Your SlideShare is downloading. ×
บทสวดมนต์ประจำวัน
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×

Saving this for later?

Get the SlideShare app to save on your phone or tablet. Read anywhere, anytime - even offline.

Text the download link to your phone

Standard text messaging rates apply

บทสวดมนต์ประจำวัน

4,078
views

Published on


1 Comment
2 Likes
Statistics
Notes
No Downloads
Views
Total Views
4,078
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
3
Actions
Shares
0
Downloads
83
Comments
1
Likes
2
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. ๒ สวิธีสวด .............................................................................................................๔คาอธิษฐานอันเชิญเทวดาและขอพรพระ ........................................................๕ชุมนุมเทวดา....................................................................................................๖บูชาพระรัตนตรัย ...........................................................................................๗กราบพระรัตนตรัย.......................................................................................... ๘คาขอขมาพระรัตนตรัย .................................................................................. ๙นมัสการพระรัตนตรัย..................................................................................... ๙ไตรสรณคมน์ ............................................................................................... ๑๐ถวายพรพระ ................................................................................................. ๑๑พุทธชัยมงคลคาถา.......................................................................................๑๓มหาการุณิโก............................................................................................... ๑๗อิติปิโส เท่าอายุ........................................................................................... ๑๙แผ่เมตตาแก่ตนเอง ...................................................................................... ๑๙แผ่เมตตาให้สรรพสัตว์ ................................................................................. ๒๐แผ่ส่วนกุศล.................................................................................................. ๒๐กรวดน้าให้เจ้ากรรมนายเวร.........................................................................๒๒คาอธิษฐานอโหสิกรรม.................................................................................๒๒คาขอขมารวม...............................................................................................๒๓คาอธิษฐานขอพร .........................................................................................๒๔คาถาหลวงพ่อคูณ ........................................................................................๒๕คาถาบูชาลูกแก้วสารพัดนึก หลวงปูฤาษีลิงดา ............................................๒๕ ่คาถาบูชาองค์จตุคามรามเทพ ......................................................................๒๖คาถาเงินล้าน (นาสังสีโม)............................................................................ ๒๗คาถามหาลาภ .............................................................................................. ๒๗คาถาค้าขายดี ..............................................................................................๒๘
  • 2. ๓สาลิกาลิ้นทอง ..............................................................................................๒๘คาถาชินบัญชร ........................................................................................... ๒๙ยอดพระกัณฑ์ไตรปิฎก ................................................................................๓๖ธัมมจักกัปปวัตตนสุตตปาฐะ........................................................................ ๕๙เขมาเขมสรณทีปิกคาถา.............................................................................. ๗๑ธัมมคารวาทิคาถา ....................................................................................... ๗๒โอวาทปาติโมกขคาถา................................................................................. ๗๔ติลักขณาทิคาถา ......................................................................................... ๗๖บทพิจารณาสังขาร...................................................................................... ๗๘ภารสุตตคาถา............................................................................................... ๘๐ภัทเทกรัตตคาถา ..........................................................................................๘๑อริยธนคาถา .................................................................................................๘๒อริยมรรคมีองค์ ๘.........................................................................................๘๓บุคคล ๔ จาพวก .......................................................................................... ๙๑ดูคนให้ดูที่พฤติกรรม.................................................................................. ๙๒ปราภวสุตตปาฐะ.......................................................................................... ๙๓คาอาราธนาศีล ๕ ........................................................................................ ๙๖คาสมาทานศีล ๕ .........................................................................................๙๗รัตนสูตร ...................................................................................................... ๙๘เมตตาสูตร(อานิสงส์การเจริญเมตตา) .......................................................๑๐๗ธชัคคสูตร ................................................................................................. ๑๑๑อังคุลิมาลสูตร ........................................................................................... ๑๒๐ขันธปริตตสูตร .......................................................................................... ๑๓๔โมรปริตสูตร ............................................................................................. ๑๓๗อาฏานาฏิยสูตร .........................................................................................๑๓๙โพชฌงคปริตตสูตร................................................................................... ๑๔๘
  • 3.
  • 4. ๕( ๓ )
  • 5. ๖สะรัชชัง สะเสนัง สะพันธุง นะรินทัง ปะริตตังนุภาโว สะทา รักขะตูติผะริตวานะ เมตตัง สะเมตตา ภะทันตา อะวิกขิตตะจิตตา ปะริตตัง ภะณันตุท่านผู้เจริญทั้งหลาย ผู้มีเมตตา จงแผ่เมตตาจิต ด้วยคิดว่าขออานุภาพพระปริตร จงรักษาพระราชาผู้เป็นเจ้าแห่งนรชนพร้อมด้วยราชสมบัติ พร้อมด้วยราชวงศ์ พร้อมด้วยเสนามาตย์อย่ามีจิตฟุ้งซ่าน ตั้งใจสวดพระปริตรสัคเค กาเม จะ รูเป คิริสขะระตะเฏ จันตะลิกเข วิมาเน ิขอเชิญเหล่าเทพเจ้าซึ่งสถิตย์อยู่ในสวรรค์ชนกามภพก็ดี รูปภพก็ดี ั้และภุมมเทวดา ซึงสถิตย์อยู่ในวิมานหรือยอดเขาและหุบผา ในอากาศก็ดี ่ทีเป รัฏเฐ จะ คาเม ตะรุวะนะคะหะเน เคหะวัตถุมหิ เขตเตในเกาะก็ดี ในแว่นแคว้นก็ดี ในบ้านก็ดี ในต้นพฤกษาและป่าชัฏก็ดี ในเรือนก็ดี ในที่ไร่นาก็ดีภุมมา จายันตุ เทวา ชะละถะละวิสะเม ยักขะคันธัพพะนาคาเทพยดาทั้งหลาย ซึ่งสถิตย์ตามภาคพื้นดิน รวมทั้งยักษ์ คนธรรพ์และพยานาคซึ่งสถิตย์อยู่ในน้า บนบก และที่อันไม่ราบเรียบ ก็ดีติฏฐันตา สันติเก ยัง มุนวะระวะจะนัง สาธะโว เม สุณนตุ ิ ัซึ่งอยู่ในที่ใกล้เคียง จงมาประชุมพร้อมกันในที่นี้คาใดเป็นของพระมุนีผู้ประเสริฐ ท่านสาธุชนทั้งหลาย จงสดับคาข้าพเจ้านั้นธัมมัสสะวะนะกาโล อะยัมภะทันตาดูก่อน ท่านผู้เจริญทั้งหลาย กาลนี้เป็นกาลฟังธรรม
  • 6. ๗ธัมมัสสะวะนะกาโล อะยัมภะทันตาดูก่อน ท่านผู้เจริญทั้งหลาย กาลนี้เป็นกาลฟังธรรมธัมมัสสะวะนะกาโล อะยัมภะทันตาดูก่อน ท่านผู้เจริญทั้งหลาย กาลนี้เป็นกาลฟังธรรม
  • 7.
  • 8. ๙๓
  • 9. ๑๐๒๓
  • 10. ๑๑ถ(
  • 11. ๑๒ ๔๘ ๘)
  • 12. ๑๓ ถ๑. ๑๐๒.
  • 13. ๑๔๓.๔. ๓
  • 14. ๑๕๕.๖.
  • 15. ๑๖๗.๘.
  • 16. ๑๗๓ ๘
  • 17. ๑๘
  • 18. ๑๙ ( - -- --
  • 19. ๒๐
  • 20. ๒๑
  • 21. ๒๒
  • 22. ๒๓
  • 23. ๒๔๓๐ ๔
  • 24. ๒๕ถถ ๓ " "
  • 25. ๒๖ถ ๓
  • 26. ๒๗ถ ๓ ๙ ( (ถ ภ ๓ ๓
  • 27. ๒๘ถ ๓ ๗ ๓
  • 28. ๒๙ ถ ๓๒ ๒๘
  • 29. ๓๐๓.๔
  • 30. ๓๑๕ ๒๖๗
  • 31. ๓๒๘ ๕๙ ( )
  • 32. ๓๓๐๒
  • 33. ๓๔๓๔๕
  • 34. ๓๕
  • 35. ๓๖ ๐๐๗
  • 36. ๓๗ ๓๒.๓.
  • 37. ๓๘.
  • 38. ๓๙๒ ๒.
  • 39. ๔๐๓ ๓.๔
  • 40. ๔๑ ๔.๕
  • 41. ๔๒ ๕.๖
  • 42. ๔๓ ๖.๗
  • 43. ๔๔ ๗.๘ ๘.
  • 44. ๔๕๙ ๙.๐
  • 45. ๔๖๐. .
  • 46. ๔๗๒
  • 47. ๔๘ ๒.๓ ๓.
  • 48. ๔๙๔
  • 49. ๕๐ ๔.๕ ๕.
  • 50. ๕๑๖ ๖.๗ ๗.
  • 51. ๕๒๘ ๘.๙
  • 52. ๕๓ ๙.๒๐ ๒๐.
  • 53. ๕๔๒ ๒ .๒๒ ๒๒.
  • 54. ๕๕๒๓ ๒๓.๒๔ ๒๔.
  • 55. ๕๖๒๕ ๒๕.๒๖ ๒๖.
  • 56. ๕๗๒๗ ๒๗.
  • 57. ๕๘
  • 58. ๕๙- - ๒
  • 59. ๖๐
  • 60. ๖๑๒
  • 61. ๖๒๘ -
  • 62. ๖๓.
  • 63. ๖๔๕
  • 64. ๖๕-
  • 65. ๖๖
  • 66. ๖๗
  • 67. ๖๘
  • 68. ๖๙ ๓๑๒ ๔ ๓ ๑๒ ๔
  • 69. ๗๐
  • 70. ๗๑ ถ ๔๘
  • 71. ๗๒ถ
  • 72. ๗๓๒
  • 73. ๗๔ ถ๓ ;
  • 74. ๗๕๖
  • 75. ๗๖ถ
  • 76. ๗๗
  • 77. ๗๘
  • 78. ๗๙
  • 79. ๘๐ภ ถ ๕
  • 80. ๘๑ภ ถ
  • 81. ๘๒ถ
  • 82. ๘๓๘ ๘-
  • 83. ๘๔๑.๒.
  • 84. ๘๕๓.๔.
  • 85. ๘๖๕.๖.
  • 86. ๘๗
  • 87. ๘๘๗. ;
  • 88. ๘๙๘.
  • 89. ๙๐
  • 90. ๙๑๔
  • 91. ๙๒
  • 92. ๙๓ ภ๑.๒.๓.
  • 93. ๙๔๔.๕.๖.๗.๘.
  • 94. ๙๕๙.๑๐.๑๑.
  • 95. ๙๖ ๕- - -
  • 96. ๙๗๕
  • 97. ๙๘รัตนสูตร(ว่าด้วยรัตนทั้ง 3 คือพระพุทธ พระธรรมและพระสงฆ์ สวดเพือปัดเป่า ่อุปัทวันตรายให้หมดไป)สมัยพุทธกาล เมือครั้งเกิดอหิวาตกโรค ระบาดที่เมืองเวสาลี ในช่วงเวลานั้น ่เกิดภัยแล้ง ข้าวกล้าในไร่นาเกิดความเสียหายหนัก ผูคนอดอยาก และล้มตาย ้เป็นจานวนมาก ชาวเมืองเวสาลีนาซากศพเหล่านั้นไปทิ้งไว้นอกเมือง ในพระไตรปิฎกกล่าวว่า“เพราะกลิ่นซากศพของคนที่ตายทั้งหลาย พวกอมนุษย์ทั้งหลายก็เข้าเมือง ต่อแต่นนคนก็ตายมากต่อมาก เพราะความปฏิกูลนั้น อหิวาตกโรคย่อมเกิดขึนแก่ ั้ ้สัตว์ทั้งหลาย”ชาวเมืองเวสาลีช่วยกันค้นหาสาเหตุของทุพภิกขภัยครังนี้ ้ ได้กราบทูลพระราชาว่า คงเป็นเพราะพระองค์ไม่ตั้งอยู่ในธรรมกระมัง จึงเกิดทุกข์เข็ญเช่นนี้ พระราชารับสั่งให้ช่วยตรวจสอบว่า พระองค์ไม่ตั้งอยู่ในธรรมข้อใดประชาชนก็ช่วยกันพิจารณาตรวจสอบแต่ไม่พบข้อบกพร่องแต่อย่างใดต่อมามีบางพวกเสนอว่า บัดนี้พระผู้มีพระภาคเจ้าได้บงเกิดขึ้นแล้ว พระองค์ ัเป็นผู้มีฤทธิ์มาก มีอานุภาพมาก ขอได้โปรดกราบบังคมทูลเชิญเสด็จพระพุทธองค์มาโปรดชาวเมืองเวสาลีด้วยเถิดในขณะนั้นพระพุทธเจ้าประทับอยู่ที่เมืองราชคฤห์ และพระเจ้าพิมพิสารทรงอุปัฏฐากพระพุทธองค์อยู่ เมื่อพระพุทธองค์ทรงทราบว่าชาวเมืองเวสาลีได้ทูลอาราธนาพระองค์เสด็จดับทุกข์ให้ จึงทรงรับด้วยทรงทราบชัดว่า
  • 98. ๙๙"เมือเราแสดงรัตนสูตรในเมืองเวสาลีแล้ว ่ อารักขาจะแผ่ไปตลอดแสนโกฏิจักรวาล ในเวลาจบพระสูตร ธรรมาภิสมัยจักมีแก่สตว์แปดหมืนสีพน" ั ่ ่ ัเมื่อพระพุทธองค์เสด็จไปถึงเมืองเวสาลี เกิดฝนตกหนัก เรียกว่า "ฝนโบกขรพรรษ" เป็นฝนพิเศษ เพราะผู้ใดต้องการจะเปียกฝน ก็เปียก ผู้ใดไม่ต้องการเปียก ก็จะไม่เปียก ฝนตกหนักจนเกิดน้าท่วมถึงเข่า ถึงเอว ถึงคอ แล้วน้าพัดพาเอาซากศพเหล่านั้นลงไปในแม่นาคงคาจนหมดสิน ้ ้ แผ่นดินก็สะอาดบริสุทธิ์ขึ้นต่อมาพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับยืนอยู่ที่ประตูพระนคร ตรัสเรียกพระอานนท์มาแล้วตรัสสอน "รัตนสูตร" แก่พระอานนท์ แล้วโปรดให้ทาน้าพระพุทธมนต์ประพรมไปทั่วเมือง ในพระไตรปิฎกกล่าวไว้ว่า"เพื่อกาจัดอุปัทวะเหล่านั้น ที่ประตูพระนครเวสาลี สวดอยู่เพื่อป้องกัน ใช้บาตรของพระผู้มีพระภาคเจ้าตักน้า เที่ยวประพรมอยู่ทั่วพระนคร ก็เมื่อพระเถระกล่าวคาว่า "ยังกิญจิ" เท่านั้น พวกอมนุษย์ทั้งหลายที่อาศัยกองหยากเยื่อและประเทศแห่งฝาเรือนเป็นต้น ซึงยังไม่หนีไปในกาลก่อน ก็พากันหนีไปทาง ่ประตูทั้ง ๔ ....เมื่อพวกอมนุษย์ไปกันแล้ว โรคของมนุษย์ทั้งหลายก็สงบ" ดังนี้ขัดระตะนะสุตตังราชะโต วา โจระโต วา มะนุสสะโต วา อะมะนุสสะโต วา อัคคิโต วา อุทะกะโตวา ปิสาจะโต วา ขาณุกะโต วา กัณฏะกะโต วา นักขัตตะโต วา ชะนะปะทะโรคะโต วา อะสัทธัมมะโต วา อะสันทิฏฐิโต วา อะสัปปุรสะโต วา จัณฑะหัตถิ ิอัสสะมิคะโคณะกุกกุระอะหิวจฉิกะมะนิสปปะทีปอจฉะตะ รัจฉะสุกะระมะหิสะ ิ ั ิ ัยักขะรักขะสาทีหิ นานาภะยะโต วา นานาโรคะโต วา นานาอุปททะวะโต วา ัอารักขังคัณหันตุ ฯ
  • 99. ๑๐๐ขอเหล่าเทพดาจงคุ้มครองให้พนจากราชภัย โจรภัย มนุสสภัย อมนุสสภัย ้อัคคีภัย อุทกภัย ภัยจากปีศาจ ภัยจากเคราะห์ร้ายยามร้าย จากโรคภัยไข้เจ็บจากอสัทธรรม จากมิจฉา ทิฏฐิ คือความเห็นผิด จากคนชัว จากภัยต่างๆ อัน ่เกิดแต่สตว์ร้ายนานาชนิด และจากอมนุษย์ มียักษ์และนางผีเสื้อน้า เป็นต้น ัจากโรคต่างๆ จากอุปัททวะต่างๆปะณิธานะโต ปัฏฐายะ ตะถาคะตัสสะ ทะสะ ปาระมิโย ทะสะ อุปะปาระมิโย ทะสะ ปะระมัตถะปาระมิโย ปัญจะ มะหาปะริจจาเค ติสโส จะริยา ปัจฉิมพภะเว ัคัพภาวักกันติง ชาติง อะภินกขะมะนัง ปะธานะจะริยง โพธิปลลังเก มาระวิชะ ิ ั ัยัง สัพพัญญุตะญาณัปปะฏิเวธัง นะวะ โลกุตตะระธัมเมติ สัพเพปิเม พุทธะคุเณ อาวัชชิตวา เวสาลิยา ตีสุ ปาการันตะเรสุ ติยามะรัตติง ปะริตตัง กะโรนโต อายัสมา อานันทัตเถโร วิยะ การุญญะจิตตัง อุปฏฐะเปตวา ฯ ัเราทั้งหลาย จงตังจิตอันประกอบไปด้วยความกรุณาในสัตว์ทั้งหลาย ดังพระ ้อานนทเถระผู้มีอายุ นึกถึงพระพุทธคุณทั้งหลายแม้ทั้งปวงของพระตถาคตเจ้าจาเดิมแต่ปรารถนาพุทธภูมิมา คือบารมี ๑๐ อุปบารมี ๑๐ ปรมัตถบารมี ๑๐มหาบริจาค ๕ จริยา ๓ เสด็จลงสู่คพโภทร ในภพมีในที่สุด ประสูติ เสด็จออก ัอภิเนษกรมณ์ บาเพ็ญทุกขกิริยาชนะมาร ตรัสรู้พระสัพพัญญุตญาณ ณโพธิบัลลังก์นวโลกุตรธรรม ๙ ดังนี้ แล้วกระทาพระปริตรตลอดราตรีทั้ง ๓ยาม ในภายในกาแพง ๓ ชัน ในเมืองเวสาลี ้โกฏิสะตะสะหัสเสสุ จักกะวาเฬสุ เทวะตา ยัสสาณัมปะฏิคคัณหันติ ยัญจะ เวสาลิยมปุเร ัโรคามะนุสสะทุพภิกขะสัมภูตนติวธมภะยัง ั ิ ั ขิปปะมันตะระธาเปสิ ปะริตตันตัมภะณามะ เห ฯ
  • 100. ๑๐๑เทวดาทั้งหลายในแสนโกฏิจักรวาล ย่อมรับเอาแม้ซึ่งอาชญาแห่งพระปริตรอันใด อนึ่ง พระปริตรอันใด ยังภัย ๓ ประการอันเกิดจากโรค อมนุษย์ และข้าวแพงในเมืองเวสาลี ให้อันตรธานไปโดยเร็วพลัน เราทั้งหลาย จงสวดพระปริตรอันนั้นเทอญ.บทระตะนะสุตตังยานีธะ ภูตานิ สะมาคะตานิ ภุมมานิ วา ยานิวะ อันตะลิกเขสัพเพ วะ ภูตา สุมะนา ภะวันตุ อะโถปิ สักกัจจะ สุณนตุ ภาสิตง ั ัตัสมา หิ ภูตา นิสาเมถะ สัพเพ เมตตัง กะโรถะ มานุสยา ปะชายะ ิทิวา จะ รัตโต จะ หะรันติ เย พะลิง ตัสมา หิ เน รักขะถะ อัปปะมัตตา ฯหมู่ภูตประจาถิ่นเหล่าใด ประชุมกันแล้วในนครนี้ก็ดี เหล่าใดประชุมกันแล้วในอากาศก็ดี ขอหมู่ภูตทั้งปวงจงเป็นผู้ดีใจและจงฟังภาษิตโดยเคารพ เพราะเหตุนั้นแล ท่านภูตทั้งปวงจงตั้งใจฟัง กระทาไมตรีจิต ในหมู่มนุษยชาติประชุมชนมนุษย์เหล่าใด ย่อมสังเวยทั้งกลางวันกลางคืน เพราะเหตุนั้นแลท่านทั้งหลาย จงเป็นผู้ไม่ประมาท รักษาหมู่มนุษย์เหล่านั้นยังกิญจิ วิตตัง อิธะ วา หุรง วา สัคเคสุ วา ยัง ระตะนัง ปะณีตง ั ันะ โน สะมัง อัตถิ ตะถาคะเตนะ อิทมปิ พุทเธ ระตะนัง ปะณีตง ั ัเอเตนะ สัจเจนะ สุวตถิ โหตุ ฯ ัทรัพย์เครื่องปลื้มใจ อันใดอันหนึง ในโลกนีหรือโลกอืน หรือรัตนะอันใด อัน ่ ้ ่ประณีตในสวรรค์ รัตนะอันนันเสมอด้วยพระตถาคตเจ้าไม่มีเลย แม้อันนี้ เป็น ้รัตนะ อันประณีตในพระพุทธเจ้า ด้วยคาสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมี
  • 101. ๑๐๒ขะยัง วิราคัง อะมะตัง ปะณีตง ยะทัชฌะคา สักยะมุนี สะมาหิโต ันะ เตนะ ธัมเมนะ สะมัตถิ กิญจิ อิทมปิ ธัมเม ระตะนัง ปะณีตง ั ัเอเตนะ สัจเจนะ สุวตถิ โหตุ ฯ ัพระศากยมุนเจ้า มีพระหฤทัยดารงมั่น ได้บรรลุธรรมอันใดเป็นที่สิ้นกิเลส เป็น ีที่สิ้นราคะ เป็นอมฤตธรรมอันประณีต สิ่งไรๆ เสมอด้วยพระธรรมนั้นย่อมไม่มีแม้อันนี้เป็นรัตนะอันประณีตในพระธรรม ด้วยคาสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมียัมพุทธะเสฏโฐ ปะริวณณะยี สุจง สะมาธิมานันตะริกญญะมาหุ ั ิ ัสะมาธินา เตนะ สะโม นะ วิชชะติ อิทมปิ ธัมเม ระตะนัง ปะณีตง ั ัเอเตนะ สัจเจนะ สุวตถิ โหตุ ฯ ัพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด ทรงสรรเสริญแล้วซึ่งสมาธิอันใด ว่าเป็นธรรมอันสะอาด บัณฑิตทังหลายกล่าวซึงสมาธิอันใด ว่าให้ผลโดยลาดับ สมาธิอื่น ้ ่เสมอด้วยสมาธินนย่อมไม่มี แม้อนนี้ เป็นรัตนะอันประณีตในพระธรรม ด้วย ั้ ัคาสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมีเย ปุคคะลา อัฏฐะ สะตัง ปะสัฏฐา จัตตาริ เอตานิ ยุคานิ โหนติเต ทักขิเณยยา สุคะตัสสะ สาวะกา เอเตสุ ทินนานิ มะหัปผะลานิอิทมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตง เอเตนะ สัจเจนะ สุวตถิ โหตุ ฯ ั ั ับุคคลเหล่าใด ๘ จาพวก ๔ คู่ อันสัตบุรุษทั้งหลายสรรเสริญแล้ว บุคคลเหล่านั้นเป็นสาวกของพระสุคต ควรแก่ทักษิณาทาน ทานทั้งหลาย อันบุคคลถวายในท่านเหล่านั้น ย่อมมีผลมาก แม้อันนี้ เป็นรัตนะอันประณีตในพระสงฆ์ด้วยคาสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมี
  • 102. ๑๐๓เย สุปปะยุตตา มะนะสา ทัฬเหนะ นิกกามิโน โคตะมะสาสะนัมหิเต ปัตติปตตา อะมะตัง วิคยหะ ลัทธา มุธา นิพพุตง ภุญชะมานา ั ั ิอิทมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตง เอเตนะ สัจเจนะ สุวตถิ โหตุ ฯ ั ั ัพระอริยบุคคลทั้งหลายเหล่าใด ในศาสนาพระโคดมเจ้า ประกอบดีแล้ว มีใจมั่นคง มีความใคร่ ออกไปแล้ว พระอริยบุคคลทั้งหลายเหล่านั้น ถึงพระอรหัตผลที่ควรถึงหยั่งเข้าสู่พระนิพพาน ได้ซงความดับกิเลส โดยเปล่าๆ แล้ว ึ่เสวยผลอยู่ แม้อนนี้ เป็นรัตนะอันประณีตในพระสงฆ์ ด้วยคาสัตย์นี้ ขอความ ัสวัสดีจงมียะถินทะขีโล ปะฐะวิง สิโต สิยา จะตุพภิ วาเตภิ อะสัมปะกัมปิโยตะถูปะมัง สัปปุรสง วะทามิ โย อะริยะสัจจานิ อะเวจจะ ปัสสะติ ิ ัอิทมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตง เอเตนะ สัจเจนะ สุวตถิ โหตุ ฯ ั ั ัเสาเขื่อนที่ลงดินแล้ว ไม่หวันไหวด้วยพายุ ๘ ทิศ ฉันใด ผู้ใด เล็งเห็นอริยสัจ ่ทั้งหลาย เราเรียกผู้นั้นว่า เป็นสัตบุรุษผู้ไม่หวั่นไหวด้วยโลกธรรม อุปมาฉันนั้น แม้อันนี้เป็นรัตนะอันประณีตในพระสงฆ์ ด้วยคาสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมีเย อะริยะสัจจานิ วิภาวะยันติ คัมภีระปัญเญนะ สุเทสิตานิกิญจาปิ เต โหนติ ภุสปปะมัตตา นะ เต ภะวัง อัฏฐะมะมาทิยนติ ั ัอิทมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตง เอเตนะ สัจเจนะ สุวตถิ โหตุ ฯ ั ั ัพระโสดาบันจาพวกใด กระทาให้แจ้งอยู่ ซึ่งอริยสัจทั้งหลายอันพระศาสดาผู้มีปัญญาอันลึกซึ้งแสดงดีแล้ว พระโสดาบันจาพวกนัน ยังเป็นผู้ประมาทก็ดี ้ถึงกระนัน ท่านย่อมไม่ถือเอาภพที่ ๘ (คือเกิดอีกอย่างมาก ๗ ชาติ) แม้อนนี้ ้ ัเป็นรัตนะอันประณีตในพระสงฆ์ ด้วยคาสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมี
  • 103. ๑๐๔สะหาวัสสะ ทัสสะนะสัมปะทายะ ตะยัสสุ ธัมมา ชะหิตา ภะวันติสักกายะทิฏฐิ วิจิกจฉิตญจะ สีลพพะตัง วาปิ ยะทัตถิ กิญจิ ิ ั ัจะตูหะปาเยหิ จะ วิปปะมุตโต ฉะ จาภิฐานานิ อะภัพโพ กาตุงอิทมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตง เอเตนะ สัจเจนะ สุวตถิ โหตุ ฯ ั ั ัสักกายทิฏฐิ วิจิกิจฉา สีลัพพตปรามาส อันใดอันหนึงยังมีอยู่ ธรรมเหล่านั้น ่อันพระโสดาบัน ละได้แล้ว พร้อมด้วยทัสสนะสมบัติ (คือโสดาปัตติมรรค)ทีเดียว อนึ่งพระโสดาบันเป็นผู้พ้นแล้ว จากอบายทั้ง ๔ ไม่อาจเพื่อจะกระทาอภิฐานทั้ง ๖ (คืออนันตริยกรรม ๕ และการเข้ารีต) แม้อันนี้ เป็นรัตนะอันประณีตในพระสงฆ์ ด้วยคาสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมี- กิญจาปิ โส กัมมัง กะโรติ ปาปะกัง กาเยนะ วาจายุทะ เจตะสา วาอะภัพโพ โส ตัสสะ ปะฏิจฉะทายะ อะภัพพะตา ทิฏฐะปะทัสสะ วุตตาอิทมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตง เอเตนะ สัจเจนะ สุวตถิ โหตุ ฯ ั ั ัพระโสดาบันนั้น ยังกระทาบาปกรรม ด้วยกายหรือวาจาหรือใจได้บ้าง (เพราะความพลั้งพลาด) ถึงกระนันท่านไม่ควรเพื่อจะปกปิดบาปกรรมอันนั้น ความ ้เป็นผู้มีทางพระนิพพาน อันเห็นแล้ว ไม่ควรปกปิดบาปกรรมนั้น อันพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสแล้ว แม้อันนี้ เป็นรัตนะอันประณีตในพระสงฆ์ ด้วยคาสัตย์นี้ขอความสวัสดีจงมีวะนัปปะคุมเพ ยะถา ผุสสิตคเค คิมหานะมาเส ปะฐะมัสมิง คิมเห ัตะถูปะมัง ธัมมะวะรัง อะเทสะยิ นิพพานะคามิง ปะระมัง หิตายะอิทมปิ พุทเธ ระตะนัง ปะณีตง เอเตนะ สัจเจนะ สุวตถิ โหตุ ฯ ั ั ัพุ่มไม้ในป่า มียอดอันบานแล้ว ในเดือนต้นคิมหะแห่งคิมหฤดูฉันใด พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทรงแสดงพระธรรมให้ถึงพระนิพพาน เพื่อประโยชน์แก่สัตว์
  • 104. ๑๐๕ทั้งหลาย มีอปมาฉันนั้น แม้อันนี้ เป็นรัตนะอันประณีตในพระพุทธเจ้า ด้วยคา ุสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมีวะโร วะรัญญู วะระโท วะราหะโร อะนุตตะโร ธัมมะวะรัง อะเทสะยิอิทมปิ พุทเธ ระตะนัง ปะณีตง เอเตนะ สัจเจนะ สุวตถิ โหตุ ฯ ั ั ัพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐทรงทราบธรรมอันประเสริฐ ทรงประทานธรรมอันประเสริฐ ทรงนามาซึ่งธรรมอันประเสริฐ ไม่มีผู้ยิ่งไปกว่าได้ทรงแสดงธรรมอันประเสริฐ พุทธรัตนะแม้นี้เป็นรัตนะอันประณีต ด้วยสัจจวาจานี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่สัตว์เหล่านี้ขีณง ปุราณัง นะวัง นัตถิ สัมภะวัง วิรตตะจิตตายะติเก ภะวัสมิง ั ัเต ขีณะพีชา อะวิรฬหิฉนทา นิพพันติ ธีรา ยะถายัมปะทีโป ุ ัอิทมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตง เอเตนะ สัจเจนะ สุวตถิ โหตุ ฯ ั ั ักรรมเก่าของพระอริยบุคคลเหล่าใดสินแล้ว กรรมสมภพใหม่ย่อมไม่มี พระ ้อริยบุคคลเหล่าใด มีจิตอันหน่ายแล้วในภพต่อไป พระอริยบุคคลเหล่านัน มี ้พืชสิ้นไปแล้ว มีความพอใจงอกไม่ได้แล้ว เป็นผู้มีปัญญา ย่อมปรินิพพานเหมือนประทีปอันดับไป ฉะนั้น แม้อนนี้ เป็นรัตนะอันประณีตในพระสงฆ์ ด้วย ัคาสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมียานีธะ ภูตานิ สะมาคะตานิ ภุมมานิ วา ยานิวะ อันตะลิกเขตะถาคะตัง เทวะมะนุสสะปูชตง พุทธัง นะมัสสามะ สุวตถิ โหตุ ฯ ิ ั ัภูตประจาถิ่นเหล่าใด ประชุมกันแล้วในพระนครก็ดี เหล่าใดประชุมกันแล้วในอากาศก็ดี เราทั้งหลาย จงนมัสการพระพุทธเจ้าผู้มาแล้วอย่างนัน ผู้อันเทพดา ้และมนุษย์บูชาแล้ว ขอความสวัสดีจงมี
  • 105. ๑๐๖ยานีธะ ภูตานิ สะมาคะตานิ ภุมมานิ วา ยานิวะ อันตะลิกเขตะถาคะตัง เทวะมะนุสสะปูชตง ธัมมัง นะมัสสามะ สุวตถิ โหตุ ฯ ิ ั ัภูตประจาถิ่นเหล่าใด ประชุมกันแล้วในพระนครนี้ก็ดี เหล่าใดประชุมกันแล้วในอากาศก็ดี เราทั้งหลาย จงนมัสการพระธรรมอันมาแล้วอย่างนั้น อันเทพดาและมนุษย์บูชาแล้ว ขอความสวัสดีจงมียานีธะ ภูตานิ สะมาคะตานิ ภุมมานิ วา ยานิวะ อันตะลิกเขตะถาคะตัง เทวะมะนุสสะปูชตง สังฆัง นะมัสสามะ สุวตถิ โหตุ ฯ ิ ั ัภูตประจาถิ่นเหล่าใด ประชุมกันแล้วในพระนครนี้ก็ดี เหล่าใดประชุมกันแล้วในอากาศก็ดี เราทั้งหลาย จงนมัสการพระสงฆ์ผู้มาแล้วอย่างนัน ผู้อันเทพดา ้และมนุษย์บูชาแล้ว ขอความสวัสดีจงมี.
  • 106. ๑๐๗( )
  • 107. ๑๐๘ ๑๑ ๑๑๑)๒)๓)๔)๕)
  • 108. ๑๐๙๖)๗)๘)๙)๑๐)๑๑)
  • 109. ๑๑๐๑๑
  • 110. ๑๑๑บทขัดธชคฺคปริตต ฺยสฺสานุสสรเณนาปิ อนฺตลิกเขปิ ปาณิโน ฺ ฺสัตว์ทั้งหลาย ย่อมประสบที่พึ่ง แม้ในอากาศดุจในแผ่นดินในกาลทุกเมื่อปติฏฐมธิคจฺฉนฺติ ภูมิย วิย สพฺพทา ฺและความนับสัตว์ทั้งหลายผู้พ้นแล้วจากข่ายสพฺพปทฺทวชาลมฺหา ยกฺขโจราทิสมฺภวา ูคืออุปัทวะทั้งปวงอันเกิดแก่สัตว์มียักษ์และโจรเป็นต้นมิได้มีคณนา น จ มุตตาน ฺแม้ด้วยการตามระลึกพระปริตรอันใดปริตตนฺตมฺภณาม เหฯ ฺเราทั้งหลายจงสวดพระปริตรนั้นเทอญ ฯบทธะชัคคะปะริตตังเอวมฺเม สุตอันข้าพเจ้า (คือพระอานนท์เถระ) ได้สดับมาแล้วอย่างนีฯ ้เอก สมย ภควาสมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าสาวตฺถย วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฑกสฺส อาราเม ิ ฺ ิเสด็จประทับอยู่ ที่เชตวันวิหาร อารามของท่านอนาถบิณฑิกมหาเศรษฐี ใกล้เมืองสาวัตถี ฯ
  • 111. ๑๑๒ตตฺร โข ภควา ภิกขู อามนฺเตสิ ภิกขโวติ ฯ ฺ ฺในกาลนั้นแล พระผู้มีพระภาคตรัสเรียกพระภิกษุทั้งหลายมาว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย ดังนีแลฯ ้ภทนฺเตติ เต ภิกขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุ ฯ ฺพระภิกษุเหล่านัน ้ จึงทูลรับพระพุทธพจน์ ของพระผู้มีพระภาคเจ้าว่าพระพุทธเจ้าข้า ดังนีฯ ้ภควา เอตทโวจ ภูตปุพพ ภิกขเว ฺ ฺพระผู้มีพระภาคจึงได้ตรัสพระพุทธพจน์นี้ว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เรื่องดึกดาบรรพ์เคยมีมาแล้วเทวาสุรสงฺคาโม สมุปพฺยโฬฺห อโหสิ ฯ ูสงครามระหว่างเทพดากับอสูรได้เกิดประชิดกันแล้วอถ โข ภิกขเว สกฺโก ฺครั้งนั้นแล ภิกษุทั้งหลาย ท้าวสักกเทวราชเทวานมินโท เทเว ตาวตึเส อามนฺเตสิ ฺผู้เป็นเจ้าแห่งพวกเทพดา เรียกหมู่เทพดาในชั้นดาวดึงส์มาสั่งว่าสเจ มาริสา เทวาน สงฺคามคตาน อุปปชฺเชยฺย ภย วา ฉมฺภตตฺต วา โลมหโส วา ฺ ิดูก่อนท่านผู้นิรทุกข์ ถ้าความกลัวก็ดี ความหวาดสะดุงก็ดี ขนพองสยองเกล้า ้ก็ดี พึงบังเกิดขึ้นแก่หมู่เทพดาผู้ไปสู่สงคราม ในสมัยใดมเมว ตสฺมึ สมเย ธชคฺค อุลโลเกยฺยาถ ฯ ฺในสมัยนัน ท่านทังหลายพึงแลดูชายธงของเรานันเทียว ้ ้ ่มมญฺหิ โว ธชคฺค อุลโลกยต ฺเพราะว่าเมื่อท่านทังหลายแลดูชายธงของเราอยู่ ้ยมฺภวิสสติ ภย วา ฉมฺภตตฺต วา โลมหโส วา ฺ ิความกลัวก็ดี ความหวาดสะดุงก็ดี ความขนพองสยองเกล้าก็ดี อันใดจักมี ้โส ปหียสสติ ฯ โน เจ เม ธชคฺค อุลโลเกยฺยาถ ิ ฺ ฺอันนั้นจักหายไป ถ้าท่านทั้งหลาย ไม่แลดูชายธงของเรา
  • 112. ๑๑๓อถ ปชาปติสส เทวราชสฺส ธชคฺค อุลโลเกยฺยาถ ฯ ฺ ฺทีนั้น ท่านทั้งหลาย พึงแลดูชายธงของเทวราช ชือ ปชาบดี ่ปชาปติสส หิ โว เทวราชสฺส ธชคฺค อุลโลกยต ฺ ฺเพราะว่าเมื่อท่านทังหลายแลดูชายธงของเทวราช ชือปชาบดีอยู่ ้ ่ยมฺภวิสสติ ภย วา ฉมฺภตตฺต วา โลมหโส วา ฺ ิความกลัวก็ดี ความหวาดสะดุงก็ดี ความขนพองสยองเกล้าก็ดี อันใดจักมี ้โส ปหียสสติ ฯ โน เจ ปชาปติสส เทวราชสฺส ธชคฺค อุลโลเกยฺยาถ ิ ฺ ฺ ฺอันนั้นจักหายไปฯ ถ้าท่านทั้งหลาย ไม่แลดูชายธงของเทวราช ชือ ปชาบดี ่อถ วรุณสฺส เทวราชสฺส ธชคฺค อุลโลเกยฺยาถ ฯ ฺทีนั้นพวกท่านพึงแลดู ชายธงของเทวราช ชือวรุณ ่วรุณสฺส หิ โว เทวราชสฺส ธชคฺค อุลโลกยต ฺเพราะว่าเมื่อท่านทังหลายแลดูชายธงของเทวราช ชือวรุณอยู่ ้ ่ยมฺภวิสสติ ภย วา ฉมฺภตตฺต วา โลมหโส วา ฺ ิความกลัวก็ดี ความหวาดสะดุงก็ดี ขนพองสยองเกล้าก็ดี อันใดจักมี ้โส ปหียสสติ ฯ ิ ฺอันนั้นจักหายไปโน เจ วรุณสฺส เทวราชสฺส ธชคฺค อุลโลเกยฺยาถ ฺถ้าท่านทั้งหลายไม่แลดูชายธงของเทวราช ชือวรุณ ่อถอีสานสฺส เทวราชสฺส ธชคฺค อุลโลเกยฺยาถ ฯ ฺทีนั้นพวกท่านพึงแลดู ชายธงของเทวราช ชืออีสาน ่อีสานสฺส หิ โว เทวราชสฺส ธชคฺค อุลโลกยต ฺเพราะว่าเมื่อท่านทังหลายแลดูชายธงของเทวราชชื่ออีสานอยู่ ้ยมฺภวิสสติ ภย วา ฉมฺภตตฺต วา โลมหโส วา ฺ ิความกลัวก็ดี ความหวาดสะดุงก็ดี ขนพองสยองเกล้าก็ดีอันใดจักมี ้โส ปหียสสตีติ ฯ ิ ฺอันนั้นจักหายไป ดังนี้
  • 113. ๑๑๔ต โข ปน ภิกขเว ฺดูก่อนภิกษุทั้งหลายก็ข้อนั้นแลสกฺกสฺส วา เทวานมินทสฺส ธชคฺคอุลโลกยต ฺ ฺคือการแลดูชายธงของสักกเทวราชผูเป็นเจ้าแห่งเทพดาก็ตาม ้ปชาปติสส วา เทวราชสฺส ธชคฺค อุลโลกยต ฺ ฺการแลดูชายธงของเทวราช ชื่อปชาบดีก็ตามวรุณสฺส วา เทวราชสฺส ธชคฺค อุลโลกยตฺการแลดูชายธงของเทวราช ชื่อวรุณก็ตามอีสานสฺส วาเทวราชสฺส ธชคฺค อุลโลกยต ฺการแลดูชายธงของเทวราชชืออีสานก็ตาม ่ยมฺภวิสสติ ภย วา ฉมฺภตตฺต วา โลมหโส วา ฺ ิความกลัวก็ดี ความหวาดสะดุงก็ดี ขนพองสยองเกล้าก็ดี อันใดจักมี ้โส ปหีเยถาปิ โนปิ ปหีเยถอันนั้นพึงหายไปได้บ้าง ไม่ได้บ้างต กิสส เหตุ ฺข้อนั้นเป็นเพราะเหตุแห่งอะไรสกฺโก หิ ภิกขเว เทวานมินโท ฺ ฺดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เหตุว่าท้าวสักกเทวราชผู้เป็นเจ้าแห่งเทพดาอวีตราโค อวีตโทโส อวีตโมโหเธอมีราคะยังไม่สิ้นไป มีโทสะยังไม่สิ้นไป มีโมหะยังไม่สิ้นไปภีรุ ฉมฺภี อุตราสี ปลายีติ ฯ ฺเธอยังเป็นผู้กลัว ยังเป็นผู้หวาด ยังเป็นผู้สะดุง ยังเป็นผูหนี ดังนี้ ้ ้อหญฺจ โข ภิกขเว เอว วทามิ ฺดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ส่วนเราแลกล่าวอย่างนี้ว่า
  • 114. ๑๑๕สเจ ตุมหาก ภิกขเว อรญฺญคตาน วา รุกขมูลคตาน วา สุญญาคารคตาน วา ฺ ฺ ฺ ฺถ้าว่าเมื่อท่านทั้งหลาย ไปอยู่ในป่าก็ตาม ไปอยู่ที่โคนต้นไม้กตาม ไปอยู่ใน ็เรือนเปล่าก็ตามอุปปชฺเชยฺย ภย วา ฉมฺภตตฺต วา โลมหโส วา ฺ ิความกลัวก็ดี ความหวาดสะดุงก็ดี ขนพองสยองเกล้าก็ดี พึงเกิดขึ้นในสมัยใด ้มเมว ตสฺมึ สมเย อนุสสเรยฺยาถ ฺในสมัยนัน ท่านทังหลายพึงระลึกถึงเรานั่นเทียวว่า ้ ้อิตปิ โส ภควา ิแม้เพราะเหตุนๆ พระผู้มีพระภาคเจ้านั้น ี้อรหเป็นผู้ไกลกิเลส เป็นผู้ควรไหว้ ควรบูชาสมฺมาสมฺพทโธ ุ ฺเป็นผู้รู้ชอบเองวิชชาจรณสมฺปนฺโน ฺเป็นผู้บริบูรณ์แล้วด้วยวิชชาและจรณะสุคโต โลกวิทู อนุตตโร ปุรสทมฺมสารถิ ฺ ิเป็นพระสุคตผู้เสด็จไปดีแล้ว เป็นผูทรงรู้โลก เป็นผูฝึกบุรุษที่ควรฝึก ไม่มี ้ ้ผู้อื่นยิ่งกว่าสตฺถา เทวมนุสสาน พุทโธ ภควาติ ฯ ฺ ฺเป็นศาสดาผู้สอนของเทพดา และมนุษย์ทั้งหลาย เป็นผู้เบิกบานแล้ว เป็นผู้จาแนกธรรมดังนี้มม หิ โว ภิกขเว อนุสสรต ฺ ฺดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะว่าเมื่อท่านทั้งหลาย ตามระลึกถึงเราอยู่ยมฺภวิสสติ ภย วา ฉมฺภตตฺต วา โลมหโส วา ฺ ิความกลัวก็ดี ความหวาดสะดุงก็ดี ขนพองสยองเกล้าก็ดี อันใดจักมี ้
  • 115. ๑๑๖โส ปหียสสติ ฯ ิ ฺอันนั้นจักหายไปโน เจ ม อนุสสเรยฺยาถ ฺถ้าท่านทั้งหลายไม่ระลึกถึงเราอถ ธมฺม อนุสสเรยฺยาถ ฺทีนั้นพึงตามระลึกถึงพระธรรมว่าสฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโมพระธรรมอันพระผู้มีพระภาคตรัสดีแล้วสนฺทฏฺฐโก ิ ิเป็นของอันบุคคลพึงเห็นเองอกาลิโกเป็นของไม่มีกาลเวลาเอหิปสฺสโก ิเป็นของจะร้องเรียกผู้อื่นให้มาดูได้โอปนยิโกเป็นของอันบุคคลพึงน้อมเข้ามาใส่ใจปจฺจตฺต เวทิตพฺโพ วิญฺ ูหติ ฯ ีเป็นของอันวิญญูชนทั้งหลาย พึงรู้เฉพาะตัว ดังนี้ธมฺม หิ โว ภิกขเว อนุสสรต ฺ ฺดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะว่าเมื่อท่านทั้งหลาย ตามระลึกถึงพระธรรมอยู่ยมฺภวิสสติ ภย วา ฉมฺภตตฺต วา โลมหโส วา ฺ ิความกลัวก็ดี ความหวาดสะดุงก็ดี ขนพองสยองเกล้าก็ดี อันใดจักมี ้โส ปหียสสติ ฯ โน เจ ธมฺม อนุสสเรยฺยาถ ิ ฺ ฺก็จักหายไป ถ้าท่านทั้งหลายไม่ตามระลึกถึงพระธรรมอถ สงฺฆ อนุสสเรยฺยาถ ฺทีนั้นพวกเธอพึงตามระลึกถึงพระสงฆ์ว่า
  • 116. ๑๑๗สุปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆพระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้าเป็นผู้ปฏิบัติดีแล้วอุชปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ ุพระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้าเป็นผู้ปฏิบัติตรงแล้วญายปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆพระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้าเป็นผู้ปฏิบัติถูกแล้วสามีจปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ ิพระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้าเป็นผู้ปฏิบัติชอบแล้วยทิทคือจตฺตาริ ปุรสยุคานิ ิคู่แห่งบุรุษทั้งหลาย ๔อฏฺฐ ปุรสปุคคลา ิ ฺบุรุษบุคคลทั้งหลาย ๘เอส ภควโต สาวกสงฺโฆนี่พระสงฆ์สาวก ของพระผู้มีพระภาคเจ้าอาหุเนยฺโยท่านเป็นผู้ควรแก่สักการะที่เขานามาบูชาปาหุเนยฺโยท่านเป็นผู้ควรของต้อนรับทกฺขเณยฺโย ิท่านเป็นผู้ควรทักษิณาทานอญฺชลิกรณีโยท่านเป็นผู้ควรแก่การทาอัญชลีกรรมอนุตตร ปุญญกฺเขตฺต โลกสฺสาติ ฯ ฺ ฺท่านเป็นนาบุญของโลก ไม่มีนาอืนยิงไปกว่าดังนี้ ่ ่
  • 117. ๑๑๘สงฺฆ หิ โว ภิกขเวอนุสสรต ฺ ฺดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะว่าเมื่อท่านทั้งหลาย ระลึกถึงพระสงฆ์อยู่ยมฺภวิสสติ ภย วา ฉมฺภตตฺต วา โลมหโส วา ฺ ิความกลัวก็ดี ความหวาดสะดุงก็ดี ขนพองสยองเกล้าก็ดี อันใดจักมี ้โส ปหียสสติ ิ ฺอันนั้นจักหายไปต กิสส เหตุ ฺข้อนั้นเป็นเพราะเหตุแห่งอะไรตถาคโต หิ ภิกขเว ฺดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เหตุว่าพระตถาคตอรห สมฺมาสมฺพทโธ ุ ฺเป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าวีตราโค วีตโทโส วีตโมโหมีราคะสิ้นไปแล้ว มีโทสะสิ้นไปแล้ว มีโมหะสินไปแล้ว ้อภีรุ อจฺฉมฺภีเป็นผู้ไม่กลัว เป็นผู้ไม่หวาดอนุตตราสี อปลายีติ ฯ ฺเป็นผู้ไม่สะดุ้ง เป็นผู้ไม่หนี ดังนี้แลอิทมโวจ ภควาพระผู้มีพระภาคเจ้า ได้ตรัสพระพุทธพจน์นี้อิท วตฺวาน สุคโตพระผู้เป็นพระสุคต ครั้นตรัสพระพุทธพจน์นี้แล้วอถาปร เอตทโวจ สตฺถาลาดับนั้น พระองค์ผู้เป็นพระศาสดา จึงตรัสพระพุทธพจน์นี้ อีกว่า
  • 118. ๑๑๙อรญฺเญ รุกขมูเล วา สุญญาคาเรว ภิกขโว ฺ ฺ ฺดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อท่านทั้งหลายอยู่ในป่า หรือในรุกขมูลหรือในเรือนเปล่าอนุสสเรถ สมฺพทธ ภย ตุมหาก โน สิยา ฺ ุ ฺ ฺพึงระลึกถึงพระสัมพุทธ ภัยจะไม่พึงมี แก่ท่านทั้งหลายโน เจ พุทธ สเรยฺยาถ ฺถ้าท่านทั้งหลาย ไม่ระลึกถึงพระพุทธโลกเชฏฺฐ นราสภซึ่งเป็นใหญ่กว่าโลก ประเสริฐกว่านรชนอถ ธมฺม สเรยฺยาถที่นั้นพึงระลึกถึงพระธรรมนิยยานิก สุเทสิต ฺอันเป็นเครืองนาออกซึ่งเราแสดงไว้ดีแล้วโน เจ ธมฺม สเรยฺยาถถ้าท่านทั้งหลายไม่ระลึกถึงพระธรรมนิยยานิก สุเทสิต ฺอันเป็นเครืองนาออกซึ่งเราแสดงไว้ดีแล้วอถ สงฺฆ สเรยฺยาถที่นั้นพึงระลึกถึงพระสงฆ์ปุญญกฺเขตฺต อนุตตร ฺ ฺซึ่งเป็นนาบุญของโลก ไม่มนาอื่นยิงกว่า ี ่เอว พุทธ สรนฺตาน ธมฺม สงฺฆญฺจ ภิกขโว ฺ ฺดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อท่านทั้งหลายมาระลึกถึงพระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ์อยูอย่างนี้ ่ภย วา ฉมฺภตตฺต วา โลมหโส น เหสฺสตีติ ฯ ิความกลัวก็ดี ความหวาดสะดุงก็ดี ขนพองสยองเกล้าก็ดี จักไม่มีแลฯ ้
  • 119. ๑๒๐ปะริตตัง ยัง ภะนันตัสสะนิสนนัฏฐานะโธวะนัง ิอุทะกัมปิ วินาเสติสัพพะเมวะ ปะริสสะยัง.น้าล้างที่นั่งของพระองคุลิมาลผู้สวดพระปริตรใด สามารถขจัดอันตรายทังปวง ้ให้หมดไปได้โสตถินา คัพภะวุฏฐานังยัญจะ สาเธติ ตังขะเณเถรัสสะ อังคุลมาลัสสะ ิโลกะนาเถนะ ภาสิตง ักัปปัฏฐายิง มะหาเตชังปะริตตัง ตัง ภะณามะ เห.พระปริตรใดที่พระมหาโลกนาถทรงภาษิตไว้แก่พระองคุลิมาลเถระ สามารถยังการคลอดบุตรให้เป็นไปได้โดยสวัสดีในทันที ขอเราทั้งหลายจงร่วมกันสวดพระปริตรซึ่งมีเดชใหญ่ คงอยู่ตลอดกัปนั้นเถิด)บทอังคุลมาลปริตร ิยะโตหัง ภะคินิ อะริยายะ ชาติยา ชาโตนาภิชานามิ สัญจิจจะ ปาณัง ชีวตา โวโรเปตา ิเตนะ สัจเจนะ โสตถิ เต โหตุ, โสตถิ คัพพัสสะ.
  • 120. ๑๒๑ดูก่อนน้องหญิง นับแต่เราเกิดโดยอริยชาตินี้แล้ว เราไม่เคยคิดปลงชีวตสัตว์ ิเลย ด้วยสัจวาจานี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่เธอ ขอความสวัสดีจงมีแก่ครรภ์ของเธอ [๕๒ -
  • 121. ๑๒๒[๕๒๒[๕๒๓
  • 122. ๑๒๓[๕๒๔
  • 123. ๑๒๔[๕๒๕
  • 124. ๑๒๕[๕๒๖ ๕๐๐
  • 125. ๑๒๖[๕๒๗
  • 126. ๑๒๗[๕๒๘
  • 127. ๑๒๘[๕๒๙
  • 128. ๑๒๙[๕๓๐
  • 129. ๑๓๐[๕๓
  • 130. ๑๓๑[๕๓๒[๕๓๓
  • 131. ๑๓๒[๕๓๔
  • 132. ๑๓๓ (๓ http://www.84000.org/tipitaka/attha/attha.php?b=13&i=521
  • 133. ๑๓๔ขันธปริตตสูตรบทขัดขันธะปะริตตะคาถาสัพพาสีวสะชาตีนง ิ ัทิพพะมันตาคะทัง วิยะยันนาเสติ วิสง โฆรัง ัเสสัญจาปิ ปะริสสะยังอาณักเขตตัมปิ สัพพัตถะสัพพะทา สัพพะปาณินง ัสัพพะโสปิ นิวาเรตปะริตตันตัมะภะณามะ เห ฯพระปริตรอันใด ย่อมยังพิษอันร้ายแห่งงูร้ายทั้งหลาย ให้ฉิบหายไป ดุจยาวิเศษอันประกอบด้วยมนต์ทิพย์ อนึงพระปริตรอันใด ย่อมห้ามกันอันตรายอัน ่เศษของสัตว์ทั้งสิ้น โดยประการทั้งปวง ในอาณาเขต ในที่ทั้งหมด ในกาลทุกเมื่อ เราทั้งหลาย จงสวดพระปริตรอันนั้นเทอญ.
  • 134. ๑๓๕ขันธะปะริตตะคาถาวิรปกเขหิ เม เมตตัง ู ัเมตตัง เอราปะเถหิ เมฉัพยาปุตเตหิ เม เมตตังเมตตัง กัณหาโคตะมะเกหิ จะอะปาทะเกหิ เม เมตตังเมตตัง ทิปาทะเกหิ เมจะตุปปะเทหิ เม เมตตังเมตตัง พะหุปปะเทหิ เมมา มัง อะปาทะโก หิงสิมา มัง หิงสิ ทิปาทะโกมา มัง จะตุปปะโท หิงสิมา มัง หิงสิ พะหุปปะโทสัพเพ สัตตา สัพเพ ปาณาสัพเพ ภูตา จะ เกวะลาสัพเพ ภัทรานิ ปัสสันตุมา กิญจิ ปาปะมาคะมาอัปปะมาโณ พุทโธ อัปปะมาโณ ธัมโม อัปปะมาโณ สังโฆปะมาณะวันตานิ สิรงสะปานิ อะหิ วิจฉิกา สะตะปะที อุณณานาภี ิสะระพู มูสกา กะตา เม รักขา กะตา เม ปะริตตา ปะฏิกกะมันตุ ิภูตานิ โสหัง นะโม ภะคะวะโต นะโม สัตตันนัง สัมมาสัมพุทธานัง ฯ
  • 135. ๑๓๖ความเป็นมิตรของเรา จงมีกับพระยานาคทั้งหลาย สกุลวิรูปักข์ด้วย,ความเป็นมิตรของเรา จงมีกับพระยานาคทั้งหลาย สกุลเอราบถด้วย,ความเป็นมิตรของ รา จงมีกับพระยานาคทั้งหลาย สกุลฉัพยาบุตรด้วย,ความเป็นมิตรของเรา จงมีกับพระยานาคทั้งหลาย สกุลกัณหาโคตมกะด้วย,ความเป็นมิตรของเรา จงมีกับสัตว์ทั้งหลายที่มี ๔ เท้าด้วย,ความเป็นมิตรของเรา จงมีกับสัตว์ที่มีเท้ามากด้วย,สัตว์ไม่มีเท้าอย่าเบียดเบียนเราสัตว์ ๒ เท้าอย่าเบียดเบียนเราสัตว์ ๔ เท้า อย่าเบียดเบียนเราสัตว์มากเท้าอย่าเบียดเบียนเราขอสรรพสัตว์มีชีวตทั้งหลายที่เกิดมาทั้งหมดจนสิ้นเชิงด้วย ิจงเห็นซึงความเจริญทั้งหลายทั้งปวงเถิด ่โทษลามกไรๆ อย่าได้ มาถึงแล้วแก่สตว์เหล่านั้น ัพระพุทธเจ้าทรงพระคุณไม่มีประมาณพระธรรมทรงพระคุณไม่มีประมาณพระสงฆ์ทรงพระคุณไม่มีประมาณสัตว์เสือกคลานทั้งหลายคือ งู แมลงป่อง ตะเข็บ ตะขาบ แมงมุม ตุ๊กแก หนูเหล่านี้ล้วนมีประมาณ(ไม่มากเหมือนคุณพระรัตนตรัย)ความรักษาอันเรากระทาแล้วความป้องกันอันเรากระทาแล้วหมู่สัตว์ทั้งหลาย จงหลีกไปเสียเรานั้นกระทาการนอบน้อมแต่พระผู้มีพระภาคเจ้าอยู่ทาการนอบน้อมแด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทั้งหลาย ๗ พระองค์อยู่
  • 136. ๑๓๗โมรปริตสูตรบทขัดโมระปะริตตังปูเรนตัมโพธิสมภาเร นิพพัตตัง โมระโยนิยง ั ัเยนะ สังวิหตารักขัง มะหาสัตตัง วะเนจะรา ิจิรสสัง วายะมันตาปิ เนวะ สักขิงสุ คัณหิตง ั ุพรัหมะมันตันติ อักขาตัง ปะริตตันตัมภะณามะ เห ฯพวกพรานไพร แม้พยายามอยู่ช้านานไม่อาจนั่นเทียว เพื่อจะจับพระมหาสัตว์ผู้บังเกิดแล้วในกาเนิดแห่งนกยูง ผู้ยังโพธิสมภารให้บริบูรณ์อยู่ มีความรักษาอันตนจัดแจงดีแล้ว ด้วยพระปริตรอันใด เราทั้งหลาย จงสวดพระปริตรอันนั้นที่พระพุทธเจ้าทรงเรียกว่า พรหมมนตร์ เทอญ.บทโมระปะริตตังอุเทตะยัญจักขุมา เอกะราชา หะริสสะวัณโณ ปะฐะวิปปะภาโสตัง ตัง นะมัสสามิ หะริสสะวัณณัง ปะฐะวิปปะภาสังตะยัชชะ คุตตา วิหะเรมุ ทิวะสัง เย พราหมะณา เวทะคุ สัพพะธัมเมเต เม นะโม เต จะ มัง ปาละยันตุพระอาทิตย์เป็นดวงตาของโลก เป็นเอกราช มีสีเพียงดังสีแห่งทอง ยังพืนปฐพี ้ให้สว่าง อุทัยขึ้นมา เพราะเหตุนน ข้าขอนอบน้อมพระอาทิตย์นั้น ซึ่งมีสีเพียง ั้ดังสีแห่งทอง ยังพื้นปฐพีให้สว่าง ข้าทั้งหลาย อันท่านปกครองแล้วในวันนี้พึงอยู่เป็นสุขตลอดวัน พราหมณ์ทั้งหลายเหล่าใด ผู้ถึงซึ่งเวทในธรรมทั้งปวงพราหมณ์ทั้งหลายเหล่านั้น จงรับความนอบน้อมของข้า อนึ่ง พราหมณ์ทั้งหลายเหล่านั้น จงรักษาซึ่งข้า
  • 137. ๑๓๘นะมัตถุ พุทธานัง นะมัตถุ โพธิยานะโม วิมตตานัง นะโม วิมตติยา ุ ุอิมง โส ปะริตตัง กัตวา โมโร จะระติ เอสะนา ฯ ัความนอบน้อมของข้า จงมีแด่พระพุทธเจ้าทั้งหลาย ความนอบน้อมของข้า จงมีแด่พระโพธิญาณ ความนอบน้อมของข้า จงมีแด่ท่านผู้พ้นแล้วทั้งหลายความนอบน้อมของข้า จงมีแด่วิมตติธรรม นกยูงนันได้กระทาปริตรอันนี้แล้ว ุ ้จึงเที่ยวไป เพืออันแสวงหาอาหาร ่อะเปตะยัญจักขุมา เอกะราชา หะริสสะวัณโณ ปะฐะวิปปะภาโสตัง ตัง นะมัสสามิ หะริสสะวัณณัง ปะฐะวิปปะภาสังตะยัชชะ คุตตา วิหะเรมุ รัตติง เย พราหมะณา เวทะคุ สัพพะธัมเมเต เม นะโม เต จะ มัง ปาละยันตุพระอาทิตย์นี้เป็นดวงตาของโลก เป็นเอกราช มีสีเพียงดังสีแห่งทองยังพื้นปฐพีให้สว่าง ย่อมอัสดงคตไป เพราะเหตุนน ข้าขอนอบน้อมพระอาทิตย์นั้น ั้ซึ่งมีสีเพียงดังสีแห่งทอง ยังพื้นปฐพีให้สว่าง ข้าทั้งหลาย อันท่านปกครองแล้วในวันนี้ พึงอยู่เป็นสุขตลอดคืน พราหมณ์ทั้งหลายเหล่าใด ผู้ถึงซึงเวทใน ่ธรรมทั้งปวง พราหมณ์ทั้งหลายเหล่านั้น จงรับความนอบน้อมของข้า อนึ่งพราหมณ์ทั้งหลายเหล่านั้น จงรักษาซึ่งข้านะมัตถุ พุทธานัง นะมัตถุ โพธิยานะโม วิมตตานัง นะโม วิมตติยา ุ ุอิมง โส ปะริตตัง กัตวา โมโร วาสะมะกัปปะยีติ ฯ ัความนอบน้อมของข้า จงมีแด่พระพุทธเจ้าทั้งหลาย ความนอบน้อมของข้า จงมีแด่พระโพธิญาณ ความนอบน้อมของข้าจงมีแด่ท่านผู้พ้นแล้วทั้งหลาย
  • 138. ๑๓๙ความนอบน้อมของข้า จงมีแด่วิมตติธรรม นกยูงนันได้กระทาปริตรอันนี้แล้ว ุ ้จึงสาเร็จความอยูแล. ่อาฏานาฏิยสูตรบทนา อาฏานาฏิยะปะริตตังอัปปะสันเนหิ นาถัสสะ สาสะเน สาธุสมมะเต ัพระพุทธเจ้าผู้แกล้วกล้าใหญ่ยิ่ง ทรงแสดงพระปริตรอันใดเพื่อความไม่เบียดเบียนกันอะมะนุสเสหิ จัณเฑหิ สะทา กิพพิสะการิภิด้วยความคุ้มครองของตนแก่บริษัท ๔ เหล่า อันเกิดจากหมู่อมนุษย์ที่ร้ายกาจกระทากรรมอันหยาบช้า ในกาลทุกเมื่อปะริสานัญจะ ตัสสันนะมะหิงสายะ จะผู้มิได้เลื่อมใสในพระพุทธศาสนาของพระพุทธเจ้าคุตติยา ยันเทเสสี มะหาวีโรเป็นผู้ที่พึ่งของโลกอันสัตบุรุษ สมมติว่าเป็นศาสนาอันดีปะริตตันตัมภะณะนะ เห ฯเราทั้งหลาย จงสวดพระปริตรอันนันเทอญ ้
  • 139. ๑๔๐บทอาฏานาฏิยะปะริตตังวิปสสิสะ นะมัตถุ จักขุมนตัสสะ สิรมะโต ั ั ีสิขสสะปิ นะมัตถุ สัพพะภูตานุกมปิโน ิ ัเวสสะภุสสะ นะมัตถุ น๎หาตะกัสสะ ตะปัสสิโนนะมัตถุ กะกุสนธัสสะ มาระเสนัปปะมัททิโน ัโกนาคะมะนัสสะ นะมัตถุ พราหมะณัสสะ วุสมะโต ีกัสสะปัสสะ นะมัตถุ วิปปะมุตตัสสะ สัพพะธิอังคีระสัสสะ นะมัตถุ สักยะปุตตัสสะ สิรมะโต ๎ ีโย อิมง ธัมมะมะเทเสสิ สัพพะทุกขาปะนูทะนัง ัเย จาปิ นิพพุตา โลเก ยะถาภูตง วิปสสิสง ั ั ุเต ชะนา อะปิสณา มะหันตา วีตะสาระทา ุหิตง เทวะมะนุสสานัง ยัง นะมัสสันติ โคตะมัง ัวิชชาจาระระณะสัมปันนัง มะหันตัง วีตะสาระทังฯนะโม เม สัพพะพุทธานัง อุปปันนานัง มะเหสินง ัตัณหังกะโร มะหาวีโร เมธังกะโร มะหายะโสสะระณังกะโร โลกะหิโต ทีปงกะโร ชุตนธะโร ั ิโกณฑัญโญ ชะนะปาโมกโข มังคะโล ปุรสาสะโภ ิสุมะโน สุมะโน ธีโร เรวะโต ระติวฑฒะโน ัโสภีโต คุณสัมปันโน อะโนมะทัสสี ชะนุตตะโมปะทุโม โลกะปัชโชโต นาระโท วะระสาระถีปะทุมตตะโร สัตตะสาโร สุเมโธ อัปปะฏิปคคะโล ุ ุสุชาโต สัพพะโลกัคโค ปิยะทัสสี นะราสะโภอัตถะทัสสี การุณโก ธัมมะทัสสี ตะโมนุโท ิ
  • 140. ๑๔๑สิทธัตโถ อะสะโม โลเก ติสโส จะ วะทะตัง วะโรปุสโส จะ วะระโท พุทโธ วิปสสี จะ อะนูปะโม ัสิขี สัพพะหิโต สัตถา เวสสะภู สุขะทายะโกกะกุสนโธ สัตถะวาโห โกนาคะมะโน ระณัญชะโห ักัสสะโป สิรสมปันโน โคตะโม สักยะปุงคะโวฯ ิ ั ๎เอเต จัญเญ จะ สัมพุทธา อะเนกะสะตะโกฏะโยสัพเพ พุทธา อะสะมะสะมา สัพเพ พุทธา มะหิทธิกาสัพเพ ทะสะพะลูเปตา เวสารัชเชหุปาคะตาสัพเพ เต ปะฏิชานันติ อาสะภัณฐานะมุตตะมังสีหะนาทัง นะทันเต เต ปะริสาสุ วิสาระทาพรัหมะจักกัง ปะวัตเตนติ โลเก อัปปะฏิวตติยง ั ัอุเปตา พุทธะธัมเมหิ อัฏฐาระสะหิ นายะกาท๎วตติงสะลักขะณูเปตา สีตยานุพยญชะนาธะรา ั ๎ ๎ ัพ๎ยามัปปะภายะ สุปปะภา สัพเพ เต มุนกญชะรา ิ ุพุทธา สัพพัญญุโน เอเต สัพเพ ขีณาสะวา ชินามะหัปปะภา มะหาเตชา มะหาปัญญา มะหัพพะลามะหาการุณกา ธีรา สัพเพสานัง สุขาวะหา ิทีปา นาถา ปะติฏฐา จะ ตาณา เลณา จะ ปาณินง ัคะตี พันธู มะหัสสาสา สะระณา จะ หิเตสิโนสะเทวะกัสสะ โลกัสสะ สัพเพ เอเต ปะรายะนาเตสาหัง สิระสา ปาเท วันทามิ ปุรสตตะเม ิ ุวะจะสา มะนะสา เจวะ วันทาเมเต ตะถาคะเตสะยะเน อาสะเน ฐาเน คะมะเน จาปิ สัพพะทาสะทา สุเขนะ รักขันตุ พุทธา สันติกะรา ตุวง ัเตหิ ต๎วง รักขิโต สันโต มุตโต สัพพะภะเยนะ จะ ั
  • 141. ๑๔๒สัพพะโรคะวินมตโต สัพพะสันตาปะวัชชิโต ิ ุสัพพะเวระมะติกกันโต นิพพุโต จะ ตุวง ภะวะฯ ัเตสัง สัจเจนะ สีเลนะ ขันติเมตตาพะเลนะ จะเตปิ ตุมเห อะนุรกขันตุ อาโรค๎เยนะ สุเขนะ จะฯ ัปุรตถิมสมง ทิสาภาเค สันติ ภูตา มะหิทธิกา ั ั ๎ ิเตปิ ตุมเห อะนุรกขันตุ อาโรค๎เยนะ สุเขนะ จะ ัทักขิณสมง ทิสาภาเค สันติ เทวา มะหิทธิกา ั ๎ ิเตปิ ตุมเห อะนุรกขันตุ อาโรค๎เยนะ สุเขนะ จะ ัปัจฉิมสมง ทิสาภาเค สันติ นาคา มิหทธิกา ั ๎ ิ ิเตปิ ตุมเห อะนุรกขันตุ อาโรค๎เยนะ สุเขนะ จะ ัอุตตะรัสมง ทิสาภาเค สันติ ยักขา มะหิทธิกา ๎ ิเตปิ ตุมเห อะนุรกขันตุ อาโรค๎เยนะ สุเขนะ จะ ัปุรมะทิสง ธะตะรัฏโฐ ทักขิเณนะ วิรฬหะโก ิ ั ุปัจฉิเมนะ วิรปกโข กุเวโร อุตตะรัง ทิสง ู ั ัจัตตาโร เต มะหาราชา โลกะปาลา ยะสัสสิโนเตปิ ตุมเห อะนุรกขันตุ อาโรค๎เยนะ สุเขนะ จะ ัอากาสัฏฐา จะ ภุมมัฏฐา เทวา นาคา มะหิทธิกาเตปิ ตุมหา อะนุรกขันตุ อาโรค๎เยนะ สุเขนะ จะ ันัตถิ เม สะระณัง อัญญัง พุทโธ เม สะระณัง วะรังเอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลังนัตถิ เม สะระณัง อัญญัง ธัมโม เม สะระณัง วะรังเอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง
  • 142. ๑๔๓นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง สังโฆ เม สะระณัง วะรังเอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลังยังกิญจิ ระตะนัง โลเก วิชชะติ วิวธง ปุถุ ิ ัระตะนัง พุทธะสะมัง นัตถิ ตัสมา โสตถี ภะวันตุ เต ๎ยังกิญจิ ระตะนัง โลเก วิชชะติ วิวธง ปุถุ ิ ัระตะนัง ธัมมะสะมัง นัตถิ ตัสมา โสตถี ภะวันตุ เต ๎ยังกิญจิ ระตะนัง โลเก วิชชะติ วิวธง ปุถุ ิ ัระตะนัง สังฆะสะมัง นัตถิ ตัสมา โสตถี ภะวันตุ เตฯ ๎สักกัตวา พุทธะระตะนัง โอสะถัง อุตตะมัง วะรัง ๎หิตง เทวะมะนุสสานัง พุทธะเตเชนะ โสตถินา ันัสสันตุปททะวา สัพเพ ทุกขา วูปะสะเมนตุ เต ัสักกัตวา ธัมมะระตะนัง โอสะถัง อุตตะมัง วะรัง ๎ปะริฬาหูปะสะมะนัง ธัมมะเตเชนะ โสตถินานัสสันตุปททะวา สัพเพ ภะยา วูปะสะเมนตุ เต ัสักกัตวา สังฆะระตะนัง โอสะถัง อุตตะมัง วะรัง ๎อาหุเนยยัง ปาหุเนยยัง สังฆะเตเชนะ โสตถินานัสสันตุปททะวา สัพเพ โรคา วูปะสะเมนตุ เตฯ ัสัพพีตโย วิวชชันตุ สัพพะโรโค วินสสะตุ ิ ั ัมา เต ภะวัตวนตะราโย สุขี ทีฆายุโก ภาวะ ๎ ัอะภิวาทะนะสีลสสะ นิจจัง วุฑฒาปะจายิโน ิจัตตาโร ธัมมา วัฑฒันติ อายุ วัณโณ สุขง พะลังฯ ั
  • 143. ๑๔๔ขอนอบน้อมพระวิปัสสีพุทธเจ้า ผู้ทรงพระจักษุทรงพระสิริขอนอบน้อมแด่พระสิขีพุทธเจ้า ผู้ทรงอนุเคราะห์สัตว์ทั้งปวงขอนอบน้อมพระเวสสภูพุทธเจ้า ผู้ชาระกิเลสได้แล้ว มีตบะขอนอบน้อมพระ กกุสันธพุทธเจ้า ผู้ทรงเอาชนะมารและกองทัพได้ขอนอบน้อมพระโกณาคมนพุทธเจ้า ผู้ลอยบาปแล้ว อยูจบพรหมจรรย์ ่ขอนอบน้อมพระกัสสปพุทธเจ้า ผู้หลุดพ้นแล้วจากกิเลสทั้งปวงขอนอบน้อมพระโคตมพุทธเจ้า ผู้ทรงพระฉัพพรรณรังสี ผู้ทรงสิริ ผู้ทรงแสดงธรรมขจัดทุกข์ทั้งปวงอนึ่ง พระอรหันต์เหล่าใดในโลก ดับกิเลสได้แล้วรูแจ้งตามความเป็นจริง พระ ้อรหันต์เหล่านั้นปราศจากวาจามุ่งร้าย เป็นผู้ยิ่งใหญ่ ไม่สะทกสะท้านท่านเหล่านั้นย่อมนมัสการพระโคตมะ ผู้ทรงเกื้อกูลเทวดาและมนุษย์ทั้งหลายผู้ถึงพร้อมด้วยความรู้และความประพฤติ ผู้ยิ่งใหญ่ผู้ไม่สะทกสะท้านพระสัมพุทธเจ้าเจ็ดพระองค์เหล่านั้น และพระสัมพุทธเจ้าหลายร้อยโกฏิเหล่าอื่นทุกพระองค์เสมอด้วยพระพุทธเจ้าผู้ไม่มีใครเปรียบ ทุกพระองค์ล้วนทรงฤทธิ์ยิ่งใหญ่พระพุทธเจ้าทุกพระองค์ ทรงพระทศพลญาณและพระเวสารัชชญาณ ทรงยืนยันความตรัสรูอันประเสริฐ แกล้วกล้าของพระองค์ ้พระพุทธเจ้าเหล่านี้ทรงปราศจากความครั่นคร้ามบันลือสีหนาทในท่ามกลางพุทธบริษัท ประกาศธรรมจักรอันประเสริฐในโลก ไม่มีผใดจะคัดค้านได้
  • 144. ๑๔๕พระองค์ทรงเป็นผู้นา ทรงคุณสมบัติของพระพุทธเจ้า ๑๘ ประการ ทรงประกอบด้วยพระพุทธลักษณะ ๓๒ และพระอนุลักษณะ ๘๐พระพุทธเจ้าทุกพระองค์ทรงพระฉัพพรรณรังสีโดยรอบหนึ่งว่า ทรงเป็นมุนีผู้ประเสริฐ รูแจ้งธรรมทั้งปวง สิ้นอาสวะ และเป็นผู้ชนะ ทรงมีพระรัศมีสว่างไสว ้ทรงมีเดชมาก มีปัญญามาก มีกาลังมาก มีความกรุณาใหญ่หลวงมันคง ่ประทานความสุขแก่ชนทั้งปวงพระองค์ทรงเป็นที่พัก ที่พึ่ง ที่พานัก คุ้มรองหลบภัยของเหล่าสัตว์ ทรงเป็นที่ไป เป็นญาติ เป็นผู้อุปถัมภ์ เป็นผู้ขจัดทุกข์ กระทาประโยชน์พระพุทธเจ้าทุกพระองค์ทรงเป็นที่พึ่งของชาวโลก และเทวดา ข้าพระองค์ขอน้อมไหว้พระบาทยุคลของพระพุทธเจ้าเหล่านั้นด้วยเศียรเกล้า ขอน้อมไหว้พระพุทธเจ้าผู้เป็นบุรุษประเสริฐข้าพระองค์ขอน้อมไหว้พระตถาคตเจ้าเหล่านั้นในเวลายืน เดิน นัง นอน ด้วย ่วาจา ด้วยใจเสมอขอพระพุทธเจ้าทั้งหลายผู้ประทานพระนิพพานจงคุ้มครองท่านให้มีความสุขเสมอ เมื่อพระองค์คุ้มครองท่านแล้วขอให้ท่านปลอดจากภัยทั้งปวงเถิดขอท่านจงปลอดจากโรคทั้งปวง ปราศจากความเดือดร้อนทุกอย่าง ไม่มใครๆ ีปองร้าย เป็นผู้สงบ
  • 145. ๑๔๖ขอพระพุทธเจ้าเหล่านั้นจงคุ้มครองข้าพเจ้าให้เป็นผู้ปราศจากโรค มีความสุขด้วยพลานุภาพแห่งความสัตย์ ศีล ขันติ และเมตตาธรรมเหล่าคนธรรพ์ผู้มีฤทธิ์มากในทศบูรพา จงคุ้มครองข้าเพจ้าให้เป็นผู้ไม่มีโรค มีความสุขเหล่ากุมภัณฑ์ผู้มีฤทธิ์มากในทิศทักษิณ จงคุ้มครองข้าพเจ้าให้เป็นผู้ไม่มีโรคมีความสุขเหล่านาคผู้มีฤทธิ์มากในทิศประจิม จงคุ้มครองข้าพเจ้าให้เป็นผู้ไม่มีโรค มีความสุขเหล่ายักษ์ผู้มีฤทธิ์มากในทิศอุดร จงคุ้มครองข้าพเจ้าให้เป็นผู้ไม่มีโรค มีความสุขท้าวธตรฐเป็นผู้รักษาโลกทิศบูรพา ท้าวิรุฬหกรักษาโลกทิศทักษิณ ท้าววิรูปักษ์รักษาโลกทิศประจิม ท้าวกุเวรรักษาโลกทิศอุดรขอมหาราชผู้รักษาโลกทั้งสี่พระองค์ ผู้มีบริวารมากดังกล่าวจงคุ้มครองข้าพเจ้าให้เป็นผู้ไม่มีโรค มีความสุขขอเหล่าเทวดาและนาคผู้มีฤทธิ์มาก สถิตอยู่ในอากาศและบนพืนดิน ้ จงคุ้มครองข้าพเจ้าให้เป็นผู้ไม่มีโรค มีความสุข
  • 146. ๑๔๗ขอเทวดาผู้มีฤทธิ์มากอาศัยอยู่ในพระศาสนานี้ จงคุ้มครองข้าพเจ้าให้เป็นผู้ไม่มีโรค มีความสุขขอสิ่งร้ายทั้งปวงจงบาราศไป ขอโรคทั้งปวดจงพินาศไป ขอท่านอย่ามีอันตราย เป็นผู้มีความสุข มีอายุยนยาว ืธรรม ๔ ประการ คือ อายุ วรรณะ สุขะ พละ ย่อมเจริญแก่บุคคลผู้นบไหว้และอ่อนน้อมต่อผู้ใหญ่เป็นนิตย์
  • 147. ๑๔๘โพชฌงคปริตตสูตรบทขัดโพชฌังคะปะริตตังสังสาเร สังสะรันตานัง สัพพะทุกขะวินาสะเนสัตตะ ธัมเม จะ โพขฌังเค........มาระเสนัปปะมัททิโนพุชฌิตวา เยปิเม สัตตา ติภะวามุตตะกุตตะมาอะช่ตง อะชะราพยาธิง อะมะตัง นิพภะยัง คะตา ิเอวะมาทิคณเปตัง อะเนกะคุณะสังคะหัง ุ ูโอสะถัญจะ อิมง มันตัง โพชฌังคันตัมภะณามะ เห ฯ ับทสวดโพชฌังคะปะริตตังโพชฌังโค สะติสงขาโต ธัมมานัง วิจะโย ตะถา - โพชฌงค์ ๗ ประการ คือ สติ ัสัมโพชฌงค์ ธรรมวิจยะสัมโพชฌงค์วิรยมปีติ ปัสสัทธิ โพชฌังคา จะ ตะถาปะเร - วิริยะสัมโพชฌงค์ ปีตสัม ิ ั ิโพชฌงค์ ปัสสัทธิสัมโพชฌงค์สะมาธุเปกขะโพชฌังคา - สมาธิสัมโพชฌงค์ และอุเบกขาสัมโพชฌงค์สัตเตเต สัพพะทัสสินา มุนนา สัมมะทักขาตา - ๗ ประการเหล่านี้ เป็นธรรมอัน ิพระมุนีเจ้า ผู้ทรงเห็นธรรมทั้งปวงตรัสไว้ชอบแล้วภาวิตา พะหุลกะตา - อันบุคคลเจริญแล้วกระทาให้มากแล้ว ีสังวัตตันติ อะภิญญายะ นิพพานายะ จะ โพธิยา - ย่อมเป็นไปเพือความรู้ยิ่ง ่เพื่อความตรัสรู้ และเพื่อนิพพานเอเตนะ สัจจะวัชเชนะ - ด้วยการกล่าวคาสัตย์นี้
  • 148. ๑๔๙โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา - ขอความสวัสดี จงบังเกิดมีแก่ท่าน ตลอดกาลทุกเมื่อเอกัสมิง สะมะเย นาโถ โมคคัลลานัญจะ กัสสะปัง คิลาเน ทุกขิเต ทิสวา - ในสมัยหนึ่ง พระโลกนาถเจ้า ทอดพระเนตรเห็นพระโมคคัลลานะ และพระมหากัสสปะเป็นไข้ ได้รับความลาบากโพชฌังเค สัตตะ เทสะยิ - จึงทรงแสดงโพชฌงค์ ๗ ประการ ให้ท่านทั้งสองฟังเต จะ ตัง อะภินนทิตวา - ท่านทั้งสองนั้น ชื่นชมยินดียิ่ง ซึ่งโพชฌงคธรรม ัโรคา มุจจิงสุ ตังขะเณ โรคก็หายได้ในบัดดลเอเตนะ สัจจะวัชเชนะ - ด้วยการกล่าวคาสัตย์นี้โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา - ขอความสวัสดี จงบังเกิดมีแก่ท่าน ตลอดกาลทุกเมื่อเอกะทา ธัมมะราชาปิ เคลัญเญนาภิปีฬโต - ในครังหนึ่ง องค์พระธรรมราชา ิ ้เอง (พระพุทธเจ้า) ทรงประชวรเป็นไข้หนักจุนทัตเถเรนะ ตัญเญวะ ภะณาเปตวานะ สาทะรัง - รับสั่งให้พระจุนทะเถระกล่าวโพชฌงค์นนนั่นแลถวายโดยเคารพ ั้สัมโมทิตวา จะ อาพาธา ตัมหา วุฏฐาสิ ฐานะโส - ก็ทรงบันเทิงพระหฤทัย หายจากพระประชวรนันได้โดยพลัน ้เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ - ด้วยการกล่าวคาสัตย์นี้โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา - ขอความสวัสดี จงบังเกิดมีแก่ท่าน ตลอดกาลทุกเมื่อปะหีนา เต จะ อาพาธา ติณณันนัมปิ มะเหสินง - ก็อาพาธทั้งหลายนั้น ของพระ ัผู้ทรงคุณอันยิ่งใหญ่ทั้ง ๓ องค์นน หายแล้วไม่กลับเป็นอีก ั้มัคคาหะตะกิเลสาวะ ปัตตานุปปัตติธมมะตัง - ดุจดังกิเลส ถูกอริยมรรคกาจัด ัเสียแล้ว ถึงซึ่งความไม่เกิดอีกเป็นธรรมดาเอเตนะ สัจจะวัชเชนะ - ด้วยการกล่าวคาสัตย์นี้
  • 149. ๑๕๐โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา - ขอความสวัสดี จงบังเกิดมีแก่ท่าน ตลอดกาลทุกเมื่อเทอญ.
  • 150. ๑๕๑ สัพพะปาปัสสะ อะกะระณัง, การไม่บาปทังปวง; ้ กุสะลัสสูปะสัมปทา, การทากุศลให้ถงพร้อม; ึสะจิตตะปะริโยทะปะนัง, การชาระจิตของตนให้ขาวรอบ; เอตัง พุทธานะสาสะนัง.ธรรม ๓ อย่างนีเป็นคาสังสอนของพระพุทธเจ้าทังหลาย. ้ ่ ้