بوف__ کور - صادق_ هدایت

1,385 views

Published on

بوف__ کور - صادق_ هدایت
boof koor -sadegh hedayat

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
1,385
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
14
Actions
Shares
0
Downloads
6
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

بوف__ کور - صادق_ هدایت

  1. 1. ‫ﺑﻮف ﮐﻮر‬ ‫ﺻﺎدق هﺪاﻳﺖ‬ ‫ﺗﺎرﻳﺦ و ادﺑﻴﺎت‬
  2. 2. ‫ﺑﻮف ﮐﻮر‬ ‫ﺻﺎدق هﺪاﻳﺖ‬ ‫ﻣﻘﺪﻣﻪ‬ ‫ﺑ ﯽ ﺗﺮدﻳ ﺪ »ﺑ ﻮف ﮐ ﻮر« در ﻣﻴ ﺎن ﺁﺛ ﺎر ه ﺪاﻳﺖ از ﺟﺎﻳﮕ ﺎﻩ و اهﻤﻴ ﺖ وﻳ ﮋﻩ ای‬ ‫ﺑﺮﺧ ﻮردار اﺳ ﺖ و ﺑ ﻴﺶ از ﺁن ه ﺎ ﻣ ﻮرد ﺑﺤ ﺚ و اﻇﻬ ﺎر ﻧﻈ ﺮ ﻗ ﺮار ﮔﺮﻓﺘ ﻪ؛ ﺑ ﻪ‬ ‫ﭼﻨﺪﻳﻦ زﺑﺎن ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺷﺪﻩ و ﺑﺴﻴﺎری ﮐﺘﺎب هﺎ راﺟﻊ ﺑﻪ ﺁن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ‬ ‫اﻳﻦ ﺧﻮد ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ دﻟﻴﻞ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮ اﻳﻦ ﮐﻪ »ﺑﻮف ﮐﻮر« ﺑ ﻪ ه ﺮ ﺡ ﺎل ﺳ ﺰاوار ﺗﺄﻣ ﻞ و‬ ‫ﺗﻌﻤﻖ اﺳﺖ.‬ ‫ﺑﯽ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻧﻴﺴﺖ اﮔ ﺮ ذﻳ ﻼ ﺑ ﻪ ﻧﻘ ﻞ ﺑﻌﻀ ﯽ از ﻧﻈ ﺮات راﺟ ﻊ ﺑ ﻪ »ﺑ ﻮف ﮐ ﻮر«‬ ‫ً‬ ‫ﺑﭙﺮدازﻳﻢ.‬ ‫» ﺑﻮف ﮐﻮر زﺑﺎن ﺧﻮد هﺪاﻳﺖ اﺳﺖ، ﺧﻮد او اﺳﺖ ﮐ ﻪ در ﺁن ﺳ ﺨﻦ ﻣ ﯽ ﮔﻮﻳ ﺪ،‬ ‫ﻟﺤ ﻦ ﺧ ﻮدش را دارد، ﻣﮑﺎﻟﻤ ﻪ ی ﺧ ﻮد او اﺳ ﺖ ﺑ ﺎ دروﻧ ﺶ. ﺻ ﻤﻴﻤﯽ ﺗ ﺮﻳﻦ‬ ‫ﻣﺤﺎﮐﺎﺗﯽ اﺳﺖ ﻣﻴﺎن او و ﺳﺎﻳﻪ اش ﮐﻪ ﺑﺮ دﻳﻮار ﻗﻮز ﮐﺮدﻩ و هﻢ ﭼﻮن ﺑ ﻮف ﮐ ﻮر‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻪ. دﻟﻬﺮﻩ هﺎی ﻋﻮام ﻧﻴﺴﺖ، ﺡ ﺮف و ﺳ ﺨﻦ ه ﺎی ﻋ ﺎدی ﺷ ﺪﻩ ﻧﻴﺴ ﺖ. زﺑ ﺎن‬ ‫١‬ ‫ﺗﺎزﻩ ای اﺳﺖ، ﻧﺎراﺡﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ اﺳﺖ، ُﺮ از ﻣﺎﻟﻴﺨﻮﻟﻴﺎ اﺳﺖ، ﺷﻼق ﻣﯽ زﻧﺪ.‬ ‫پ‬ ‫» ﺑ ﻮف ﮐ ﻮر ﮐﻮﺷﺸ ﯽ اﺳ ﺖ ﺑ ﺮای درک اﺑ ﺪﻳﺖ زﻳﺒ ﺎﻳﯽ. اﻧﺘﻘ ﺎم ﺁدم ﻣﻴ ﺮای‬ ‫زودﮔﺬر اﺳﺖ از اﻳ ﻦ زﻧ ﺪﮔﯽ، از اﻳ ﻦ ﻣﺤ ﻴﻂ، اﻧﺘﻘ ﺎم زوال ﻳﺎﺑﻨ ﺪﻩ اﺳ ﺖ از زوال و‬ ‫اﺑﺘﺬال. ﺑﻮف ﮐﻮر ﻓﺮﻳﺎد اﻧﺘﻘﺎم اﺳﺖ. ﻓﺮﻳﺎد اﻧﺘﻘﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ در درون ﺑﺮ ﻣﯽ ﺧﻴ ﺰد‬ ‫١‬ ‫- ﺟﻼل ﺁل اﺡﻤﺪ، »هﺪاﻳﺖ ﺑﻮف ﮐﻮر«، ﻣﺠﻠﻪ ی ﻋﻠﻢ و زﻧﺪﮔﯽ، ﺳﺎل اول، ﺷ ﻤﺎرﻩ ی اول، دی‬ ‫ﻣﺎﻩ ٠٣٣١، ﺻﻔﺤﻪ ٧٦.‬ ‫١‬
  3. 3. ‫ﻧﺸﺮ ﮐﺎرﮔﺮی ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﯽ‬ ‫و هﻴﺎهﻮ ﺑﻪ پﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﻓﻘﻂ زﻳﺮ ﻃ ﺎق ذه ﻦ ﻣ ﯽ پﻴﭽ ﺪ و ﭼ ﻮن ﺷ ﻼق ﺑ ﺮ روی‬ ‫٢‬ ‫ﮔﺮدﻩ ی ﺧﺎﻃﺮات ﻓﺮود ﻣﯽ ﺁﻳﺪ.‬ ‫»هﺪاﻳﺖ ﻓﺮزﻧ ﺪ دورﻩ ی ﻣﺸ ﺮوﻃﻴﺖ اﺳ ﺖ و ﻧﻮﻳﺴ ﻨﺪﻩ ی دورﻩ ی دﻳﮑﺘ ﺎﺗﻮری.‬ ‫ﺑﻮف ﮐﻮر را در ﺳﺎل ٥١٣١ در هﻨﺪ ﺑﺎ ﻳﮏ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﮐﻮﭼﮏ دﺳﺘﯽ در ﭼﻨ ﺪ ﻧﺴ ﺨﻪ‬ ‫ﭼﺎپ ﮐﺮدﻩ اﺳﺖ و ﺷﺎﻳﺪ اﺻﻼ ﺑﺮای هﻤﻴﻦ ﺑ ﻪ هﻨ ﺪ رﻓﺘ ﻪ. در دوران ﻋﻤ ﺮ ﺧ ﻮد ﻳ ﺎ‬ ‫ً‬ ‫ﺷﺎهﺪ هﺮج و ﻣﺮج ﺳﻴﺎﺳﯽ ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ ﻳﺎ ﺷﺎهﺪ دﻳﮑﺘ ﺎﺗﻮری ﺧﻔﻘ ﺎن ﺁور. واﻗﻌﻴﺘ ﯽ‬ ‫ﮐﻪ در ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮ ﭼﻬﻞ و ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ی او ﺑﺮ اﻳﺮان ﻣﺴﻠﻂ ﺑ ﻮدﻩ اﺳ ﺖ، ﺟ ﺰ اﺑﺘ ﺬال،‬ ‫ﺟﺰ ﮔﻮل و ﻓﺮﻳﺐ، ﺟﺰ ﻓﻘﺮ و ﻣﺴﮑﻨﺖ، ﺟﺰ هﺮج و ﻣ ﺮج و دﺳ ﺖ ﺁﺧ ﺮ ﻗﻠ ﺪری ﭼ ﻪ‬ ‫٣‬ ‫ﭼﻴﺰ ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ؟‬ ‫»ﺳﮑﻮﺗﯽ ﮐﻪ در ﺁن دوران ﺡﮑﻮﻣﺖ ﻣﯽ ﮐﻨ ﺪ، در ﺧ ﻮد ﻓ ﺮو رﻓﺘﮕ ﯽ و اﻧﺰواﻳ ﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻧﺎﺷﯽ از ﺡﮑﻮﻣﺖ ﺳﺎﻧﺴﻮر اﺳﺖ، ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ در اوراق اﻧﮕﺸﺖ ﺷ ﻤﺎر ﻣﻄﺒﻮﻋ ﺎت‬ ‫رﺳ ﻤﯽ و در ﺳ ﮑﻮت ﻧﻮﻳﺴ ﻨﺪﮔﺎن ﻧﻤ ﻮدار اﺳ ﺖ، ﺑ ﻴﺶ از هﻤ ﻪ ﺟ ﺎ در ﺑ ﻮف ﮐ ﻮر‬ ‫ﺧﻮاﻧ ﺪﻩ ﻣ ﯽ ﺷ ﻮد. ﺗ ﺮس از ﮔﺰﻣ ﻪ، اﻧ ﺰوا و ﮔﻮﺷ ﻪ ﻧﺸ ﻴﻨﯽ، ﻋ ﺪم اﻋﺘﻤ ﺎد ﺑ ﻪ‬ ‫واﻗﻌﻴ ﺖ ه ﺎی ﻓﺮﻳﺒﻨ ﺪﻩ، ﺑ ﻪ ﻇﺎهﺮﺳ ﺎزی ه ﺎﻳﯽ ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﺟ ﺎی واﻗﻌﻴ ﺖ ﺟ ﺎ زدﻩ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ، ﻏﻢ ﻏﺮﺑﺖ )ﻧﻮﺳ ﺘﺎﻟﮋی(، اﻧﮑ ﺎر ﺡﻘ ﺎﻳﻖ ﻣﻮﺟ ﻮد، ﻗﻨﺎﻋ ﺖ ﺑ ﻪ رؤﻳﺎه ﺎ و‬ ‫ﮐﺎﺑﻮس هﺎ، هﻤﻪ از ﻣﺸﺨﺼﺎت ﻃﺮز ﻓﮑﺮ ﻣﺮدﻣﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ زﻳﺮ ﺳﻠﻄﻪ ی ﺟﺎﺳﻮس‬ ‫و ﻣﻔ ﺘﺶ )اﻧﮑﻴﺰﻳﺘ ﻮر( و »ﮔﭙﺌ ﻮ« زﻧ ﺪﮔﯽ ﻣ ﯽ ﮐﻨﻨ ﺪ. وﻗﺘ ﯽ ﺁدم ﻣ ﯽ ﺗﺮﺳ ﺪ ﺑ ﺎ‬ ‫دوﺳﺘﺶ، ﺑﺎ زﻧﺶ، ﺑﺎ هﻤﮑﺎرش و ﺑﺎ هﺮ ﮐﺲ دﻳﮕﺮ درد دل ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﺡﺮف ﺑﺰﻧ ﺪ‬ ‫٢‬ ‫- هﻤﺎن ﺟﺎ، ﺻﻔﺤﻪ ی ٨٦.‬ ‫٣‬ ‫- هﻤﺎن ﺟﺎ، ﺻﻔﺤﻪ ی ٢٧.‬ ‫٢‬
  4. 4. ‫ﺑﻮف ﮐﻮر‬ ‫ﺻﺎدق هﺪاﻳﺖ‬ ‫ﻧﺎﭼ ﺎر »ﻓﻘ ﻂ ﺑ ﺎ ﺳ ﺎﻳﻪ ی ﺧ ﻮدش ﻣ ﯽ ﺗﻮاﻧ ﺪ ﺡ ﺮف ﺑﺰﻧ ﺪ.« ﺑ ﻮف ﮐ ﻮر ﮔﺬﺷ ﺘﻪ از‬ ‫٤‬ ‫ارزش هﻨﺮی ﺁن ﻳﮏ ﺳﻨﺪ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ اﺳﺖ. ﺳﻨﺪ ﻣﺤﮑﻮﻣﻴﺖ ﺡﮑﻮﻣﺖ زور.«‬ ‫» ﺑﻮف ﮐﻮر هﺪاﻳﺖ ﮐﺘﺎﺑﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣ ﻦ ﺁرزو دارم روزی ﻧﻈﻴ ﺮ ﺁن را ﺑﻨﻮﻳﺴ ﻢ.‬ ‫٥‬ ‫ﻣﺎﻧﻨﺪ اﻳﻦ داﺳﺘﺎن در هﻴﭻ زﺑﺎﻧﯽ ﻧﺪﻳﺪﻩ ام. ﺁن را واﻗﻌﺎ دوﺳﺖ ﻣﯽ دارم.«‬ ‫ً‬ ‫******************‬ ‫» ﺑ ﻮف ﮐ ﻮر اﺛ ﺮی اﺳ ﺖ ﺷ ﮑﻴﻞ و هﻨ ﺮی. ﺑ ﻮف ﮐ ﻮر ﺑﺮﺁﻳﻨ ﺪ ذه ﻦ هﻨﺮﻣﻨ ﺪی‬ ‫دﻗﻴﻖ، ﻣﻨﻀﺒﻂ و ﺁﮔﺎﻩ اﺳﺖ. ﺑﻮف ﮐﻮر ﮐﺎﺑﻮﺳﯽ ذهﻨﯽ ﺑﻴﻤﺎر ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻮف ﮐﻮر ﻓ ﯽ‬ ‫٦‬ ‫ﻧﻔﺴﻪ زﻳﺒﺎﺳﺖ، ﺑﻪ هﻤﻴﻦ دﻟﻴﻞ از دروازﻩ هﺎی زﻣﺎن ﮔﺬﺷﺘﻪ و ﺧﻮاهﺪ ﮔﺬﺷﺖ.«‬ ‫******************‬ ‫»در اﻳﻦ ﮐﺘﺎب اهﻤﻴﺖ هﻨﺮ ﺑ ﻪ ﻣﻌﻨ ﯽ ﺑﺴ ﻴﺎر ﺁﺑﺮوﻣﻨ ﺪ ﮐﻠﻤ ﻪ، در ﻧﻈ ﺮ ﻣ ﻦ ﺑﺴ ﻴﺎر‬ ‫٧‬ ‫ﺻﺮﻳﺢ ﺟﻠﻮﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.«‬ ‫اﻳﻦ ﻣﻘﺪﻣﻪ از ﻣﻘﺎﻟﻪ ای ﺑﻪ اﺳﻢ »در ﺑﺎرﻩ ی ﺻﺎدق ه ﺪاﻳﺖ و ﺁﺛ ﺎرش« ﮐ ﻪ در راﺑﻄ ﻪ ﺑ ﺎ‬ ‫ﮐﺘﺎب »ﺑﻮف ﮐﻮر« ﺑﻮد اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪﻩ اﺳﺖ.‬ ‫٤‬ ‫- هﻤﺎن ﺟﺎ، ﺻﻔﺤﻪ ی ٣٧.‬ ‫٥‬ ‫- هﻨ ﺮی ﻣﻴﻠ ﺮ، »ﮔﻔ ﺖ ﮔ ﻮﻳﯽ ﻣﻴ ﺎن هﻨ ﺮی ﻣﻴﻠ ﺮ و ﻣﻴﻨ ﻮ ﺟ ﻮان«، ﺳ ﺨﻦ، دورﻩ ی پ ﺎﻧﺰدهﻢ،‬ ‫ﺷﻤﺎرﻩ هﻔﺖ، ﺗﻴﺮﻣﺎﻩ ٤٤٣١، ﺻﻔﺤﺎت ٠٣- ٩٢٧.‬ ‫٦‬ ‫- ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻘﻮی، »ﺑﻮف ﮐﻮر ﻏﻨﺎی ﻓﺮم و ﻣﺤﺘﻮا« زﻧ ﺪﻩ رود، ﺳ ﺎل اول، ﺷ ﻤﺎرﻩ ی اول، پ ﺎﻳﻴﺰ‬ ‫٠٧٣١، ﺻﻔﺤﻪ ی ٤٥.‬ ‫٧‬ ‫- رﻧ ﻪ ﻻﻟ ﻮ، »ﺑ ﻮف ﮐ ﻮر«، ﻧﻈﺮﻳ ﺎت ﻧﻮﻳﺴ ﻨﺪﮔﺎن ﺑ ﺰرگ ﺧ ﺎرﺟﯽ در ﺑ ﺎرﻩ ی ﺻ ﺎدق ه ﺪاﻳﺖ،‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ و ﺁﺛﺎر او، ﺗﺮﺟﻤﻪ ی ﺡﺴﻦ ﻗﺎﺉﻤﻴﺎن، ﮐﺘ ﺎب ه ﺎی پﺮﺳ ﺘﻮ از اﻧﺘﺸ ﺎرات اﻣﻴﺮﮐﺒﻴ ﺮ، ٣٤٣١،‬ ‫ﺻﻔﺤﻪ ی ٣٨١.‬ ‫٣‬
  5. 5. ‫ﻧﺸﺮ ﮐﺎرﮔﺮی ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﯽ‬ ‫ﺑﻮف ﮐﻮر‬ ‫در زﻧﺪﮔﯽ زﺧﻢ هﺎﻳﯽ هﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﺧ ﻮرﻩ روح را ﺁهﺴ ﺘﻪ در اﻧ ﺰوا ﻣ ﯽ ﺧ ﻮرد‬ ‫و ﻣﯽ ﺗﺮاﺷﺪ.‬ ‫اﻳﻦ دردهﺎ را ﻧﻤﯽ ﺷﻮد ﺑﻪ ﮐﺴﯽ اﻇﻬﺎر ﮐﺮد، ﭼﻮن ﻋﻤﻮﻣﺎ ﻋﺎدت دارﻧ ﺪ ﮐ ﻪ اﻳ ﻦ‬ ‫ً‬ ‫دردهﺎی ﺑﺎور ﻧﮑﺮدﻧﯽ را ﺟﺰو اﺗﻔﺎﻗﺎت و پﻴﺶ ﺁﻣﺪهﺎی ﻧﺎدر و ﻋﺠﻴﺐ ﺑﺸ ﻤﺎرﻧﺪ و‬ ‫اﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻳ ﺎ ﺑﻨﻮﻳﺴ ﺪ، ﻣ ﺮدم ﺑ ﺮ ﺳ ﺒﻴﻞ ﻋﻘﺎﻳ ﺪ ﺟ ﺎری و اﻋﺘﻘ ﺎدات ﺧﻮدﺷ ﺎن‬ ‫ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺁن را ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺷﮑﺎک و ﺗﻤﺴﺨﺮﺁﻣﻴﺰ ﺗﻠﻘﯽ ﺑﮑﻨﻨﺪ -زﻳﺮا ﺑﺸ ﺮ هﻨ ﻮز‬ ‫ﭼﺎرﻩ و دواﻳﯽ ﺑﺮاﻳﺶ پﻴﺪا ﻧﮑﺮدﻩ و ﺗﻨﻬﺎ داروی ﺁن ﻓﺮاﻣﻮﺷﯽ ﺑﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺷ ﺮاب و‬ ‫ﺧﻮاب ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ ﺑﻪ وﺳﻴﻠﻪ ی اﻓﻴﻮن و ﻣﻮاد ﻣﺨﺪرﻩ اﺳﺖ، وﻟﯽ اﻓﺴﻮس ﮐﻪ ﺗ ﺄﺛﻴﺮ‬ ‫اﻳ ﻦ ﮔﻮﻧ ﻪ داروه ﺎ ﻣ ﻮﻗﺘﯽ اﺳ ﺖ و ﺑ ﻪ ﺟ ﺎی ﺗﺴ ﮑﻴﻦ پ ﺲ از ﻣ ﺪﺗﯽ ﺑ ﺮ ﺷ ﺪت درد‬ ‫ﻣﯽ اﻓﺰاﻳﺪ.‬ ‫ﺁﻳﺎ روزی ﺑﻪ اﺳﺮار اﻳﻦ اﺗﻔﺎﻗﺎت ﻣﺎوراء ﻃﺒﻴﻌ ﯽ، اﻳ ﻦ اﻧﻌﮑ ﺎس ﺳ ﺎﻳﻪ ی روح‬ ‫ﮐﻪ در ﺡﺎﻟﺖ اﻏﻤﺎء و ﺑﺮزخ ﺑﻴﻦ ﺧﻮاب و ﺑﻴﺪاری ﺟﻠﻮﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﺴ ﯽ پ ﯽ ﺧﻮاه ﺪ‬ ‫ﺑﺮد؟‬ ‫ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺷﺮح ﻳﮑﯽ ازﻳﻦ پﻴﺶ ﺁﻣﺪهﺎ ﻣﯽ پﺮدازم ﮐﻪ ﺑﺮای ﺧﻮدم اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎدﻩ‬ ‫و ﺑﻪ ﻗﺪری ﻣﺮا ﺗﮑﺎن دادﻩ ﮐﻪ هﺮﮔﺰ ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﺨﻮاهﻢ ﮐﺮد و ﻧﺸ ﺎن ﻣﺸ ﺌﻮم ﺁن ﺗ ﺎ‬ ‫زﻧﺪﻩ ام، از روز ازل، ﺗ ﺎ ﺁن ﺟ ﺎﺉﯽ ﮐ ﻪ ﺧ ﺎرج از ﻓﻬ ﻢ و ادراک ﺑﺸ ﺮ اﺳ ﺖ زﻧ ﺪﮔﯽ‬ ‫٤‬
  6. 6. ‫ﺑﻮف ﮐﻮر‬ ‫ﺻﺎدق هﺪاﻳﺖ‬ ‫ﻣﺮا زهﺮﺁﻟﻮد ﺧﻮاهﺪ ﮐﺮد. -زهﺮﺁﻟﻮد ﻧﻮﺷ ﺘﻢ، وﻟ ﯽ ﻣ ﯽ ﺧﻮاﺳ ﺘﻢ ﺑﮕ ﻮﻳﻢ داغ ﺁن را‬ ‫هﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺧﻮدم داﺷﺘﻪ و ﺧﻮاهﻢ داﺷﺖ.‬ ‫ﻣﻦ ﺳﻌﯽ ﺧﻮاهﻢ ﮐﺮد ﺁن ﭼﻪ را ﮐﻪ ﻳ ﺎدم هﺴ ﺖ، ﺁن ﭼ ﻪ را ﮐ ﻪ از ارﺗﺒ ﺎط وﻗ ﺎﻳﻊ‬ ‫در ﻧﻈﺮم ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ، ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘ ﻮاﻧﻢ راﺟ ﻊ ﺑ ﻪ ﺁن ﻳ ﮏ ﻗﻀ ﺎوت ﮐﻠ ﯽ ﺑﮑ ﻨﻢ؛ -ﻧ ﻪ،‬ ‫ﻓﻘﻂ اﻃﻤﻴﻨ ﺎن ﺡﺎﺻ ﻞ ﺑﮑ ﻨﻢ و ﻳ ﺎ اﺻ ﻼ ﺧ ﻮدم ﺑﺘ ﻮاﻧﻢ ﺑ ﺎور ﺑﮑ ﻨﻢ- ﭼ ﻮن ﺑ ﺮای ﻣ ﻦ‬ ‫ً‬ ‫هﻴﭻ اهﻤﻴﺘﯽ ﻧﺪارد ﮐﻪ دﻳﮕﺮان ﺑﺎور ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﮐﻪ ﻓﺮدا ﺑﻤﻴﺮم‬ ‫و هﻨ ﻮز ﺧ ﻮدم را ﻧﺸ ﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷ ﻢ. زﻳ ﺮا در ﻃ ﯽ ﺗﺠﺮﺑﻴ ﺎت زﻧ ﺪﮔﯽ ﺑ ﻪ اﻳ ﻦ ﻣﻄﻠ ﺐ‬ ‫ﺑﺮﺧﻮردم ﮐﻪ ﭼﻪ ورﻃﻪ ی هﻮﻟﻨﺎﮐﯽ ﻣﻴﺎن ﻣﻦ و دﻳﮕﺮان وﺟﻮد دارد و ﻓﻬﻤﻴ ﺪم ﮐ ﻪ‬ ‫ﺗﺎ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪ، ﺗﺎ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ اﻓﮑﺎر ﺧ ﻮدم را ﺑ ﺮای ﺧ ﻮدم‬ ‫ﻧﮕﻪ دارم و اﮔﺮ ﺡ ﺎﻻ ﺗﺼ ﻤﻴﻢ ﮔ ﺮﻓﺘﻢ ﮐ ﻪ ﺑﻨﻮﻳﺴ ﻢ، ﻓﻘ ﻂ ﺑ ﺮای اﻳﻨﺴ ﺖ ﮐ ﻪ ﺧ ﻮدم را‬ ‫ﺑﻪ ﺳﺎﻳﻪ ام ﻣﻌﺮﻓﯽ ﺑﮑﻨﻢ -ﺳ ﺎﻳﻪ ای ﮐ ﻪ روی دﻳ ﻮار ﺧﻤﻴ ﺪﻩ و ﻣﺜ ﻞ اﻳﻨﺴ ﺖ ﮐ ﻪ ه ﺮ‬ ‫ﭼﻪ ﻣﯽ ﻧﻮﻳﺴﻢ ﺑﺎ اﺷﺘﻬﺎی هﺮ ﭼﻪ ﺗﻤﺎم ﺗﺮ ﻣ ﯽ ﺑﻠﻌ ﺪ- ﺑ ﺮای اوﺳ ﺖ ﮐ ﻪ ﻣ ﯽ ﺧ ﻮاهﻢ‬ ‫ﺁزﻣﺎﻳﺸﯽ ﺑﮑﻨﻢ ﺑﻪ ﺑﻴﻨﻢ ﺷ ﺎﻳﺪ ﺑﺘ ﻮاﻧﻴﻢ ﻳﮑ ﺪﻳﮕﺮ را ﺑﻬﺘ ﺮ ﺑﺸﻨﺎﺳ ﻴﻢ. ﭼ ﻮن از زﻣ ﺎﻧﯽ‬ ‫ﮐ ﻪ هﻤ ﻪ ی رواﺑ ﻂ ﺧ ﻮدم را ﺑ ﺎ دﻳﮕ ﺮان ﺑﺮﻳ ﺪﻩ ام ﻣ ﯽ ﺧ ﻮاهﻢ ﺧ ﻮدم را ﺑﻬﺘ ﺮ‬ ‫ﺑﺸﻨﺎﺳﻢ.‬ ‫اﻓﮑﺎر پﻮچ! -ﺑﺎﺷﺪ، وﻟ ﯽ از ه ﺮ ﺡﻘﻴﻘﺘ ﯽ ﺑﻴﺸ ﺘﺮ ﻣ ﺮا ﺷ ﮑﻨﺠﻪ ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﺪ. ﺁﻳ ﺎ اﻳ ﻦ‬ ‫ﻣﺮدﻣﯽ ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﻣﻦ هﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﻇﺎهﺮا اﺡﺘﻴﺎﺟﺎت و هﻮا و هﻮس ﻣﺮا دارﻧﺪ ﺑﺮای‬ ‫ﮔﻮل زدن ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ؟ ﺁﻳﺎ ﻳﮏ ﻣﺸﺖ ﺳﺎﻳﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﻘ ﻂ ﺑ ﺮای ﻣﺴ ﺨﺮﻩ ﮐ ﺮدن و‬ ‫ﮔ ﻮل زدن ﻣ ﻦ ﺑ ﻪ وﺟ ﻮد ﺁﻣ ﺪﻩ اﻧ ﺪ؟ ﺁﻳ ﺎ ﺁن ﭼ ﻪ ﮐ ﻪ ﺡ ﺲ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨﻢ، ﻣ ﯽ ﺑﻴ ﻨﻢ و‬ ‫ﻣﯽ ﺳﻨﺠﻢ ﺳﺮﺗﺎﺳﺮ ﻣﻮهﻮم ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺡﻘﻴﻘﺖ ﺧﻴﻠﯽ ﻓﺮق دارد؟‬ ‫ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺑﺮای ﺳﺎﻳﻪ ی ﺧﻮدم ﻣﯽ ﻧﻮﻳﺴﻢ ﮐﻪ ﺟﻠ ﻮ ﭼ ﺮاغ ﺑ ﻪ دﻳ ﻮار اﻓﺘ ﺎدﻩ اﺳ ﺖ،‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮدم را ﺑﻬﺶ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﺑﮑﻨﻢ.‬ ‫٥‬
  7. 7. ‫ﻧﺸﺮ ﮐﺎرﮔﺮی ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﯽ‬ ‫درﻳﻦ دﻧﻴﺎی پﺴﺖ پﺮ از ﻓﻘﺮ و ﻣﺴﮑﻨﺖ، ﺑﺮای ﻧﺨﺴ ﺘﻴﻦ ﺑ ﺎر ﮔﻤ ﺎن ﮐ ﺮدم ﮐ ﻪ در‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﻳ ﮏ ﺷ ﻌﺎع ﺁﻓﺘ ﺎب درﺧﺸ ﻴﺪ. اﻣ ﺎ اﻓﺴ ﻮس ﮐ ﻪ اﻳ ﻦ ﺷ ﻌﺎع ﺁﻓﺘ ﺎب ﻧﺒ ﻮد،‬ ‫ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻘﻂ ﻳﮏ پﺮﺗﻮ ﮔﺬرﻧﺪﻩ، ﻳﮏ ﺳﺘﺎرﻩ ی پﺮﻧﺪﻩ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﺻ ﻮرت ﻳ ﮏ زن ﻳ ﺎ‬ ‫ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺗﺠﻠ ﯽ ﮐ ﺮد و در روﺷ ﻨﺎﻳﯽ ﺁن ﻳ ﮏ ﻟﺤﻈ ﻪ، ﻓﻘ ﻂ ﻳ ﮏ ﺛﺎﻧﻴ ﻪ هﻤ ﻪ ی‬ ‫ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ هﺎی زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮدم را دﻳﺪم و ﺑﻪ ﻋﻈﻤﺖ و ﺷ ﮑﻮﻩ ﺁن پ ﯽ ﺑ ﺮدم و ﺑﻌ ﺪ اﻳ ﻦ‬ ‫پﺮﺗﻮ در ﮔﺮداب ﺗﺎرﻳﮑﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺎپﺪﻳﺪ ﺑﺸﻮد دوﺑﺎرﻩ ﻧﺎپﺪﻳﺪ ﺷﺪ -ﻧﻪ، ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ اﻳﻦ‬ ‫پﺮﺗﻮ ﮔﺬرﻧﺪﻩ را ﺑﺮای ﺧﻮدم ﻧﮕﻪ دارم.‬ ‫ﺳ ﻪ ﻣ ﺎﻩ -ﻧ ﻪ، دو ﻣ ﺎﻩ و ﭼﻬ ﺎر روز ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ پ ﯽ او را ﮔ ﻢ ﮐ ﺮدﻩ ﺑ ﻮدم، وﻟ ﯽ‬ ‫ﻳﺎدﮔ ﺎر ﭼﺸ ﻢ ه ﺎی ﺟ ﺎدوﻳﯽ ﻳ ﺎ ﺷ ﺮارﻩ ی ﮐﺸ ﻨﺪﻩ ی ﭼﺸ ﻢ ه ﺎﻳﺶ در زﻧ ﺪﮔﯽ ﻣ ﻦ‬ ‫هﻤﻴﺸﻪ ﻣﺎﻧﺪ- ﭼﻄﻮر ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ او را ﻓﺮاﻣﻮش ﺑﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﺁن ﻗﺪر واﺑﺴﺘﻪ ﺑ ﻪ زﻧ ﺪﮔﯽ‬ ‫ﻣﻨﺴﺖ؟‬ ‫ﻧﻪ، اﺳﻢ او را هﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮاهﻢ ﺑﺮد، ﭼﻮن دﻳﮕﺮ او ﺑ ﺎ ﺁن اﻧ ﺪام اﺛﻴ ﺮی، ﺑﺎرﻳ ﮏ و‬ ‫ﻣ ﻪ ﺁﻟ ﻮد، ﺑ ﺎ ﺁن دو ﭼﺸ ﻢ درﺷ ﺖ ﻣﺘﻌﺠ ﺐ و درﺧﺸ ﺎن ﮐ ﻪ پﺸ ﺖ ﺁن زﻧ ﺪﮔﯽ ﻣ ﻦ‬ ‫ﺁهﺴﺘﻪ و دردﻧﺎک ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ و ﻣﯽ ﮔﺪاﺧﺖ، او دﻳﮕﺮ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑ ﻪ اﻳ ﻦ دﻧﻴ ﺎی پﺴ ﺖ‬ ‫درﻧﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ -ﻧﻪ، اﺳﻢ او را ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺁﻟﻮدﻩ ﺑﻪ ﭼﻴﺰهﺎی زﻣﻴﻨﯽ ﺑﮑﻨﻢ.‬ ‫ﺑﻌ ﺪ از او ﻣ ﻦ دﻳﮕ ﺮ ﺧ ﻮدم را از ﺟﺮﮔ ﻪ ی ﺁدم ه ﺎ، از ﺟﺮﮔ ﻪ ی اﺡﻤ ﻖ ه ﺎ و‬ ‫ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ هﺎ ﺑﻪ ﮐﻠ ﯽ ﺑﻴ ﺮون ﮐﺸ ﻴﺪم و ﺑ ﺮای ﻓﺮاﻣﻮﺷ ﯽ ﺑ ﻪ ﺷ ﺮاب و ﺗﺮﻳ ﺎک پﻨ ﺎﻩ‬ ‫ﺑ ﺮدم -زﻧ ﺪﮔﯽ ﻣ ﻦ ﺗﻤ ﺎم روز ﻣﻴ ﺎن ﭼﻬ ﺎر دﻳ ﻮار اﺗ ﺎﻗﻢ ﻣ ﯽ ﮔﺬﺷ ﺖ و ﻣ ﯽ ﮔ ﺬرد-‬ ‫ﺳﺮﺗﺎﺳﺮ زﻧﺪﮔﻴﻢ ﻣﻴﺎن ﭼﻬﺎر دﻳﻮار ﮔﺬﺷﺘﻪ اﺳﺖ.‬ ‫ﺗﻤ ﺎم روز ﻣﺸ ﻐﻮﻟﻴﺎت ﻣ ﻦ ﻧﻘﺎﺷ ﯽ روی ﺟﻠ ﺪ ﻗﻠﻤ ﺪان ﺑ ﻮد- هﻤ ﻪ ی وﻗ ﺘﻢ وﻗ ﻒ‬ ‫ﻧﻘﺎﺷﯽ روی ﺟﻠﺪ ﻗﻠﻤﺪان و اﺳﺘﻌﻤﺎل ﻣﺸﺮوب و ﺗﺮﻳ ﺎک ﻣ ﯽ ﺷ ﺪ و ﺷ ﻐﻞ ﻣﻀ ﺤﮏ‬ ‫٦‬
  8. 8. ‫ﺑﻮف ﮐﻮر‬ ‫ﺻﺎدق هﺪاﻳﺖ‬ ‫ﻧﻘﺎﺷﯽ روی ﻗﻠﻤﺪان را اﺧﺘﻴﺎر ﮐﺮدﻩ ﺑﻮدم ﺑﺮای اﻳﻦ ﮐﻪ ﺧﻮدم را ﮔﻴﺞ ﺑﮑﻨﻢ، ﺑ ﺮای‬ ‫اﻳﻦ ﮐﻪ وﻗﺖ را ﺑﮑﺸﻢ.‬ ‫از ﺡﺴﻦ اﺗﻔﺎق ﺧﺎﻧﻪ ام ﺑﻴﺮون ﺷﻬﺮ، در ﻳﮏ ﻣﺤﻞ ﺳﺎﮐﺖ و ﺁرام دور از ﺁﺷﻮب‬ ‫ُ‬ ‫و ﺟﻨﺠﺎل زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺮدم واﻗﻊ ﺷﺪﻩ -اﻃﺮاف ﺁن ﮐ ﺎﻣﻼ ﻣﺠ ﺰا و دورش ﺧﺮاﺑ ﻪ اﺳ ﺖ.‬ ‫ً‬ ‫ﻓﻘﻂ از ﺁن ﻃﺮف ﺧﻨﺪق ﺧﺎﻧﻪ ه ﺎی ﮔﻠ ﯽ ﺗﻮﺳ ﺮی ﺧ ﻮردﻩ پﻴﺪاﺳ ﺖ و ﺷ ﻬﺮ ﺷ ﺮوع‬ ‫ﻣ ﯽ ﺷ ﻮد. ﻧﻤ ﯽ داﻧ ﻢ اﻳ ﻦ ﺧﺎﻧ ﻪ را ﮐ ﺪام ﻣﺠﻨ ﻮن ﻳ ﺎ ﮐ ﺞ ﺳ ﻠﻴﻘﻪ در ﻋﻬ ﺪ دﻗﻴ ﺎﻧﻮس‬ ‫ﺳﺎﺧﺘﻪ، ﭼﺸﻤﻢ را ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﻨﺪم ﻧﻪ ﻓﻘﻂ هﻤ ﻪ ی ﺳ ﻮراخ ﺳ ﻨﺒﻪ ه ﺎﻳﺶ پ ﻴﺶ ﭼﺸ ﻤﻢ‬ ‫ﻣﺠﺴﻢ ﻣﯽ ﺷﻮد، ﺑﻠﮑﻪ ﻓﺸﺎر ﺁن هﺎ را روی دوش ﺧ ﻮدم ﺡ ﺲ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨﻢ. ﺧﺎﻧ ﻪ ای‬ ‫ﮐﻪ ﻓﻘﻂ روی ﻗﻠﻤﺪان هﺎی ﻗﺪﻳﻢ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﮐﺮدﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ هﻤﻪ ی اﻳﻦ هﺎ را ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺑﻴﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧ ﻮدم ﻣﺸ ﺘﺒﻪ ﻧﺸ ﺪﻩ ﺑﺎﺷ ﺪ، ﺑﺎﻳ ﺪ‬ ‫هﻤﻪ ی اﻳﻦ هﺎ را ﺑ ﻪ ﺳ ﺎﻳﻪ ی ﺧ ﻮدم ﮐ ﻪ روی دﻳ ﻮار اﻓﺘ ﺎدﻩ اﺳ ﺖ ﺗﻮﺽ ﻴﺢ ﺑ ﺪهﻢ.‬ ‫ﺁری، پﻴﺸ ﺘﺮ ﺑ ﺮاﻳﻢ ﻓﻘ ﻂ ﻳ ﮏ دﻟﺨﻮﺷ ﯽ ﻳ ﺎ دﻟﺨﻮﺷ ﮑﻨﮏ ﻣﺎﻧ ﺪﻩ ﺑ ﻮد. ﻣﻴ ﺎن ﭼﻬ ﺎر‬ ‫دﻳ ﻮار اﺗ ﺎﻗﻢ روی ﻗﻠﻤ ﺪان ﻧﻘﺎﺷ ﯽ ﻣ ﯽ ﮐ ﺮدم و ﺑ ﺎ اﻳ ﻦ ﺳ ﺮﮔﺮﻣﯽ ﻣﻀ ﺤﮏ وﻗ ﺖ‬ ‫ﻣ ﯽ ﮔﺬراﻧﻴ ﺪم، اﻣ ﺎ ﺑﻌ ﺪ از ﺁن ﮐ ﻪ ﺁن دو ﭼﺸ ﻢ را دﻳ ﺪم، ﺑﻌ ﺪ از ﺁن ﮐ ﻪ او را دﻳ ﺪم‬ ‫اﺻﻼ ﻣﻌﻨﯽ، ﻣﻔﻬﻮم و ارزش هﺮ ﺟﻨﺒﺶ و ﺡﺮﮐﺘﯽ از ﻧﻈﺮم اﻓﺘﺎد -وﻟﯽ ﭼﻴ ﺰی ﮐ ﻪ‬ ‫ً‬ ‫ﻏﺮﻳ ﺐ، ﭼﻴ ﺰی ﮐ ﻪ ﺑ ﺎور ﻧﮑﺮدﻧ ﯽ اﺳ ﺖ ﻧﻤ ﯽ داﻧ ﻢ ﭼ ﺮا ﻣﻮﺽ ﻮع ﻣﺠﻠ ﺲ هﻤ ﻪ ی‬ ‫ﻧﻘﺎﺷﯽ هﺎی ﻣﻦ از اﺑﺘﺪا ﻳﮏ ﺟ ﻮر و ﻳ ﮏ ﺷ ﮑﻞ ﺑ ﻮدﻩ اﺳ ﺖ. هﻤﻴﺸ ﻪ ﻳ ﮏ درﺧ ﺖ‬ ‫ﺳﺮو ﻣ ﯽ ﮐﺸ ﻴﺪم ﮐ ﻪ زﻳ ﺮش پﻴﺮﻣ ﺮدی ﻗ ﻮز ﮐ ﺮدﻩ ﺷ ﺒﻴﻪ ﺟﻮﮐﻴ ﺎن هﻨﺪوﺳ ﺘﺎن ﻋﺒ ﺎ‬ ‫ﺑ ﻪ ﺧ ﻮدش پﻴﭽﻴ ﺪﻩ، ﭼﻨﺒﺎﺗﻤ ﻪ ﻧﺸﺴ ﺘﻪ و دور ﺳ ﺮش ﭼﺎﻟﻤ ﻪ ﺑﺴ ﺘﻪ ﺑ ﻮد و اﻧﮕﺸ ﺖ‬ ‫ﺳ ﺒﺎﺑﻪ ی دﺳ ﺖ ﭼ ﭙﺶ را ﺑ ﻪ ﺡﺎﻟ ﺖ ﺗﻌﺠ ﺐ ﺑ ﻪ ﻟ ﺒﺶ ﮔﺬاﺷ ﺘﻪ ﺑ ﻮد. روﺑ ﺮوی او‬ ‫دﺧﺘﺮی ﺑﺎ ﻟﺒﺎس ﺳﻴﺎﻩ ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﻪ او ﮐﻞ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﺗﻌﺎرف ﻣ ﯽ ﮐ ﺮد، ﭼ ﻮن ﻣﻴ ﺎن‬ ‫ﺁن هﺎ ﻳﮏ ﺟﻮی ﺁب ﻓﺎﺻﻠﻪ داﺷﺖ- ﺁﻳﺎ اﻳﻦ ﻣﺠﻠﺲ را ﻣﻦ ﺳ ﺎﺑﻘﺎ دﻳ ﺪﻩ ﺑ ﻮدﻩ ام، ﻳ ﺎ‬ ‫ً‬ ‫٧‬
  9. 9. ‫ﻧﺸﺮ ﮐﺎرﮔﺮی ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﯽ‬ ‫در ﺧ ﻮاب ﺑ ﻪ ﻣ ﻦ اﻟﻬ ﺎم ﺷ ﺪﻩ ﺑ ﻮد؟ ﻧﻤ ﯽ داﻧ ﻢ، ﻓﻘ ﻂ ﻣ ﯽ داﻧ ﻢ ﮐ ﻪ ه ﺮ ﭼ ﻪ ﻧﻘﺎﺷ ﯽ‬ ‫ﻣﯽ ﮐﺮدم هﻤ ﻪ اش هﻤ ﻴﻦ ﻣﺠﻠ ﺲ و هﻤ ﻴﻦ ﻣﻮﺽ ﻮع ﺑ ﻮد، دﺳ ﺘﻢ ﺑ ﺪون ارادﻩ اﻳ ﻦ‬ ‫ﺗﺼﻮﻳﺮ را ﻣﯽ ﮐﺸﻴﺪ و ﻏﺮﻳﺐ ﺗﺮ ﺁن ﮐ ﻪ ﺑ ﺮای اﻳ ﻦ ﻧﻘ ﺶ ﻣﺸ ﺘﺮی پﻴ ﺪا ﻣ ﯽ ﺷ ﺪ و‬ ‫ﺡﺘ ﯽ ﺑ ﻪ ﺗﻮﺳ ﻂ ﻋﻤ ﻮﻳﻢ از اﻳ ﻦ ﺟﻠ ﺪ ﻗﻠﻤ ﺪان ه ﺎ ﺑ ﻪ هﻨﺪوﺳ ﺘﺎن ﻣ ﯽ ﻓﺮﺳ ﺘﺎدم ﮐ ﻪ‬ ‫ﻣﯽ ﻓﺮوﺧﺖ و پﻮﻟﺶ را ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد.‬ ‫اﻳﻦ ﻣﺠﻠﺲ در ﻋﻴﻦ ﺡﺎل ﺑﻪ ﻧﻈﺮم دور و ﻧﺰدﻳﮏ ﻣ ﯽ ﺁﻳ ﺪ، درﺳ ﺖ ﻳ ﺎدم ﻧﻴﺴ ﺖ-‬ ‫ﺡﺎﻻ ﻗﻀﻴﻪ ای ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮم ﺁﻣﺪ: ﮔﻔﺘﻢ، ﺑﺎﻳﺪ ﻳﺎدﺑﻮده ﺎی ﺧ ﻮدم را ﺑﻨﻮﻳﺴ ﻢ، وﻟ ﯽ اﻳ ﻦ‬ ‫پﻴﺶ ﺁﻣﺪ ﺧﻴﻠﯽ ﺑﻌﺪ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد و رﺑﻄﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﺽﻮع ﻧ ﺪارد و در اﺛ ﺮ هﻤ ﻴﻦ اﺗﻔ ﺎق‬ ‫از ﻧﻘﺎﺷ ﯽ ﺑ ﻪ ﮐﻠ ﯽ دﺳ ﺖ ﮐﺸ ﻴﺪم، دوﻣ ﺎﻩ پ ﻴﺶ، ﻧ ﻪ، درﺳ ﺖ دو ﻣ ﺎﻩ و ﭼﻬ ﺎر روز‬ ‫ﻣﯽ ﮔﺬرد. ﺳﻴﺰدﻩ ﻧﻮروز ﺑﻮد. هﻤﻪ ی ﻣﺮدم ﺑﻪ ﺑﻴﺮون ﺷ ﻬﺮ هﺠ ﻮم ﺁوردﻩ ﺑﻮدﻧ ﺪ؛‬ ‫ﻣﻦ پﻨﺠﺮﻩ ی اﺗﺎﻗﻢ را ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدم، ﺑﺮای اﻳﻦ ﮐ ﻪ ﺳ ﺮ ﻓ ﺎرغ ﻧﻘﺎﺷ ﯽ ﺑﮑ ﻨﻢ، ﻧﺰدﻳ ﮏ‬ ‫ﻏﺮوب ﮔﺮم ﻧﻘﺎﺷﯽ ﺑﻮدم ﻳﮏ ﻣﺮﺗﺒﻪ در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻋﻤﻮﻳﻢ وارد ﺷ ﺪ، ﻳﻌﻨ ﯽ ﺧ ﻮدش‬ ‫ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻋﻤﻮی ﻣﻦ اﺳﺖ، ﻣﻦ هﺮﮔﺰ او را ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮدم، ﭼﻮن از اﺑﺘﺪای ﺟ ﻮاﻧﯽ ﺑ ﻪ‬ ‫ﻣﺴﺎﻓﺮت دوردﺳﺘﯽ رﻓﺘﻪ ﺑ ﻮد، ﮔﻮﻳ ﺎ ﻧﺎﺧ ﺪای ﮐﺸ ﺘﯽ ﺑ ﻮد، ﺗﺼ ﻮر ﮐ ﺮدم ﺷ ﺎﻳﺪ ﮐ ﺎر‬ ‫ﺗﺠ ﺎرﺗﯽ ﺑ ﺎ ﻣ ﻦ دارد، ﭼ ﻮن ﺷ ﻨﻴﺪﻩ ﺑ ﻮدم ﮐ ﻪ ﺗﺠ ﺎرت ه ﻢ ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﺪ، ﺑ ﻪ ه ﺮ ﺡ ﺎل‬ ‫ﻋﻤﻮﻳﻢ پﻴﺮﻣﺮدی ﺑﻮد ﻗﻮز ﮐﺮدﻩ ﮐﻪ ﭼﺎﻟﻤﻪ ی هﻨﺪی دور ﺳﺮش ﺑﺴ ﺘﻪ ﺑ ﻮد، ﻋﺒ ﺎی‬ ‫زرد پ ﺎرﻩ ای روی دوﺷ ﺶ ﺑ ﻮد و ﺳ ﺮ و روﻳ ﺶ را ﺑ ﺎ ﺷ ﺎل ﮔ ﺮدن پﻴﭽﻴ ﺪﻩ ﺑ ﻮد،‬ ‫ﻳﺨﻪ اش ﺑﺎز و ﺳﻴﻨﻪ ی پﺸﻢ ﺁﻟﻮدش دﻳﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﺪ. رﻳﺶ ﮐﻮﺳﻪ اش را ﮐﻪ از زﻳ ﺮ‬ ‫ﺷﺎل ﮔﺮدن ﺑﻴﺮون ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮد ﻣﯽ ﺷﺪ داﻧﻪ داﻧ ﻪ ﺷ ﻤﺮد، پﻠ ﮏ ه ﺎی ﻧﺎﺳ ﻮر ﺳ ﺮخ و‬ ‫ﻟﺐ ﺷﮑﺮی داﺷﺖ -ﻳﮏ ﺷﺒﺎهﺖ دور و ﻣﻀﺤﮏ ﺑﺎ ﻣﻦ داﺷﺖ. ﻣﺜﻞ اﻳﻦ ﮐﻪ ﻋﮑ ﺲ‬ ‫ﻣﻦ روی ﺁﻳﻨﻪ ی دق اﻓﺘ ﺎدﻩ ﺑﺎﺷ ﺪ- ﻣ ﻦ هﻤﻴﺸ ﻪ ﺷ ﮑﻞ پ ﺪرم را پ ﻴﺶ ﺧ ﻮدم هﻤ ﻴﻦ‬ ‫ﺟﻮر ﺗﺼﻮر ﻣﯽ ﮐﺮدم، ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ورود رﻓﺖ ﮐﻨﺎر اﺗﺎق ﭼﻨﺒﺎﺗﻤﻪ زد. ﻣﻦ ﺑ ﻪ ﻓﮑ ﺮم‬ ‫٨‬
  10. 10. ‫ﺑﻮف ﮐﻮر‬ ‫ﺻﺎدق هﺪاﻳﺖ‬ ‫رﺳﻴﺪ ﮐ ﻪ ﺑ ﺮای پ ﺬﻳﺮاﻳﯽ او ﭼﻴ ﺰی ﺗﻬﻴ ﻪ ﺑﮑ ﻨﻢ، ﭼ ﺮاغ را روﺷ ﻦ ﮐ ﺮدم، رﻓ ﺘﻢ در‬ ‫پﺴﺘﻮی ﺗﺎرﻳﮏ اﺗﺎﻗﻢ، هﺮ ﮔﻮﺷﻪ را وارﺳﯽ ﻣﯽ ﮐ ﺮدم ﺗ ﺎ ﺷ ﺎﻳﺪ ﺑﺘ ﻮاﻧﻢ ﭼﻴ ﺰی ﺑ ﺎب‬ ‫دﻧﺪان او پﻴ ﺪا ﺑﮑ ﻨﻢ، اﮔ ﺮ ﭼ ﻪ ﻣ ﯽ داﻧﺴ ﺘﻢ ﮐ ﻪ در ﺧﺎﻧ ﻪ ﭼﻴ ﺰی ﺑ ﻪ ه ﻢ ﻧﻤ ﯽ رﺳ ﺪ،‬ ‫ﭼ ﻮن ﻧ ﻪ ﺗﺮﻳ ﺎک ﺑ ﺮاﻳﻢ ﻣﺎﻧ ﺪﻩ ﺑ ﻮد و ﻧ ﻪ ﻣﺸ ﺮوب -ﻧﺎﮔﻬ ﺎن ﻧﮕ ﺎهﻢ ﺑ ﻪ ﺑ ﺎﻻی رف‬ ‫اﻓﺘﺎد- ﮔﻮﻳﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ اﻟﻬﺎم ﺷﺪ، دﻳﺪم ﻳﮏ ﺑﻐﻠﯽ ﺷ ﺮاب ﮐﻬﻨ ﻪ ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﻣ ﻦ ارث رﺳ ﻴﺪﻩ‬ ‫ﺑﻮد- ﮔﻮﻳﺎ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻦ اﻳﻦ ﺷﺮاب را اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ- ﺑﺎﻻی رف ﺑﻮد، هﻴﭻ‬ ‫وﻗﺖ ﻣﻦ ﺑﻪ اﻳ ﻦ ﺻ ﺮاﻓﺖ ﻧﻴﻔﺘ ﺎدﻩ ﺑ ﻮدم، اﺻ ﻼ ﺑ ﻪ ﮐﻠ ﯽ ﻳ ﺎدم رﻓﺘ ﻪ ﺑ ﻮد، ﮐ ﻪ ﭼﻨ ﻴﻦ‬ ‫ً‬ ‫ﭼﻴﺰی در ﺧﺎﻧﻪ هﺴﺖ. ﺑﺮای اﻳﻦ ﮐﻪ دﺳﺘﻢ ﺑﻪ رف ﺑﺮﺳﺪ، ﭼﻬﺎر پﺎﻳﻪ ای را ﮐ ﻪ ﺁن‬ ‫ﺟﺎ ﺑﻮد زﻳﺮ پﺎﻳﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ وﻟ ﯽ هﻤ ﻴﻦ ﮐ ﻪ ﺁﻣ ﺪم ﺑﻐﻠ ﯽ را ﺑ ﺮدارم ﻧﺎﮔﻬ ﺎن از ﺳ ﻮراخ‬ ‫هﻮاﺧﻮر رف ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ ﺑﻴﺮون اﻓﺘﺎد -دﻳﺪم در ﺻﺤﺮای پﺸﺖ اﺗ ﺎﻗﻢ پﻴﺮﻣ ﺮدی ﻗ ﻮز‬ ‫ﮐﺮدﻩ، زﻳ ﺮ درﺧ ﺖ ﺳ ﺮوی ﻧﺸﺴ ﺘﻪ ﺑ ﻮد و ﻳ ﮏ دﺧﺘ ﺮ ﺟ ﻮان -ﻧ ﻪ، ﻳ ﮏ ﻓﺮﺷ ﺘﻪ ی‬ ‫ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ- ﺟﻠﻮ او اﻳﺴﺘﺎدﻩ، ﺧﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد و ﺑﺎ دﺳﺖ راﺳﺖ ﮔﻞ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮐﺒﻮدی ﺑ ﻪ او‬ ‫ﺗﻌ ﺎرف ﻣ ﯽ ﮐ ﺮد، در ﺡ ﺎﻟﯽ ﮐ ﻪ پﻴﺮﻣ ﺮد ﻧ ﺎﺧﻦ اﻧﮕﺸ ﺖ ﺳ ﺒﺎﺑﻪ ی دﺳ ﺖ ﭼ ﭙﺶ را‬ ‫ﻣﯽ ﺟﻮﻳﺪ.‬ ‫دﺧﺘﺮ درﺳﺖ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻦ واﻗﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد، وﻟﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ هﻴﭻ ﻣﺘﻮﺟ ﻪ‬ ‫اﻃ ﺮاف ﺧ ﻮدش ﻧﻤ ﯽ ﺷ ﺪ. ﻧﮕ ﺎﻩ ﻣ ﯽ ﮐ ﺮد، ﺑ ﯽ ﺁن ﮐ ﻪ ﻧﮕ ﺎﻩ ﮐ ﺮدﻩ ﺑﺎﺷ ﺪ؛ ﻟﺒﺨﻨ ﺪ‬ ‫ﻣﺪهﻮﺷ ﺎﻧﻪ و ﺑ ﯽ ارادﻩ ای ﮐﻨ ﺎر ﻟ ﺒﺶ ﺧﺸ ﮏ ﺷ ﺪﻩ ﺑ ﻮد، ﻣﺜ ﻞ اﻳ ﻦ ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﻓﮑ ﺮ‬ ‫ﺷ ﺨﺺ ﻏ ﺎﻳﺒﯽ ﺑ ﻮدﻩ ﺑﺎﺷ ﺪ -از ﺁن ﺟ ﺎ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ- ﭼﺸ ﻢ ه ﺎی ﻣﻬﻴ ﺐ اﻓﺴ ﻮﻧﮕﺮ،‬ ‫ﭼﺸﻢ ه ﺎﻳﯽ ﮐ ﻪ ﻣﺜ ﻞ اﻳ ﻦ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ اﻧﺴ ﺎن ﺳ ﺮزﻧﺶ ﺗﻠﺨ ﯽ ﻣ ﯽ زﻧ ﺪ، ﭼﺸ ﻢ ه ﺎی‬ ‫ﻣﻀﻄﺮب، ﻣﺘﻌﺠﺐ، ﺗﻬﺪﻳﺪﮐﻨﻨ ﺪﻩ و وﻋ ﺪﻩ دهﻨ ﺪﻩ ی او را دﻳ ﺪم و پﺮﺗ ﻮ زﻧ ﺪﮔﯽ ﻣ ﻦ‬ ‫روی اﻳﻦ ﮔﻮی ه ﺎی ﺑ ﺮاق پﺮﻣﻌﻨ ﯽ ﻣﻤ ﺰوج و در ﺗ ﻪ ﺁن ﺟ ﺬب ﺷ ﺪ - اﻳ ﻦ ﺁﻳﻨ ﻪ ی‬ ‫ﺟ ﺬاب هﻤ ﻪ ی هﺴ ﺘﯽ ﻣ ﺮا ﺗ ﺎ ﺁن ﺟ ﺎﻳﯽ ﮐ ﻪ ﻓﮑ ﺮ ﺑﺸ ﺮ ﻋ ﺎﺟﺰ اﺳ ﺖ ﺑ ﻪ ﺧ ﻮدش‬ ‫٩‬
  11. 11. ‫ﻧﺸﺮ ﮐﺎرﮔﺮی ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﯽ‬ ‫ﻣﯽ ﮐﺸﻴﺪ- ﭼﺸﻢ هﺎی ﻣﻮرب ﺗﺮﮐﻤﻨﯽ ﮐﻪ ﻳﮏ ﻓﺮوغ ﻣﺎوراء ﻃﺒﻴﻌﯽ و ﻣﺴﺖ ﮐﻨﻨ ﺪﻩ‬ ‫داﺷﺖ، در ﻋﻴﻦ ﺡﺎل ﻣﯽ ﺗﺮﺳﺎﻧﻴﺪ و ﺟ ﺬب ﻣ ﯽ ﮐ ﺮد، ﻣﺜ ﻞ اﻳ ﻦ ﮐ ﻪ ﺑ ﺎ ﭼﺸ ﻢ ه ﺎﻳﺶ‬ ‫ﻣﻨﺎﻇﺮ ﺗﺮﺳﻨﺎک و ﻣﺎوراء ﻃﺒﻴﻌﯽ دﻳ ﺪﻩ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ ه ﺮ ﮐﺴ ﯽ ﻧﻤ ﯽ ﺗﻮاﻧﺴ ﺖ ﺑ ﻪ ﺑﻴﻨ ﺪ؛‬ ‫ﮔﻮﻧ ﻪ ه ﺎی ﺑﺮﺟﺴ ﺘﻪ، پﻴﺸ ﺎﻧﯽ ﺑﻠﻨ ﺪ، اﺑﺮوه ﺎی ﺑﺎرﻳ ﮏ ﺑ ﻪ ه ﻢ پﻴﻮﺳ ﺘﻪ، ﻟ ﺐ ه ﺎی‬ ‫ﮔﻮﺷﺖ ﺁﻟﻮی ﻧﻴﻤﻪ ﺑﺎز، ﻟﺐ هﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ اﻳﻦ ﺑﻮد ﺗﺎزﻩ از ﻳﮏ ﺑﻮﺳﻪ ﮔ ﺮم ﻃ ﻮﻻﻧﯽ‬ ‫ﺟ ﺪا ﺷ ﺪﻩ وﻟ ﯽ هﻨ ﻮز ﺳ ﻴﺮ ﻧﺸ ﺪﻩ ﺑ ﻮد. ﻣﻮه ﺎی ژوﻟﻴ ﺪﻩ ی ﺳ ﻴﺎﻩ و ﻧﺎﻣﺮﺗ ﺐ دور‬ ‫ﺻ ﻮرت ﻣﻬﺘ ﺎﺑﯽ او را ﮔﺮﻓﺘ ﻪ ﺑ ﻮد و ﻳ ﮏ رﺷ ﺘﻪ از ﺁن روی ﺷ ﻘﻴﻘﻪ اش ﭼﺴ ﺒﻴﺪﻩ‬ ‫ﺑﻮد -ﻟﻄﺎﻓﺖ اﻋﻀ ﺎ و ﺑ ﯽ اﻋﺘﻨ ﺎﺉﯽ اﺛﻴ ﺮی ﺡﺮﮐ ﺎﺗﺶ از ﺳﺴ ﺘﯽ و ﻣ ﻮﻗﺘﯽ ﺑ ﻮدن او‬ ‫ﺡﮑﺎﻳ ﺖ ﻣ ﯽ ﮐ ﺮد، ﻓﻘ ﻂ ﻳ ﮏ دﺧﺘ ﺮ رﻗ ﺎص ﺑ ﺖ ﮐ ﺪﻩ ی هﻨ ﺪ ﻣﻤﮑ ﻦ ﺑ ﻮد ﺡﺮﮐ ﺎت‬ ‫ﻣﻮزون او را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.‬ ‫ﺡﺎﻟﺖ اﻓﺴﺮدﻩ و ﺷﺎدی ﻏﻢ اﻧﮕﻴﺰش هﻤﻪ ی اﻳﻦ ه ﺎ ﻧﺸ ﺎن ﻣ ﯽ داد ﮐ ﻪ او ﻣﺎﻧﻨ ﺪ‬ ‫ﻣﺮدﻣﺎن ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﻧﻴﺴﺖ، اﺻﻼ ﺧﻮﺷﮕﻠﯽ او ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﻧﺒﻮد، او ﻣﺜﻞ ﻳ ﮏ ﻣﻨﻈ ﺮﻩ ی‬ ‫ً‬ ‫رؤﻳﺎی اﻓﻴﻮﻧﯽ ﺑ ﻪ ﻣ ﻦ ﺟﻠ ﻮﻩ ﮐ ﺮد. او هﻤ ﺎن ﺡ ﺮارت ﻋﺸ ﻘﯽ ﻣﻬ ﺮ ﮐﻴ ﺎﻩ را در ﻣ ﻦ‬ ‫ﺗﻮﻟﻴﺪ ﮐﺮد، اﻧﺪام ﻧﺎزک و ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺑﺎ ﺧ ﻂ ﻣﺘﻨﺎﺳ ﺒﯽ ﮐ ﻪ از ﺷ ﺎﻧﻪ، ﺑ ﺎزو، پﺴ ﺘﺎن ه ﺎ،‬ ‫ﺳﻴﻨﻪ، ﮐﭙﻞ و ﺳﺎق پﺎهﺎﻳﺶ پﺎﻳﻴﻦ ﻣﯽ رﻓ ﺖ ﻣﺜ ﻞ اﻳ ﻦ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ ﺗ ﻦ او را از ﺁﻏ ﻮش‬ ‫ﺟﻔﺘﺶ ﺑﻴﺮون ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷ ﻨﺪ -ﻣﺜ ﻞ ﻣ ﺎدﻩ ی ﻣﻬ ﺮ ﮔﻴ ﺎﻩ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ از ﺑﻐ ﻞ ﺟﻔ ﺘﺶ ﺟ ﺪا‬ ‫ﮐﺮدﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.‬ ‫ﻟﺒﺎس ﺳ ﻴﺎﻩ ﭼ ﻴﻦ ﺧ ﻮردﻩ ای پﻮﺷ ﻴﺪﻩ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ ﻗﺎﻟ ﺐ و ﭼﺴ ﺐ ﺗ ﻨﺶ ﺑ ﻮد، وﻗﺘ ﯽ‬ ‫ﮐ ﻪ ﻣ ﻦ ﻧﮕ ﺎﻩ ﮐ ﺮدم ﮔﻮﻳ ﺎ ﻣ ﯽ ﺧﻮاﺳ ﺖ از روی ﺟ ﻮﻳﯽ ﮐ ﻪ ﺑ ﻴﻦ او و پﻴﺮﻣ ﺮد‬ ‫ﻓﺎﺻﻠﻪ داﺷﺖ ﺑﭙﺮد وﻟﯽ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ، ﺁن وﻗﺖ پﻴﺮﻣﺮد زد زﻳﺮﺧﻨ ﺪﻩ، ﺧﻨ ﺪﻩ ی ﺧﺸ ﮏ‬ ‫و زﻧﻨﺪﻩ ای ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻮ را ﺑﻪ ﺗﻦ ﺁدم راﺳﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد، ﻳﮏ ﺧﻨﺪﻩ ی ﺳ ﺨﺖ دو رﮔ ﻪ‬ ‫٠١‬
  12. 12. ‫ﺑﻮف ﮐﻮر‬ ‫ﺻﺎدق هﺪاﻳﺖ‬ ‫و ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺁﻣﻴﺰ ﮐﺮد ﺑﯽ ﺁن ﮐﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﺗﻐﻴﻴﺮی ﺑﮑﻨﺪ، ﻣﺜﻞ اﻧﻌﮑﺎس ﺧﻨﺪﻩ ای ﺑﻮد‬ ‫ﮐﻪ از ﻣﻴﺎن ﺗﻬﯽ ﺑﻴﺮون ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.‬ ‫ﻣ ﻦ در ﺡ ﺎﻟﯽ ﮐ ﻪ ﺑﻐﻠ ﯽ ﺷ ﺮاب دﺳ ﺘﻢ ﺑ ﻮد، هﺮاﺳ ﺎن از روی ﭼﻬﺎرپﺎﻳ ﻪ پ ﺎﻳﻴﻦ‬ ‫ﺟﺴﺘﻢ -ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﺮا ﻣﯽ ﻟﺮزﻳﺪم، ﻳﮏ ﻧﻮع ﻟﺮزﻩ پﺮ از وﺡﺸﺖ و ﮐﻴ ﻒ ﺑ ﻮد، ﻣﺜ ﻞ‬ ‫اﻳﻦ ﮐﻪ از ﺧﻮاب ﮔﻮارا و ﺗﺮﺳﻨﺎﮐﯽ پﺮﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷ ﻢ- ﺑﻐﻠ ﯽ ﺷ ﺮاب را زﻣ ﻴﻦ ﮔﺬاﺷ ﺘﻢ و‬ ‫ﺳﺮم را ﻣﻴﺎن دو دﺳﺘﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ – ﺁﻳﺎ ﭼﻨﺪ دﻗﻴﻘﻪ، ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﻃﻮل ﮐﺸﻴﺪ؟ ﻧﻤﯽ داﻧﻢ-‬ ‫هﻤﻴﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدم ﺁﻣ ﺪم ﺑﻐﻠ ﯽ ﺷ ﺮاب را ﺑﺮداﺷ ﺘﻢ، وارد اﺗ ﺎق ﺷ ﺪم، دﻳ ﺪم ﻋﻤ ﻮﻳﻢ‬ ‫رﻓﺘﻪ و ﻻی در اﺗﺎق را ﻣﺜﻞ دهﻦ ﻣﺮدﻩ ﺑﺎز ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد -اﻣﺎ زﻧﮓ ﺧﻨﺪﻩ ی ﺧﺸﮏ‬ ‫پﻴﺮﻣﺮد هﻨﻮز ﺗﻮی ﮔﻮﺷﻢ ﺻﺪا ﻣﯽ ﮐﺮد.‬ ‫هﻮا ﺗﺎرﻳﮏ ﻣﯽ ﺷﺪ، ﭼﺮاغ دود ﻣﯽ زد، وﻟﯽ ﻟﺮزﻩ ی ﻣﮑﻴﻒ و ﺗﺮﺳﻨﺎﮐﯽ ﮐﻪ در‬ ‫ﺧﻮدم ﺡﺲ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮدم هﻨﻮز اﺛﺮش ﺑﺎﻗﯽ ﺑﻮد -زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ازﻳﻦ ﻟﺤﻈ ﻪ ﺗﻐﻴﻴ ﺮ ﮐ ﺮد-‬ ‫ﺑﻪ ﻳﮏ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد، ﺑﺮای اﻳﻦ ﮐﻪ ﺁن ﻓﺮﺷ ﺘﻪ ی ﺁﺳ ﻤﺎﻧﯽ، ﺁن دﺧﺘ ﺮ اﺛﻴ ﺮی، ﺗ ﺎ‬ ‫ﺁن ﺟﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﻓﻬﻢ ﺑﺸﺮ ﻋﺎﺟﺰ اﺳﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺧﻮدش را در ﻣﻦ ﺑﮕﺬارد.‬ ‫در اﻳ ﻦ وﻗ ﺖ از ﺧ ﻮد ﺑﻴﺨ ﻮد ﺷ ﺪﻩ ﺑ ﻮدم؛ ﻣﺜ ﻞ اﻳ ﻦ ﮐ ﻪ ﻣ ﻦ اﺳ ﻢ او را ﻗ ﺒﻼ‬ ‫ً‬ ‫ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻪ ام. ﺷ ﺮارﻩ ی ﭼﺸ ﻢ ه ﺎﻳﺶ، رﻧﮕ ﺶ، ﺑ ﻮﻳﺶ، ﺡﺮﮐ ﺎﺗﺶ هﻤ ﻪ ﺑ ﻪ ﻧﻈ ﺮ‬ ‫ﻣﻦ ﺁﺷﻨﺎ ﻣﯽ ﺁﻣﺪ، ﻣﺜﻞ اﻳﻦ ﮐﻪ روان ﻣﻦ در زﻧﺪﮔﯽ پﻴﺸﻴﻦ در ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮزخ ﺑ ﺎ روان‬ ‫او هﻢ ﺟﻮار ﺑﻮدﻩ از ﻳﮏ اﺻﻞ و ﻳﮏ ﻣﺎدﻩ ﺑﻮدﻩ و ﺑﺎﻳﺴﺘﯽ ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ه ﻢ ﻣﻠﺤ ﻖ ﺷ ﺪﻩ‬ ‫ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻣﯽ ﺑﺎﻳﺴﺘﯽ درﻳﻦ زﻧﺪﮔﯽ ﻧﺰدﻳﮏ او ﺑﻮدﻩ ﺑﺎﺷﻢ. هﺮﮔﺰ ﻧﻤ ﯽ ﺧﻮاﺳ ﺘﻢ او را‬ ‫ﻟﻤﺲ ﺑﮑﻨﻢ، ﻓﻘﻂ اﺷ ﻌﻪ ی ﻧ ﺎﻣﺮﺉﯽ ﮐ ﻪ از ﺗ ﻦ ﻣ ﺎ ﺧ ﺎرج و ﺑ ﻪ ه ﻢ ﺁﻣﻴﺨﺘ ﻪ ﻣ ﯽ ﺷ ﺪ‬ ‫ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد. اﻳﻦ پﻴﺶ ﺁﻣﺪ وﺡﺸﺖ اﻧﮕﻴﺰ ﮐﻪ ﺑﻪ اوﻟ ﻴﻦ ﻧﮕ ﺎﻩ ﺑ ﻪ ﻧﻈ ﺮ ﻣ ﻦ ﺁﺷ ﻨﺎ ﺁﻣ ﺪ،‬ ‫ﺁﻳﺎ هﻤﻴﺸﻪ دو ﻧﻔﺮ ﻋﺎﺷﻖ هﻤﻴﻦ اﺡﺴﺎس را ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻨ ﺪ ﮐ ﻪ ﺳ ﺎﺑﻘﺎ ﻳﮑ ﺪﻳﮕﺮ را دﻳ ﺪﻩ‬ ‫ً‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ، ﮐﻪ راﺑﻄﻪ ی ﻣﺮﻣﻮزی ﻣﻴﺎن ﺁن هﺎ وﺟﻮد داﺷﺘﻪ اﺳﺖ؟ درﻳ ﻦ دﻧﻴ ﺎی پﺴ ﺖ‬ ‫١١‬
  13. 13. ‫ﻧﺸﺮ ﮐﺎرﮔﺮی ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﯽ‬ ‫ﻳﺎ ﻋﺸﻖ او را ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ و ﻳﺎ ﻋﺸﻖ هﻴﭻ ﮐﺲ را -ﺁﻳﺎ ﻣﻤﮑ ﻦ ﺑ ﻮد ﮐ ﺲ دﻳﮕ ﺮی‬ ‫در ﻣﻦ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﺑﮑﻨﺪ؟ وﻟﯽ ﺧﻨﺪﻩ ی ﺧﺸﮏ و زﻧﻨﺪﻩ ی پﻴﺮﻣﺮد -اﻳ ﻦ ﺧﻨ ﺪﻩ ی ﻣﺸ ﺌﻮم‬ ‫راﺑﻄﻪ ی ﺑﻴﻦ ﻣﺎ را از هﻢ پﺎرﻩ ﮐﺮد.‬ ‫ﺗﻤﺎم ﺷﺐ را ﺑﻪ اﻳﻦ ﻓﮑ ﺮ ﺑ ﻮدم. ﭼﻨ ﺪﻳﻦ ﺑ ﺎر ﺧﻮاﺳ ﺘﻢ ﺑ ﺮوم از روزﻧ ﻪ ی دﻳ ﻮار‬ ‫ﻧﮕﺎﻩ ﺑﮑﻨﻢ وﻟﯽ از ﺻﺪای ﺧﻨﺪﻩ ی پﻴﺮﻣﺮد ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻴﺪم، روز ﺑﻌ ﺪ را ه ﻢ ﺑ ﻪ هﻤ ﻴﻦ‬ ‫ﻓﮑ ﺮ ﺑ ﻮدم. ﺁﻳ ﺎ ﻣ ﯽ ﺗﻮاﻧﺴ ﺘﻢ از دﻳ ﺪارش ﺑ ﻪ ﮐﻠ ﯽ ﭼﺸ ﻢ ﺑﭙﻮﺷ ﻢ؟ ﻓ ﺮدای ﺁن روز‬ ‫ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﺎ هﺰار ﺗﺮس و ﻟﺮز ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻐﻠﯽ ﺷﺮاب را دوﺑ ﺎرﻩ ﺳ ﺮ ﺟ ﺎﻳﺶ‬ ‫ﺑﮕﺬارم وﻟﯽ هﻤﻴﻦ ﮐﻪ پ ﺮدﻩ ی ﺟﻠ ﻮ پﺴ ﺘﻮ را پ ﺲ زدم و ﻧﮕ ﺎﻩ ﮐ ﺮدم دﻳ ﻮار ﺳ ﻴﺎﻩ‬ ‫ﺗﺎرﻳﮏ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎرﻳﮑﯽ ﮐﻪ ﺳﺮﺗﺎﺳﺮ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺮا ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺟﻠﻮ ﻣﻦ ﺑﻮد -اﺻﻼ هﻴﭻ‬ ‫ً‬ ‫ﻣﻨﻔﺬ و روزﻧﻪ ای ﺑﻪ ﺧ ﺎرج دﻳ ﺪﻩ ﻧﻤ ﯽ ﺷ ﺪ- روزﻧ ﻪ ی ﭼﻬ ﺎر ﮔﻮﺷ ﻪ ی دﻳ ﻮار ﺑ ﻪ‬ ‫ﮐﻠﯽ ﻣﺴﺪود و از ﺟﻨﺲ ﺁن ﺷ ﺪﻩ ﺑ ﻮد، ﻣﺜ ﻞ اﻳ ﻦ ﮐ ﻪ از اﺑﺘ ﺪا وﺟ ﻮد ﻧﺪاﺷ ﺘﻪ اﺳ ﺖ.‬ ‫ﭼﻬﺎرپﺎﻳ ﻪ را پ ﻴﺶ ﮐﺸ ﻴﺪم وﻟ ﯽ ه ﺮ ﭼ ﻪ دﻳﻮاﻧ ﻪ وار روی ﺑﺪﻧ ﻪ ی دﻳ ﻮار ﻣﺸ ﺖ‬ ‫ﻣ ﯽ زدم و ﮔ ﻮش ﻣ ﯽ دادم ﻳ ﺎ ﺟﻠ ﻮ ﭼ ﺮاغ ﻧﮕ ﺎﻩ ﻣ ﯽ ﮐ ﺮدم ﮐﻤﺘ ﺮﻳﻦ ﻧﺸ ﺎﻧﻪ ای از‬ ‫روزﻧﻪ ی دﻳﻮار دﻳﺪﻩ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ و ﺑﻪ دﻳﻮار ﮐﻠﻔ ﺖ و ﻗﻄ ﻮر ﺽ ﺮﺑﻪ ه ﺎی ﻣ ﻦ ﮐ ﺎرﮔﺮ‬ ‫ﻧﺒﻮد- ﻳﮏ پﺎرﭼﻪ ﺳﺮب ﺷﺪﻩ ﺑﻮد.‬ ‫ﺁﻳﺎ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﮐﻠﯽ ﺻ ﺮف ﻧﻈ ﺮ ﮐ ﻨﻢ؟ اﻣ ﺎ دﺳ ﺖ ﺧ ﻮدم ﻧﺒ ﻮد، ازﻳ ﻦ ﺑ ﻪ ﺑﻌ ﺪ‬ ‫ﻣﺎﻧﻨﺪ روﺡﯽ ﮐﻪ در ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺑﺎﺷﺪ، هﺮ ﭼﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﮐﺸﻴﺪم، هﺮ ﭼﻪ ﮐﺸ ﻴﮏ ﮐﺸ ﻴﺪم،‬ ‫هﺮ ﭼﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﺮدم ﻓﺎﻳﺪﻩ ای ﻧﺪاﺷﺖ. ﺗﻤﺎم اﻃﺮاف ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎن را زﻳﺮ پﺎ ﮐﺮدم، ﻧﻪ‬ ‫ﻳ ﮏ روز، ﻧ ﻪ دو روز، ﺑﻠﮑ ﻪ دو ﻣ ﺎﻩ و ﭼﻬ ﺎر روز ﻣﺎﻧﻨ ﺪ اﺷ ﺨﺎص ﺧ ﻮﻧﯽ ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ‬ ‫ﻣﺤﻞ ﺟﻨﺎﻳﺖ ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﺮ ﻣ ﯽ ﮔﺮدﻧ ﺪ، ه ﺮ روز ﻃ ﺮف ﻏ ﺮوب، ﻣﺜ ﻞ ﻣ ﺮغ ﺳ ﺮﮐﻨﺪﻩ‬ ‫دور ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎن ﻣﯽ ﮔﺸﺘﻢ، ﺑﻪ ﻃ ﻮری ﮐ ﻪ هﻤ ﻪ ی ﺳ ﻨﮓ ه ﺎ و هﻤ ﻪ ی رﻳ ﮓ ه ﺎی‬ ‫اﻃ ﺮاف ﺁن را ﻣ ﯽ ﺷ ﻨﺎﺧﺘﻢ، وﻟ ﯽ ه ﻴﭻ اﺛ ﺮی از درﺧ ﺖ ﺳ ﺮو، از ﺟ ﻮی ﺁب و از‬ ‫٢١‬
  14. 14. ‫ﺑﻮف ﮐﻮر‬ ‫ﺻﺎدق هﺪاﻳﺖ‬ ‫ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐ ﻪ ﺁن ﺟ ﺎ دﻳ ﺪﻩ ﺑ ﻮدم پﻴ ﺪا ﻧﮑ ﺮدم- ﺁن ﻗ ﺪر ﺷ ﺐ ه ﺎ ﺟﻠ ﻮ ﻣﻬﺘ ﺎب زاﻧ ﻮ ﺑ ﻪ‬ ‫زﻣ ﻴﻦ زدم، از درﺧ ﺖ ه ﺎ، از ﺳ ﻨﮓ ه ﺎ، از ﻣ ﺎﻩ ﮐ ﻪ ﺷ ﺎﻳﺪ او ﺑ ﻪ ﻣ ﺎﻩ ﻧﮕ ﺎﻩ ﮐ ﺮدﻩ‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ، اﺳﺘﻐﺎﺛﻪ و ﺗﻀﺮع ﮐﺮدﻩ ام و هﻤﻪ ی ﻣﻮﺟﻮدات را ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻃﻠﺒﻴﺪﻩ ام، وﻟﯽ‬ ‫ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ اﺛﺮی از او ﻧﺪﻳﺪم -اﺻﻼ ﻓﻬﻤﻴﺪم ﮐﻪ هﻤﻪ ی اﻳﻦ ﮐﺎرهﺎ ﺑﻴﻬﻮدﻩ اﺳﺖ، زﻳﺮا‬ ‫ً‬ ‫او ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎ ﭼﻴﺰهﺎی اﻳ ﻦ دﻧﻴ ﺎ راﺑﻄ ﻪ و واﺑﺴ ﺘﮕﯽ داﺷ ﺘﻪ ﺑﺎﺷ ﺪ- ﻣ ﺜﻼ ﺁﺑ ﯽ‬ ‫ً‬ ‫ﮐﻪ او ﮔﻴﺴﻮاﻧﺶ را ﺑﺎ ﺁن ﺷﺴﺘﺸﻮ ﻣﯽ دادﻩ ﺑﺎﻳﺴﺘﯽ از ﻳﮏ ﭼﺸﻤﻪ ی ﻣﻨﺤﺼ ﺮ ﺑ ﻪ‬ ‫ﻓﺮد ﻧﺎﺷﻨﺎس و ﻳﺎ ﻏ ﺎری ﺳ ﺤﺮﺁﻣﻴﺰی ﺑ ﻮدﻩ ﺑﺎﺷ ﺪ. ﻟﺒ ﺎس او از ﺗ ﺎر و پ ﻮد پﺸ ﻢ و‬ ‫پﻨﺒﻪ ی ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﻧﺒﻮدﻩ و دﺳﺖ ه ﺎی ﻣ ﺎدی، دﺳ ﺖ ه ﺎی ﺁدﻣ ﯽ ﺁن را ﻧﺪوﺧﺘ ﻪ ﺑ ﻮد‬ ‫-او ﻳﮏ وﺟﻮد ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ ﺑﻮد- ﻓﻬﻤﻴﺪم ﮐ ﻪ ﺁن ﮔ ﻞ ه ﺎی ﻧﻴﻠ ﻮﻓﺮ ﮔ ﻞ ﻣﻌﻤ ﻮﻟﯽ ﻧﺒ ﻮدﻩ،‬ ‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷ ﺪم اﮔ ﺮ ﺁب ﻣﻌﻤ ﻮﻟﯽ ﺑ ﻪ روﻳ ﺶ ﻣ ﯽ زد ﺻ ﻮرﺗﺶ ﻣ ﯽ پﻼﺳ ﻴﺪ و اﮔ ﺮ ﺑ ﺎ‬ ‫اﻧﮕﺸﺘﺎن ﺑﻠﻨﺪ و ﻇﺮﻳﻔﺶ ﮔﻞ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻣﻌﻤ ﻮﻟﯽ را ﻣ ﯽ ﭼﻴ ﺪ اﻧﮕﺸ ﺘﺶ ﻣﺜ ﻞ ورق ﮔ ﻞ‬ ‫پﮋﻣﺮدﻩ ﻣﯽ ﺷﺪ.‬ ‫هﻤﻪ ی اﻳﻦ هﺎ را ﻓﻬﻤﻴﺪم، اﻳﻦ دﺧﺘﺮ –ﻧﻪ، اﻳﻦ ﻓﺮﺷﺘﻪ- ﺑﺮای ﻣ ﻦ ﺳﺮﭼﺸ ﻤﻪ ی‬ ‫ﺗﻌﺠﺐ و اﻟﻬﺎم ﻧﺎﮔﻔﺘﻨﯽ ﺑﻮد. وﺟﻮدش ﻟﻄﻒ و دﺳ ﺖ ﻧﺰدﻧ ﯽ ﺑ ﻮد. او ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ ﺡ ﺲ‬ ‫پﺮﺳﺘﺶ را در ﻣﻦ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﮐﺮد. ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﻴﮕﺎﻧ ﻪ، ﻳ ﮏ ﻧﻔ ﺮ ﺁدم‬ ‫ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ او را ﮐﻨﻔﺖ و پﮋﻣﺮدﻩ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬ ‫از وﻗﺘﯽ ﮐﻪ او را ﮔﻢ ﮐﺮدم، از زﻣﺎﻧﯽ ﮐ ﻪ ﻳ ﮏ دﻳ ﻮار ﺳ ﻨﮕﻴﻦ، ﻳ ﮏ ﺳ ﺪ ﻧﻤﻨ ﺎک‬ ‫ﺑﺪون روزﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﻨﮕﻴﻨﯽ ﺳﺮب ﺟﻠﻮ ﻣﻦ و او ﮐﺸ ﻴﺪﻩ ﺷ ﺪ، ﺡ ﺲ ﮐ ﺮدم ﮐ ﻪ زﻧ ﺪﮔﻴﻢ‬ ‫ﺑﺮای هﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﻬﻮدﻩ و ﮔﻢ ﺷﺪﻩ اﺳﺖ. اﮔﺮ ﭼﻪ ﻧﻮازش ﻧﮕﺎﻩ و ﮐﻴﻒ ﻋﻤﻴﻘﯽ ﮐ ﻪ از‬ ‫دﻳﺪﻧﺶ ﺑﺮدﻩ ﺑﻮدم ﻳﮏ ﻃﺮﻓﻪ ﺑﻮد و ﺟﻮاﺑﯽ ﺑﺮاﻳﻢ ﻧﺪاﺷﺖ؛ زﻳﺮا او ﻣﺮا ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑ ﻮد،‬ ‫وﻟﯽ ﻣﻦ اﺡﺘﻴﺎج ﺑﻪ اﻳﻦ ﭼﺸﻢ هﺎ داﺷﺘﻢ و ﻓﻘﻂ ﻳﮏ ﻧﮕ ﺎﻩ او ﮐ ﺎﻓﯽ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ هﻤ ﻪ ی‬ ‫٣١‬
  15. 15. ‫ﻧﺸﺮ ﮐﺎرﮔﺮی ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﯽ‬ ‫ﻣﺸﮑﻼت ﻓﻠﺴﻔﯽ و ﻣﻌﻤﺎهﺎی اﻟﻬﯽ را ﺑﺮاﻳﻢ ﺡﻞ ﺑﮑﻨﺪ- ﺑﻪ ﻳﮏ ﻧﮕﺎﻩ او دﻳﮕ ﺮ رﻣ ﺰ‬ ‫و اﺳﺮاری وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ.‬ ‫ازﻳﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻣﻘﺪار ﻣﺸ ﺮوب و ﺗﺮﻳ ﺎک ﺧ ﻮدم اﻓ ﺰودم، اﻣ ﺎ اﻓﺴ ﻮس ﺑ ﻪ ﺟ ﺎی‬ ‫اﻳ ﻦ ﮐ ﻪ اﻳ ﻦ داروه ﺎی ﻧﺎاﻣﻴ ﺪی ﻓﮑ ﺮ ﻣ ﺮا ﻓﻠ ﺞ و ﮐﺮﺧ ﺖ ﺑﮑﻨ ﺪ، ﺑ ﻪ ﺟ ﺎی اﻳ ﻦ ﮐ ﻪ‬ ‫ﻓﺮاﻣﻮش ﺑﮑﻨﻢ، روز ﺑﻪ روز، ﺳﺎﻋﺖ ﺑ ﻪ ﺳ ﺎﻋﺖ، دﻗﻴﻘ ﻪ ﺑ ﻪ دﻗﻴﻘ ﻪ ﻓﮑ ﺮ او، اﻧ ﺪام‬ ‫او، ﺻﻮرت او، ﺧﻴﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ از پﻴﺶ ﺟﻠﻮم ﻣﺠﺴﻢ ﻣﯽ ﺷﺪ.‬ ‫ﺁﻳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻓﺮاﻣﻮش ﺑﮑ ﻨﻢ؟ ﭼﺸ ﻢ ه ﺎﻳﻢ ﮐ ﻪ ﺑ ﺎز ﺑ ﻮد و ﻳ ﺎ روی ه ﻢ‬ ‫ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻢ در ﺧﻮاب و در ﺑﻴ ﺪاری او ﺟﻠ ﻮ ﻣ ﻦ ﺑ ﻮد. از ﻣﻴ ﺎن روزﻧ ﻪ ی پﺴ ﺘﻮی‬ ‫اﺗ ﺎﻗﻢ، ﻣﺜ ﻞ ﺷ ﺒﯽ ﮐ ﻪ ﻓﮑ ﺮ و ﻣﻨﻄ ﻖ ﻣ ﺮدم را ﻓ ﺮا ﮔﺮﻓﺘ ﻪ، از ﻣﻴ ﺎن ﺳ ﻮراخ‬ ‫ﭼﻬﺎرﮔﻮﺷﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﻴﺮون ﺑﺎز ﻣﯽ ﺷﺪ داﻳﻢ ﺟﻠﻮ ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻮد.‬ ‫ﺁﺳﺎﻳﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺡﺮام ﺷﺪﻩ ﺑﻮد، ﺁﻳﺎ ﭼﻄﻮر ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺁﺳﺎﻳﺶ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ؟ هﺮ‬ ‫روز ﺗﻨ ﮓ ﻏ ﺮوب ﻋ ﺎدت ﮐ ﺮدﻩ ﺑ ﻮدم ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﮔ ﺮدش ﺑ ﺮوم، ﻧﻤ ﯽ داﻧ ﻢ ﭼ ﺮا‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ و اﺻﺮار داﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺟﻮی ﺁب، درﺧ ﺖ ﺳ ﺮو، و ﺑﺘ ﻪ ی ﮔ ﻞ ﻧﻴﻠ ﻮﻓﺮ را‬ ‫پﻴ ﺪا ﺑﮑ ﻨﻢ- هﻤ ﺎن ﻃ ﻮری ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﺗﺮﻳ ﺎک ﻋ ﺎدت ﮐ ﺮدﻩ ﺑ ﻮدم، هﻤ ﺎن ﻃ ﻮر ﺑ ﻪ اﻳ ﻦ‬ ‫ﮔﺮدش ﻋﺎدت داﺷﺘﻢ، ﻣﺜﻞ اﻳﻦ ﮐﻪ ﻧﻴﺮوﻳﯽ ﻣﺮا ﺑﻪ اﻳﻦ ﮐﺎر وادار ﻣﯽ ﮐ ﺮد. در ﺗﻤ ﺎم‬ ‫راﻩ هﻤ ﻪ اش ﺑ ﻪ ﻓﮑ ﺮ او ﺑ ﻮدم، ﺑ ﻪ ﻳ ﺎد اوﻟ ﻴﻦ دﻳ ﺪاری ﮐ ﻪ از او ﮐ ﺮدﻩ ﺑ ﻮدم و‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻣﺤﻠﯽ ﮐﻪ روز ﺳﻴﺰدﻩ ﺑﺪر او را در ﺁن ﺟﺎ دﻳﺪﻩ ﺑﻮدم پﻴﺪا ﺑﮑ ﻨﻢ.- اﮔ ﺮ‬ ‫ﺁن ﺟﺎ را پﻴﺪا ﻣﯽ ﮐ ﺮدم، اﮔ ﺮ ﻣ ﯽ ﺗﻮاﻧﺴ ﺘﻢ زﻳ ﺮ ﺁن درﺧ ﺖ ﺳ ﺮو ﺑﻨﺸ ﻴﻨﻢ ﺡﺘﻤ ﺎ در‬ ‫ً‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﺁراﻣﺸﯽ ﺗﻮﻟﻴ ﺪ ﻣ ﯽ ﺷ ﺪ؛ وﻟ ﯽ اﻓﺴ ﻮس، ﺑ ﻪ ﺟ ﺰ ﺧﺎﺷ ﺎک و ﺷ ﻦ داغ و‬ ‫اﺳﺘﺨﻮان دﻧﺪﻩ ی اﺳﺐ و ﺳﮕﯽ ﮐﻪ روی ﺧﺎﮐﺮوﺑﻪ هﺎ ﺑ ﻮ ﻣ ﯽ ﮐﺸ ﻴﺪ ﭼﻴ ﺰ دﻳﮕ ﺮی‬ ‫ﻧﺒﻮد- ﺁﻳﺎ ﻣﻦ ﺡﻘﻴﻘﺘﺎ ﺑﺎ او ﻣﻼﻗﺎت ﮐﺮدﻩ ﺑﻮدم؟ هﺮﮔﺰ، ﻓﻘﻂ او را دزدﮐ ﯽ و پﻨﻬ ﺎﻧﯽ‬ ‫ً‬ ‫از ﻳ ﮏ ﺳ ﻮراخ، از ﻳ ﮏ روزﻧ ﻪ ی ﺑ ﺪﺑﺨﺖ پﺴ ﺘﻮی اﺗ ﺎﻗﻢ دﻳ ﺪم - ﻣﺜ ﻞ ﺳ ﮓ‬ ‫٤١‬
  16. 16. ‫ﺑﻮف ﮐﻮر‬ ‫ﺻﺎدق هﺪاﻳﺖ‬ ‫ﮔﺮﺳﻨﻪ ای ﮐﻪ روی ﺧﺎﮐﺮوﺑﻪ هﺎ ﺑﻮ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ و ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، اﻣﺎ هﻤ ﻴﻦ ﮐ ﻪ از‬ ‫دور زﺑﻴﻞ ﻣﯽ ﺁورﻧﺪ از ﺗﺮس ﻣﯽ رود پﻨﻬﺎن ﻣﯽ ﺷﻮد، ﺑﻌﺪ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدد ﺗﮑ ﻪ ه ﺎی‬ ‫ِ‬ ‫ﻟﺬﻳﺬ ﺧﻮدش را در ﺧﺎﮐﺮوﺑﻪ ی ﺗﺎزﻩ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﺑﮑﻨﺪ. ﻣﻦ ه ﻢ هﻤ ﺎن ﺡ ﺎل را داﺷ ﺘﻢ،‬ ‫وﻟﯽ اﻳﻦ روزﻧﻪ ﻣﺴﺪود ﺷﺪﻩ ﺑﻮد - ﺑﺮای ﻣﻦ او ﻳﮏ دﺳﺘﻪ ﮔﻞ ﺗ ﺮ و ﺗ ﺎزﻩ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ‬ ‫روی ﺧﺎﮐﺮوﺑﻪ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.‬ ‫ﺷﺐ ﺁﺧﺮی ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ه ﺮ ﺷ ﺐ ﺑ ﻪ ﮔ ﺮدش رﻓ ﺘﻢ، ه ﻮا ﮔﺮﻓﺘ ﻪ و ﺑ ﺎراﻧﯽ ﺑ ﻮد و ﻣ ﻪ‬ ‫ﻏﻠﻴﻈ ﯽ در اﻃ ﺮاف پﻴﭽﻴ ﺪﻩ ﺑ ﻮد -در ه ﻮای ﺑ ﺎراﻧﯽ ﮐ ﻪ از زﻧﻨ ﺪﮔﯽ رﻧ ﮓ ه ﺎ و‬ ‫ﺑﯽ ﺡﻴﺎﺉﯽ ﺧﻄﻮط اﺷﻴﺎء ﻣﯽ ﮐﺎهﺪ، ﻣﻦ ﻳﮏ ﻧﻮع ﺁزادی و راﺡﺘﯽ ﺡﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم و‬ ‫ﻣﺜﻞ اﻳﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎران اﻓﮑﺎر ﺗﺎرﻳﮏ ﻣﺮا ﻣﯽ ﺷﺴ ﺖ -درﻳ ﻦ ﺷ ﺐ ﺁن ﭼ ﻪ ﮐ ﻪ ﻧﺒﺎﻳ ﺪ‬ ‫ﺑﺸﻮد ﺷ ﺪ- ﻣ ﻦ ﺑ ﯽ ارادﻩ پﺮﺳ ﻪ ﻣ ﯽ زدم وﻟ ﯽ درﻳ ﻦ ﺳ ﺎﻋﺖ ه ﺎی ﺗﻨﻬ ﺎﻳﯽ، درﻳ ﻦ‬ ‫دﻗﻴﻘﻪ هﺎ ﮐﻪ درﺳﺖ ﻣﺪت ﺁن ﻳﺎدم ﻧﻴﺴﺖ ﺧﻴﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﺗ ﺮ از هﻤﻴﺸ ﻪ ﺻ ﻮرت ه ﻮل‬ ‫و ﻣﺤﻮ او ﻣﺜﻞ اﻳﻦ ﮐﻪ از پﺸﺖ اﺑﺮ و دود ﻇﺎهﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺻﻮرت ﺑ ﯽ ﺡﺮﮐ ﺖ و‬ ‫ﺑﯽ ﺡﺎﻟﺘﺶ ﻣﺜﻞ ﻧﻘﺎﺷﯽ هﺎی روی ﺟﻠﺪ ﻗﻠﻤﺪان ﺟﻠﻮ ﭼﺸﻤﻢ ﻣﺠﺴﻢ ﺑﻮد.‬ ‫وﻗﺘ ﯽ ﮐ ﻪ ﺑﺮﮔﺸ ﺘﻢ ﮔﻤ ﺎن ﻣ ﯽ ﮐ ﻨﻢ ﺧﻴﻠ ﯽ از ﺷ ﺐ ﮔﺬﺷ ﺘﻪ ﺑ ﻮد و ﻣ ﻪ اﻧﺒ ﻮهﯽ در‬ ‫ه ﻮا ﻣﺘ ﺮاﮐﻢ ﺷ ﺪﻩ ﺑ ﻮد، ﺑ ﻪ ﻃ ﻮری ﮐ ﻪ درﺳ ﺖ ﺟﻠ ﻮ پ ﺎﻳﻢ را ﻧﻤ ﯽ دﻳ ﺪم. وﻟ ﯽ از‬ ‫روی ﻋﺎدت، از روی ﺡﺲ ﻣﺨﺼﻮﺻﯽ ﮐﻪ در ﻣﻦ ﺑﻴﺪار ﺷﺪﻩ ﺑﻮد ﺟﻠﻮ در ﺧﺎﻧ ﻪ ام‬ ‫ﮐ ﻪ رﺳ ﻴﺪم دﻳ ﺪم ﻳ ﮏ هﻴﮑ ﻞ ﺳ ﻴﺎﻩ پ ﻮش، هﻴﮑ ﻞ زﻧ ﯽ روی ﺳ ﮑﻮی در ﺧﺎﻧ ﻪ ام‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻪ.‬ ‫ﮐﺒﺮﻳﺖ زدم ﮐﻪ ﺟﺎی ﮐﻠﻴﺪ ﻗﻔﻞ را پﻴﺪا ﺑﮑﻨﻢ وﻟﯽ ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼ ﺮا ﺑ ﯽ ارادﻩ ﭼﺸ ﻤﻢ‬ ‫ﺑﻪ ﻃﺮف هﻴﮑﻞ ﺳﻴﺎﻩ پﻮش ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ و دو ﭼﺸﻢ ﻣﻮرب، دو ﭼﺸ ﻢ درﺷ ﺖ ﺳ ﻴﺎﻩ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﻴﺎن ﺻﻮرت ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ ﻻﻏﺮی ﺑﻮد، هﻤﺎن ﭼﺸﻢ هﺎﻳﯽ را ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﺻ ﻮرت اﻧﺴ ﺎن‬ ‫ﺧﻴﺮﻩ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﯽ ﺁن ﮐ ﻪ ﻧﮕ ﺎﻩ ﺑﮑﻨ ﺪ، ﺷ ﻨﺎﺧﺘﻢ. اﮔ ﺮ او را ﺳ ﺎﺑﻖ ﺑ ﺮ اﻳ ﻦ ه ﻢ ﻧﺪﻳ ﺪﻩ‬ ‫٥١‬
  17. 17. ‫ﻧﺸﺮ ﮐﺎرﮔﺮی ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﯽ‬ ‫ﺑﻮدم، ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ -ﻧﻪ، ﮔ ﻮل ﻧﺨ ﻮردﻩ ﺑ ﻮدم، اﻳ ﻦ هﻴﮑ ﻞ ﺳ ﻴﺎﻩ پ ﻮش او ﺑ ﻮد- ﻣ ﻦ‬ ‫ﻣﺜﻞ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺁدم ﺧﻮاب ﻣﯽ ﺑﻴﻨﺪ، ﺧﻮدش ﻣﯽ داﻧﺪ ﮐ ﻪ ﺧ ﻮاب اﺳ ﺖ و ﻣ ﯽ ﺧﻮاه ﺪ‬ ‫ﺑﻴﺪار ﺑﺸﻮد اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧ ﺪ، ﻣ ﺎت و ﻣﻨ ﮓ اﻳﺴ ﺘﺎدم ﺳ ﺮ ﺟ ﺎی ﺧ ﻮدم ﺧﺸ ﮏ ﺷ ﺪم،‬ ‫ﮐﺒﺮﻳﺖ ﺗﺎ ﺗﻪ ﺳﻮﺧﺖ و اﻧﮕﺸﺖ ه ﺎﻳﻢ را ﺳ ﻮزاﻧﻴﺪ، ﺁن وﻗ ﺖ ﻳ ﮏ ﻣﺮﺗﺒ ﻪ ﺑ ﻪ ﺧ ﻮدم‬ ‫ﺁﻣﺪم، ﮐﻠﻴﺪ را در ﻗﻔﻞ پﻴﭽﺎﻧﻴﺪم، در ﺑﺎز ﺷ ﺪ، ﺧ ﻮدم را ﮐﻨ ﺎر ﮐﺸ ﻴﺪم- او ﻣﺜ ﻞ ﮐﺴ ﯽ‬ ‫ﮐ ﻪ راﻩ را ﺑﺸﻨﺎﺳ ﺪ از روی ﺳ ﮑﻮ ﺑﻠﻨ ﺪ ﺷ ﺪ، از داﻻن ﺗﺎرﻳ ﮏ ﮔﺬﺷ ﺖ. در اﺗ ﺎﻗﻢ را‬ ‫ﺑ ﺎز ﮐ ﺮد و ﻣ ﻦ ه ﻢ پﺸ ﺖ ﺳ ﺮ او وارد اﺗ ﺎﻗﻢ ﺷ ﺪم. دﺳ ﺖ پﺎﭼ ﻪ ﭼ ﺮاغ را روﺷ ﻦ‬ ‫ﮐ ﺮدم، دﻳ ﺪم او رﻓﺘ ﻪ روی ﺗﺨﺘﺨ ﻮاب ﻣ ﻦ دراز ﮐﺸ ﻴﺪﻩ. ﺻ ﻮرﺗﺶ در ﺳ ﺎﻳﻪ واﻗ ﻊ‬ ‫ﺷﺪﻩ ﺑﻮد. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ او ﻣﺮا ﻣﯽ ﺑﻴﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ، ﺻﺪاﻳﻢ را ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴ ﺖ ﺑﺸ ﻨﻮد ﻳ ﺎ‬ ‫ﻧﻪ، ﻇﺎهﺮا ﻧﻪ ﺡﺎﻟﺖ ﺗﺮس داﺷﺖ و ﻧﻪ ﻣﻴﻞ ﻣﻘﺎوﻣﺖ. ﻣﺜﻞ اﻳﻦ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ ﺑ ﺪون ارادﻩ‬ ‫ً‬ ‫ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮد.‬ ‫ﺁﻳ ﺎ ﻧ ﺎﺧﻮش ﺑ ﻮد؟ راه ﺶ را ﮔ ﻢ ﮐ ﺮدﻩ ﺑ ﻮد؟ او ﺑ ﺪون ارادﻩ ﻣﺎﻧﻨ ﺪ ﻳ ﮏ ﻧﻔ ﺮ‬ ‫ﺧ ﻮاﺑﮕﺮد ﺁﻣ ﺪﻩ ﺑ ﻮد -درﻳ ﻦ ﻟﺤﻈ ﻪ ه ﻴﭻ ﻣﻮﺟ ﻮدی ﺡ ﺎﻻﺗﯽ را ﮐ ﻪ ﻃ ﯽ ﮐ ﺮدم ام‬ ‫ﻧﻤ ﯽ ﺗﻮاﻧ ﺪ ﺗﺼ ﻮر ﺑﮑﻨ ﺪ- ﻳ ﮏ ﺟ ﻮر درد ﮔ ﻮارا و ﻧ ﺎﮔﻔﺘﻨﯽ ﺡ ﺲ ﮐ ﺮدم -ﻧ ﻪ، ﮔ ﻮل‬ ‫ﻧﺨﻮردﻩ ﺑﻮدم، اﻳﻦ هﻤﺎن زن، هﻤﺎن دﺧﺘﺮ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑ ﺪون ﺗﻌﺠ ﺐ، ﺑ ﺪون ﻳ ﮏ ﮐﻠﻤ ﻪ‬ ‫ﺡﺮف وارد اﺗ ﺎق ﻣ ﻦ ﺷ ﺪﻩ ﺑ ﻮد. هﻤﻴﺸ ﻪ پ ﻴﺶ ﺧ ﻮدم ﺗﺼ ﻮر ﻣ ﯽ ﮐ ﺮدم ﮐ ﻪ اوﻟ ﻴﻦ‬ ‫ﺑﺮﺧ ﻮرد ﻣ ﺎ هﻤ ﻴﻦ ﻃ ﻮر ﺧﻮاه ﺪ ﺑ ﻮد. اﻳ ﻦ ﺡﺎﻟ ﺖ ﺑ ﺮاﻳﻢ ﺡﮑ ﻢ ﻳ ﮏ ﺧ ﻮاب ژرف‬ ‫ﺑﯽ پﺎﻳﺎن را داﺷﺖ، ﭼﻮن ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﻮاب ﺧﻴﻠﯽ ﻋﻤﻴﻖ رﻓﺖ ﺗ ﺎ ﺑﺸ ﻮد ﭼﻨ ﻴﻦ ﺧ ﻮاﺑﯽ‬ ‫را دﻳﺪ و اﻳﻦ ﺳﮑﻮت ﺑﺮاﻳﻢ ﺡﮑﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﺟﺎوداﻧﯽ را داﺷﺖ، ﭼﻮن در ﺡﺎﻟ ﺖ ازل و‬ ‫اﺑﺪ ﻧﻤﯽ ﺷﻮد ﺡﺮف زد.‬ ‫ﺑﺮای ﻣﻦ او در ﻋﻴﻦ ﺡ ﺎل ﻳ ﮏ زن ﺑ ﻮد و ﻳ ﮏ ﭼﻴ ﺰ ﻣ ﺎوراء ﺑﺸ ﺮی ﺑ ﺎ ﺧ ﻮدش‬ ‫داﺷ ﺖ. ﺻ ﻮرﺗﺶ ﻳ ﮏ ﻓﺮاﻣﻮﺷ ﯽ ﮔ ﻴﺞ ﮐﻨﻨ ﺪﻩ ی هﻤ ﻪ ی ﺻ ﻮرت ه ﺎی ﺁدم ه ﺎی‬ ‫٦١‬
  18. 18. ‫ﺑﻮف ﮐﻮر‬ ‫ﺻﺎدق هﺪاﻳﺖ‬ ‫دﻳﮕ ﺮ را ﺑ ﺮاﻳﻢ ﻣ ﯽ ﺁورد ﺑ ﻪ ﻃ ﻮری ﮐ ﻪ از ﺗﻤﺎﺷ ﺎی او ﻟ ﺮزﻩ ﺑ ﻪ اﻧ ﺪاﻣﻢ اﻓﺘ ﺎد و‬ ‫زاﻧﻮهﺎﻳﻢ ﺳﺴﺖ ﺷﺪ. درﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻤﺎم ﺳﺮﮔﺬﺷ ﺖ دردﻧ ﺎک زﻧ ﺪﮔﯽ ﺧ ﻮدم را پﺸ ﺖ‬ ‫ﭼﺸﻢ هﺎی درﺷﺖ، ﭼﺸﻢ هﺎی ﺑﯽ اﻧﺪازﻩ درﺷﺖ او دﻳ ﺪم، ﭼﺸ ﻢ ه ﺎی ﺗ ﺮ و ﺑ ﺮاق،‬ ‫ﻣﺜ ﻞ ﮔ ﻮی اﻟﻤ ﺎس ﺳ ﻴﺎهﯽ ﮐ ﻪ در اﺷ ﮏ اﻧﺪاﺧﺘ ﻪ ﺑﺎﺷ ﻨﺪ. در ﭼﺸ ﻢ ه ﺎﻳﺶ -در‬ ‫ﭼﺸﻢ هﺎی ﺳﻴﺎهﺶ ﺷﺐ اﺑﺪی و ﺗ ﺎرﻳﮑﯽ ﻣﺘﺮاﮐﻤ ﯽ را ﮐ ﻪ ﺟﺴ ﺘﺠﻮ ﻣ ﯽ ﮐ ﺮدم پﻴ ﺪا‬ ‫ﮐﺮدم و در ﺳﻴﺎهﯽ ﻣﻬﻴﺐ اﻓﺴﻮﻧﮕﺮ ﺁن ﻏﻮﻃﻪ ور ﺷﺪم، ﻣﺜﻞ اﻳ ﻦ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ ﻗ ﻮﻩ ای‬ ‫را از درون وﺟ ﻮدم ﺑﻴ ﺮون ﻣ ﯽ ﮐﺸ ﻨﺪ، زﻣ ﻴﻦ زﻳ ﺮ پ ﺎﻳﻢ ﻣ ﯽ ﻟﺮزﻳ ﺪ و اﮔ ﺮ زﻣ ﻴﻦ‬ ‫ﺧﻮردﻩ ﺑﻮدم ﻳﮏ ﮐﻴﻒ ﻧﺎﮔﻔﺘﻨﯽ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮدم.‬ ‫ﻗﻠﺒﻢ اﻳﺴﺘﺎد، ﺟﻠﻮ ﻧﻔﺲ ﺧﻮدم را ﮔﺮﻓﺘﻢ، ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻴﺪم ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﺑﮑﺸ ﻢ و او ﻣﺎﻧﻨ ﺪ‬ ‫اﺑﺮ ﻳﺎ دود ﻧﺎپﺪﻳﺪ ﺑﺸﻮد، ﺳﮑﻮت او ﺡﮑﻢ ﻣﻌﺠ ﺰ را داﺷ ﺖ، ﻣﺜ ﻞ اﻳ ﻦ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ ﻳ ﮏ‬ ‫دﻳ ﻮار ﺑﻠ ﻮرﻳﻦ ﻣﻴ ﺎن ﻣ ﺎ ﮐﺸ ﻴﺪﻩ اﻧ ﺪ، ازﻳ ﻦ دم، ازﻳ ﻦ ﺳ ﺎﻋﺖ و ﻳ ﺎ اﺑ ﺪﻳﺖ ﺧﻔ ﻪ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﺪم -ﭼﺸﻢ هﺎی ﺧﺴﺘﻪ ی او ﻣﺜﻞ اﻳﻦ ﮐﻪ ﻳ ﮏ ﭼﻴ ﺰ ﻏﻴﺮﻃﺒﻴﻌ ﯽ ﮐ ﻪ هﻤ ﻪ ﮐ ﺲ‬ ‫ﻧﻤ ﯽ ﺗﻮاﻧ ﺪ ﺑ ﻪ ﺑﻴﻨ ﺪ، ﻣﺜ ﻞ اﻳ ﻦ ﮐ ﻪ ﻣ ﺮگ را دﻳ ﺪﻩ ﺑﺎﺷ ﺪ، ﺁهﺴ ﺘﻪ ﺑ ﻪ ه ﻢ رﻓ ﺖ،‬ ‫پﻠﮏ هﺎی ﭼﺸﻤﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺷ ﺪ و ﻣ ﻦ ﻣﺎﻧﻨ ﺪ ﻏﺮﻳﻘ ﯽ ﮐ ﻪ ﺑﻌ ﺪ از ﺗﻘ ﻼء و ﺟ ﺎن ﮐﻨ ﺪن‬ ‫روی ﺁب ﻣ ﯽ ﺁﻳ ﺪ از ﺷ ﺪت ﺡ ﺮارت ﺗ ﺐ ﺑ ﻪ ﺧ ﻮدم ﻟﺮزﻳ ﺪم و ﺑ ﺎ ﺳ ﺮ ﺁﺳ ﺘﻴﻦ ﻋ ﺮق‬ ‫روی پﻴﺸﺎﻧﻴﻢ را پﺎک ﮐﺮدم.‬ ‫ﺻ ﻮرت او هﻤ ﺎن ﺡﺎﻟ ﺖ ﺁرام و ﺑ ﯽ ﺡﺮﮐ ﺖ را داﺷ ﺖ وﻟ ﯽ ﻣﺜ ﻞ اﻳ ﻦ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ‬ ‫ﺗﮑﻴﺪﻩ ﺗﺮ و ﻻﻏﺮﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد. هﻤﻴﻦ ﻃﻮر دراز ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺑﻮد ﻧﺎﺧﻦ اﻧﮕﺸﺖ ﺳﺒﺎﺑﻪ ی‬ ‫دﺳﺖ ﭼﭙﺶ را ﻣﯽ ﺟﻮﻳﺪ-رﻧﮓ ﺻﻮرﺗﺶ ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ و از پﺸﺖ رﺧﺖ ﺳﻴﺎﻩ ﻧﺎزﮐﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﭼﺴﺐ ﺗﻨﺶ ﺑﻮد ﺧﻂ ﺳﺎق پﺎ، ﺑﺎزو، و دو ﻃﺮف ﺳﻴﻨﻪ و ﺗﻤﺎم ﺗﻨﺶ پﻴﺪا ﺑﻮد.‬ ‫ﺑﺮای اﻳﻦ ﮐﻪ او را ﺑﻬﺘ ﺮ ﺑ ﻪ ﺑﻴ ﻨﻢ ﻣ ﻦ ﺧ ﻢ ﺷ ﺪم، ﭼ ﻮن ﭼﺸ ﻢ ه ﺎﻳﺶ ﺑﺴ ﺘﻪ ﺷ ﺪﻩ‬ ‫ﺑﻮد. اﻣﺎ هﺮ ﭼﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﻧﮕﺎﻩ ﮐ ﺮدم ﻣﺜ ﻞ اﻳ ﻦ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ او از ﻣ ﻦ ﺑ ﻪ ﮐﻠ ﯽ دور‬ ‫٧١‬
  19. 19. ‫ﻧﺸﺮ ﮐﺎرﮔﺮی ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﯽ‬ ‫اﺳﺖ. ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺡﺲ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ هﻴﭻ وﺟﻪ از ﻣﮑﻨﻮﻧﺎت ﻗﻠﺐ او ﺧﺒ ﺮ ﻧﺪاﺷ ﺘﻢ و‬ ‫هﻴﭻ راﺑﻄﻪ ای ﺑﻴﻦ ﻣﺎ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ.‬ ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﭼﻴﺰی ﺑﮕﻮﻳﻢ وﻟ ﯽ ﺗﺮﺳ ﻴﺪم ﮔ ﻮش او، ﮔ ﻮش ه ﺎی ﺡﺴ ﺎس او ﮐ ﻪ ﺑﺎﻳ ﺪ‬ ‫ﺑﻪ ﻳ ﮏ ﻣﻮﺳ ﻴﻘﯽ دور ﺁﺳ ﻤﺎﻧﯽ و ﻣﻼﻳ ﻢ ﻋ ﺎدت داﺷ ﺘﻪ ﺑﺎﺷ ﺪ از ﺻ ﺪای ﻣ ﻦ ﻣﺘﻨﻔ ﺮ‬ ‫ﺑﺸﻮد.‬ ‫ﺑﻪ ﻓﮑﺮم رﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﮔﺮﺳﻨﻪ و ﻳﺎ ﺗﺸﻨﻪ اش ﺑﺎﺷﺪ، رﻓ ﺘﻢ در پﺴ ﺘﻮی اﺗ ﺎﻗﻢ ﺗ ﺎ‬ ‫ﭼﻴ ﺰی ﺑ ﺮاﻳﺶ پﻴ ﺪا ﮐ ﻨﻢ -اﮔ ﺮ ﭼ ﻪ ﻣ ﯽ داﻧﺴ ﺘﻢ ﮐ ﻪ ه ﻴﭻ ﭼﻴ ﺰ در ﺧﺎﻧ ﻪ ﺑ ﻪ ه ﻢ‬ ‫ﻧﻤﯽ رﺳﺪ، اﻣﺎ ﻣﺜﻞ اﻳﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ اﻟﻬﺎم ﺷﺪ، ﺑﺎﻻی رف ﻳﮏ ﺑﻐﻠﯽ ﺷﺮاب ﮐﻬﻨ ﻪ ﮐ ﻪ‬ ‫از پ ﺪرم ﺑ ﻪ ﻣ ﻦ ارث رﺳ ﻴﺪﻩ ﺑ ﻮد داﺷ ﺘﻢ- ﭼﻬ ﺎر پﺎﻳ ﻪ را ﮔﺬاﺷ ﺘﻢ، ﺑﻐﻠ ﯽ ﺷ ﺮاب را‬ ‫پﺎﻳﻴﻦ ﺁوردم، پﺎورﭼﻴﻦ پﺎورﭼﻴﻦ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺘﺨﻮاب رﻓ ﺘﻢ، دﻳ ﺪم ﻣﺎﻧﻨ ﺪ ﺑﭽ ﻪ ی ﺧﺴ ﺘﻪ‬ ‫و ﮐﻮﻓﺘﻪ ای ﺧﻮاﺑﻴﺪﻩ ﺑﻮد. او ﮐﺎﻣﻼ ﺧﻮاﺑﻴﺪﻩ ﺑﻮد و ﻣﮋﻩ هﺎی ﺑﻠﻨﺪش ﻣﺜﻞ ﻣﺨﻤﻞ ﺑﻪ‬ ‫ً‬ ‫هﻢ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد- ﺳﺮ ﺑﻐﻠﯽ را ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﻳ ﮏ پﻴﺎﻟ ﻪ ﺷ ﺮاب از ﻻی دﻧ ﺪان ه ﺎی ﮐﻠﻴ ﺪ‬ ‫ﺷﺪﻩ اش ﺁهﺴﺘﻪ در دهﻦ او رﻳﺨﺘﻢ.‬ ‫ﺑﺮای اوﻟﻴﻦ ﺑﺎر در زﻧﺪﮔﻴﻢ اﺡﺴﺎس ﺁراﻣ ﺶ ﻧﺎﮔﻬ ﺎن ﺗﻮﻟﻴ ﺪ ﺷ ﺪ. ﭼ ﻮن دﻳ ﺪم اﻳ ﻦ‬ ‫ﭼﺸﻢ هﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ، ﻣﺜﻞ اﻳﻦ ﮐﻪ ﺳﻼﺗﻮﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺮا ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﮐﺎﺑﻮﺳ ﯽ ﮐ ﻪ‬ ‫ﺑﺎ ﭼﻨﮕﺎل ﺁهﻨﻴﻨﺶ درون ﻣﺮا ﻣﯽ ﻓﺸﺮد، ﮐﻤﯽ ﺁرام ﮔﺮﻓﺖ. ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺧﻮدم را ﺁوردم‬ ‫ﮐﻨﺎر ﺗﺨ ﺖ ﮔﺬاﺷ ﺘﻢ و ﺑ ﻪ ﺻ ﻮرت او ﺧﻴ ﺮﻩ ﺷ ﺪم -ﭼ ﻪ ﺻ ﻮرت ﺑﭽ ﻪ ﮔﺎﻧ ﻪ ای، ﭼ ﻪ‬ ‫ﺡﺎﻟﺖ ﻏﺮﻳﺒﯽ! ﺁﻳﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ اﻳﻦ زن، اﻳﻦ دﺧﺘﺮ، ﻳﺎ اﻳﻦ ﻓﺮﺷﺘﻪ ی ﻋﺬاب ﭼﻮن‬ ‫ﻧﻤ ﯽ داﻧ ﻢ ﭼ ﻪ اﺳ ﻤﯽ روﻳ ﺶ ﺑﮕ ﺬارم، ﺁﻳ ﺎ ﻣﻤﮑ ﻦ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ اﻳ ﻦ زﻧ ﺪﮔﯽ دوﮔﺎﻧ ﻪ را‬ ‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺁن ﻗﺪر ﺁرام، ﺁن ﻗﺪر ﺑﯽ ﺗﮑﻠﻒ؟‬ ‫ﺡ ﺎﻻ ﻣ ﻦ ﻣ ﯽ ﺗﻮاﻧﺴ ﺘﻢ ﺡ ﺮارت ﺗ ﻨﺶ را ﺡ ﺲ ﺑﮑ ﻨﻢ و ﺑ ﻮی ﻧﻤﻨ ﺎﮐﯽ ﮐ ﻪ از‬ ‫ﮔﻴﺴﻮان ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺳ ﻴﺎهﺶ ﻣﺘﺼ ﺎﻋﺪ ﻣ ﯽ ﺷ ﺪ ﺑﺒ ﻮﻳﻢ -ﻧﻤ ﯽ داﻧ ﻢ ﭼ ﺮا دﺳ ﺖ ﻟ ﺮزان‬ ‫٨١‬
  20. 20. ‫ﺑﻮف ﮐﻮر‬ ‫ﺻﺎدق هﺪاﻳﺖ‬ ‫ﺧﻮدم را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدم، ﭼﻮن دﺳﺘﻢ ﺑﻪ اﺧﺘﻴﺎرم ﻧﺒﻮد، و رون زﻟﻔﺶ ﮐﺸﻴﺪم- زﻟﻔﯽ ﮐ ﻪ‬ ‫هﻤﻴﺸﻪ روی ﺷﻘﻴﻘﻪ ه ﺎﻳﺶ ﭼﺴ ﺒﻴﺪﻩ ﺑ ﻮد، ﺑﻌ ﺪ اﻧﮕﺸ ﺘﺎﻧﻢ را در زﻟﻔ ﺶ ﻓ ﺮو ﺑ ﺮدم‬ ‫-ﻣﻮه ﺎی او ﺳ ﺮد و ﻧﻤﻨ ﺎک ﺑ ﻮد- ﺳ ﺮد، ﮐ ﺎﻣﻼ ﺳ ﺮد ﻣﺜ ﻞ اﻳ ﻦ ﮐ ﻪ ﭼﻨ ﺪ روز‬ ‫ً‬ ‫ﻣ ﯽ ﮔﺬﺷ ﺖ ﮐ ﻪ ﻣ ﺮدﻩ ﺑ ﻮد- ﻣ ﻦ اﺷ ﺘﺒﺎﻩ ﻧﮑ ﺮدﻩ ﺑ ﻮدم، او ﻣ ﺮدﻩ ﺑ ﻮد -دﺳ ﺘﻢ را از‬ ‫ﺗﻮی پﻴﺶ ﺳ ﻴﻨﻪ او ﺑ ﺮدﻩ روی پﺴ ﺘﺎن و ﻗﻠ ﺒﺶ ﮔﺬاﺷ ﺘﻢ- ﮐﻤﺘ ﺮﻳﻦ ﺗﭙﺸ ﯽ اﺡﺴ ﺎس‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺷﺪ، ﺁﻳﻨﻪ را ﺁوردم ﺟﻠﻮ ﺑﻴﻨﯽ او ﮔﺮﻓﺘﻢ، وﻟﯽ ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ اﺛﺮ زﻧﺪﮔﯽ در او وﺟ ﻮد‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ.‬ ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎ ﺡﺮارت ﺗﻦ ﺧﻮدم او را ﮔ ﺮم ﺑﮑ ﻨﻢ، ﺡ ﺮارت ﺧ ﻮدم را ﺑ ﻪ او ﺑ ﺪهﻢ و‬ ‫ﺳﺮدی ﻣﺮگ را از او ﺑﮕﻴﺮم ﺷﺎﻳﺪ ﺑ ﻪ اﻳ ﻦ وﺳ ﻴﻠﻪ ﺑﺘ ﻮاﻧﻢ روح ﺧ ﻮدم را در ﮐﺎﻟﺒ ﺪ‬ ‫او ﺑﺪﻣﻢ -ﻟﺒﺎﺳﻢ را ﮐﻨﺪم رﻓﺘﻢ روی ﺗﺨﺖ ﺧﻮاب پﻬﻠﻮﻳﺶ ﺧﻮاﺑﻴﺪم- ﻣﺜﻞ ﻧ ﺮ و ﻣ ﺎدﻩ‬ ‫ﻣﻬﺮ ﮔﻴﺎﻩ ﺑﻪ هﻢ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺑﻮدﻳﻢ، اﺻﻼ ﺗﻦ او ﻣﺜﻞ ﺗﻦ ﻣﺎدﻩ ی ﻣﻬﺮ ﮔﻴ ﺎﻩ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ از‬ ‫ً‬ ‫ﻧﺮ ﺧﻮدش ﺟﺪا ﮐ ﺮدﻩ ﺑﺎﺷ ﻨﺪ و هﻤ ﺎن ﻋﺸ ﻖ ﺳ ﻮزان ﻣﻬ ﺮ ﮔﻴ ﺎﻩ را داﺷ ﺖ -ده ﻨﺶ‬ ‫ﮔﺲ و ﺗﻠﺦ ﻣﺰﻩ ﻃﻌﻢ ﺗﻪ ﺧﻴﺎر را ﻣﯽ داد، ﺗﻤ ﺎم ﺗ ﻨﺶ ﻣﺜ ﻞ ﺗﮕ ﺮگ ﺳ ﺮد ﺷ ﺪﻩ ﺑ ﻮد.‬ ‫ﺡﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺧ ﻮن در ﺷ ﺮﻳﺎﻧﻢ ﻣﻨﺠﻤ ﺪ ﻣ ﯽ ﺷ ﺪ و اﻳ ﻦ ﺳ ﺮﻣﺎ ﺗ ﺎ ﺗ ﻪ ﻗﻠ ﺐ ﻣ ﻦ‬ ‫ﻧﻔﻮذ ﻣﯽ ﮐﺮد. هﻤﻪ ی ﮐﻮﺷﺶ هﺎی ﻣﻦ ﺑﻴﻬ ﻮدﻩ ﺑ ﻮد، از ﺗﺨ ﺖ پ ﺎﻳﻴﻦ ﺁﻣ ﺪم، رﺧ ﺘﻢ‬ ‫را پﻮﺷﻴﺪم. ﻧﻪ، دروغ ﻧﺒﻮد، او اﻳﻦ ﺟﺎ در اﺗﺎق ﻣﻦ در رﺧﺘﺨﻮاب ﻣﻦ ﺁﻣﺪ و ﺗ ﻨﺶ‬ ‫را ﺑﻪ ﻣﻦ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺮد. ﺗﻨﺶ و روﺡﺶ هﺮ دو را ﺑﻪ ﻣﻦ داد!‬ ‫ﺗﺎ زﻧ ﺪﻩ ﺑ ﻮد، ﺗ ﺎ زﻣ ﺎﻧﯽ ﮐ ﻪ ﭼﺸ ﻢ ه ﺎﻳﺶ از زﻧ ﺪﮔﯽ ﺳﺮﺷ ﺎر ﺑ ﻮد، ﻓﻘ ﻂ ﻳﺎدﮔ ﺎر‬ ‫ﭼﺸﻤﺶ ﻣﺮا ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻣﯽ داد، وﻟﯽ ﺡﺎﻻ ﺑﯽ ﺡﺲ و ﺡﺮﮐﺖ، ﺳ ﺮد و ﺑ ﺎ ﭼﺸ ﻢ ه ﺎی‬ ‫ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺁﻣﺪﻩ ﺧﻮدش را ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻦ ﮐﺮد- ﺑﺎ ﭼﺸﻢ هﺎی ﺑﺴﺘﻪ!‬ ‫اﻳﻦ هﻤﺎن ﮐﺴﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻤﺎم زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺮا زهﺮﺁﻟﻮد ﮐﺮدﻩ ﺑ ﻮد و ﻳ ﺎ اﺻ ﻼ زﻧ ﺪﮔﯽ‬ ‫ً‬ ‫ﻣﻦ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ زهﺮﺁﻟﻮد ﺑﺸﻮد و ﻣ ﻦ ﺑ ﻪ ﺟ ﺰ زﻧ ﺪﮔﯽ زهﺮﺁﻟ ﻮد زﻧ ﺪﮔﯽ دﻳﮕ ﺮی‬ ‫٩١‬
  21. 21. ‫ﻧﺸﺮ ﮐﺎرﮔﺮی ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﯽ‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴ ﺘﻢ داﺷ ﺘﻪ ﺑﺎﺷ ﻢ- ﺡ ﺎﻻ اﻳ ﻦ ﺟ ﺎ در اﺗ ﺎﻗﻢ ﺗ ﻦ و ﺳ ﺎﻳﻪ اش را ﺑ ﻪ ﻣ ﻦ داد‬ ‫-روح ﺷﮑﻨﻨﺪﻩ و ﻣﻮﻗﺘﯽ او ﮐﻪ هﻴﭻ راﺑﻄﻪ ای ﺑﺎ دﻧﻴ ﺎی زﻣﻴﻨﻴ ﺎن ﻧﺪاﺷ ﺖ از ﻣﻴ ﺎن‬ ‫ﻟﺒ ﺎس ﺳ ﻴﺎﻩ ﭼ ﻴﻦ ﺧ ﻮردﻩ اش ﺁهﺴ ﺘﻪ ﺑﻴ ﺮون ﺁﻣ ﺪ، از ﻣﻴ ﺎن ﺟﺴ ﻤﯽ ﮐ ﻪ او را‬ ‫ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد و در دﻧﻴﺎی ﺳﺎﻳﻪ هﺎی ﺳﺮﮔﺮدان رﻓﺖ، ﮔﻮﻳﺎ ﺳﺎﻳﻪ ی ﻣ ﺮا ه ﻢ ﺑ ﺎ‬ ‫ﺧﻮدش ﺑﺮد. وﻟﯽ ﺗﻨﺶ ﺑﯽ ﺡﺲ و ﺡﺮﮐﺖ ﺁن ﺟﺎ اﻓﺘﺎدﻩ ﺑﻮد -ﻋﻀﻼت ﻧﺮم و ﻟﻤ ﺲ‬ ‫او، رگ و پ ﯽ و اﺳ ﺘﺨﻮان ه ﺎﻳﺶ ﻣﻨﺘﻈ ﺮ پﻮﺳ ﻴﺪﻩ ﺷ ﺪن ﺑﻮدﻧ ﺪ و ﺧ ﻮراک ﻟﺬﻳ ﺬی‬ ‫ﺑﺮای ﮐﺮم هﺎ و ﻣﻮش هﺎی زﻳﺮ زﻣﻴﻦ ﺗﻬﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد- ﻣﻦ درﻳ ﻦ اﺗ ﺎق ﻓﻘﻴ ﺮ پ ﺮ از‬ ‫ﻧﮑﺒﺖ و ﻣﺴﮑﻨﺖ، در اﺗﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﮔﻮر ﺑﻮد، در ﻣﻴﺎن ﺗﺎرﻳﮑﯽ ﺷ ﺐ ﺟ ﺎوداﻧﯽ ﮐ ﻪ‬ ‫ﻣﺮا ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺑﺪﻧ ﻪ ی دﻳﻮاره ﺎ ﻓ ﺮو رﻓﺘ ﻪ ﺑ ﻮد، ﺑﺎﻳﺴ ﺘﯽ ﻳ ﮏ ﺷ ﺐ ﺑﻠﻨ ﺪ‬ ‫ﺗﺎرﻳﮏ ﺳﺮد و ﺑﯽ اﻧﺘﻬﺎ در ﺟﻮار ﻣﺮدﻩ ﺑﺴ ﺮ ﺑﺒ ﺮم -ﺑ ﺎ ﻣ ﺮدﻩ ی او- ﺑ ﻪ ﻧﻈ ﺮم ﺁﻣ ﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﺗﺎ دﻧﻴﺎ، دﻧﻴﺎﺳﺖ، ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑ ﻮدﻩ ام ﻳ ﮏ ﻣ ﺮدﻩ، ﻳ ﮏ ﻣ ﺮدﻩ ی ﺳ ﺮد و ﺑ ﯽ ﺡ ﺲ و‬ ‫ﺡﺮﮐﺖ در اﺗﺎق ﺗﺎرﻳﮏ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻮدﻩ اﺳﺖ.‬ ‫درﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ اﻓﮑﺎرم ﻣﻨﺠﻤﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد، ﻳﮏ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻓﺮد ﻋﺠﻴﺐ در ﻣﻦ‬ ‫ﺗﻮﻟﻴ ﺪ ﺷ ﺪ. ﭼ ﻮن زﻧ ﺪﮔﻴﻢ ﻣﺮﺑ ﻮط ﺑ ﻪ هﻤ ﻪ ی هﺴ ﺘﯽ ه ﺎﺉﯽ ﻣ ﯽ ﺷ ﺪ ﮐ ﻪ دور ﻣ ﻦ‬ ‫ﺑﻮدﻧ ﺪ، ﺑ ﻪ هﻤ ﻪ ی ﺳ ﺎﻳﻪ ه ﺎﻳﯽ ﮐ ﻪ در اﻃ ﺮاﻓﻢ ﻣ ﯽ ﻟﺮزﻳﺪﻧ ﺪ، و واﺑﺴ ﺘﮕﯽ ﻋﻤﻴ ﻖ‬ ‫و ﺟ ﺪاﻳﯽ ﻧﺎپ ﺬﻳﺮ ﺑ ﺎ دﻧﻴ ﺎ و ﺡﺮﮐ ﺖ ﻣﻮﺟ ﻮدات و ﻃﺒﻴﻌ ﺖ داﺷ ﺘﻢ و ﺑ ﻪ وﺳ ﻴﻠﻪ ی‬ ‫رﺷﺘﻪ هﺎی ﻧﺎﻣﺮﺉﯽ ﺟﺮﻳﺎن اﺽ ﻄﺮاﺑﯽ ﺑ ﻴﻦ ﻣ ﻦ و هﻤ ﻪ ی ﻋﻨﺎﺻ ﺮ ﻃﺒﻴﻌ ﺖ ﺑﺮﻗ ﺮار‬ ‫ﺷﺪﻩ ﺑﻮد، هﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ و ﺧﻴﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﯽ ﻧﻤﯽ ﺁﻣﺪ -ﻣﻦ ﻗﺎدر ﺑ ﻮدم‬ ‫ﺑﻪ ﺁﺳﺎﻧﯽ ﺑﻪ رﻣﻮز ﻧﻘﺎﺷﯽ هﺎی ﻗﺪﻳﻤﯽ، ﺑﻪ اﺳ ﺮار ﮐﺘ ﺎب ه ﺎی ﻣﺸ ﮑﻞ ﻓﻠﺴ ﻔﻪ، ﺑ ﻪ‬ ‫ﺡﻤﺎﻗﺖ ازﻟﯽ اﺷﮑﺎل و اﻧﻮاع پﯽ ﺑﺒﺮم. زﻳ ﺮا درﻳ ﻦ ﻟﺤﻈ ﻪ ﻣ ﻦ در ﮔ ﺮدش زﻣ ﻴﻦ و‬ ‫َ‬ ‫اﻓﻼک، در ﻧﺸﻮ و ﻧﻤﺎی رﺳ ﺘﻨﯽ ه ﺎ و ﺟﻨ ﺒﺶ ﺟ ﺎﻧﻮران ﺷ ﺮﮐﺖ داﺷ ﺘﻢ، ﮔﺬﺷ ﺘﻪ و‬ ‫ﺁﻳﻨﺪﻩ، دور و ﻧﺰدﻳﮏ ﺑﺎ زﻧﺪﮔﯽ اﺡﺴﺎﺳﺎﺗﯽ ﻣﻦ ﺷﺮﻳﮏ و ﺗﻮأم ﺷﺪﻩ ﺑﻮد.‬ ‫٠٢‬
  22. 22. ‫ﺑﻮف ﮐﻮر‬ ‫ﺻﺎدق هﺪاﻳﺖ‬ ‫در اﻳ ﻦ ﺟ ﻮر ﻣﻮاﻗ ﻊ ه ﺮ ﮐ ﺲ ﺑ ﻪ ﻳ ﮏ ﻋ ﺎدت ﻗ ﻮی زﻧ ﺪﮔﯽ ﺧ ﻮدش، ﺑ ﻪ ﻳ ﮏ‬ ‫وﺳﻮاس ﺧ ﻮد پﻨﺎهﻨ ﺪﻩ ﻣ ﯽ ﺷ ﻮد: ﻋ ﺮق ﺧ ﻮر ﻣ ﯽ رود ﻣﺴ ﺖ ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﺪ، ﻧﻮﻳﺴ ﻨﺪﻩ‬ ‫ﻣﯽ ﻧﻮﻳﺴﺪ، ﺡﺠﺎر ﺳﻨﮓ ﺗﺮاﺷﯽ ﻣ ﯽ ﮐﻨ ﺪ و ه ﺮ ﮐ ﺪام دق دل و ﻋﻘ ﺪﻩ ی ﺧﻮدﺷ ﺎن‬ ‫را ﺑﻪ وﺳﻴﻠﻪ ی ﻓﺮار در ﻣﺤﺮک ﻗﻮی زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮد ﺧ ﺎﻟﯽ ﻣ ﯽ ﮐﻨﻨ ﺪ و درﻳ ﻦ ﻣﻮاﻗ ﻊ‬ ‫اﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ هﻨﺮﻣﻨﺪ ﺡﻘﻴﻘﯽ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ از ﺧﻮدش ﺷﺎهﮑﺎری ﺑﻪ وﺟﻮد ﺑﻴ ﺎورد‬ ‫-وﻟ ﯽ ﻣ ﻦ، ﻣ ﻦ ﮐ ﻪ ﺑ ﯽ ذوق و ﺑﻴﭽ ﺎرﻩ ﺑ ﻮدم، ﻳ ﮏ ﻧﻘ ﺎش روی ﺟﻠ ﺪ ﻗﻠﻤ ﺪان، ﭼ ﻪ‬ ‫ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﮑﻨﻢ؟ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺗﺼﺎوﻳﺮ ﺧﺸﮏ و ﺑﺮاق و ﺑﯽ روح ﮐﻪ هﻤﻪ اش ﺑﻪ ﻳﮏ‬ ‫ﺷﮑﻞ ﺑﻮد ﭼﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﮑﺸﻢ ﮐ ﻪ ﺷ ﺎهﮑﺎر ﺑﺸ ﻮد؟ اﻣ ﺎ در ﺗﻤ ﺎم هﺴ ﺘﯽ ﺧ ﻮدم‬ ‫ذوق ﺳﺮﺷ ﺎر و ﺡ ﺮارت ﻣﻔﺮﻃ ﯽ ﺡ ﺲ ﻣ ﯽ ﮐ ﺮدم، ﻳ ﮏ ﺟ ﻮر وﻳ ﺮ و ﺷ ﻮر‬ ‫ﻣﺨﺼﻮﺻﯽ ﺑﻮد، ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﻳﻦ ﭼﺸﻢ هﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای هﻤﻴﺸﻪ ﺑ ﻪ ه ﻢ ﺑﺴ ﺘﻪ ﺷ ﺪﻩ‬ ‫ﺑ ﻮد روی ﮐﺎﻏ ﺬ ﺑﮑﺸ ﻢ و ﺑ ﺮای ﺧ ﻮدم ﻧﮕ ﻪ دارم. اﻳ ﻦ ﺡ ﺲ ﻣ ﺮا وادار ﮐ ﺮد ﮐ ﻪ‬ ‫ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺧﻮدم را ﻋﻤﻠﯽ ﺑﮑﻨﻢ، ﻳﻌﻨﯽ دﺳﺖ ﺧﻮدم ﻧﺒﻮد. ﺁن هﻢ وﻗﺘﯽ ﮐ ﻪ ﺁدم ﺑ ﺎ ﻳ ﮏ‬ ‫ﻣﺮدﻩ ﻣﺤﺒﻮس اﺳﺖ. هﻤﻴﻦ ﻓﮑﺮ ﺷﺎدی ﻣﺨﺼﻮﺻﯽ در ﻣﻦ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﮐﺮد.‬ ‫ﺑ ﺎﻻﺧﺮﻩ ﭼ ﺮاغ را ﮐ ﻪ دود ﻣ ﯽ زد ﺧ ﺎﻣﻮش ﮐ ﺮدم، دو ﺷ ﻤﻌﺪان ﺁوردم و ﺑ ﺎﻻی‬ ‫ﺳ ﺮ او روﺷ ﻦ ﮐ ﺮدم -ﺟﻠ ﻮ ﻧ ﻮر ﻟ ﺮزان ﺷ ﻤﻊ ﺡﺎﻟ ﺖ ﺻ ﻮرﺗﺶ ﺁرام ﺗ ﺮ ﺷ ﺪ و در‬ ‫ﺳﺎﻳﻪ روﺷﻦ اﺗﺎق ﺡﺎﻟﺖ ﻣﺮﻣﻮز و اﺛﻴﺮی ﺑ ﻪ ﺧ ﻮدش ﮔﺮﻓ ﺖ- ﮐﺎﻏ ﺬ و ﻟ ﻮازم ﮐ ﺎرم‬ ‫را ﺑﺮداﺷﺘﻢ ﺁﻣﺪم ﮐﻨﺎر ﺗﺨ ﺖ او -ﭼ ﻮن دﻳﮕ ﺮ اﻳ ﻦ ﺗﺨ ﺖ ﻣ ﺎل او ﺑ ﻮد- ﻣ ﯽ ﺧﻮاﺳ ﺘﻢ‬ ‫اﻳﻦ ﺷﮑﻠﯽ ﮐﻪ ﺧﻴﻠﯽ ﺁهﺴﺘﻪ و ﺧﺮدﻩ ﺧﺮدﻩ ﻣﺤﮑﻮم ﺑ ﻪ ﺗﺠﺰﻳ ﻪ و ﻧﻴﺴ ﺘﯽ ﺑ ﻮد، اﻳ ﻦ‬ ‫ﺷﮑﻠﯽ ﮐﻪ ﻇﺎهﺮا ﺑﯽ ﺡﺮﮐﺖ و ﺑﻪ ﻳﮏ ﺡﺎﻟﺖ ﺑﻮد ﺳﺮ ﻓﺎرغ از روﻳﺶ ﺑﮑﺸﻢ، روی‬ ‫ً‬ ‫ﮐﺎﻏﺬ ﺧﻄﻮط اﺻ ﻠﯽ ﺁن را ﺽ ﺒﻂ ﺑﮑ ﻨﻢ -هﻤ ﺎن ﺧﻄ ﻮﻃﯽ ﮐ ﻪ ازﻳ ﻦ ﺻ ﻮرت در ﻣ ﻦ‬ ‫ﻣﺆﺛﺮ ﺑ ﻮد اﻧﺘﺨ ﺎب ﺑﮑ ﻨﻢ. ﻧﻘﺎﺷ ﯽ ه ﺮ ﭼﻨ ﺪ ﻣﺨﺘﺼ ﺮ و ﺳ ﺎدﻩ ﺑﺎﺷ ﺪ وﻟ ﯽ ﺑﺎﻳ ﺪ ﺗ ﺄﺛﻴﺮ‬ ‫ﺑﮑﻨﺪ و روﺡﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، اﻣﺎ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻋﺎدت ﺑ ﻪ ﻧﻘﺎﺷ ﯽ ﭼ ﺎپﯽ روی ﺟﻠ ﺪ ﻗﻠﻤ ﺪان‬ ‫١٢‬
  23. 23. ‫ﻧﺸﺮ ﮐﺎرﮔﺮی ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﯽ‬ ‫ﮐ ﺮدﻩ ﺑ ﻮدم ﺡ ﺎﻻ ﺑﺎﻳ ﺪ ﻓﮑ ﺮ ﺧ ﻮدم را ﺑ ﻪ ﮐ ﺎر ﺑﻴﻨ ﺪازم و ﺧﻴ ﺎل ﺧ ﻮدم ﻳﻌﻨ ﯽ ﺁن‬ ‫ﻣﻮهﻮﻣﯽ ﮐﻪ از ﺻﻮرت او در ﻣﻦ ﺗﺄﺛﻴﺮ داﺷﺖ پﻴﺶ ﺧﻮدم ﻣﺠﺴﻢ ﺑﮑﻨﻢ، ﻳﮏ ﻧﮕﺎﻩ‬ ‫ﺑﻪ ﺻﻮرت او ﺑﻴﻨﺪازم ﺑﻌﺪ ﭼﺸﻤﻢ را ﺑﺒﻨ ﺪم و ﺧ ﻂ ه ﺎﻳﯽ ﮐ ﻪ از ﺻ ﻮرت او اﻧﺘﺨ ﺎب‬ ‫ﻣﯽ ﮐﺮدم روی ﮐﺎﻏﺬ ﺑﻴﺎورم ﺗﺎ ﺑ ﻪ اﻳ ﻦ وﺳ ﻴﻠﻪ ﺑ ﺎ ﻓﮑ ﺮ ﺧ ﻮدم ﺷ ﺎﻳﺪ ﺗﺮﻳ ﺎﮐﯽ ﺑ ﺮای‬ ‫روح ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺷﺪﻩ ام پﻴﺪا ﺑﮑﻨﻢ -ﺑ ﺎﻻﺧﺮﻩ در زﻧ ﺪﮔﯽ ﺑ ﯽ ﺡﺮﮐ ﺖ ﺧ ﻂ ه ﺎ و َﺷ ﮑﺎل‬ ‫ا‬ ‫پﻨﺎﻩ ﺑﺮدم.‬ ‫اﻳ ﻦ ﻣﻮﺽ ﻮع ﺑ ﺎ ﺷ ﻴﻮﻩ ی ﻧﻘﺎﺷ ﯽ ﻣ ﺮدﻩ ی ﻣ ﻦ ﺗﻨﺎﺳ ﺐ ﻣﺨﺼﻮﺻ ﯽ داﺷ ﺖ‬ ‫-ﻧﻘﺎﺷﯽ از روی ﻣﺮدﻩ- اﺻﻼ ﻣﻦ ﻧﻘﺎش ﻣﺮدﻩ هﺎ ﺑﻮدم. وﻟﯽ ﭼﺸﻢ ه ﺎ، ﭼﺸ ﻢ ه ﺎی‬ ‫ً‬ ‫ﺑﺴﺘﻪ ی او، ﺁﻳﺎ ﻻزم داﺷﺘﻢ ﮐﻪ دوﺑﺎرﻩ ﺁن هﺎ را ﺑﻪ ﺑﻴﻨﻢ، ﺁﻳﺎ ﺑﻪ ﻗﺪر ﮐ ﺎﻓﯽ در ﻓﮑ ﺮ‬ ‫و ﻣﻐﺰ ﻣﻦ ﻣﺠﺴﻢ ﻧﺒﻮدﻧﺪ؟‬ ‫ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﺗﺎ ﻧﺰدﻳﮏ ﺻﺒﺢ ﭼﻨﺪ ﺑ ﺎر از روی ﺻ ﻮرت او ﻧﻘﺎﺷ ﯽ ﮐ ﺮدم وﻟ ﯽ ه ﻴﭻ‬ ‫ﮐﺪام ﻣﻮاﻓ ﻖ ﻣ ﻴﻠﻢ ﻧﻤ ﯽ ﺷ ﺪ، ه ﺮ ﭼ ﻪ ﻣ ﯽ ﮐﺸ ﻴﺪم پ ﺎرﻩ ﻣ ﯽ ﮐ ﺮدم –از اﻳ ﻦ ﮐ ﺎر ﻧ ﻪ‬ ‫ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪم و ﻧﻪ ﮔﺬﺷﺘﻦ زﻣﺎن را ﺡﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم.‬ ‫ﺗﺎرﻳﮏ روﺷ ﻦ ﺑ ﻮد، روﺷ ﻨﺎﻳﯽ ﮐ ﺪری از پﺸ ﺖ ﺷﻴﺸ ﻪ ه ﺎی پﻨﺠ ﺮﻩ داﺧ ﻞ اﺗ ﺎﻗﻢ‬ ‫ﺷ ﺪﻩ ﺑ ﻮد، ﻣ ﻦ ﻣﺸ ﻐﻮل ﺗﺼ ﻮﻳﺮی ﺑ ﻮدم ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﻧﻈ ﺮم از هﻤ ﻪ ﺑﻬﺘ ﺮ ﺷ ﺪﻩ ﺑ ﻮد‬ ‫وﻟ ﯽ ﭼﺸ ﻢ ه ﺎ، ﺁن ﭼﺸ ﻢ ه ﺎﻳﯽ ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﺡ ﺎل ﺳ ﺮزﻧﺶ ﺑ ﻮد ﻣﺜ ﻞ اﻳ ﻦ ﮐ ﻪ ﮔﻨﺎه ﺎن‬ ‫پ ﻮزش ﻧﺎپ ﺬﻳﺮی از ﻣ ﻦ ﺳ ﺮزدﻩ ﺑﺎﺷ ﺪ، ﺁن ﭼﺸ ﻢ ه ﺎ را ﻧﻤ ﯽ ﺗﻮاﻧﺴ ﺘﻢ روی ﮐﺎﻏ ﺬ‬ ‫ﺑﻴ ﺎورم -ﻳ ﮏ ﻣﺮﺗﺒ ﻪ هﻤ ﻪ ی زﻧ ﺪﮔﯽ و ﻳ ﺎدﺑﻮد ﺁن ﭼﺸ ﻢ ه ﺎ از ﺧ ﺎﻃﺮم ﻣﺤ ﻮ‬ ‫ﺷ ﺪﻩ ﺑ ﻮد- ﮐﻮﺷ ﺶ ﻣ ﻦ ﺑﻴﻬ ﻮدﻩ ﺑ ﻮد، ه ﺮ ﭼ ﻪ ﺑ ﻪ ﺻ ﻮرت او ﻧﮕ ﺎﻩ ﻣ ﯽ ﮐ ﺮدم،‬ ‫ﻧﻤ ﯽ ﺗﻮاﻧﺴ ﺘﻢ ﺡﺎﻟ ﺖ ﺁن را ﺑ ﻪ ﺧ ﺎﻃﺮ ﺑﻴ ﺎورم. ﻧﺎﮔﻬ ﺎن دﻳ ﺪم در هﻤ ﻴﻦ وﻗ ﺖ‬ ‫ﮔﻮﻧﻪ هﺎی او ﮐﻢ ﮐﻢ رﻧ ﮓ اﻧ ﺪاﺧﺖ، ﻳ ﮏ رﻧ ﮓ ﺳ ﺮخ ﺟﮕﺮﮐ ﯽ ﻣﺜ ﻞ رﻧ ﮓ ﮔﻮﺷ ﺖ‬ ‫ﺟﻠ ﻮ دﮐ ﺎن ﻗﺼ ﺎﺑﯽ ﺑ ﻮد، ﺟ ﺎن ﮔﺮﻓ ﺖ و ﭼﺸ ﻢ ه ﺎی ﺑ ﯽ اﻧ ﺪازﻩ ﺑ ﺎز و ﻣﺘﻌﺠ ﺐ او‬ ‫٢٢‬
  24. 24. ‫ﺑﻮف ﮐﻮر‬ ‫ﺻﺎدق هﺪاﻳﺖ‬ ‫-ﭼﺸ ﻢ ه ﺎﻳﯽ ﮐ ﻪ هﻤ ﻪ ی ﻓ ﺮوغ زﻧ ﺪﮔﯽ در ﺁن ﺟﻤ ﻊ ﺷ ﺪﻩ ﺑ ﻮد و ﺑ ﺎ روﺷ ﻨﺎﻳﯽ‬ ‫ﻧﺎﺧﻮﺷﯽ ﻣﯽ درﺧﺸﻴﺪ، ﭼﺸﻢ هﺎی ﺑﻴﻤﺎر ﺳﺮزﻧﺶ دهﻨﺪﻩ ی او ﺧﻴ ﻞ ﺁهﺴ ﺘﻪ ﺑ ﺎز و‬ ‫ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﻦ ﺧﻴﺮﻩ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮد- ﺑ ﺮای اوﻟ ﻴﻦ ﺑ ﺎر ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ او ﻣﺘﻮﺟ ﻪ ﻣ ﻦ ﺷ ﺪ، ﺑ ﻪ‬ ‫ﻣﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮد و دوﺑﺎرﻩ ﭼﺸﻢ هﺎﻳﺶ ﺑﻪ هﻢ رﻓﺖ -اﻳﻦ پﻴﺸﺎﻣﺪ ﺷﺎﻳﺪ ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻴﺶ‬ ‫ﻃﻮل ﻧﮑﺸﻴﺪ وﻟﯽ ﮐ ﺎﻓﯽ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ ﻣ ﻦ ﺡﺎﻟ ﺖ ﭼﺸ ﻢ ه ﺎی او را ﺑﮕﻴ ﺮم و روی ﮐﺎﻏ ﺬ‬ ‫ﺑﻴﺎورم- ﺑ ﺎ ﻧ ﻴﺶ ﻗﻠ ﻢ ﻣ ﻮ اﻳ ﻦ ﺡﺎﻟ ﺖ را ﮐﺸ ﻴﺪم و اﻳ ﻦ دﻓﻌ ﻪ دﻳﮕ ﺮ ﻧﻘﺎﺷ ﯽ را پ ﺎرﻩ‬ ‫ﻧﮑﺮدم.‬ ‫ﺑﻌﺪ از ﺳﺮﺟﺎﻳﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم، ﺁهﺴﺘﻪ ﻧﺰدﻳﮏ او رﻓ ﺘﻢ، ﺑ ﻪ ﺧﻴ ﺎﻟﻢ زﻧ ﺪﻩ اﺳ ﺖ، زﻧ ﺪﻩ‬ ‫ﺷ ﺪﻩ، ﻋﺸ ﻖ ﻣ ﻦ در ﮐﺎﻟﺒ ﺪ او روح دﻣﻴ ﺪﻩ - اﻣ ﺎ از ﻧﺰدﻳ ﮏ ﺑ ﻮی ﻣ ﺮدﻩ، ﺑ ﻮی‬ ‫ﻣ ﺮدﻩ ی ﺗﺠﺰﻳ ﻪ ﺷ ﺪﻩ را ﺡ ﺲ ﻣ ﯽ ﮐ ﺮدم، روی ﺗ ﻨﺶ ﮐ ﺮم ه ﺎی ﮐﻮﭼ ﮏ دره ﻢ‬ ‫ﻣ ﯽ ﻟﻮﻟﻴﺪﻧ ﺪ و دو ﻣﮕ ﺲ زﻧﺒ ﻮر ﻃﻼﻳ ﯽ دور او ﺟﻠ ﻮ روﺷ ﻨﺎﻳﯽ ﺷ ﻤﻊ پ ﺮواز‬ ‫ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ- او ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺮدﻩ ﺑﻮد وﻟﯽ ﭼﺮا، ﭼﻄﻮر ﭼﺸﻢ ه ﺎﻳﺶ ﺑ ﺎز ﺷ ﺪ؟ ﻧﻤ ﯽ داﻧ ﻢ.‬ ‫ً‬ ‫ﺁﻳﺎ در ﺡﺎﻟﺖ رؤﻳﺎ دﻳﺪﻩ ﺑﻮدم، ﺁﻳﺎ ﺡﻘﻴﻘﺖ داﺷﺖ؟‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺧﻮاهﻢ ﮐﺴﯽ اﻳﻦ پﺮﺳﺶ را از ﻣﻦ ﺑﮑﻨ ﺪ، وﻟ ﯽ اﺻ ﻞ ﮐ ﺎر ﺻ ﻮرت او -ﻧ ﻪ،‬ ‫ﭼﺸﻢ هﺎﻳﺶ ﺑﻮد و ﺡﺎﻻ اﻳﻦ ﭼﺸﻢ ه ﺎ را داﺷ ﺘﻢ، روح ﭼﺸ ﻢ ه ﺎﻳﺶ را روی ﮐﺎﻏ ﺬ‬ ‫داﺷ ﺘﻢ و دﻳﮕ ﺮ ﺗ ﻨﺶ ﺑ ﻪ درد ﻣ ﻦ ﻧﻤ ﯽ ﺧ ﻮرد، اﻳ ﻦ ﺗﻨ ﯽ ﮐ ﻪ ﻣﺤﮑ ﻮم ﺑ ﻪ ﻧﻴﺴ ﺘﯽ و‬ ‫ﻃﻌﻤﻪ ی ﮐﺮم هﺎ و ﻣﻮش هﺎی زﻳﺮزﻣﻴﻦ ﺑﻮد -ﺡﺎﻻ ازﻳﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ او در اﺧﺘﻴ ﺎر ﻣ ﻦ‬ ‫ﺑﻮد، ﻧﻪ ﻣﻦ دﺳﺖ ﻧﺸﺎﻧﺪﻩ ی او. هﺮ دﻗﻴﻘﻪ ﮐﻪ ﻣﺎﻳﻞ ﺑﻮدم ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﭼﺸﻢ هﺎﻳﺶ‬ ‫را ﺑﻪ ﺑﻴﻨﻢ- ﻧﻘﺎﺷﯽ را ﺑﺎ اﺡﺘﻴﺎط هﺮ ﭼ ﻪ ﺗﻤ ﺎم ﺗ ﺮ ﺑ ﺮدم در ﻗ ﻮﻃﯽ ﺡﻠﺒ ﯽ ﺧ ﻮدم ﮐ ﻪ‬ ‫ﺟﺎی دﺧﻠﻢ ﺑﻮد ﮔﺬاﺷﺘﻢ و در پﺴﺘﻮی اﺗﺎﻗﻢ پﻨﻬﺎن ﮐﺮدم.‬ ‫ﺷﺐ پ ﺎورﭼﻴﻦ پ ﺎورﭼﻴﻦ ﻣ ﯽ رﻓ ﺖ. ﮔﻮﻳ ﺎ ﺑ ﻪ اﻧ ﺪازﻩ ی ﮐ ﺎﻓﯽ ﺧﺴ ﺘﮕﯽ در ﮐ ﺮدﻩ‬ ‫ﺑﻮد، ﺻﺪاهﺎی دور دﺳﺖ ﺧﻔﻴﻒ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽ رﺳﻴﺪ، ﺷﺎﻳﺪ ﻳ ﮏ ﻣ ﺮغ ﻳ ﺎ پﺮﻧ ﺪﻩ ی‬ ‫٣٢‬
  25. 25. ‫ﻧﺸﺮ ﮐﺎرﮔﺮی ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﯽ‬ ‫رهﮕﺬری ﺧﻮاب ﻣﯽ دﻳ ﺪ، ﺷ ﺎﻳﺪ ﮔﻴ ﺎﻩ ه ﺎ ﻣ ﯽ روﻳﻴﺪﻧ ﺪ -در اﻳ ﻦ وﻗ ﺖ ﺳ ﺘﺎرﻩ ه ﺎی‬ ‫رﻧﮓ پﺮﻳﺪﻩ پﺸﺖ ﺗﻮدﻩ هﺎی اﺑﺮ ﻧﺎپﺪﻳﺪ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ. روی ﺻﻮرﺗﻢ ﻧﻔﺲ ﻣﻼﻳ ﻢ ﺻ ﺒﺢ‬ ‫را ﺡﺲ ﮐﺮدم و در هﻤﻴﻦ وﻗﺖ ﺑﺎﻧﮓ ﺧﺮوس از دور ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ.‬ ‫ﺁﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺮدﻩ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﮑﻨﻢ؟ ﺑﺎ ﻣﺮدﻩ ای ﮐﻪ ﺗﻨﺶ ﺷﺮوع ﺑ ﻪ ﺗﺠﺰﻳ ﻪ ﺷ ﺪن‬ ‫ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد؟ اول ﺑﻪ ﺧﻴﺎﻟﻢ رﺳﻴﺪ او را در اﺗﺎق ﺧﻮدم ﭼﺎل ﺑﮑ ﻨﻢ، ﺑﻌ ﺪ ﻓﮑ ﺮ ﮐ ﺮدم او‬ ‫را ﺑﺒﺮم ﺑﻴﺮون و در ﭼﺎهﯽ ﺑﻴﻨ ﺪازم -در ﭼ ﺎهﯽ ﮐ ﻪ دور ﺁن ﮔ ﻞ ه ﺎی ﻧﻴﻠ ﻮﻓﺮ ﮐﺒ ﻮد‬ ‫روﻳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ- اﻣﺎ هﻤﻪ ی اﻳﻦ ﮐﺎرهﺎ ﺑﺮای اﻳ ﻦ ﮐ ﻪ ﮐﺴ ﯽ ﻧﺒﻴﻨ ﺪ ﭼﻘ ﺪر ﻓﮑ ﺮ، ﭼﻘ ﺪر‬ ‫زﺡﻤ ﺖ و ﺗﺮدﺳ ﺘﯽ ﻻزم داﺷ ﺖ! ﺑ ﻪ ﻋ ﻼوﻩ ﻧﻤ ﯽ ﺧﻮاﺳ ﺘﻢ ﮐ ﻪ ﻧﮕ ﺎﻩ ﺑﻴﮕﺎﻧ ﻪ ﺑ ﻪ او‬ ‫ﺑﻴﻔﺘﺪ، هﻤﻪ ی اﻳﻦ ﮐﺎرهﺎ را ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﯽ و ﺑﻪ دﺳﺖ ﺧﻮدم اﻧﺠ ﺎم ﺑ ﺪهﻢ -ﻣ ﻦ ﺑ ﻪ‬ ‫درک، اﺻﻼ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﺑﻌﺪ از او ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ ای داﺷﺖ؟ اﻣﺎ او، هﺮﮔﺰ، هﺮﮔﺰ، هﻴﭻ‬ ‫ً‬ ‫ََ‬ ‫ﮐﺲ از ﻣﺮدﻣﺎن ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ، هﻴﭻ ﮐﺲ ﺑ ﻪ ﻏﻴ ﺮ از ﻣ ﻦ ﻧﻤ ﯽ ﺑﺎﻳﺴ ﺘﯽ ﮐ ﻪ ﭼﺸ ﻤﺶ ﺑ ﻪ‬ ‫ﻣﺮدﻩ ی او ﺑﻴﻔﺘﺪ -او ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮد در اﺗﺎق ﻣﻦ، ﺟﺴﻢ ﺳﺮد و ﺳﺎﻳﻪ اش را ﺗﺴ ﻠﻴﻢ ﻣ ﻦ‬ ‫ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد ﺑﺮای اﻳ ﻦ ﮐ ﻪ ﮐ ﺲ دﻳﮕ ﺮی او را ﻧﺒﻴﻨ ﺪ، ﺑ ﺮای اﻳ ﻦ ﮐ ﻪ ﺑ ﻪ ﻧﮕ ﺎﻩ ﺑﻴﮕﺎﻧ ﻪ‬ ‫ﺁﻟﻮدﻩ ﻧﺸﻮد- ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻓﮑﺮی ﺑﻪ ﻧﻈﺮم رﺳﻴﺪ: اﮔﺮ ﺗ ﻦ او را ﺗﮑ ﻪ ﺗﮑ ﻪ ﻣ ﯽ ﮐ ﺮدم و‬ ‫در ﭼﻤﺪان، هﻤﺎن ﭼﻤﺪان ﮐﻬﻨﻪ ی ﺧﻮدم ﻣﯽ ﮔﺬاﺷ ﺘﻢ و ﺑ ﺎ ﺧ ﻮدم ﻣ ﯽ ﺑ ﺮدم ﺑﻴ ﺮون‬ ‫-دور، ﺧﻴﻠﯽ دور از ﭼﺸﻢ ﻣﺮدم و ﺁن را ﭼﺎل ﻣﯽ ﮐﺮدم-.‬ ‫اﻳﻦ دﻓﻌﻪ دﻳﮕﺮ ﺗﺮدﻳﺪ ﻧﮑﺮدم، ﮐﺎرد دﺳﺘﻪ اﺳﺘﺨﻮاﻧﯽ ﮐﻪ در پﺴﺘﻮی اﺗﺎﻗﻢ داﺷ ﺘﻢ‬ ‫ﺁوردم و ﺧﻴﻠﯽ ﺑﺎ دﻗﺖ اول ﻟﺒﺎس ﺳﻴﺎﻩ ﻧﺎزﮐﯽ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﺗﺎر ﻋﻨﮑﺒﻮت او را در ﻣﻴ ﺎن‬ ‫ﺧﻮدش ﻣﺤﺒﻮس ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد، ﺗﻨﻬ ﺎ ﭼﻴ ﺰی ﮐ ﻪ ﺑ ﺪﻧﺶ را پﻮﺷ ﺎﻧﺪﻩ ﺑ ﻮد- پ ﺎرﻩ ﮐ ﺮدم:‬ ‫ﻣﺜﻞ اﻳﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ او ﻗﺪ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺑﻮد ﭼﻮن ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ از ﻣﻌﻤﻮل ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﺟﻠ ﻮﻩ ﮐ ﺮد، ﺑﻌ ﺪ‬ ‫ﺳﺮش را ﺟﺪا ﮐﺮدم، ﭼﮑﻪ هﺎی ﺧﻮن ﻟﺨﺘ ﻪ ﺷ ﺪﻩ ی ﺳ ﺮد از ﮔﻠ ﻮﻳﺶ ﺑﻴ ﺮون ﺁﻣ ﺪ؛‬ ‫ﺑﻌ ﺪ دﺳ ﺖ ه ﺎ و پﺎه ﺎﻳﺶ را ﺑﺮﻳ ﺪم و هﻤ ﻪ ی ﺗ ﻦ او را ﺑ ﺎ اﻋﻀ ﺎﻳﺶ ﻣﺮﺗ ﺐ در‬ ‫٤٢‬
  26. 26. ‫ﺑﻮف ﮐﻮر‬ ‫ﺻﺎدق هﺪاﻳﺖ‬ ‫ﭼﻤﺪان ﺟﺎ دادم و ﻟﺒﺎﺳﺶ، هﻤﺎن ﻟﺒﺎس ﺳﻴﺎﻩ را روﻳﺶ ﮐﺸﻴﺪم، در ﭼﻤﺪان را ﻗﻔ ﻞ‬ ‫ﮐ ﺮدم و ﮐﻠﻴ ﺪش را در ﺟﻴ ﺒﻢ ﮔﺬاﺷ ﺘﻢ. هﻤ ﻴﻦ ﮐ ﻪ ﻓ ﺎرغ ﺷ ﺪم ﻧﻔ ﺲ راﺡﺘ ﯽ ﮐﺸ ﻴﺪم،‬ ‫ﭼﻤﺪان را ﺑﺮداﺷﺘﻢ وزن ﮐﺮدم، ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﻮد، هﻴﭻ وﻗﺖ ﺁن ﻗ ﺪر اﺡﺴ ﺎس ﺧﺴ ﺘﮕﯽ‬ ‫در ﻣ ﻦ پﻴ ﺪا ﻧﺸ ﺪﻩ ﺑ ﻮد- ﻧ ﻪ، هﺮﮔ ﺰ ﻧﻤ ﯽ ﺗﻮاﻧﺴ ﺘﻢ ﭼﻤ ﺪان را ﺑ ﻪ ﺗﻨﻬ ﺎﻳﯽ ﺑ ﺎ ﺧ ﻮدم‬ ‫ﺑﺒﺮم.‬ ‫هﻮا دوﺑﺎرﻩ اﺑﺮ و ﺑﺎران ﺧﻔﻴﻔﯽ ﺷﺮوع ﺷﺪﻩ ﺑﻮد. از اﺗﺎﻗﻢ ﺑﻴ ﺮون رﻓ ﺘﻢ ﺗ ﺎ ﺷ ﺎﻳﺪ‬ ‫ﮐﺴ ﯽ را پﻴ ﺪا ﺑﮑ ﻨﻢ ﮐ ﻪ ﭼﻤ ﺪان را هﻤ ﺮاﻩ ﻣ ﻦ ﺑﻴ ﺎورد -در ﺁن ﺡ ﻮاﻟﯽ دﻳ ﺎری دﻳ ﺪﻩ‬ ‫ّ‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺷﺪ، ﮐﻤ ﯽ دورﺗ ﺮ درﺳ ﺖ دﻗ ﺖ ﮐ ﺮدم، از پﺸ ﺖ ه ﻮای ﻣ ﻪ ﺁﻟ ﻮد پﻴﺮﻣ ﺮدی را‬ ‫دﻳﺪم ﮐﻪ ﻗﻮز ﮐﺮدﻩ و زﻳﺮ ﻳﮏ درﺧﺖ ﺳﺮو ﻧﺸﺴ ﺘﻪ ﺑ ﻮد. ﺻ ﻮرﺗﺶ را ﮐ ﻪ ﺑ ﺎ ﺷ ﺎل‬ ‫ﮔ ﺮدن پﻬﻨ ﯽ پﻴﭽﻴ ﺪﻩ ﺑ ﻮد دﻳ ﺪﻩ ﻧﻤ ﯽ ﺷ ﺪ- ﺁهﺴ ﺘﻪ ﻧﺰدﻳ ﮏ او رﻓ ﺘﻢ. هﻨ ﻮز ﭼﻴ ﺰی‬ ‫ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮدم، پﻴﺮﻣ ﺮد ﺧﻨ ﺪﻩ ی دو رﮔ ﻪ ی ﺧﺸ ﮏ و زﻧﻨ ﺪﻩ ای ﮐ ﺮد ﺑ ﻪ ﻃ ﻮری ﮐ ﻪ‬ ‫ﻣﻮهﺎی ﺗﻨﻢ راﺳﺖ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬ ‫»اﮔﻪ ﺡﻤﺎل ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﻣﻦ ﺧﻮدم ﺡﺎﺽﺮم هﺎن- ﻳﻪ ﮐﺎﻟﺴﮑﻪ ی ﻧﻌ ﺶ ﮐ ﺶ ه ﻢ‬ ‫دارم- ﻣﻦ هﺮ روز ﻣﺮدﻩ هﺎ رو ﻣﯽ ﺑﺮم ﺷ ﺎﻋﺒﺪاﻟﻌﻈﻴﻢ ﺧ ﺎک ﻣ ﯽ ﺳ ﭙﺮم ه ﺎن، ﻣ ﻦ‬ ‫ﺗ ﺎﺑﻮت ه ﻢ ﻣ ﯽ ﺳ ﺎزم، ﺑ ﻪ اﻧ ﺪازﻩ ی ه ﺮ ﮐﺴ ﯽ ﺗ ﺎﺑﻮت دارم ﺑ ﻪ ﻃ ﻮری ﮐ ﻪ ﻣ ﻮ‬ ‫ﻧﻤﯽ زﻧﻪ، ﻣﻦ ﺧﻮدم ﺡﺎﺽﺮم، هﻤﻴﻦ اﻵن!«‬ ‫ﻗﻬﻘﻪ ﺧﻨﺪﻳﺪ ﺑﻪ ﻃﻮری ﮐﻪ ﺷﺎﻧﻪ هﺎﻳﺶ ﻣﯽ ﻟﺮزﻳﺪ. ﻣﻦ ﺑﺎ دﺳﺖ اﺷ ﺎرﻩ ﺑ ﻪ ﺳ ﻤﺖ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ ام ﮐﺮدم وﻟﯽ او ﻓﺮﺻﺖ ﺡﺮف زدن ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺪاد و ﮔﻔﺖ:‬ ‫»ﻻزم ﻧﻴﺲ، ﻣﻦ ﺧﻮﻧﻪ ی ﺗﻮ رو ﺑﻠﺪم، هﻤﻴﻦ اﻵن هﺎن.«‬ ‫از ﺳﺮ ﺟﺎﻳﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ، ﻣﻦ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﺎﻧﻪ ام ﺑﺮﮔﺸ ﺘﻢ، رﻓ ﺘﻢ در اﺗ ﺎﻗﻢ و ﭼﻤ ﺪان‬ ‫ﻣ ﺮدﻩ را ﺑ ﻪ زﺡﻤ ﺖ ﺗ ﺎ دم در ﺁوردم. دﻳ ﺪم ﻳ ﮏ ﮐﺎﻟﺴ ﮑﻪ ی ﻧﻌ ﺶ ﮐ ﺶ ﮐﻬﻨ ﻪ و‬ ‫اﺳﻘﺎط دم در اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁن دو اﺳﺐ ﺳﻴﺎﻩ ﻻﻏﺮ ﻣﺜﻞ ﺗﺸﺮﻳﺢ ﺑﺴﺘﻪ ﺷ ﺪﻩ، پﻴﺮﻣ ﺮد‬ ‫٥٢‬
  27. 27. ‫ﻧﺸﺮ ﮐﺎرﮔﺮی ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﯽ‬ ‫ﻗﻮزﮐﺮدﻩ، ﺁن ﺑ ﺎﻻ روی ﻧﺸ ﻴﻤﻦ ﻧﺸﺴ ﺘﻪ ﺑ ﻮد و ﻳ ﮏ ﺷ ﻼق ﺑﻠﻨ ﺪ در دﺳ ﺖ داﺷ ﺖ،‬ ‫وﻟﯽ اﺻﻼ ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﮑﻨﺪ- ﻣ ﻦ ﭼﻤ ﺪان را ﺑ ﻪ زﺡﻤ ﺖ در درون‬ ‫ً‬ ‫ﮐﺎﻟﺴﮑﻪ ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﮐ ﻪ ﻣﻴ ﺎﻧﺶ ﺟ ﺎی ﻣﺨﺼﻮﺻ ﯽ ﺑ ﺮای ﺗ ﺎﺑﻮت ﺑ ﻮد. ﺧ ﻮدم ه ﻢ رﻓ ﺘﻢ‬ ‫ﺑ ﺎﻻ ﻣﻴ ﺎن ﺟ ﺎی ﺗ ﺎﺑﻮت دراز ﮐﺸ ﻴﺪم و ﺳ ﺮم را روی ﻟﺒ ﻪ ی ﺁن ﮔﺬاﺷ ﺘﻢ ﺗ ﺎ ﺑﺘ ﻮاﻧﻢ‬ ‫اﻃ ﺮاف را ﺑ ﻪ ﺑﻴ ﻨﻢ. ﺑﻌ ﺪ ﭼﻤ ﺪان را روی ﺳ ﻴﻨﻪ ام ﻟﻐﺰاﻧﻴ ﺪم و ﺑ ﺎ دو دﺳ ﺘﻢ ﻣﺤﮑ ﻢ‬ ‫ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻢ.‬ ‫ﺷﻼق در ه ﻮا ﺻ ﺪا ﮐ ﺮد، اﺳ ﺐ ه ﺎ ﻧﻔ ﺲ زﻧ ﺎن ﺑ ﻪ راﻩ اﻓﺘﺎدﻧ ﺪ، از ﺑﻴﻨ ﯽ ﺁن ه ﺎ‬ ‫ﺑﺨﺎر ﻧﻔﺲ ﺷﺎن ﻣﺜﻞ ﻟﻮﻟﻪ ی دود در هﻮای ﺑ ﺎراﻧﯽ دﻳ ﺪﻩ ﻣ ﯽ ﺷ ﺪ و ﺧﻴﺰه ﺎی ﺑﻠﻨ ﺪ‬ ‫و ﻣﻼﻳ ﻢ ﺑ ﺮ ﻣ ﯽ داﺷ ﺘﻨﺪ. دﺳ ﺖ ه ﺎی ﻻﻏ ﺮ ﺁن ه ﺎ ﻣﺜ ﻞ دزدی ﮐ ﻪ ﻃﺒ ﻖ ﻗ ﺎﻧﻮن‬ ‫اﻧﮕﺸﺖ هﺎﻳﺶ را ﺑﺮﻳﺪﻩ و در روﻏﻦ داغ ﻓﺮو ﮐﺮدﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺁهﺴﺘﻪ، ﺑﻠﻨﺪ و ﺑﯽ ﺻﺪا‬ ‫روی زﻣﻴﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ- ﺻﺪای زﻧﮕﻮﻟﻪ هﺎی ﮔﺮدن ﺁن هﺎ در ه ﻮای ﻣﺮﻃ ﻮب‬ ‫ﺑﻪ ﺁهﻨﮓ ﻣﺨﺼﻮﺻﯽ ﻣﺘﻨﺮﻧﻢ ﺑﻮد. ﻳﮏ ﻧﻮع راﺡﺘﯽ ﺑﯽ دﻟﻴﻞ و ﻧﺎﮔﻔﺘﻨﯽ ﺳﺮ ﺗﺎ پ ﺎی‬ ‫ﻣﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد، ﺑﻪ ﻃﻮری ﮐﻪ از ﺡﺮﮐ ﺖ ﮐﺎﻟﺴ ﮑﻪ ی ﻧﻌ ﺶ ﮐ ﺶ ﺁب ﺗ ﻮ دﻟ ﻢ ﺗﮑ ﺎن‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺧﻮرد- ﻓﻘﻂ ﺳﻨﮕﻴﻨﯽ ﭼﻤﺪان را روی ﻗﻔﺴﻪ ی ﺳﻴﻨﻪ ام ﺡﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم.‬ ‫ﻣﺮدﻩ ی او، ﻧﻌ ﺶ او، ﻣﺜ ﻞ اﻳ ﻦ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ هﻤﻴﺸ ﻪ اﻳ ﻦ وزن روی ﺳ ﻴﻨﻪ ی ﻣ ﺮا‬ ‫ﻓﺸﺎر ﻣﯽ دادﻩ. ﻣﻪ ﻏﻠﻴﻆ اﻃﺮاف ﺟﺎدﻩ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﮐﺎﻟﺴﮑﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ و راﺡﺘﯽ‬ ‫ﻣﺨﺼﻮﺻﯽ از ﮐﻮﻩ و دﺷﺖ و رودﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﮔﺬﺷ ﺖ، اﻃ ﺮاف ﻣ ﻦ ﻳ ﮏ ﭼﺸ ﻢ اﻧ ﺪاز‬ ‫ﺟﺪﻳ ﺪ و ﺑ ﯽ ﻣﺎﻧﻨ ﺪی پﻴ ﺪا ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ ﻧ ﻪ در ﺧ ﻮاب و ﻧ ﻪ در ﺑﻴ ﺪاری دﻳ ﺪﻩ ﺑ ﻮدم:‬ ‫ﮐﻮﻩ هﺎی ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺑﺮﻳﺪﻩ، درﺧﺖ هﺎی ﻋﺠﻴﺐ و ﻏﺮﻳﺐ ﺗﻮﺳ ﺮی ﺧ ﻮردﻩ، ﻧﻔ ﺮﻳﻦ زدﻩ‬ ‫از دو ﺟﺎﻧﺐ ﺟﺎدﻩ پﻴﺪا ﺑﻮد ﮐﻪ از ﻻﺑﻼی ﺁن ﺧﺎﻧﻪ هﺎی ﺧﺎﮐﺴﺘﺮی رﻧﮓ ﺑﻪ اﺷ ﮑﺎل‬ ‫َ‬ ‫ﺳﻪ ﮔﻮﺷﻪ، ﻣﮑﻌ ﺐ و ﻣﻨﺸ ﻮر ﺑ ﺎ پﻨﺠ ﺮﻩ ه ﺎی ﮐﻮﺗ ﺎﻩ و ﺗﺎرﻳ ﮏ ﺑ ﺪون ﺷﻴﺸ ﻪ دﻳ ﺪﻩ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﺪ -اﻳﻦ پﻨﺠﺮﻩ هﺎ ﺑﻪ ﭼﺸ ﻢ ه ﺎی ﮔ ﻴﺞ ﮐﺴ ﯽ ﮐ ﻪ ﺗ ﺐ ه ﺬﻳﺎﻧﯽ دارد ﺷ ﺒﻴﻪ ﺑ ﻮد.‬ ‫٦٢‬
  28. 28. ‫ﺑﻮف ﮐﻮر‬ ‫ﺻﺎدق هﺪاﻳﺖ‬ ‫ﻧﻤﯽ داﻧﻢ دﻳﻮارهﺎ ﺑﺎ ﺧﻮدﺷ ﺎن ﭼ ﻪ داﺷ ﺘﻨﺪ ﮐ ﻪ ﺳ ﺮﻣﺎ و ﺑ ﺮودت را ﺗ ﺎ ﻗﻠ ﺐ اﻧﺴ ﺎن‬ ‫اﻧﺘﻘﺎل ﻣﯽ دادﻧ ﺪ. ﻣﺜ ﻞ اﻳ ﻦ ﺑ ﻮد ﮐ ﻪ هﺮﮔ ﺰ ﻳ ﮏ ﻣﻮﺟ ﻮد زﻧ ﺪﻩ ﻧﻤ ﯽ ﺗﻮاﻧﺴ ﺖ درﻳ ﻦ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ هﺎ ﻣﺴﮑﻦ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮای ﺳﺎﻳﻪ ی ﻣﻮﺟ ﻮدات اﺛﻴ ﺮی اﻳ ﻦ ﺧﺎﻧ ﻪ ه ﺎ‬ ‫درﺳﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد.‬ ‫ﮔﻮﻳﺎ ﮐﺎﻟﺴﮑﻪ ﭼﯽ ﻣﺮا از ﺟﺎدﻩ ی ﻣﺨﺼﻮﺻﯽ و ﻳﺎ از ﺑﯽ راهﻪ ﻣﯽ ﺑﺮد، ﺑﻌﻀﯽ‬ ‫ﺟﺎهﺎ ﻓﻘﻂ ﺗﻨﻪ هﺎی ﺑﺮﻳﺪﻩ و درﺧﺖ هﺎی ﮐﺞ و ﮐﻮﻟ ﻪ دور ﺟ ﺎدﻩ را ﮔﺮﻓﺘ ﻪ ﺑﻮدﻧ ﺪ و‬ ‫پﺸﺖ ﺁن هﺎ ﺧﺎﻧﻪ هﺎی پﺴﺖ و ﺑﻠﻨﺪ، ﺑ ﻪ ﺷ ﮑﻞ ه ﺎی هﻨﺪﺳ ﯽ، ﻣﺨﺮوﻃ ﯽ، ﻣﺨ ﺮوط‬ ‫ﻧﺎﻗﺺ ﺑﺎ پﻨﺠﺮﻩ هﺎی ﺑﺎرﻳﮏ و ﮐﺞ دﻳﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐ ﻪ ﮔ ﻞ ه ﺎی ﻧﻴﻠ ﻮﻓﺮ ﮐﺒ ﻮد از ﻻی‬ ‫ﺁن هﺎ در ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮد و از در و دﻳﻮار ﺑﺎﻻ ﻣﯽ رﻓﺖ. -اﻳ ﻦ ﻣﻨﻈ ﺮﻩ ﻳ ﮏ ﻣﺮﺗﺒ ﻪ پﺸ ﺖ‬ ‫ﻣ ﻪ ﻏﻠ ﻴﻆ ﻧﺎپﺪﻳ ﺪ ﺷ ﺪ؛ اﺑﺮه ﺎی ﺳ ﻨﮕﻴﻦ ﺑ ﺎردار ﻗﻠ ﻪ ی ﮐ ﻮﻩ ه ﺎ را در ﻣﻴ ﺎن ﮔﺮﻓﺘ ﻪ‬ ‫ﻣﯽ ﻓﺸﺮدﻧﺪ و ﻧﻢ ﻧﻢ ﺑﺎران ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﺮد و ﻏﺒﺎر وﻳﻼن و ﺑﯽ ﺗﮑﻠﻴ ﻒ در ه ﻮا پﺮاﮐﻨ ﺪﻩ‬ ‫ﺷ ﺪﻩ ﺑ ﻮد. ﺑﻌ ﺪ از ﺁن ﮐ ﻪ ﻣ ﺪت ه ﺎ رﻓﺘ ﻴﻢ ﻧﺰدﻳ ﮏ ﻳ ﮏ ﮐ ﻮﻩ ﺑﻠﻨ ﺪ ﺑ ﯽ ﺁب و ﻋﻠ ﻒ‬ ‫ﮐﺎﻟﺴﮑﻪ ی ﻧﻌﺶ ﮐﺶ ﻧﮕﻪ داﺷﺖ ﻣﻦ ﭼﻤﺪان را از روی ﺳ ﻴﻨﻪ ام ﻟﻐﺰاﻧﻴ ﺪم و ﺑﻠﻨ ﺪ‬ ‫ﺷﺪم.‬ ‫پﺸﺖ ﮐ ﻮﻩ ﻳ ﮏ ﻣﺤﻮﻃ ﻪ ی ﺧﻠ ﻮت، ﺁرام و ﺑ ﺎ ﺻ ﻔﺎ ﺑ ﻮد، ﻳ ﮏ ﺟ ﺎﻳﯽ ﮐ ﻪ هﺮﮔ ﺰ‬ ‫ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮدم و ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ وﻟﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﺁﺷ ﻨﺎ ﺁﻣ ﺪ ﻣﺜ ﻞ اﻳ ﻦ ﮐ ﻪ ﺧ ﺎرج از ﺗﺼ ﻮر‬ ‫ﻣﻦ ﻧﺒﻮد -روی زﻣﻴﻦ از ﺑﺘﻪ هﺎی ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﮐﺒﻮد ﺑﯽ ﺑﻮ پﻮﺷ ﻴﺪﻩ ﺷ ﺪﻩ ﺑ ﻮد، ﺑ ﻪ ﻧﻈ ﺮ‬ ‫ﻣﯽ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮن ﮐﺴﯽ پﺎﻳﺶ را درﻳﻦ ﻣﺤﻞ ﻧﮕﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد- ﻣ ﻦ ﭼﻤ ﺪان را روی‬ ‫زﻣﻴﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻢ، پﻴﺮﻣﺮد ﮐﺎﻟﺴﮑﻪ ﭼﯽ روﻳﺶ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﻴﺪ و ﮔﻔﺖ:‬ ‫»اﻳﻦ ﺟﺎ ﺷﺎﻋﺒﺪاﻟﻌﻈﻴﻤﻪ، ﺟﺎﻳﯽ ﺑﻬﺘﺮ ازﻳﻦ ﺑﺮات پﻴﺪا ﻧﻤﻴﺸﻪ، پﺮﻧﺪﻩ پﺮ ﻧﻤﯽ زﻧﻪ‬ ‫هﺎن!«‬ ‫٧٢‬
  29. 29. ‫ﻧﺸﺮ ﮐﺎرﮔﺮی ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﯽ‬ ‫ﻣﻦ دﺳﺖ ﮐﺮدم ﺟﻴﺒﻢ ﮐﺮاﻳﻪ ی ﮐﺎﻟﺴﮑﻪ ﭼﯽ را ﺑﭙﺮدازم، دو ﻗﺮان و ﻳﮏ ﻋﺒﺎﺳ ﯽ‬ ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻮی ﺟﻴﺒﻢ ﻧﺒﻮد. ﮐﺎﻟﺴﮑﻪ ﭼﯽ ﺧﻨﺪﻩ ی ﺧﺸﮏ زﻧﻨﺪﻩ ای ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬ ‫»ﻗﺎﺑﻠﯽ ﻧﺪارﻩ، ﺑﻌﺪ ﻣﯽ ﮔﻴﺮم. ﺧﻮﻧﺖ رو ﺑﻠﺪم، دﻳﮕﻪ ﺑﺎ ﻣ ﻦ ﮐ ﺎری ﻧﺪاﺷ ﺘﯽ ه ﺎن؟‬ ‫هﻤﻴﻦ ﻗﺪ ﺑﺪون ﮐﻪ در ﻗﺒﺮ ﮐﻨﯽ ﻣﻦ ﺑﯽ ﺳﺮرﺷﺘﻪ ﻧﻴﺴﺘﻢ ه ﺎن. ﺧﺠﺎﻟ ﺖ ﻧ ﺪارﻩ، ﺑ ﺮﻳﻢ‬ ‫هﻤﻴﻦ ﺟﺎ ﻧﺰدﻳﮏ رودﺧﻮﻧﻪ ﮐﻨﺎر درﺧﺖ ﺳﺮو ﻳﻪ ﮔﻮدال ﺑﻪ اﻧﺪازﻩ ی ﭼﻤﺪون ﺑﺮات‬ ‫ﻣﯽ ﮐﻨﻢ و ﻣﯽ روم.«‬ ‫پﻴﺮﻣ ﺮد ﺑ ﺎ ﭼ ﺎﻻﮐﯽ ﻣﺨﺼﻮﺻ ﯽ ﮐ ﻪ ﻣ ﻦ ﻧﻤ ﯽ ﺗﻮاﻧﺴ ﺘﻢ ﺗﺼ ﻮرش را ﺑﮑ ﻨﻢ از‬ ‫ِ‬ ‫ﻧﺸﻴﻤﻦ ﺧﻮد پﺎﻳﻴﻦ ﺟﺴﺖ. ﻣ ﻦ ﭼﻤ ﺪان را ﺑﺮداﺷ ﺘﻢ و دو ﻧﻔ ﺮی رﻓﺘ ﻴﻢ ﮐﻨ ﺎر ﺗﻨ ﻪ ی‬ ‫درﺧﺘﯽ ﮐﻪ پﻬﻠﻮی رودﺧﺎﻧﻪ ی ﺧﺸﮑﯽ ﺑﻮد او ﮔﻔﺖ:‬ ‫»هﻤﻴﻦ ﺟﺎ ﺧﻮﺑﻪ.«‬ ‫و ﺑ ﯽ ﺁن ﮐ ﻪ ﻣﻨﺘﻈ ﺮ ﺟ ﻮاب ﻣ ﻦ ﺑﺸ ﻮد ﺑ ﺎ ﺑﻴﻠﭽ ﻪ و ﮐﻠﻨﮕ ﯽ ﮐ ﻪ هﻤ ﺮاﻩ داﺷ ﺖ‬ ‫ﻣﺸ ﻐﻮل ﮐﻨ ﺪن ﺷ ﺪ. ﻣ ﻦ ﭼﻤ ﺪان را زﻣ ﻴﻦ ﮔﺬاﺷ ﺘﻢ و ﺳ ﺮﺟﺎی ﺧ ﻮدم ﻣ ﺎت اﻳﺴ ﺘﺎدﻩ‬ ‫ﺑﻮدم. پﻴﺮﻣﺮد ﺑﺎ پﺸﺖ ﺧﻤﻴﺪﻩ و ﭼ ﺎﻻﮐﯽ ﺁدم ﮐﻬﻨ ﻪ ﮐ ﺎری ﻣﺸ ﻐﻮل ﺑ ﻮد، در ﺽ ﻤﻦ‬ ‫ﮐﻨﺪ و ﮐﻮ ﭼﻴﺰی ﺷﺒﻴﻪ ﮐﻮزﻩ ی ﻟﻌﺎﺑﯽ پﻴﺪا ﮐﺮد، ﺁن را در دﺳ ﺘﻤﺎل ﭼﺮﮐ ﯽ پﻴﭽﻴ ﺪﻩ‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬ ‫»اﻳﻨﻢ ﮔﻮدال هﺎن، درس ﺑﻪ اﻧﺪازﻩ ﭼﻤﺪوﻧﻪ، ﻣﻮ ﻧﻤﯽ زﻧﻪ هﺎن!«‬ ‫ﻣ ﻦ دﺳ ﺖ ﮐ ﺮدم ﺟﻴ ﺒﻢ ﮐ ﻪ ﻣ ﺰدش را ﺑ ﺪهﻢ. دو ﻗ ﺮان و ﻳ ﮏ ﻋﺒﺎﺳ ﯽ ﺑﻴﺸ ﺘﺮ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ، پﻴﺮﻣﺮد ﺧﻨﺪﻩ ﺧﺸﮏ ﭼﻨﺪش اﻧﮕﻴﺰی ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬ ‫»ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد، ﻗﺎﺑﻠﯽ ﻧﺪارﻩ. ﻣﻦ ﺧﻮﻧﺘﻮ ﺑﻠﺪم ه ﺎن- واﻧﮕﻬ ﯽ ﻋ ﻮض ﻣ ﺰدم ﻣ ﻦ ﻳ ﻪ‬ ‫ﮐﻮزﻩ پﻴﺪا ﮐﺮدم، ﻳﻪ ﮔﻠﺪون راﻏﻪ، ﻣﺎﻟﻪ ﺷﻬﺮ ﻗﺪﻳﻢ ری هﺎن!«‬ ‫ﺑﻌ ﺪ ﺑ ﺎ هﻴﮑ ﻞ ﺧﻤﻴ ﺪﻩ ﻗ ﻮز ﮐ ﺮدﻩ اش ﻣ ﯽ ﺧﻨﺪﻳ ﺪ. ﺑ ﻪ ﻃ ﻮری ﮐ ﻪ ﺷ ﺎﻧﻪ ه ﺎﻳﺶ‬ ‫ﻣﯽ ﻟﺮزﻳﺪ. ﮐﻮزﻩ را ﮐﻪ ﻣﻴﺎن دﺳﺘﻤﺎل ﭼﺮﮐﯽ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد زﻳﺮ ﺑﻐﻠﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑ ﻪ‬ ‫٨٢‬

×