Ofrenda Antigo Reino de Galicia
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

Ofrenda Antigo Reino de Galicia

on

  • 388 views

 

Statistics

Views

Total Views
388
Views on SlideShare
387
Embed Views
1

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

1 Embed 1

http://www.slideshare.net 1

Accessibility

Upload Details

Uploaded via as Microsoft Word

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

Ofrenda Antigo Reino de Galicia Ofrenda Antigo Reino de Galicia Document Transcript

  • “Cantade a Deus, tocade na súa honra. Alfombrade o camiño que avanza polo deserto”.Seguindo unha tradición secular a comunidade cristiá galega síntese convocada hoxe nestacatedral de Lugo, tenda do Altísimo, ante a presenza real e verdadeira de XesúsSacramentado para pregar a quen intercede por nós, postrarse en adoración humilderexeitando as idolatrías e loalo pola súa infinita misericordia.Esta Catedral faise templo e corazón de toda a igrexa en Galicia, testemuñando a devocióneucarística e acollendo a ofrenda, que en nome do Reino de Galicia presenta este ano o Sr.Alcalde da Moi Nobre, Sempre Leal e Real Cidade de Betanzos dos Cabaleiros.Nesta celebración lembramos cómo a Eucaristía forma parte das raíces da nosa identidadepara consolidar o proxeto de Deus na historia da nosa comunidade. O Santísimo Sacramentovai ser levado en procesión polas rúas da cidade para manifestar que "Cristo resucitadocamiña no medio de nós e nos guía cara ao Reino dos Ceos" e que Cristo Eucaristía é aresposta a todos os que están cansos, sufocados e sedentos de salvación; aos que sentennecesidade de xustiza e de liberdade, de fortaleza e de esperanza. "A Eucaristía é alimentoque nutre e fortalece tanto o neno e o mozo que se inician na vida cristiá como ao adulto queexperimenta a súa propia debilidade, e de modo singular é viático para os que están a puntode deixar este mundo". "Quen come a miña carne e bebe o meu sangue, ten vida eterna e euresucitareino no derradeiro día". No medio do deserto da vida, o Señor noso Deus recórdanosque non só de pan vive o home senón de todo canto sae da súa boca.Vimos de Deus e a Deus imos. Pero no noso peregrinar advertimos que a nosa sociedade vaiperdendo o espírito e se converte en inestable e insensible aos valores transcendentes,aferrándonos ao melancólico desencanto, ao relativismo xeneralizado e ao consumismoinsolidario. Pero "sen Deus o home non sabe onde ir nin tampouco logra entender quen é"[1].O verdadeiro edificador da persoa humana é Deus. El é quen coloca ao home nun contexto defraternidade. Os cristiáns encontramos na Eucaristía a forza transformadora, que nos capacitae impulsa a un traballo audaz nas estruturas deste mundo para levarlles aquel tipo derelacións novas, que teñen a súa fonte inesgotable no don de Deus"[2]. Prenda segura deeterna gloria, a Eucaristía "é o don que Xesús fai de si mesmo, revelándonos o amor infinitopara cada home"[3], un amor "que o home necesita para encontrar sentido á vida, vivila conesperanza" e impulsar o auténtico desenvolvemento de cada persoa e de toda a humanidade.O amor é a forza máis revolucionaria para transformar a nosa vida e a realidade do mundo,lonxe da corrupción, do conformismo e de actitudes inoperantes. "Non seriamos discípulos deXesús, nin a Igrexa podería presentarse como a súa Igrexa, se non recoñecésemos noexercicio e no servizo da caridade a norma suprema da nosa vida"[4].Nas rúas da existencia humana encontrámonos cos necesitados materialmente eespiritualmente: homes e mulleres, nenos e mozos marcados pola utilización máis ferinte enos que Cristo, manifestación do amor de Deus, segue a padecer. Son crucificados nunhasociedade doente que fere a sensibilidade humana e cristiá e que denuncia o egoísmo, aindiferenza e a insolidariedade. Cando non se respecta a xustiza e non se vive a caridade,xérase un proceso de deshumanización e despersonalización. Alimentarnos da Eucaristía écompartir os sentimentos de Cristo, e sentirnos urxidos a aceptarnos e comprendernos,perdoarnos e amarnos. "A Eucaristía impulsa a todo o que cre en Cristo a facerse pan partidopara os demais e, polo tanto, a traballar por un mundo máis xusto e fraterno". Toda a nosaexistencia deber ser pan partido para os demais. "Cristo segue exhortando tamén hoxe osseus discípulos a comprometerse en primeira persoa: dádelles vós de comer (Mt 14,16) "[5].Os israelitas comeron o maná no deserto. Nós necesitamos a Eucaristía para superar astentacións de volver á escravitude, e de adorar e servir a outros poderes que nos separan deDeus. San Paulo dinos: "O pan que partimos, ¿non é unha comuñón co corpo de Cristo? Ecomo hai un único pan, tamén nós, sendo moitos, formamos un único corpo, porque todosparticipamos dese único pan". Comulgar é entrar na comuñón coa vida mesma de Xesúsentregada por todos nós e esixe “unha derrota permanente do propio egoísmo”. "Así aEucaristía, mentres que nos une a Cristo, ábrenos aos demais, fainos membros os uns dos
  • outros: xa non estamos divididos, senón que somos unha soa cousa en El"[6].Os que viven en comuñón con Cristo han de facelo presente e operante en medio dos homes,traballando por construír unha cultura cristiá na solidariedade e a axuda mutua, no respecto ea comprensión, e tratando de responder ás profundas esperanzas das persoas que piden seracompañadas nas súas buscas. "Na comunidade dos crentes non debe haber unha forma depobreza na que se negue a alguén os bens necesarios para unha vida decorosa". Na Eucaristíaenraízase toda a acción caritativa e social da Igrexa e a forza para motivala e sostela na nosaexistencia. "Especialmente na nosa época, na que a globalización nos fai, cada vez máis,dependentes os uns dos outros, o Cristianismo pode e debe facer que esta unidade non seconstrúa sen Deus, é dicir, sen o Verdadeiro Amor, o que daría lugar á confusión, aoindividualismo, e a opresión de todos contra todos"[7]. Nun momento de forte crise humana ecultural é necesario crear puntos luminosos de humanidade nova. O cambio do corazón dásecando entramos na realidade da caridade. Se queremos unha cidade dos homes máis visible eacolledora, debemos deixar que a cidade de Deus a permeabilice con aquela forma orixinariade vida que Xesús trouxo á terra.Sen vitalidade eucarística constante só nos quedan as aparencias de vida cristiá. A Eucaristía,vivida e celebrada, esíxenos un compromiso de fraternidade que "se traduce inevitablementeen xestos e signos de esperanza", denunciando "as circunstancias que van contra a dignidadedo home, polo cal Cristo derramou o seu sangue, afirmando así o alto valor de cadapersoa"[8]. O compromiso do cristián é crear un estilo de vida significado pola gratuidadecristiá que favorece a liberdade e a xustiza, e non esquece aos pobres, porque abandonar ospobres sería esquecer o máis auténtico da gratuidade de Deus. "O Señor comprácese nopobre".Ante as dificultades de anunciar o Evanxeo hoxe "vén á memoria case espontaneamente, oepisodio da multiplicación dos pans narrado nos Evanxeos. Os discípulos expoñen a Xesús asúa perplexidade ante a multitude que, famenta da súa palabra, ó seguía ao deserto, eproponlle: Despide a xente (Lc 9,12). Quizais teñen medo e non saben como dar de comer aun número tan grande de persoas. Unha actitude análoga pode xurdir no noso ánimodesalentado ante a magnitude dos problemas... Neste caso hai que recorrer a esa novafantasía da caridade que ha de promover non tanto e non só a eficacia da axuda prestadasenón a capacidade de facerse próximo a quen está necesitado, de modo que os pobres sesentan en cada comunidade cristiá como na súa propia casa".Pido ó Señor Sacramentado toda clase de bens para a Familia Real, para as nosas Dioceses,para os nosos gobernantes, para Vde. e a súa familia, Sr. Oferente, e para todos os fillosdesta querida terra para que iluminados pola palabra e fortalecidos pola Eucaristía,contribuamos a unha liberación positiva da forza da verdade, do ben, da beleza e da xustizana nosa comunidade e noso mundo. Amén.+Julián Barrio BarrioArzobispo de Santiago de Compostela
  • [1] Caritas in veritate, 78.[2] Sacramentum Caritatis, 91.[3] BENEDCITO XVI, Sacramentum caritatis, n.º 1.[4] CEE, Orientacións morais ante a situación actual de España. Instrucción pastoral, 23 denovembro de 206, 78.[5] BENEDICTO XVI, Sacramentum caritatis, 88.[6] Ibid.[7] BENEDICTO XVI, Homilía no Corpus Christi de 2011.[8] Ibid., 89.Os que viven en comuñón con Cristo han de facelo presente e operante en medio dos homes,traballando por construír unha cultura cristiá na solidariedade e a axuda mutua, no respecto ea comprensión, e tratando de responder ás profundas esperanzas das persoas que piden seracompañadas nas súas buscas. "Na comunidade dos crentes non debe haber unha forma depobreza na que se negue a alguén os bens necesarios para unha vida decorosa". Na Eucaristíaenraízase toda a acción caritativa e social da Igrexa e a forza para motivala e sostela na nosaexistencia. "Especialmente na nosa época, na que a globalización nos fai, cada vez máis,dependentes os uns dos outros, o Cristianismo pode e debe facer que esta unidade non seconstrúa sen Deus, é dicir, sen o Verdadeiro Amor, o que daría lugar á confusión, aoindividualismo, e a opresión de todos contra todos"[7]. Nun momento de forte crise humana ecultural é necesario crear puntos luminosos de humanidade nova. O cambio do corazón dásecando entramos na realidade da caridade. Se queremos unha cidade dos homes máis visible eacolledora, debemos deixar que a cidade de Deus a permeabilice con aquela forma orixinariade vida que Xesús trouxo á terra.Sen vitalidade eucarística constante só nos quedan as aparencias de vida cristiá. A Eucaristía,vivida e celebrada, esíxenos un compromiso de fraternidade que "se traduce inevitablementeen xestos e signos de esperanza", denunciando "as circunstancias que van contra a dignidadedo home, polo cal Cristo derramou o seu sangue, afirmando así o alto valor de cadapersoa"[8]. O compromiso do cristián é crear un estilo de vida significado pola gratuidadecristiá que favorece a liberdade e a xustiza, e non esquece aos pobres, porque abandonar ospobres sería esquecer o máis auténtico da gratuidade de Deus. "O Señor comprácese nopobre".Ante as dificultades de anunciar o Evanxeo hoxe "vén á memoria case espontaneamente, oepisodio da multiplicación dos pans narrado nos Evanxeos. Os discípulos expoñen a Xesús asúa perplexidade ante a multitude que, famenta da súa palabra, ó seguía ao deserto, eproponlle: Despide a xente (Lc 9,12). Quizais teñen medo e non saben como dar de comer aun número tan grande de persoas. Unha actitude análoga pode xurdir no noso ánimodesalentado ante a magnitude dos problemas... Neste caso hai que recorrer a esa novafantasía da caridade que ha de promover non tanto e non só a eficacia da axuda prestadasenón a capacidade de facerse próximo a quen está necesitado, de modo que os pobres sesentan en cada comunidade cristiá como na súa propia casa".Pido ó Señor Sacramentado toda clase de bens para a Familia Real, para as nosas Dioceses,para os nosos gobernantes, para Vde. e a súa familia, Sr. Oferente, e para todos os fillos desta View slide
  • querida terra para que iluminados pola palabra e fortalecidos pola Eucaristía, contribuamos aunha liberación positiva da forza da verdade, do ben, da beleza e da xustiza na nosacomunidade e noso mundo. Amén.+Julián Barrio BarrioArzobispo de Santiago de Compostela[1] Caritas in veritate, 78.[2] Sacramentum Caritatis, 91.[3] BENEDCITO XVI, Sacramentumcaritatis, n.º 1.[4] CEE, Orientacións morais ante asituación actual de España. Instrucciónpastoral, 23 de novembro de 206, 78.[5] BENEDICTO XVI, Sacramentumcaritatis, 88.[6] Ibid.[7] BENEDICTO XVI, Homilía noCorpus Christi de 2011.[8] Ibid., 89. View slide