουν) στη χώρατους. Ταυτόχρονα, το κράτος δωροδοκεί τους πλούσιους ιδιώτες, μπαςκαι φιλοτιμηθούν και φέρουν την ανάπτυξη - όπως μόνο αυτοί υποτίθεταιξέρουν. Η όλο και πιο περιορισμένη αναδιανομή δεν μπορεί να προσφέρειούτε κοινωνικά περιεκτική ανάπτυξη ούτε και χαλάρωση μιας άκαμπτηςιεραρχικής οικονομίας.20
  19. 19. 1. ΠΟΛΙΤΙΚΗΕν γένει, όλες οι σύγχρονες πολιτικές της σοσιαλδημοκρατίας αποσκοπούνστο να εξευμενίσουν τον δήθεν πάνσοφο αλλά μισοκοιμισμένο δράκο –τις παγκόσμιες αγορές του χρήματος. Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατίαέχει εξελιχθεί στο νέο Μέτερνιχ, στο σκληρό πυρήνα της αντίδρασηςκαι της αντεπανάστασης, με ιδεολογικό τοτέμ μια δήθεν τεχνοκρατικήαλλά στην πράξη βαθιά συντηρητική θεώρηση του κόσμου. Έτσι ακριβώςχάνει και το στοίχημα της μετα-φορντικής παραγωγικής δικτύωσης καισπρώχνει τους ψηφοφόρους της προς τα ακραία δεξιά, ιδεολογικά σαφώςπιο καυτά, σχήματα. Επιχείρησε με άλλα λόγια να φέρει στην πολιτικήτο Μεγάλο Ύπνο, αλλά αντί αυτού πέτυχε το Μεγάλο Αποχαιρετισμό.Βέβαια κράτησε το καλό της όνομα: είναι τόσο εύκολο να φαίνεσαιρεαλιστής, όταν δέχεσαι τα πάντα...Στην Ελλάδα μάλιστα η σοσιαλδημοκρατία έκανε και ένα βήμαπαραπάνω: αυτοκτόνησε. Όχι επειδή πήρε τα σκληρά και άπονα δανεικάτου Μνημονίου. Αυτό ήταν μεν λάθος, αλλά ανθρώπινο. Η συντεταγμένηάμεση χρεωκοπία ή μια πιο σκληρή διλημματική διαπραγμάτευση ή ηομαλή έξοδος από την Ευρωζώνη (έστω και προσωρινή), αν και ορθότερεςαντικειμενικά και σαφώς πιο αναπτυξιακές λύσεις (όπως πληθώρακορυφαίων πανεπιστημιακών σε Ευρώπη και Αμερική επέμενε – ΝτάνιΡόντρικ, Ρομπέρτο Ούνγκερ, Ρικάρντο Χάουσμαν, Ρίτσαρντ Φρίμαναπό το Χάρβαρντ, Σάιμον Τζόνσον από το ΜΙΤ, Κώστας Λαπαβίτσαςαπό το Λονδίνο SOAS, Πολ Κρούγκμαν από το Πρίνστον και πάραπολλοί άλλοι), ήταν λύσεις που απαιτούσαν λεπτούς χειρισμούς και είχανκι αυτές ένα αρκετά μεγάλο κόστος. Και βέβαια η συναίνεση της κοινήςγνώμης για αυτές τις πιο ας πούμε ριζοσπαστικές λύσεις δεν ήταν καθόλουδεδομένη – καθώς οι πολίτες είχαν παραπλανηθεί, από την αυτονόητηκαι μονόδρομη πορεία που προπαγάνδιζαν ΟΛΕΣ οι προηγούμενες (και ησημερινή επίσης) κυβερνήσεις. Όχι, λοιπόν, δεν ήταν τα ξένα, αν και κατάπολύ επαχθεστερα από τα προηγούμενα, δανεικά που πήρε η κυβέρνηση.Πολύ πιο καταστροφική είναι η επιμονή της ότι δεν είναι εκ των ουκάνευ η διαγραφή υπολογίσιμου μέρους του χρέους (κούρεμα). Ακόμακαι οι μουτζαχεντίν των αγορών, το σύνολο των κατά τεκμήριο σοβαρώνοικονομολόγων του πλανήτη (100%), ακόμα και οι σύμβουλοι αυτών πουχάνουν τα χρήματά τους (!) είναι απόλυτα κατηγορηματικοί ως προς τοκούρεμα: Είναι Α-ΠΑ-ΡΑΙ-ΤΗ-ΤΟ. Η ας πούμε ευγενής κυβερνητικήτύφλωση ότι θα επιστρέψουμε και το τελευταίο σεντ είναι ακατανόητηκαι εξαιρετικά αποσταθεροποιητική για την Ελλάδα - και για την Ε.Ε.!Εγγυήσεις χωρίς νόημα, δεν πείθουν κανέναν. Οι αγορές βλέπουν μόνομπροστά και δεν νοιάζονται για βικτωριανές ηθικές και αιώνιες υποσχέσεις.Εξίσου κατακριτέα είναι η αδιαφορία της κυβέρνησης για τα συμβόλαιάτης με τους πολίτες της χώρας, όταν υπολογίζει αποκλειστικά και μόνο τα 21
  20. 20. ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΝΔάλλα συμβόλαια, αυτά με τους ξένους πιστωτές. Μοιάζει με νέακρυπτοαποικιοκρατία, αλλά, όχι, ούτε αυτή η στάση συνιστά την πτώσητης σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα. Είναι κάτι άλλο, ακόμα πιο βαθύ.Το πραγματικό έγκλημα της Ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας είναι ηαπίστευτη εκστρατεία κατασυκοφάντησης του μέσου εργαζόμενου Έλληναως τουλάχιστον συνένοχου, αν όχι και αυτουργού της κρίσης και της σαθρήςας πούμε ανάπτυξης και της πλημμύρας της χώρας από ξένα δανεικά(που πήγαν άλλωστε απευθείας στα χέρια της ελίτ). Του μέσου Έλληναπου την στήριξε και πίστεψε σε όλα τα δήθεν αυτονόητα -Ολυμπιάδα,τραπεζοκρατία, Ευρώ, χρηματοοικονομικό καζίνο- που του ζήτησε η ίδιαμε αδιανόητη ανεμελιά να πιστέψει.Το αμάρτημα της κυβέρνησης στην Ελλάδα είναι ότι αθώωσε τον εαυτό τηςκαι σύσσωμη την ελίτ και ενοχοποίησε βάναυσα και συστηματικά όλουςτους υπόλοιπους – ειδικά μάλιστα τους ψηφοφόρους της. Χρησιμοποίησεφροϋδικά σχεδόν το φόβο και την ενοχή, για να πείσει ότι η δική της καθαράπολιτική επιλογή για το Μνημόνιο ήταν απολίτικη, μονόδρομος και η μόνηρεαλιστική για όσους έχουν ακόμα σώας τας φρένας. Απέκρυψε τη γόνιμησυζήτηση που γινόταν σε Ευρώπη και Αμερική για νέες και ρηξικέλευθεςλύσεις στην Ελληνική κρίση και κόλλησε σε ένα πρωτόγονα ανόητο ΓΙΑΤΙΕΤΣΙ. Δεν είχε καν το κουράγιο να κουβεντιάσει, μήπως και τρομάξει οευαίσθητος μπαμπούλας - οι διεθνείς αγορές του χρήματος. Η ρητορικήτης ενάντια σε φοροφυγάδες και ρεντιέρηδες, σε ομάδες συμφερόντωνπου λυμαίνονται την αναδιανομή, ακυρώθηκε από το θρυλικό ΌλοιΜαζί Τα Φάγαμε και τελικά το μόνο θύμα ήταν η ίδια η αναδιανομή.Τρομοκράτησε αλύπητα τους συνταξιούχους και τους μικροκαταθέτες ότιδήθεν θα χάσουν (;) και τα λίγα που έχουν, ότι θα γίνουμε Ζιμπάμπουε (200%ο πληθωρισμός με τη νέα δραχμή, γράφει ο κάθε άσχετος κατεστημένοςδημοσιογράφος ) και Αλβανία του Χότζα (χωρίς τον Χότζα).Έσπρωξε τους ψηφοφόρους της σε μια δουλική μοιρολατρεία, σε μια ενδεήαντιπάθεια προς την αληθινή δημοκρατία και το γενναίο διάλογο, τουςαποξένωσε από όποια ανάγκη για αυτοδιάθεση, τους ξανάκανε (άτακτα)παιδιά που θέλουν να ξυπνήσουν και όλα να είναι εφιάλτης – δεν μπορεί,όχι, η μαμά Ευρώπη δε θα μας αφήσει ποτέ να χαθούμε, όχι αν είμαστε πολύ(μα πολύ) φρόνιμοι.Προτίμησε δηλαδή η κυβέρνηση να χρεωκοπούμε κάθε μέρα από φόβο, γιανα μην τύχει και χρεωκοπήσουμε μία και καλή και το αντιμετωπίσουμε. Εκείέδειξε η Ελληνική σοσιαλδημοκρατία ότι είναι ολοκληρωτικά υποταγμένηστη δήθεν εμπιστοσύνη των αρπακτικών αγορών του χρήματος και τις αγκυ-22
  21. 21. 1. ΠΟΛΙΤΙΚΗλώσεις των πτωχευμένων τραπεζών. Και απορεί τώρα που τα θύματά τηςδεν έχουν περιπετειώδη διάθεση για ανάπτυξη και δίψα για το καινούργιο.Που όλο καταστροφολογούν και είναι απαισιόδοξα, και όλο τρέμουν τακαημένα. Quell dommage!Απαραίτητη Σημείωση:Για να είμαστε δίκαιοι η αποστολή της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδατης μεταπολίτευσης ήταν εξαιρετικά περίπλοκη. Έπρεπε να αντιμετωπίσειπρώτα τους σαρωτικούς αποκλεισμούς του μετεμφυλιακού κράτους και νααποκαταστήσει τα θύματα και κατόπιν να πετύχει τρεις επαναστάσεις μαζίστη δημόσια διοίκηση:1) Τη γραφειοκρατική του 19ου αιώνα (για να πολεμήσει τους ντόπιουςΒίκινγκς επιδρομείς, τις ομάδες πίεσης, την πολιτική κλεπτοκρατία και τηδιαφθορά)2) την managerial του 20ου (για να μειώσει τα έξοδα και να μην εξαρτιέταιαπό ξένα δανεικά)3) και την προοδευτική του 21ου (για μια κοινωνικά περιεκτική χωρίςιεραρχίες και αποκλεισμούς, συμμετοχική οικονομία).Δυστυχώς προσπάθησε σποραδικά μόνο για τις δύο πρώτες, μεπισωγυρίσματα με μισή καρδιά με δήθεν κοσμοπολίτικη υπεροψίακαι αφού απέτυχε παταγωδώς, με πρόφαση το συμμάζεμα αγκάλιασεπαθιασμένα έναν άγριο νεοφιλελευθερισμό και στράφηκε ανενδοίασταεναντίον των απλών πολιτών και συνοδοιπόρων της! Λες και ήταν o μέσοςεργαζόμενος που μαγείρεψε τα στατιστικά με την Goldman Sachs... www.thepressproject.gr - 01/03/2011 23
  22. 22. ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΝΔ Το θέατρο της ΜεταπολίτευσηςΤου Στάθη N. Kαλύβα*Η διακυβέρνηση της χώρας την τελευταία τριακονταετία μπορεί να παρομοιαστεί με ένα θεατρικό έργο σε τρεις πράξεις.Πράξη πρώτη: Έπειτα από μπόλικες διαβουλεύσεις και καθυστερήσεις,εισάγεται κάποια μεταρρύθμιση που, όπως είναι φυσικό, δυσαρεστείκάποιους. Πράξη δεύτερη: Οι δυσαρεστημένοι «κινητοποιούνται». Ηκινητοποίηση συνίσταται στην επιβολή ενός σημαντικού κόστους πάνω στοκοινωνικό σύνολο, ανάλογα με τις εκάστοτε διαθέσιμες δυνατότητες καιστη χρήση ενός αριστερόστροφου πολιτικού λεξιλογίου, με στερεοτυπικέςαναφορές σε «ηρωικούς αγώνες» που γίνονται για το «λαϊκό συμφέρον».Σύσσωμα τα ΜΜΕ και η αντιπολίτευση στηρίζουν τα αιτήματα τωνκινητοποιημένων που δεν μπορεί παρά να είναι δίκαια, ενώ καταδικάζεταιη κυβερνητική αυθαιρεσία και αναλγησία, καθώς και η υποταγή της στα«συμφέροντα». Η κυβέρνηση επιλέγει τη χαλαρή αστυνόμευση στη βάσητης λογικής πως τα κοινωνικά προβλήματα δεν έχουν αστυνομικές λύσεις:ούτε συλλήψεις γίνονται ούτε επιβάλλονται ποινές σε κανέναν και αυτό,ανεξάρτητα από το αν παραβιάζεται ή όχι ο νόμος. Πράξη τρίτη: Έχονταςεισπράξει ένα σημαντικό πολιτικό κόστος, η κυβέρνηση υποχωρεί στοόνομα της δημοκρατίας και του διαλόγου. Όλοι επιστρέφουν στα σπίτιατους χαρούμενοι. Η μεταρρύθμιση είτε εφαρμόζεται πλημμελώς είτε δενεφαρμόζεται καθόλου είτε αποσύρεται. Το μάθημα εμπεδώνεται: το κράτοςλυγίζει εύκολα. Το πρόβλημα που επεδίωκε να θεραπεύσει η μεταρρύθμισηχώνεται κάτω από το χαλί με την ελπίδα πως κάπως, κάποτε, θα διορθωθεί.Έτσι φθάσαμε στη χρεοκοπία.Η παράσταση αυτή τα έχει όλα: προβλέψιμους ρόλους και σενάριο,χαρούμενο τέλος και (δυστυχώς) αρνητικές συνέπειες. Το εντυπωσιακό,όμως, είναι πως ενώ βρισκόμαστε σε ελεύθερη πτώση, ο θίασος συνεχίζειτην παράσταση. Πρόσφατα παραδείγματα: το κάπνισμα στους δημόσιουςχώρους, η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων, η Κερατέα.Είναι προφανές πως ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας,συνεπικουρούμενο από μερίδα δημοσιογράφων και διανοουμένων,εξακολουθεί να αρνείται να αντικρίσει κατάματα τη ρίζα του προβλήματος:το απλό, δηλαδή, γεγονός πως το επίπεδο διαβίωσης που είχε κατακτήσειη χώρα τα τελευταία χρόνια δεν αντιστοιχούσε στον παραγόμενο πλούτο.Ο στρουθοκαμηλισμός αυτός τρέφεται απευθείας από την ιδεολογία τηςΜεταπολίτευσης: πάντοτε φταίνε οι άλλοι (οι διεφθαρμένοι πολιτικοί,οι ξένοι που μας επιβουλεύονται και μας επιβάλλουν «επαχθή χρέη», ο24
  23. 23. 1. ΠΟΛΙΤΙΚΗνεοφιλελευθερισμός, η παγκοσμιοποίηση κ.λπ.) και ποτέ εμείς οι ίδιοι(ο αγνός, διωκόμενος «λαός»). Έτσι, η ψυχρή αποτίμηση της σκληρήςπραγματικότητας που αντιμετωπίζουμε έχει υποκατασταθεί από τη συνεχήγκρίνια, τον αδιέξοδο αυτισμό και τη μανιώδη αναζήτηση της εύκοληςκαι ανέξοδης λύσης που θα μας οδηγήσει στη σωτηρία: η επιμήκυνση, ηαναδιάρθρωση, η στάση πληρωμών, οι Κινέζοι, τα κατοχικά χρέη τηςΓερμανίας..., ο Ισημερινός.Ο στρουθοκαμηλισμός δεν είναι δυσεξήγητος. Κατ’ αρχάς, καμιά αποτυχίαδεν γίνεται εύκολα αποδεκτή. Δεύτερον, η ελληνική κοινωνία βίωσε μιααδιάκοπη ανοδική πορεία που διήρκεσε 70 χρόνια. Πρέπει να πάει κανείςπίσω στα χρόνια της Κατοχής για να αναζητήσει μια ραγδαία πτώσητου βιοτικού επιπέδου. Η σημερινή πραγματικότητα είναι πραγματικάπρωτόγνωρη για τους περισσότερους. Τρίτον, οι οικονομικές κρίσειςτου πρόσφατου παρελθόντος ξεπεράστηκαν με ευκολία και δίχως βαριέςσυνέπειες, καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση της εύκολης διεξόδου. Τέλος,η ιδεολογία της Μεταπολίτευσης υπήρξε σε τέτοιον βαθμό ηγεμονική, πουέχει αποκτήσει την ισχύ του αυτονόητου.Παρ’ όλα αυτά, και αντίθετα από τους περισσότερους, ίσως, αναλυτές, δενθεωρώ πως το κεντρικό πρόβλημα αυτή τη στιγμή εντοπίζεται στην κοινωνία.Αφ’ ενός αυτή διαθέτει πολύ μεγαλύτερα αποθέματα προσαρμοστικότηταςαπ’ όσα της αναγνωρίζονται. Αφ’ ετέρου, κάτω από την επιφάνεια καιπίσω από τις κραυγές, διακρίνονται οι τεκτονικές αξιακές αλλαγές πουήδη συντελούνται. Σιγά σιγά, πράγματα που παλιότερα δεν λέγονταν έχουναρχίσει να είναι ευρύτερα αποδεκτά. Άλλωστε, οι περισσότεροι άνθρωποικάπου συναισθάνονταν πως ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούσαν ταπράγματα, παρότι βολικός, ήταν σαθρός. Αργά αλλά σταθερά, η πίεση τηςπραγματικότητας ωθεί την κοινωνία προς την αναθεώρηση των θεμελιωδώναξιών της. Η μετατόπιση αυτή δεν μεταφράζεται ακόμη σε πολιτική ενέργεια,γιατί η κοινωνία δέχεται αντιφατικά μηνύματα από μια πολιτική ηγεσία πουδεν εμπιστεύεται και η οποία δεν της παρέχει ούτε αξιόπιστο οδηγό εξόδουαπό την κρίση ούτε όραμα για το μέλλον.Είναι προφανές πως οι αλλαγές και δύσκολες είναι και χρόνο χρειάζονται.Όμως, ούτε χρόνος υπάρχει ούτε η προοπτική της κατάρρευσης επιτρέπειδισταγμούς. Το πρόβλημα είναι πως την πραγματοποίηση των αλλαγώνεπωμίσθηκε μια κυβέρνηση (και ένα πολιτικό προσωπικό) που ούτε τιςκαταλαβαίνει ούτε και πιστεύει σ’ αυτές.Η κρίσιμη διαφορά με το παρελθόν είναι πως το θέατρο της Μεταπολίτευσηςαπώλεσε πλέον τους χρηματοδότες του. Μόνο η δύναμη της αδράνειας εξηγεί 25
  24. 24. ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΝΔγιατί συνεχίζονται ακόμη οι παραστάσεις. Δεν θα κρατήσουν για πολύ. Ηπολιτική ηγεσία της χώρας διαθέτει ίσως ακόμη τη δυνατότητα να επιλέξειπόσο ομαλός θα είναι ο δρόμος της μετάβασης. Είτε, όμως, επιλέξει είτεόχι, το τελικό αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο: η κρίση θα σαρώσει τη σημερινήπραγματικότητα, θέτοντας τη χώρα σε μια υγιέστερη τροχιά.* Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Yale Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΜΗ – 30/04/201126
  25. 25. 1. ΠΟΛΙΤΙΚΗ Η κατάρρευση του ελληνικού κράτουςΤου Μάριου Ευρυβιάδη*Σ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ γινόμαστε μάρτυρες ενός πρωτοφανούς γεγονότος για την ιστορία της Ευρώπης παρόμοιο του οποίου δεν έχει συμβεί απότα μέσα του 17ου αιώνα όταν πρωτοεμφανίστηκε το κράτος. Ένα δυτικούτύπου κράτος, όχι κάποιο Πακιστάν, Σομαλία κ.λπ., καταρρέει μέρα με τη μέρα.Το κράτος όπως το γνωρίζουμε σήμερα, εδαφικά κυρίαρχο, γραφειοκρατικάσυγκεντρωτικό με μονοπώλιο στη χρήση βίας, είναι μια μορφή διακυβέρνησηςπου ταυτίζεται με τον σύγχρονο κόσμο. Προγενέστερες μορφέςδιακυβέρνησης υπήρξαν ο χριστιανικός οικουμενισμός (του Πάπα), οι λογής-λογής Αυτοκρατορίες, οι σατραπείες, ο φυλετισμός κ.λπ. Προπομποί τουσύγχρονου κράτους υπήρξαν οι πόλεις-κράτη της Αναγεννησιακής Ιταλίαςκαι, από τα μέσα του 17ου αιώνα, το κράτος εμπεδώθηκε και απέκτησε όλατα γνωστά σε εμάς χαρακτηριστικά.Ταυτόχρονα, το ίδιο αναδείχθηκε ως ο σημαντικότερος και οχαρακτηριστικότερος θεσμός της εποχής.Ειδικά, μετά από τον 19ο αιώνα, όταν το κράτος αυτό οικειοποιήθηκε τονεθνικισμό (υπογραμμίζω οικειοποιήθηκε και δεν κατασκεύασε διότι τα έθνηκαι οι εθνοτικές ομάδες προϋπήρχαν του κράτους και δεν υπήρξαν κατασκευέςτου όπως διατείνονται νεωτεριστές και μαρξιστές) έγινε ακαταμάχητο διότιαπέκτησε και ηθικό περιεχόμενο.Η οικειοποίηση του εθνικισμού από το κράτος του επέτρεψε να απαιτείαπό τους πολίτες καθολική αφοσίωση, υπακοή και σειρά υποχρεώσεων.Ως αντάλλαγμα το κράτος παρείχε, μέσω ενός «πολιτικο-κοινωνικούσυμβολαίου» μια σειρά από αγαθά προς τους πολίτες. Πρώτο και απαραίτητοήταν η ασφάλεια - από εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς. Ακολούθησεη ελευθερία, αρχικά προς τους λίγους και μετά στους πολλούς. Μετά η τάξηή ο «νόμος και τάξη», όπως είθισται να λέγεται. Ο «νόμος και τάξη» είναιάμεσα συνυφασμένα με την απονομή δικαιοσύνης.Τέλος, το κράτος αυτό παρείχε κοινωνική πρόνοια προς τους πολίτες του.Κάποια κράτη, όπως αυτό της ενοποιημένης Γερμανίας του Μπίσμαρκ,άρχισαν να παρέχουν κοινωνική πρόνοια προς τους πολίτες, ήδη από τατέλη του 19ο αιώνα. Αλλά κράτη, όπως π.χ. το ελληνικό, δεν κατάφεραν νακάνουν κάτι τέτοιο παρά μόνο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.Σήμερα, η περίπτωση του ελληνικού κράτους δημιουργεί εύλογα ερωτήματακατά πόσο το κράτος αυτό είναι σε θέση να τηρήσει τα υπεσχημένα του προς 27
  26. 26. ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΝΔτους πολίτες ώστε η εξουσία του να γίνεται αποδεκτή από αυτούς και, μετη σειρά τους, να ανταποκρίνονται και να αποδέχονται τις υποχρεώσειςτους έναντί του, συμπεριλαμβανομένης και της αφοσίωσής τους.Σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής η παροχή ασφάλειας είναι συνυφασμένημε την κυριαρχία του κράτους. Η κυριαρχία αυτή αναγνωρίζεται από όλατα κράτη. Παραβίασή τους συνεπάγεται ανασφάλεια των πολιτών.Έναντι της Τουρκίας και ειδικά μετά το 1996, η Ελλάδα έπαψε να είναικυρίαρχο κράτος. Δεν απώλεσε απλά κυριαρχία στα Ίμια, αλλά εισήλθεσε μια διελκυστίνδα που επιτρέπει στην Άγκυρα να τρομοκρατεί, κατά τοδοκούν, Έλληνες πολίτες, κυρίως αυτούς που κατοικούν στη νησιωτικήεπικράτεια της Ελλάδας. Η Ελλάδα αδυνατεί πλέον να ασκήσει τηνκυριαρχία της σε σημαντικό μέρος της εδαφικής, νησιωτικής και θαλάσσιαςεπικράτειας λόγω της τουρκικής πολιτικο-στρατιωτικής και ψυχολογικήςπίεσης. Ως συνέπεια η Ελλάδα έχει πάρει την άγουσα της φιλανδοποίησης.Η φιλανδοποίηση υποδηλώνει προσαρμογή στις απαιτήσεις μιας άλληςχώρας. Αυτό είναι ασυμβίβαστο με την κρατική κυριαρχία και την παροχήασφάλειας προς τους πολίτες της φιλανδοποιημένης χώρας.Την τελευταία δεκαετία και με αυξητικούς ρυθμούς, το ελληνικό κράτοςαδυνατεί να παράσχει και εσωτερική ασφάλεια, κυρίως σε αστικάκέντρα. Το φαινόμενο αυτό έχει πάρει πλέον εκρηκτικές διαστάσεις στηνελληνική πρωτεύουσα αλλά και σε πολλά άλλα αστικά κέντρα. Όπως γιαπαράδειγμα η Πάτρα. Δείγματα γραφής της ανασφάλειας που νιώθουν οιΈλληνες πολίτες είναι τα αυξανόμενα κρούσματα αυτοδικίας αλλά και ηγεωμετρική αύξηση ιδιωτικών υπηρεσιών ασφαλείας. Και τα δυο αυτάφαινόμενα υποδηλώνουν ότι το κράτος αδυνατεί πλέον να μονοπωλήσειτη χρήση βίας και να παράσχει ασφάλεια στους πολίτες.Ως συνέπεια, το κράτος δεν μπορεί να διατηρήσει την τάξη και το νόμοκαι, βέβαια, ούτε να απονέμει δικαιοσύνη. Το ζήτημα της απονομήςδικαιοσύνης συνδέεται μόνο μερικώς με τις πρόσφατες εξελίξεις. Ως τέτοιο,το ζήτημα απονομής δικαιοσύνης έχει μεγάλη προϊστορία που συνδέεταιμε τη διαφθορά και την παρακμή των ταγών του τόπου και κυρίως με τηδιαπλοκή των αιρετών αρχόντων με το κομπαδόρικο οικονομικό σύστηματου τόπου.Το πιο πρόσφατο και τελευταίο δείγμα γραφής της κατάρρευσης τουελληνικού κράτους είναι η οργανωμένη από το ίδιο το κράτος περικοπή τωνκοινωνικών παροχών. Θα πρέπει να υπογραμμισθεί ότι η αποδυνάμωσητου κοινωνικού κράτους δεν γίνεται διότι το ίδιο το κράτος το αποφάσισενα κινηθεί αυτόνομα προς αυτήν την κατεύθυνση στη βάση μιας καλώς28
  27. 27. 1. ΠΟΛΙΤΙΚΗνοούμενης λογικής ή ιδεολογίας όπως αυτής του νεοφιλελευθερισμού γιαπαράδειγμα.Το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα αποδομείται διότι το ελληνικό κράτοςέχει χάσει ήδη και την οικονομική του κυριαρχία και υλοποιεί εντολές πουλαμβάνει από εξωθεσμικά κέντρα εξουσίας κατά παράβαση του ίδιου τουΣυντάγματος της χώρας. Συγκεκριμένα ακολουθεί τις εντολές της ΕΕ καιτου ΔΝΤ μέσω της γνωστής, πλέον στους Έλληνες, Τρόικας. Και όταν ένακράτος παραβιάζει με τέτοιο αναξιοπρεπή τρόπο το Σύνταγμά του αυτόδεν είναι κράτος. Είναι μασκαραλίκι.* Ο Μάριος Ευρυβιάδης διδάσκει Διεθνείς Σχέσεις στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ - 22/05/2011 29
  28. 28. ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΝΔΑθήνα - Άγκυρα προετοιμάζουν το έδαφος για το επόμενο βήμαΥπό τον μανδύα της κρίσης, που απομακρύνει την προσοχή από τα εθνικάθέματα, οι συνομιλίες για το Αιγαίο προχωρούν ταχύτατα, χωρίς «κόκκινεςγραμμές» από την Ελλάδα, χωρίς ΑΟΖ και με πολλές «γκρίζες ζώνες»…Του Κ. Ι. ΑγγελόπουλουΓ ια μία ακόμα φορά τούτη τη χρονιά, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι, παρά το γεγονός πως οι σχέσεις Αθήνας -Άγκυρας παρουσιάζουν έντονοενδιαφέρον, η δραματική κατάσταση της εθνικής οικονομίας δεν αφήνειπολύ χώρο και χρόνο στο πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας για ιδιαίτερηενασχόληση με μεγάλα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.Έχει, άλλωστε, κερδίσει έδαφος ήδη από το 2010 στην πολιτική καιμιντιακή «πιάτσα» η άποψη ότι γενικώς μια χώρα που βρίσκεται κοντά στηνοικονομική «χρεοκοπία» είναι «αντικειμενικώς» σε αδύναμη θέση, ώστενα διαχειριστεί αποτελεσματικά τις σοβαρές εξωτερικές υποθέσεις της. Ναόμως που, παρ’ ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική δίνει την εντύπωση ότιβρίσκεται σε ύπνωση, κάποια πράγματα δείχνουν ότι -ειδικότερα στο πεδίοτου ελληνοτουρκικού πολιτικού διαλόγου- σημειώνονται κάποιες κινήσεις,οι οποίες ενισχύουν τους ισχυρισμούς ή τις υποψίες ορισμένων πολιτικώνκαι διπλωματικών κύκλων ότι «υπογείως» γίνεται η προετοιμασία για ένανεπόμενο γύρο «εξελίξεων» στη γραμμή Αθήνας-Άγκυρας.Οι εκτιμήσεις αυτές βασίζονται σήμερα τόσο σε κάποια λόγια τουΈλληνα υπουργού Εξωτερικών όσο και σε πληροφορίες ή και δηλώσειςκυβερνητικών παραγόντων από την Τουρκία. Έντονη είναι πλέονη εντύπωση ότι η «μυστική διπλωματία» έχει αγγίξει κάποια μηαποδεκτά όρια. Και μάλλον δεν είναι συμπτωματικό το γεγονός ότιπαράγοντες της ελληνικής διπλωματίας για πρώτη φορά εφέτος έφτασαννα κατηγορήσουν σήμερα την πολιτική ηγεσία του υπουργείου τους, τους«εκάστοτε πολιτικούς προϊσταμένους» τους, όχι μόνο για «απαξίωση»και συστηματικό παραγκωνισμό των διπλωματικών υπηρεσιών από τηνπαραγωγή εξωτερικής πολιτικής, αλλά και για ανομολόγητους χειρισμούςσε καίρια εθνικά θέματα από «παραθεσμικούς μηχανισμούς»!ΚαραμπόλαΗ υπόθεση του κύκλου των «διερευνητικών συνομιλιών» Αθήνας-Άγκυρας, ξεχασμένη για αρκετό διάστημα, εξαιτίας των εξελίξεων στοπεδίο της οικονομίας, ζωντάνεψε προσφάτως από «καραμπόλα» με μίαεξόχως ενδιαφέρουσα δήλωση του υπουργού Εξωτερικών κ. Δ. Δρούτσα30
  29. 29. 1. ΠΟΛΙΤΙΚΗπερί Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Ο κ. υπουργός, που έχειέως τώρα εντυπωσιάσει πρωτίστως με την άκρως διακριτική παρουσία τουστο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, έσπασε τη ρουτίνα του και δήλωσεπροσφάτως ότι ο καθορισμός ΑΟΖ από την κυβέρνηση δεν είναι τουπαρόντος για να «μην επιβαρυνθούν» οι διερευνητικές ελληνοτουρκικέςσυνομιλίες!Πρόσθεσε, μάλιστα, ότι «δεν υποτιμά ούτε υποβαθμίζει την έννοια τηςΑΟΖ», αλλά, όπως είπε, το θέμα αυτό έχει γίνει και «της μόδας» εσχάτως!Ο εν λόγω υπουργός προφανώς δεν πιστεύει ότι το θέμα της ΑΟΖ συνδέεταιμε σπουδαία οικονομικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα της Ελλάδας(αναφέρθηκε προσφάτως με συγκεκριμένα στοιχεία από ειδικούς ερευνητέςτου Πανεπιστημίου Κρήτης ότι νοτίως της νήσου, στην ελληνική «λεκάνητου Ηρόδοτου», υπάρχει μεγάλος πλούτος υδρογονανθράκων, κυρίωςφυσικού αερίου, που μπορεί, αν αξιοποιηθεί εντός ΑΟΖ, να αποφέρειστην Ελλάδα κέρδη 300 δισ. ευρώ σε διάστημα 25 χρόνων!). Αυτά τακαταπληκτικά, λοιπόν, που αφορούν μείζον θέμα άσκησης εξωτερικήςπολιτικής, ειπώθηκαν ηρέμως από τον Δ. Δρούτσα και με σταθερή τηνπληροφορία από το υπουργείο Εξωτερικών ότι η Αθήνα περιμένει ναδιεξαχθούν οι εκλογές στην Τουρκία τον Ιούνιο, προκειμένου να συνεχίσειτον «διάλογο» -έναν διάλογο, για τον οποίον τίποτε το συγκεκριμένο δενγνωρίζουν η Βουλή και τα πολιτικά κόμματα. Ούτε βέβαια είναι εύκολονα υποθέσει κανείς το τι θα μπορεί σήμερα να περιμένει η Αθήνα μετά τονΙούνιο από τις «διερευνητικές», όταν σε όλα τα θέματα που περιλαμβάνονταιστο σχετικό «πακέτο» η Άγκυρα είναι το διαρκώς «επιτιθέμενο» μέροςκαι η ελληνική πλευρά το διαρκώς «αμυνόμενο». Λογικό είναι βέβαια ναυποτεθεί ότι, παρά ταύτα, η ελληνική κυβέρνηση κάτι έχει κατά νου κάτιπου σήμερα ουδείς γνωρίζει.ΥποχώρησηΓεγονός αδιαμφισβήτητο είναι, πάντως, ότι με τη δήλωση του κ. Δρούτσαη ελληνική κυβέρνηση ανακοινώνει κατά μήνα Μάιο 2011 μια σοβαρήυποχώρησή της σε ένα ζήτημα διεθνώς κατοχυρωμένου σοβαρούκυριαρχικού δικαιώματός της για χάραξη ΑΟΖ υπό τουρκική πίεση (καιπάλι) στην προοπτική της επανέναρξης του «διαλόγου» με την Άγκυραγια το Αιγαίο. Το γεγονός έχει φυσικά προβληματίσει έντονα την ηγεσίατης Κυπριακής Δημοκρατίας, που δίνει στην Ανατολική Μεσόγειο τηδική της γενναία πολιτική με τη χάραξη ΑΟΖ, ενώ η ελληνική «αναβολή»απασχολεί και όλες τις χώρες της ίδιας περιοχής. Αλλά η Αθήνα φαίνεταινα μη θεωρεί εξαιρετικής σημασίας εθνική υπόθεση το να έρθουν σε επαφήοι ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου (υιοθέτησε και ο Τουρκοκύπριος αρχηγός,κ. Έρογλου, στα Κατεχόμενα την «απειλή πολέμου», που εκτόξευσε 31
  30. 30. ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΝΔστην Κυπριακή Δημοκρατία, αν αυτή προχωρήσει σε εκμετάλλευσηυδρογονανθράκων στην ΑΟΖ Κύπρου! Επεκτείνει, άραγε, η Τουρκίατο casus belli της στην Κύπρο; Και μήπως θα έπρεπε να δώσει κάποιασημασία στο θέμα αυτό και η Αθήνα;).Πλούσιο παρασκήνιοΗ υπόθεση των ελληνοτουρκικών συνομιλιών δεν είναι, λοιπόν,«παγωμένη». Κινείται παρασκηνιακώς σε «υπόγεια» πολιτικά και (έξω)διπλωματικά ρεύματα. Το θέμα παραμένει εκτός διεθνούς πολιτικής, αλλάμε την Ουάσινγκτον πάντοτε ζωηρώς ενδιαφερόμενη για την εξέλιξή του.Στους διπλωματικούς διαδρόμους, στην Αθήνα, διάχυτη είναι η εντύπωσηότι πράγματι ο «διάλογος» με την Άγκυρα θα βγει στο φως τους επόμενουςμήνες. Το έδαφος προετοιμάζεται από την Αθήνα, ο υπουργός Εξωτερικώνδηλώνει ότι η ΑΟΖ (άρα και η υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου) είναιεκτός ατζέντας, θεωρεί την Τουρκία «ώριμη» να αποδεχθεί το ΔιεθνέςΔίκαιο της Θάλασσας και εξακολουθεί να μη ζητά άρση του τουρκικούcasus belli ως προϋπόθεση συνέχισης του διαλόγου.Και η Άγκυρα απ’ την πλευρά της ξεκαθαρίζει με δηλώσεις και μεδημοσιογραφικές πληροφορίες ότι συζητά «κυμαινόμενη» υφαλοκρηπίδαστο Αιγαίο, αλλά στο πλαίσιο των «γκρίζων ζωνών», όπου η υπόθεσηακόμη και της κυριαρχίας Αγαθονησίου και Φαρμακονησίου δεν είναικατά την Τουρκία ξεκάθαρη. Και επιμένει ότι με τα σημερινά δεδομέναδεν είναι καταρχήν υποχρεωμένη να αναγνωρίζει ελληνικά δικαιώματαευθέως συνδεόμενα με ρυθμίσεις του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Ητουρκική πλευρά πάντοτε θυμίζει ότι η υπόθεση του Αιγαίου αφορά πλέονδιμερή διάλογο πρωτίστως πολιτικό και όχι νομικό...Η συνέχιση των συνομιλιών για τα «προβλήματα» στο Αιγαίο θεωρείταιβέβαιη όταν ο Ταγίπ Ερντογάν θα έχει «ησυχάσει» μετά την εκλογικήμάχη του τον Ιούνιο. Και, όπως φαίνεται, η αμερικανική πλευρά, πουπαγίως ενδιαφέρεται να μην υπάρχει «ένταση» ή «σύγκρουση» στο Αιγαίο,είναι τώρα ικανοποιημένη με αυτή την ανοιχτή προοπτική. Θυμίζουμε ότιο Τούρκος πρωθυπουργός έχει δηλώσει ότι πρέπει να βρεθεί «συνολικήλύση για όλα τα προβλήματα του Αιγαίου».Και ας σημειωθεί ότι από το υλικό των απόρρητων εγγράφων που αποκάλυψετο WikiLeaks προκύπτει ότι ο κ. Αχμέτ Νταβούτογλου χαρακτηρίζειαπλώς «βράχους» το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι, όπως και τα Ίμια (σεσυζήτησή του με τον Αμερικανό πρεσβευτή στην Άγκυρα Τζέιμς Τζέφρι).Όσο για την ηγεσία των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, δεν υπάρχεισήμερα αμφιβολία στους κόλπους της ότι η Τουρκία, συζητώντας για τα32
  31. 31. 1. ΠΟΛΙΤΙΚΗ«προβλήματα» στο Αιγαίο, έχει κατά νου ρυθμίσεις που να βάζουν τιςβάσεις συνδιοίκησης και συνδιαχείρισης σε θάλασσα και αέρα από τιςδύο χώρες.Τουρκικό μπετόνΌπως κι αν εξελίσσονται, πάντως, τώρα σε αμέσως πολιτικό ή παραπολιτικόεπίπεδο τα ελληνοτουρκικά, οι εκτιμήσεις διπλωματικών κύκλων είναιότι, αν ο «διάλογος» προχωρήσει, ακόμα και ο ρεαλιστής και πάντοτεανοιχτός στα ελληνοτουρκικά Γ. Παπανδρέου, όπως και ο βοηθός τουΔ. Δρούτσας, θα βρεθούν σε τελική φάση μπροστά στο γνωστό σε όλουςτους προκατόχους τους τουρκικό «μπετόν».Το γνώρισαν τα τελευταία χρόνια και ο Π. Μολυβιάτης, αλλά και η κ.Ντόρα Μπακογιάννη, που, παρά την απόλυτα θετική διάθεση της γιαπρόοδο στα ελληνοτουρκικά, παρά την «ανοιχτή αγκαλιά» που πρόσφερεστους Τούρκους ομολόγους της, όταν ανέλαβε το υπουργικό πόστο τηςεισέπραξε στο τέλος μια στάση της Άγκυρας που η ίδια χαρακτήρισε«εχθρι΀

×