Mijn geheim pdf
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

Mijn geheim pdf

on

  • 470 views

leven met lef

leven met lef

Statistics

Views

Total Views
470
Views on SlideShare
470
Embed Views
0

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

0 Embeds 0

No embeds

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Adobe PDF

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

Mijn geheim pdf Mijn geheim pdf Document Transcript

  • gezondhezd Y=..-;=-=—-=-=- LE E_ mvet léff Lonneke (37) hoe-tr al sinds haar aohtste eoilepsie. Aan een hersenoperatie hield ze bovendien een linkszijdige verlarnming over. Toch heeft ze zioh dear nooit door laten tegenhouden. Ze runt haar eigen oedrijt, ze hel|ot kinderen met een loeperking in Afrika en ze vverd door de Bart de Graafi Foundation uitgeroeoen tot Bikkel /an het jaar 2018! Tekst: Vivianne van Bijsterveld - Fotografie: Privébeeld k was acht toen ik mijn eerste epileptische aanIval kreeg. Samen met mijn anderhalfjaar oudere zus Sanne was ik aan het spelen op mijn kamer. Plots begon ik te beven over mijn hele lichaam. Mijn zus daeht eerst dat ik een grapje maakte en zei: “Nu moet je weer even normaal doen, Lon." Ik reageerde niet, waarop ze snel hulp ging halen. De aanval duurde een paar minuten en mijn spieren voelden daarna verkrampt aan. Mijn ouders belden meteen de huisarts, die me een spierontspanner‘ heeft gegeven. Vervolgens werd er een afspraak gemaakt bij een neuroloog. Er volgden allerlei onderzoeken en De operatie had niet veel zin gehad en daarom kreeg ik medicatie om de epilepsie zo veel mogelijk te onderdrukken. Die pillen deden van alles met me. Ik werd er suf van en kon me op school soms moeilijk concentreren. En de aanvallen bleven komen, overal: bij de bakker, bij de kapper, op school... Ik voelde ze redelijk goed aankomen en zorgde er dan voor dat ik snel op een veilige plek ging zitten of liggen, zodat ik me niet zou bezeren. Iedereen in mijn omgeving was op de hoogte van mijn epilepsie. Dat gaf mij een veilig gevoel en vertrouwen. Tot mijn elfde bleef ik onder controle, tot mijn neu- op een scan was ‘iets’ te zien. Het bleef nog onduidelijk Wat het precies was, maar de arts dacht aan een Nog geen week later moest ik onder het mes. Tijdens roloog me doorverwees naar het Amsterdam Mediseh Centrum. Misschien konden ze daar meer voor me betekenen. Rond die tijd begon ik steeds meer te beseffen dat mijn ouders zich heel veel Zorgen maakten om mij. Daar werd ik verdrietig van. Ook had ik de ingreep kwamen ze erachter dat er geen tumor het gevoel dat ik veel meer aandacht kreeg dan mijn in mijn hoofd zat. Wat er den wél aan de hand was, bleef onduidelijk. Het operatieteam besloot niet ver- zus Sanne en mijn drie jaar oudere broer Mark. Logisoh, door alles wat er met me gebeurde, maar niet der te ‘graven’, want de kans op hersenbesehadiging fijn. Ik wilde mezelf zijn. Een gewoon meisje van elf jaar. Niet meer en niet minder. tumor in mijn hoofd. Hij achtte een operatic verstar1dig. Werd alleen maar groter door dieper in mijn hersenen te gaan. De tijd in het ziekenhuis vloog voorbij. Ik kreeg veel kaarten en lieve brieven van familie en vrienden. Mijn klasgenootjes gaven cassettebandjes aan mijn VERLAMD vader mee, vol met liedjes, zelfverzonnen verhalen en gesprekjes om me moed in te spreken. Z0 lief! Van- de hersenoperatie. Uit een MRI-scan bleek namelijk dat er een verkalking bij de bloedvaten zat. De kans op een hersenbloeding was aanwezig en de arts adviseerde om niet af te wachten, maar te opereren. De verkalking bleek zo diep te zitten dat het bijna onmogelijk was om het motorische gedeelte van de wege infectiegevaar was mijn haar voor de operatie afgesehoren. Ik vond het niet erg om kaal te zijn. De kinderen in mijn klas reageerden open en eerlijk, waardoor het geen item meer was. 30 Mijn Geheim In maart 1988 onderging ik in Amsterdam een twee- hersenen niet te beschadigen. Tijdens de operatic raakte ik linkszijdig verlamd. Ik herinner me vaag dat mijn ouders en mijn peettante Mientje aan mijn bed zaten toen ik bijkwam. Ik was nog heel suf van de narcose, teen ik merkte dat ik mijn linkerarm en -been niet meer kon bewegen. Ik schrok, maar kon de impact van een verlamming op dat moment totaal nog niet overzien. Wel voelde ik een enorme drive. Ik voelde en kon nu misschien even niets, maar zou keihard gaan oefenen! Na tien dagen mocht ik naar huis en ik ging linea recta door naar het revalidatiecentrum. Fysiotherapie, zwemmen en ergotherapie werden een vast onderdeel van mijn schema voor het komende jaar. Vier keer per week ging ik erheen. Het kostte me veel tijd en energie, maar ik wist het te combineren met school. Opnieuw reageerden mijn klasgenoten heel open. Nadat ik kort had uitgelegd Wat me overkomen was en waarom ik in een rolstoel zat, werd ik gewoon weer opgenomen in de groep. Lang zat ik trouwens niet in die rolstoel: al na. een maand of drie zette ik mijn eerste zelfstandige Stappen. Die stapjes, hoe ongecontroleerd ook, voelden als een overwinning en ik was onwijs trots! l-let feit dat zowel mijn ouders als mijn broer en zus me hielpen, was enorm belangrijk VOOI I'I'l€. Mijn ouders hadden thuis een oefenruimte voor me ingericht. Samen met mijn Vader oefende ik iedere dag. Ik heb rnooie herinneringen aan die periode. We hadden fijne gesprekken en Vaak de grootste 101 met elkaar. We trainden niet alleen mijn been, maar ook Mijn Geheim 31
  • gezondhezd mijn arm en vingers. Avonden lang hebben we geprobeerd om mijn duim en wijsvinger te bewegen, zodat ik iets kon vastpakken. Na een jaar kon ik mijn vinger één millimeter optillen. Voor mijn gevoel was dat veel te weinig resultaat en ik kon het uiteindelijk niet meer opbrengen om de oefeningen te blijven doen. De epilepsie was ook nog steeds niet onder controle. Wel waren dc aanvallen na de operatic anders geworden: ik was nu niet meer bij bewustzijn. De zoektocht naar de juiste medicatie ging gewoon door. perioden. Vanwege mijn handicap, de aanvallen en de medicatie was ik soms erg moe. Ik sleepte me dan door de dag. De puberteit is sowieso geen makkelijke tijd. Dan wil je zo ‘normaal’ mogelijk zijn. Ik besefte en wilde met een schone lei beginncn. Ik wilde mijn leven overdenken en duidelijk krijgen Waar ik geluk- rolstoel zit of niet. Het voelde goed om iets voor een kig van werd. Eens te meer besefte ik dat ik graag ander te betekenen en het smaakte naar meer. lk merkte dat die zwarte periode me had veranderd. studie internationale bedrijfskunde. Ik was inmid- jongeren wilde helpen. Ik wilde hen motiveren en enthousiasmeren, daar lag mijn hart. Maar hoe kon dels negentien en wilde dolgraag op kamers gaan wonen. Mijn soms ietwat overbezorgde ouders hiel- ik dat het best aanpakken? Het mocht niet ten koste gaan van mijn gezondheid. Eén ding wist ik namelijk den me gelukkig niet tegen. Ik wilde volop genieten van mijn De puberteit is al geen dan Op de middelbare school had ik makkelijk het mikpunt je 20 ‘n0rmaal’m0gelijk van spot kunnen zijn, rnaar zijn dat was gelukkig niet het ge- val. Door ook nu duidelijk en eerlijk te vertellen wat er met me aan de hand was, werd ik besefie heel goed dat ilc geen doorsnee tiener was direct door iedereen geaccepteerd. Ik deed ook mijn best om zo ‘gewoon’ mogelijk te zijn. Ik gymde mee en ging op de fiets naar school. Ook mijn geliefde hobby tennis pakte ik weer op. Ik moest mezelf wel nieuwe technieken aanleren, bijvoorbeeld een nieuwe manier van serveren. Ik legde de tennisbal op mijn racket en gooide hem zo omhoog. Het lukte me! Over het algemeen heb ik een fijne middelbareschooltijd gehad. Ik had echter ook mijn mindere studietijd, epileptische aan- vallen of‘ niet! Tijdens mijn studie heb ik zelfs meegedaan aan een groot uitwisselings- programma: ik heb een halfjaar in Zweden gewoond en daar een heerlijke tijd gehad. ZWARTE PERIODE In 2002 rondde ik mijn studie af en ik vond een baan als planner bij een uitzendbureau. In 2004 ging ik aan dc slag als re-integratieconsulent. Leuk werk, maar iets te commercieel naar mijn zin. Ik wilde graag iets betekenen voor mensen. Het was mijn wens om iets over te brengen op kinderen en daarom besloot ik de lerarenopleiding economie te gaan doen. Helaas werkte mijn lichaam niet mee. Ik was erg moe en raakte overbelast, Wat resulteerde in erg veel aanvallen. Met pijn in het hart besloot ik te stoppen met studeren. Zojammer, want — Wat te doen bij een epileptische aanval -1 ; v Zorg dat het slachtoffer rustig bij kan komen na de aanvai i ¢ Leg het slaohtoffer in de stabiele zijligging als hij na de aanval nog bevvusteloos is ~ Direct 112 (laten) bellen als het slaohtoffer in de aanval blijft of bewusteloos blijft M Bron wvvw.roolekru|s.n| nog zo veel, maar moest constant rekening houden zeker: aanvallen zoals ik die op dat moment had, wilde ik nooit meet! De aanvallen waren zo heftig dat ik er niet meer uit kwam. lk moest vaak in bewusteloze toestand naar het ziekenhuis Ik stond veel bewuster in het leven. Al langer had ik de wens om ooit eens vrijwilligerswerk te gaan doen en met kinderen te gaan werken. Ik wilde mensen helpen. Dit was het moment! Niet denken of willen, maar Die zwarte periode had me veranderd, ik stand bewuster in het leven. Ik gebracht worden. Soms kon ik tij den niet lopen en ik kreeg spasmen in mijn arm. Ik vroeg me ook af hoe en of ik uit een doen, werken met kinderen volgende aanval zou komen. Kon ik dan nog wel normaal denken, praten, bewegen? Ik werd er bang en onzeker van. Mijn leven stond op zijn kop. Bovendien voelde het gebruik van de medicijnen die ik had niet goed. Hierdoor veranderde mijn persoonlijkheid. Het bleek dat een overdosering mijn aanvallen verergerde. Het gevolg: een kort lontje en enorme depressiviteit. Niet alleen voor mij, ook voor mijn moeder en zus was het zwaar. Zij hadden het meest te maken met mijn ‘kuren’. In overleg met mijn arts ben ik gaan minderen en uiteindelijk overgestapt op andere medicatie. Dat was het begin van een nieuwe fase in mijn leven. Een positieve en veel gezondere fase. Ik kroop uit het daéa Bij een reisorganisatie kon ik uit verschillencle projecten kiezen. Ik koos ervoor om kinderen met geestelijke en fysieke beperkingen in een dagopvang in Port Elizabeth, Zuid-Afrika, te gaan helpen. Dat leek me helemaal geweldig! Twee maanden lang ondersteunde ik de leiding bij de dagelijkse beziglieden, van handen wassen tot tandenpoetsen. Ook hielp ik de kinderen met het leren van Engelse Woorcljes, of we gingen zomaar een klein stukje wandelen. Ik vond het heerlijk, al was het soms zwaar. Niet eens in fysiek opzicht, maar vooral mentaal. Die kinderen hadden zo weinig en het verschil tussen rijk en arm was immens. Therapie, een rolstoel, zelfs eten en drinken waren niet vanzelfsprekend. Heel anders dan bij ons in Nederland. Dat maakte me wel verdrietig, maar zette me ook weer met twee benen op dc grond. Wat ik heel fijn vond, was dat de kinderen blij waren met mijn beperking. Op dat.moment viel me dat dal en werd weer mezelf. Het was heerlijk om weer te kunnen genieten van het leven. Ik ging vaker ten- zwaar. Bovendien kreeg mijn vader in die tijd te horen dat hij longemfyseem had: een chronische aan- ' I Een arm, been of het hoofd maakt p{otse- ling oncontroleerbare schudbewegingen ¢ Het slachtoffer verliest opeens bewustzijn en spant ongewild zijn spieren aan Wat doe je bij epilepsie? ~ Voorkom dat het slachtofier zich bezeert ~ Stop niets in de mond van het slachtofier dit was precies wat ik wilde, maar het kostte me mijn gezondheid. Dat Was het begin van een zwarte periode. Ik Wilde t Wat stel je vast bij epilepsie? l terugkerende Rollen en I-Iollen Toernooi: een toernooi waaraan iedereen kan meedoen, of je nu in een Het was dus niet altijd makkelijk, maar ik wist mijn vwo-diploma te behalen. Daarna koos ik voor een lijk lopend en met maar één functionerende arm, nam ik lnakkeliike het LG Tennis - Lichamelijk Gehandicapten Tennis een feit. Ook organiseerden we voortaan hetjaarlijks echter heel goed dat ik geen doorsnee tiener Was. Met een kaal koppie, moei- afscheid van de lagere school. lijk in de put. Op sommige dagen was ik het liefst in mijn bed gekropen om er niet meet uit te komen. Ik besloot mijn baan op te zeggen. Ik was intussen 33 met elke vorm van aandacht. Zong ik een liedje, dan zongen en klapten zij om het hardst mee. Mijn in- nissen en zag de zon weer schijnen. Kortom: ik door- steek was: hou het klein. Ik deed simpele dingen met ze: een spelletje, knutselen, met een bal spelen. Ik brak de vicieuze cirkel. doening waarbij de longblaasjes verloren gaan. Het was moeilijk te verteren dat hij niet te genezen was. Hij werd in de jaren daarna zo ziek, dat mijn moeder, mijn zus en ik besloten om voor hem te gaan zorgen. had bijvoorbeeld een potje nagellak meegenomen en lakte hun nagels. Ik kreeg een glimlach Van oor tot AFRIKA oor. Alle vrijwilligers mochten iedere dag tijd vrij- l In 2010 stierf mijn vader. Twee maanden voor zijn Op dat moment werkte ik nog niet, maar ik wilde me wel graag nuttig maken. Het viel me bij mijn tennis- ; overlijden was mijn lieve peettante Mientje gest0rven. Ik was kapot van verdriet. vereniging op dat ik het enige lid was met een licha- op-een aandacht. Heel fijn voor het kind, maar zeker ook voor ons. Er samen een fijne en gelukkige dag melijke beperking. Jammer, want het is heerlijk om te kunnen sporten en ik vind dat iedereen daartoe de gevoel ging ik weer naar Nederland. Ik wist: hier ga maken voor een paar kinderen. Die kregen dan een- van maken, hoe mooi is dat? Met een intens voldaan Als reactie op mijn verdriet werden de aanvallen heel heftig. Voor iemand met epilepsie is stress een echte kans moet krijgen, ook wanneer je een fysieke beper- vijand. Het feit dat ik mijn studie had moeten opge- king hebt. Ik besloot om meer aanbod te gaan cree- 1 ven, de frustratie over mijn lichaam, maar vooral ik terugkomen! Eenmaal thuis besloot ik met een aantal andere vrij- _~ ook het overlijden van mijn tante en mijn Vader - het was alles bij elkaar gewoon te veel. Ik Zat ongeloof- re11 op dit vlak. Samen met de tennisvereniging ging ik aan de slag. Binnen de kortste keren was de eerste training van Willigers, met wie ik samen in een fijn gastgezin had gezeten, een stichting op te richten: Qalisa. Het doe] van onze stichting is om geld bij elkaar te krijgen 32 Milnfieheim MijnGeheim 33 ll
  • om onafhankelijkheid te bevorderen. Mensen kunnen een kind sponsoren. We vergaderen een paar keer per jaar. Dan stippelen We de koers van Qalisa uit en Zetten We een actieplan op. Ook verzenden We nieuwsbrieven om donateurs op de hoogte te houden en ze te laten Weten Wat er met hun giften gebeurt. E-teacher: digitale én persoonlijke begeleiding van scholieren van elf tot en met vijftien jaar. In een jaar tijd gebeurde er veel. Dankzij 1n0nd-t0tmondreclame kreeg ik steeds meer klanten en iedereen was tevreden en enthousiast. In die periode dacht ik aan het ‘Bikkel’-programma van de Bart de In decernber 2012 ben ik nogmaais naar Afrika ge- Graaff Foundation. Zij bieden mensen met een le- gaan. Ter ondersteuning van de stichting, maar vooral om ‘mijn’ kindjes weer te zien en te knuffelen. vensbepalende beperking de kans om hun eigen on- derneming te starten en zich verder te ontwikkelen. lk dacht: hier ligt een kans voor mij. Ik besloot me in te schrijven en Werd uitge- EIGEN BEDRIJF Er overkomen me zo veel Al na mijn eerste bezoek aan mooie dingen: mfin eigen bedrzjjf, het Afrika, had ik een beeld voor ogen van Wat ik met mijn toekomst wilder met kinderen werken. Tieners hebben mijn werken metjongeren, mijn vnjwilligerswerk in Afiika. .. voorkeur, omdat pubers midden in een fase zitten waarin er heel veel verandert. Die periode is van groot belang voor hun verdere leven en clat intrigeert me enorm. Hoe geweldig nodigcl. En ik ben daadwerkelijk een van de Bikkels van het jaar 2013 gewordenl Het detacheringsbedrijf DPA was onder de indruk van mijn presentatie en Wilde heel graag het komende jaar met mij samen- werken. Ik sprong natuurlijk een gat in de lucht! Ik heb mijn leven weer op de rit en weer een toekomst voor is het om iemand te kunnen ondersteunen in z0’n belangrijke tijd‘? Omdat ik a1 eerder als leraar had ogen. Mede dankzij mijn familie. Mijn moeder, mijn broer en mijn zus zijn na papa’s overlijden heel be- gewerkt, Wist ik waar leerlingen tijdens het studeren langrijk voor me geweest. Zij waren en zijn er on- vaak tegenaan lopen. Vanuit die gedachte ontstond het idee om de begeleiding van jongeren te gaan rich- voorwaardelijk voor me. Ik mis mijn vader nog elke dag. Ik ben hem dankbaar voor het feit dat hij samen met mijn moeder de basis voor een fijn leven heeft gelegd. ten op het ‘leren leren’. De manier van leren en het kunnen maken van een goede planning zijn essentieel voor het behalen van goede schoolresultaten. Binnenkort wil ik weer terug naar Zuid-Afrika. Ik had wisselende ervaringen met het werken voor Daar ben ik voor mijn gevoel nog lang niet klaar. Ik een Werkgever. Vooral de vaste werktijden beperkten mijn belastbaarheid. Ik Wilde dus mijn eigen tijd kan nog zo veel doen en wil nog zo veel betekenen voor die kinderen. Mede dankzij mijn ervaringen in kunnen indelen. Dat kan perfect als zzp’er, dacht ik. dat land heeft mijn leven een enorrne positieve wen- En Z0 kwam ik op het idee voor mijn eigen bedrijf, ding gekregen. Drie jaar geleden zat ik op de bodem van de put en nu overkomen me zo veel mooie dingen: mijn eigen 1 | ii Bikkels bedrijf, het werken metjongeren, mijn werk in Afrika... Mijn gezondheid blijft een heikel punt, maar ik ' i i heb vertrouwen in de toekomst. Ik wil open blijven De Bart de Graaff Foundation helpt bikkelsz jonge, eigenzinnige, gedreven mensen die staan voor anderen. En Wie weet komt er ooit nog eens een leuke man op mijn pad... Inmiddels accepteer ik dat ik helaas niet alles zelf in kampen met een aandoening. Ze laten zich met tegenhouden door hun beperkingen en durven hun ambitie of project te realiseren. De Bart de Graatf Foundation en ole mentorbedrijven helpen, be-geleiden, ondersteunen en coachen, rnaar de Bikkel is zelf de bepaiende factor en de stuurman van zijn bedrijf. Tijdens een Bikkeljaar is de Bikkel zelf verantwoordelijk voor de gang van zaken en het siagen van zijn project. de hand heb en daarom leef ik met de dag. En vandaag ben ik gelukkig! I Meer weten over Lormekes bedrijf? Kijk op: www.e-teachenorg. De website van de stichting Qalisa vindje hier: www.qulisa.nl i i _ Broni wvvw.bartfoundat|on.ni J i 34 Mijn Geheim Q Wilje reageren op dit verhaal? Mail o.v.v. ‘I320 Lonneke’ naar redactie@mijngeheim.nl. Je kum‘ ook je eigen vex-haal vertellen op www.mijngel:eim.nl. View slide