• Save
Η καθημερινή ζωή στο Βυζάντιο
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Like this? Share it with your network

Share

Η καθημερινή ζωή στο Βυζάντιο

  • 17,459 views
Uploaded on

 

More in: Education
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
No Downloads

Views

Total Views
17,459
On Slideshare
16,336
From Embeds
1,123
Number of Embeds
17

Actions

Shares
Downloads
0
Comments
4
Likes
1

Embeds 1,123

http://dytestisgnosis.wordpress.com 519
http://blogs.sch.gr 382
http://anti-researcher.blogspot.gr 88
http://users.sch.gr 54
http://wwwlearningandtraining.blogspot.com 14
http://amouzaki.wordpress.com 14
http://moodle2.act.edu 12
https://katopirgos-school-classb.blogspot.com 10
http://anti-researcher.blogspot.com 7
http://katopirgos-school-classb.blogspot.com 6
http://moodle.anatoliaelementary.edu.gr 5
http://wwwlearningandtraining.blogspot.gr 3
http://www.blogger.com 3
http://webcache.googleusercontent.com 2
http://www.pinterest.com 2
http://feeds.feedburner.com 1
http://www.google.gr 1

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
    No notes for slide
  • Κυρία είναι από μετάφραση γι ΄ αυτό δεν στέκει η εκτέλεση που γράφουμε.

Transcript

  • 1.
    • Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ:
    • ΠΟΛΗ
    ΙΣΤΟΡΙΑ
  • 2.
    • Η οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή της πόλης αναπτυσσόταν γύρω από δύο κεντρικά σημεία: το ένα ήταν o  φόρος,  χώρος άσκησης πολιτικών δραστηριοτήτων και το άλλο η αγορά, το εμπορικό κέντρο. Σε μικρή απόσταση από αυτούς τους δύο χώρους βρίσκονταν συνήθως οι κυριότεροι χώροι λατρείας καθώς και διάφορα άλλα δημόσια οικοδομήματα όπως γυμνάσια, παλαίστρες και λουτρά.
    • Οι Βυζαντινοί μεριμνούσαν ιδιαίτερα για τις μεθόδους άμυνας της αυτοκρατορίας. Έτσι, σε όλη τη διάρκεια της βυζαντινής ιστορίας δεν έπαψαν να κατασκευάζουν οχυρωματικά έργα, κάστρα, οχυρώσεις και προμαχώνες. Οι βυζαντινές πόλεις περιβάλλονταν από τείχος που περιελάμβανε, ορισμένες φορές, και καλλιεργήσιμες εκτάσεις.
    • Γύρω στα τέλη του 6ου αιώνα δημιουργήθηκαν σε πολλές περιοχές του Βυζαντίου συνθήκες ανασφάλειας ως αποτέλεσμα των συχνών επιδρομών ξένων εισβολέων. Τότε άρχισαν να αναπτύσσονται οι πόλεις-κάστρα. Από τα ερείπια των κτισμάτων, από την πολεοδομική και χωροταξική τους οργάνωση, από την αρχιτεκτονική των εσωτερικών και εξωτερικών χώρων βγάζουμε, σήμερα, συμπεράσματα για την καθημερινή ζωή των κατοίκων, τις επαγγελματικές τους ασχολίες, για τις λειτουργίες μιας πόλης στο πλαίσιο της διοικητικής και στρατιωτικής οργάνωσης της αυτοκρατορίας.
    Η ΠΟΛΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ
  • 3. ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ
    • Η Κωνσταντινούπολη από χειρόγραφο της Γενναδείου Βιβλιοθήκης
    • Μακέτα του κάστρου της Ρεντίνας.
  • 4. ΑΓΟΡΑ
    • Το εμπόριο ήταν, κατά τους βυζαντινούς χρόνους, μια από τις σημαντικότερες οικονομικές δραστηριότητες. Η οικονομία του Βυζαντίου ήταν αγροτική.
    • Στις βυζαντινές αγορές έβρισκε κανείς όλα εκείνα τα προϊόντα που κάλυπταν τις βιοτικές ανάγκες των κατοίκων της πόλης: δημητριακά, λάδι, κρέας, τυριά, φρούτα και λαχανικά, υφάσματα, παπούτσια, αγγεία και κάθε είδους εργαλεία. Στα μεγάλα εμπορικά κέντρα της αυτοκρατορίας που είχαν τακτική εμπορική επικοινωνία με περιοχές του εξωτερικού έφταναν συχνά και προϊόντα πολυτελείας όπως μπαχαρικά, αρώματα και πολύτιμες πέτρες από την Ανατολή καθώς και γούνες, δέρματα και παστά ψάρια από το Βορρά.
    • Αν κι κάθε πόλη διέθετε πολυάριθμους χώρους για όλα τα εμπορεύματα δεν έλειπαν και οι πλανόδιοι μικροπωλητές, που πουλούσαν από πολύτιμα αντικείμενα μέχρι υφαντά και τρόφιμα. Ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο της εμπορικής ζωής κατά τους βυζαντινούς χρόνους ήταν οι  πανηγύρεις , τα σημερινά πανηγύρια που οργανώνονταν σε τακτά χρονικά διαστήματα, έξω από τις πόλεις, σε διάφορα μεγάλα χωριά. Συχνά τα πανηγύρια συνδυάζονταν με θρησκευτικές εορτές.
    • Οι βιοτεχνίες, ήταν οργανωμένες σε συντεχνίες και σωματεία. Κάθε είδος βιοτεχνίας  διέθετε ξεχωριστή συντεχνία που ρύθμιζε τους όρους εργασίας, τα όρια των μισθών, τις τιμές πώλησης των αγαθών και τα νόμιμα κέρδη και, κυρίως, διευκόλυνε το κράτος στον έλεγχο της οικονομικής δραστηριότητας.
  • 5. Εικόνες σχετικά με την αγορά
    • Δερμάτινα παιδικά σανδάλια, έργο χαδαρίου (παπουτσή) 4ος- 7ος αι., Αίγυπτος.
    • Λίθινη μήτρα για περίαπτο 12ος- 13ος αι., Εθνικό Μουσείο Ιστορίας, Ουκρανίας .
  • 6.
    • Τον κύριο ρόλο στην κατασκευή ενός οικοδομήματος έπαιζαν οι μηχανοποιοί , οι οποίοι ήταν κάτι ανάλογο των σημερινών πολιτικών μηχανικών και αρχιτεκτόνων, ήταν, δηλαδή, οι άνθρωποι που σχεδίαζαν τη μορφή της κατασκευής. Την υλοποίηση των σχεδίων του μηχανοποιού αναλάμβανε ο «επιστάτης», ή εργολάβος, υπεύθυνος για την ολοκλήρωση της οικοδομής. Κοντά σε αυτούς υπήρχαν, βέβαια, και οι απλοί τεχνίτες, όπως ήταν οι οικοδόμοι, οι λιθοξόοι, οι ξυλουργοί και οι χρίστες, δηλαδή αυτοί που έβαφαν τους τοίχους. Ήταν οργανωμένοι σε συντεχνίες ή «συνεργεία», που συχνά ταξίδευαν για να αναλάβουν ένα έργο. Επικεφαλής του συνεργείου ήταν ο πρωτομάστορας, ο οποίος καθοδηγούσε τους μαθητάδες . Οι ξυλουργοί διακρίνονται σε λεπτουργούς (ξυλογλύπτες) και τέκτονες (ξυλουργούς).
    • Πολλά από τα βυζαντινά οικοδομήματα , τα οποία αποτελούν αντικείμενα θαυμασμού στις μέρες μας έχουν κατασκευαστεί από πλήθος ανθρώπων.
    ΟΙΚΟΔΟΜΗ
  • 7. ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗ Ξυλουργοί κατά την ώρα της εργασίας, 13ος αι., Άγιος Μάρκος, Βενετία .
  • 8.
    • Η ψυχαγωγία αποτελούσε ένα από τα κύρια συστατικά στοιχεία της καθημερινότητας των Βυζαντινών.
    • Βασικό κέντρο ψυχαγωγίας στους Βυζαντινούς χρόνους ήταν ο ιππόδρομος. Όλες σχεδόν οι μεγάλες πόλεις της αυτοκρατορίας διέθεταν ιππόδρομο.
    • Οι λαϊκές μάζες στο Βυζάντιο διασκέδαζαν με διάφορα θεάματα στο δρόμο: με σκύλους, πιθήκους, αρκούδες, φίδια, αλλά και άλλα, περισσότερο εξωτικά ζώα (ελέφαντες, ρινόκερους, καμήλες), που τα περιέφεραν οι κύριοί τους (συνήθως τσιγγάνοι) και εκτελούσαν διάφορα νούμερα, με σχοινοβάτες, θαυματοποιούς και χορευτές, αλλά και με παραστάσεις κουκλοθέατρου.
    • Ακόμα, τα μέλη των λαϊκών στρωμάτων διασκέδαζαν σε λαϊκές ταβέρνες, τα καπηλειά, με κρασί και χορευτικά θεάματα.
    ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ ΚΑΙ ΘΕΑΜΑΤΑ
  • 9. ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΑΜΑΤΑ
    • Αργυρό κάλυμμα αγγείου με παράσταση χορευτών και μουσικών.
    • Πήλινο εφυαλωμένο αγγείο με απεικόνιση μουσικού.
  • 10.
    • Μια από τις κυριότερες φροντίδες των Βυζαντινών ήταν η εξασφάλιση καθαρού νερού. Το ενδιαφέρον τους αυτό συνδέεται όχι μόνο με το θέμα της καθαριότητας και της υγιεινής αλλά και με στρατηγικούς λόγους: για τις βυζαντινές πόλεις, που αντιμετώπιζαν συχνά επιδρομές και μακροχρόνιες πολιορκίες ήταν ζωτικά για την αντίστασή τους τα επαρκή αποθέματα νερού. Συνήθως, το νερό έφτανε στις βυζαντινές πόλεις από τις πηγές του με μεγάλες τοξωτές κατασκευές, τα  υδραγωγεία , τμήματα των οποίων σώζονται έως σήμερα σε διάφορες περιοχές.
    • Αφού έφτανε στην πόλη, το νερό συγκεντρωνόταν σε μεγάλες δεξαμενές, τις  κινστέρνες , και διοχετευόταν με πήλινους αγωγούς σε δημόσιες  κρήνες  ή στα σπίτια. Εκτός από τα νερά που προέρχονταν από πηγές, οι Βυζαντινοί αξιοποιούσαν και το νερό της βροχής. Γι’ αυτό το λόγο, πολλά σπίτια διέθεταν  στέρνες , δηλαδή δεξαμενές για τη συλλογή βρόχινου νερού.
    • Το νερό συνδεόταν άμεσα και με την ατομική καθαριότητα και υγιεινή. Τα  βαλανεία , όπως λέγονταν τα λουτρά, ήταν δημόσια ή ιδιωτικά. Τα δημόσια λουτρά (που δεν έλειπαν από καμία πόλη της αυτοκρατορίας) ήταν κτίσματα επιβλητικά, κατά τα ρωμαϊκά πρότυπα, με πολυτελή εσωτερικό και εξωτερικό διάκοσμο. Οι κύριοι χώροι τους ήταν, όπως και στην αρχαιότητα, το  αποδυτήριον , το ψυχρολούσιον , το  χλιαρολούσιον  και το  θερμόν . Σε όσα λουτρά ακολουθούσαν ακόμη τα ρωμαϊκά πρότυπα, υπήρχε και χώρος εφίδρωσης και χώροι για κοινωνική συναναστροφή. Σε όλες αυτές τις εγκαταστάσεις οι άνδρες είχαν ελεύθερη είσοδο όλη τη μέρα, ενώ οι γυναίκες μόνο το βράδυ.
    ΥΔΡΕΥΣΗ ΚΑΙ ΛΟΥΤΡΑ
  • 11. Εικόνες σχετικά με ύδρευση και λουτρά
    • Σχέδιο μακέτας λουτρού Φιλίππων.
    • Υπόγεια κινστέρνα στην Κωνσταντινούπολη.
  • 12.
    • ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΟΙ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ ΤΟΥ Β’1:
    • ΓΚΟΥΤΖΙΜΙΣΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ
    • ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ ΜΑΡΙΑΝΝΑ
    • ΚΑΖΑΚΟΥ ΞΑΝΘΙΠΠΗ
    • ΚΟΥΜΟΥΤΣΟΓΛΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ
    • ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ ΜΕΛΙΝΑ
    Τέλος
  • 13. Γάμος και γέννηση
    • Ο γάμος αποτελούσε για τους Βυζαντινούς σημαντικότατο γεγονός στη ζωή τους και η γαμήλια τελετή ταυτίστηκε σταδιακά με την ευλογία από την εκκλησία. Ο νόμος αλλά και οι επικρατούσες αντιλήψεις περί ηθικής, απαγόρευαν το γάμο μεταξύ συγγενών ή με αιρετικούς, Εβραίους ή με μέλη διαφορετικής κοινωνικής τάξης, ενώ εκείνοι που είχαν τον πρώτο λόγο στην επιλογή συζύγου ήταν οι γονείς, και μάλιστα ο πατέρας. Βασικός στόχος του γάμου ήταν η απόκτηση παιδιών .Ta παιδιά γεννιόνταν συνήθως στο σπίτι με την βοήθεια συγγενών ή μαίας (μαιευτήρα). Ιδιαίτερα σημαντική θεωρούσαν την γέννηση αρσενικών παιδιών.
    s14-1.jpg s14-2.jpg
  • 14. Ιδιωτική Λατρεία
    • Οι Βυζαντινοί πίστευαν ότι κάθε άγιος «κατοικούσε» στην επίσημη εκκλησία του αλλά και σε άλλες εκκλησίες αφιερωμένες σ ’ αυτόν, στα λείψανα και τις εικόνες του. Έτσι εξηγείται και η προοδευτική αύξηση παραγωγής φορητών εικόνων, εικονοστασίων και αργότερα τριπτύχων που οι άνθρωποι διατηρούσαν στο σπίτι τους ή έπαιρναν μαζί στις μετακινήσεις τους. Οι άνθρωποι πίστευαν ότι η πάλη αγαθών και πονηρών δαιμόνων δεν είχε τέλος, οι περισσότεροι προσπαθούσαν να προστατευθούν από το κακό μάτι, αλλά και από τους φυσικούς κινδύνους με διάφορα φυλαχτά.
    s16-2.jpg s16-1.jpg
  • 15. Η θέση των παιδιών
      • Η θέση των παιδιών ήταν πολύ υποτιμητική: Οι γονείς τα έκαναν ό , τι ήθελαν και είχαν τα πλήρη δικαιώματα τους. Διέθεταν χρήματα για να τα στείλουν στο σχολείο και αποκλειστικά τα αγόρια. Οι σχολικές ποινές ήταν πολλές και ποικίλες: από την επίπληξη, τη νηστεία, την αποβολή, μέχρι και τη σωματική τιμωρία. Υπήρχαν όμως και περιπτώσεις (και αυτό αφορά κυρίως τα παιδιά των πλουσίων) που το παιδί δεν πήγαινε σχολείο, αλλά εκπαιδευόταν από δασκάλους στο σπίτι. Στο παιχνίδι τα παιδιά παίζανε τα παραδοσιακά παιχνίδια όπως κρυφτό, κουτσό, κυνηγητό κ.α
    Μεγέθυνση εικόνας Μεγέθυνση εικόνας Μεγέθυνση εικόνας
  • 16. Η μεταθανάτια ζωή
    • Οι Βυζαντινοί, σε αντίθεση με τους αρχαίους, κήδευαν τους νεκρούς τους με το φως της ημέρας. Ωστόσο, πολλά έθιμα των ειδωλολατρικών χρόνων επιβίωσαν σ ε όλη τη βυζαντινή περίοδο: η προσφορά άρτου και γλυκών, τα γεύματα σε τακτές ημερομηνίες, οι χοές κρασιού. Διατηρείται επίσης η συνήθεια να ενταφιάζουν μαζί με το νεκρό και ορισμένα αντικείμενα, πήλινα ή γυάλινα αγγεία και νομίσματα. Η τήρηση του πένθους ήταν έθιμο απαράβατο και εκφραζόταν με το κόψιμο των μαλλιών, τα μαύρα ρούχα, την αποχή από την τροφή και την προσωπική καθαριότητα. Τα νεκροταφεία βρίσκονταν εκτός των τειχών των πόλεων. Σταδιακά, όμως, οι ταφές μεταφέρθηκαν και μέσα στις πόλεις.
    s14-1.jpg s17-2.jpg
  • 17. Εργασία Ιστορίας B’ Γυμνασίου -Εργασία των- Πέτρου Τριανταφύλλου Ευστράτιου Μπεκτασιάδη Στέλιου Παπαδόπουλου Ιορδάνη Χασιρτζόγλου
  • 18. DSCN3748=akropoli.JPG Η ύπαιθρος στο Βυζάντιο
  • 19. imagesCA2XSEPI.jpg Η βυζαντινή πόλη ήταν στενά συνδεδεμένη με τη γύρω αγροτική περιοχή. Οι γεωργοί και οι κτηνοτρόφοι, που ζούσαν έξω από τα τείχη της πόλης πουλούσαν το πλεόνασμα της παραγωγής τους για να αγοράσουν έτοιμα προϊόντα στην πόλη, ή για να πληρώσουν ένα γιατρό ή ένα συμβολαιογράφο. Στο Βυζάντιο η εκμετάλλευση της γης γινόταν από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη είτε από άλλους. Οι μεγάλες ιδιοκτησίες καλλιεργούνταν από τους μισθίους και σπανιότερα από δούλους. Υπήρχαν ακόμα οι μικροϊδιοκτήτες γης που ζούσαν σε χωρία και πλήρωναν συλλογικά φόρους. Η ζωή τους περιστρεφόταν γύρω από την οικογένεια και την εκκλησία (ο παπάς του χωριού, εκτός από θρησκευτικός λειτουργός, δίδασκε τα παιδιά ανάγνωση, γραφή, αριθμητική). Τα μέσα που διέθεταν για την καλλιέργεια της γης και τη συλλογή και επεξεργασία των καρπών δεν διέφεραν πολύ από αυτά της αρχαιότητας: ένα απλό ξύλινο άροτρο που το έσερναν βόδια, δρεπάνια δικέλλες, αξίνες κ.λπ. Η κτηνοτροφία κατείχε πάντα σημαντική θέση στη βυζαντινή αγροτική οικονομία και η κατοχή κοπαδιών αποτελούσε ένδειξη πλούτου. Ο πληθυσμός της υπαίθρου συμπλήρωνε τα εισοδήματα και τη διατροφή του με το κυνήγι , τη μελισσοκομία, τη σηροτροφία (εκτροφή μεταξοσκωλήκων για μετάξι) και το ψάρεμα . ΥΠΑΙΘΡΟΣ
  • 20. z-55.jpg
  • 21. Caribbean%20Sea,%20Bonaire,%20Netherland%20Antilles.jpg Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ Η θάλασσα είχε τεράστια σημασία για τους Βυζαντινούς. Καθώς ένα πολύ σημαντικό μέρος των εκτάσεων της αυτοκρατορίας βρεχόταν από θάλασσα, το σημαντικότερο ποσοστό του εξωτερικού εμπορίου ήταν, όπως και στα ρωμαϊκά χρόνια, θαλάσσιο. Οι θαλάσσιες μεταφορές ήταν φθηνότερες από τις χερσαίες. Μεγάλο μέρος του θαλάσσιου εμπορίου διεξαγόταν από την Κωνσταντινούπολη, που διέθετε δίκτυο επτά λιμανιών. Το θαλάσσιο εμπόριο γινόταν με εμπορικά πλοία, μικρά και γρήγορα, με τριγωνικά πανιά, τα λατίνια. Οι βυζαντινοί εξήγαν γεωργικά είδη και βιοτεχνικά προϊόντα και εισήγαν μπαχαρικά, πρώτες ύλες ή βιοτεχνικά προϊόντα πολυτελείας με κύριους αποδέκτες την αυτοκρατορική αυλή και τις ανώτερες τάξεις. Κατά την πρώτη φάση της αυτοκρατορίας τα πιο σπάνια είδη πολυτελείας εισάγονταν από την Ανατολή. Η θάλασσα συνδέεται, βεβαίως, και με την αλιεία. Το ψάρεμα γινόταν με αλιευτικά σκάφη, με δίχτυα, καλάμι ή καμάκι. Υπήρχαν και ιχθυοκαλλιέργειες σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους, τα βιβάρια. Οι ψαράδες δεν πουλούσαν οι ίδιοι τα ψάρια τους στην αγορά, μιας και υπήρχαν γι’ αυτό οι ιχθυοπράται, δηλαδή οι έμποροι ψαριών.
  • 22. Τό Τα ταξίδια για λόγους αναψυχής ήταν άγνωστα στο Βυζάντιο. Οι βυζαντινοί ταξίδευαν κυρίως για επαγγελματικούς ή κοινωνικούς λόγους. Ένας συνηθισμένος λόγος ταξιδιού ήταν το προσκύνημα σε τόπους ιερούς. Ο πιο δημοφιλής προορισμός ήταν οι Άγιοι Τόποι όπου βρίσκονταν τα κορυφαία μνημεία του χριστιανισμού. Επίσης, πολλοί προσκυνητές επισκέπτονταν την Κωνσταντινούπολη -οι Σταυροφόροι θαμπώθηκαν με τον αριθμό των ιερών λειψάνων που βρίσκονταν εκεί-, τη μονή της Αγίας Αικατερίνης στο όρος Σινά, το ναό του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη και το μοναστήρι του Αγίου Μηνά στην Αίγυπτο, όπου φυλάσσονταν θαυματουργά λείψανα. Οι προσκυνητές έπαιρναν από τους ιερούς χώρους που επισκέπτονταν τμήματα λειψάνων, μύρο, αγιασμό ή χώμα. Γενικά, οι Βυζαντινοί θεωρούσαν ότι κάθε ευσεβής χριστιανός θα έπρεπε τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να είχε επισκεφθεί τους Αγίους Τόπους. ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ Medeba_map_Jerusalem2_tb_n031801b.jpg
  • 23. old_book.png ΤΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ ΑΝΕΛΑΒΑΝ : ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΥΠΑΙΘΡΟΣ : ΕΛΕΝΑ ΒΑΙΤΣΟΥΔΗ ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ : ΑΝΘΙΜΟΣ ΑΔΑΜ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΣΤΟΥΛΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΚΗΝΗΜΑΤΑ : ΧΡΥΣΑ ΜΟΥΤΣΙΑΝΑ ΤΕΛΟΣ
  • 24.
    • Το ίδιο θέμα πραγματεύθηκαν και οι μαθητές του Β1:
    • Γιαννακός Λέων
    • Γκούσο Δημήτρης
    • Κιουρτζιάδης Αλέξανδρος
    • Λέκασι Γιώργος
    • K αθώς και οι μαθητές του Β2:
    • Νεκίδης Αναστάσιος
    • Νουφριάδης Δημήτρης
    • Φρεγγίδης Ιωάννης
  • 25. ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΟΙ ΔΟΥΛΟΙ
  • 26. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΔΟΥΛΩΝ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ
    • Οι δούλοι χρησιμοποιούνταν κυρίως ως εργάτες σε κρατικά και ιδιωτικά εργαστήρια και ως διαχειριστές των κτημάτων ή των καταστημάτων και επιχειρήσεων των κυρίων τους.
    • Η κοινωνική θέση τους είχε βελτιωθεί σε σύγκριση με το παλιό ρωμαϊκό καθεστώς των δούλων, τόσο λόγω της χριστιανικής ιδεολογίας όσο και της ευνοϊκής οικονομικής συγκυρίας.
  • 27. Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΔΟΥΛΩΝ
    • Οι δούλοι μπορούσαν να διαθέτουν, με την άδεια του κυρίους τους, μια μικρή περιουσία που λεγόταν χρημάτιον ή peculium , και ο νόμος τούς αναγνώριζε κάποια νομική υπόσταση και την εγκυρότητα ορισμένων δικαιοπραξιών.
    images 150
  • 28. Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΔΟΥΛΩΝ
    • Ο αριθμός τους βέβαια μειωνόταν προοδευτικά όσο υιοθετούνταν άλλοι τρόποι εκμετάλλευσης της γης (ελεύθερη ή εξαρτημένη εργατική δύναμη). Αυτό συνέβαινε για λόγους οικονομικούς, καθώς η εργασία των δούλων ήταν κατώτερης ποιότητας και επομένως όχι αποδοτική, ενώ συγχρόνως η συντήρησή τους πολύ δαπανηρή σε σχέση με το αποδιδόμενο έργο. Έτσι, οι δούλοι χρησιμοποιούνταν κυρίως ως εργάτες σε κρατικά και ιδιωτικά εργαστήρια και ως διαχειριστές των κτημάτων ή των καταστημάτων και επιχειρήσεων των κυρίων τους.
  • 29. ΤΕΛΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ
    • ΠΑΡΗΣ ΚΑΡΑΝΔΡΕΑΣ
    • ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΜΠΑΚΗΣ
    • ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΓΥΡΟΥΔΑΚΗΣ
    • ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΗΛΙΑΔΗΣ
  • 30.
    • O ρόλος της Εκκλησίας υπήρξε πολύπλευρος και πολυσήμαντος σε όλη τη διάρκεια της βυζαντινής ιστορίας. Αναμφισβήτητη είναι η συμβολή της στον πολιτιστικό και πνευματικό τομέα. Αξίζει όμως να παρατηρήσει κανείς την έντονη παρουσία και το ρόλο του μοναχισμού κατά την Υστεροβυζαντινή περίοδο. Είναι γνωστή για παράδειγμα η τεράστια επίδραση που άσκησε το κίνημα των Ησυχαστών και η διαμάχη γύρω από τις ιδέες τους τόσο στην εκκλησιαστική όσο και στην πολιτική και πνευματική ζωή του Βυζαντίου.
    ΕΚΚΛΗΣΙΑ
  • 31.
    • Είναι επίσης σημαντικό να αναφερθεί ο μεγάλος αριθμός εγγράφων κυρίως δημοσιονομικού αλλά και νομικού χαρακτήρα, που έχουν διασωθεί στα μοναστήρια και που, ενώ αναφέρονται στις ιδιοκτησίες τους, αποτελούν πολύ συχνά πολύτιμες πηγές για τη μελέτη όχι μόνο της εκκλησιαστικής αλλά και της κοσμικής κοινωνίας και οικονομίας στην Υστεροβυζαντινή περίοδο.
    ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ
  • 32.
    • Μια εργασία των μαθητών της Β’1 τάξης:
    • Καλλίνη Αλέξη
    • Λευτέρη Παντελή
  • 33. 2406329630_71d7838c1c.jpg ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΚΑΤΟΙΚΙΕΣ D:logismika_gymnasioug04-websection8images9-2.jpg 10-1.jpg
  • 34. ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ!
    • Η μορφή των βυζαντινών σπιτιών, που γνώρισε πολλές παραλλαγές καθοριζόταν από την οικονομική κατάσταση του ιδιοκτήτη, τη μορφολογία του εδάφους και φυσικά το διαθέσιμο χώρο.
    • Έτσι, υπήρχαν τόσο πολυτελείς επαύλεις όσο και φτωχικά σπίτια, ενώ διαφορές παρατηρούμε και ανάμεσα στα αστικά σπίτια και στα σπίτια της υπαίθρου.
    • Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους, τα σπίτια είχαν συνήθως έναν ή δύο ορόφους, χωρίς όμως να λείπουν τα τριώροφα ή και τα πολυώροφα κτίσματα (αναφέρεται, μάλιστα, ότι κατά τη βασιλεία του Θεοδόσιου υπήρχαν στην Κωνσταντινούπολη και σπίτια με εφτά ή εννιά πατώματα), συνήθεια ρωμαϊκής καταγωγής.
  • 35. ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ
    • Οι περισσότερες κατοικίες διέθεταν στέρνες στα ισόγεια ή χώρους για τα ζώα, ενώ το κυρίως δωμάτιο βρισκόταν στον όροφο. Χωρίσματα από ελαφρά υλικά (ξύλο, καλάμια) διαιρούσαν τους ενιαίους χώρους σε μικρότερα δωμάτια, ενώ το φως έφτανε μέσα στο σπίτι από τα παράθυρα, στα οποία προσάρμοζαν κατάλληλα πλαίσια .
  • 36. …….
    • Όπως και το ίδιο το οίκημα έτσι και η επίπλωση και η οικοσκευή του καθοριζόταν από την οικονομική κατάσταση του ιδιοκτήτη. Τα συνηθέστερα υλικά κατασκευής των σκευών ήταν το γυαλί, ο πηλός, ο χαλκός, τα όστρακα και το ξύλο για τους πιο φτωχούς και τα πολύτιμα μέταλλα (χρυσός, ασήμι) ή το ελεφαντόδοντο για τους πλούσιους. Βασικά στοιχεία της βυζαντινής επίπλωσης ήταν τα «κλινάρια», ή «κραββάτια» ή «κρεββάτια», με στρώματα από άχυρο (για τους φτωχούς) και πούπουλο χήνας (για τους πιο εύπορους), οι «τάβλαι» (τα τραπέζια), τα «σελλία» ή «σκαμνία» (τα δικά μας σκαμνιά). Το δάπεδο καλυπτόταν από τα «επεύχια» ή «τάπητες» (χαλιά), ενώ το εσωτερικό του σπιτιού διαιρούνταν από τα «βήλα» (παραπετάσματα), υφάσματα που χρησιμοποιούνταν σαν εσωτερικές πόρτες.
    • Τέλος, ο φωτισμός γινόταν με λυχνάρια, κανδήλες, πολυκάνδηλα ή κεριά και φανάρια.
    s10-2.jpg
  • 37. Η φροντίδα του σπιτιού
    • Στον βυζαντινό κόσμο η φροντίδα του σπιτιού αποτελούσε ασχολία αποκλειστικά και μόνον των γυναικών.
    • Εκτός από το μαγείρεμα και την καθημερινή λάτρα, ασχολίες των γυναικών αποτελούσαν κα το γνέσιμο, η ύφανση ή το κέντημα, όπου απασχολούσαν και τις πλούσιες γυναίκες.
  • 38. Η ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ!!! Η μαγειρική και η διατροφή κατά τα βυζαντινά χρόνια!!
  • 39. Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ!!!
    • Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΔΙΑΜΟΝΗΣ, ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΤΟΥΣ ΘΕΣΗ. Π.Χ ΑΝ ΖΟΥΣΕΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΡΕΦΟΣΟΥΝ ΜΕ ΨΑΡΙΑ ΚΥΡΙΩΣ . ΑΝ ΒΡΙΣΚΟΣΟΥΝ ΠΙΟ ΜΕΣΑ ΕΤΡΩΓΕΣ ΚΥΡΙΩΣ ΓΕΩΡΓΙΚΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ.Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΗΤΑΝ ΤΟ ΨΩΜΙ ΕΙΤΕ ΜΑΥΡΟ ΕΙΤΕ ΑΣΠΡΟ. ΠΟΛΛΟΙ ΕΦΤΙΑΧΝΑΝ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΤΟ ΨΩΜΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΔΙΑΘΕΤΑΝ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΛΑΧΑΝΟΚΗΠΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΗΣ ΕΙΧΑΝ ΚΕΛΑΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΤΟ ΛΑΔΙ ΤΟ ΚΡΑΣΙ Κ.Α
  • 40. Η ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ !!!
    • ΤΟ ΜΑΓΕΙΡΕΜΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΣΕ ΕΙΔΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΟΠΩΣ ΤΑ ΜΑΓΕΙΡΙΑ. ΜΑΓΕΙΡΕΥΑΝ ΣΕ ΠΗΛΙΝΑ ΣΚΕΥΗ ΤΣΟΥΚΕΣ Η ΤΣΟΥΚΑΛΙΑ ΠΑΝΩ ΣΕ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟΥΣ ΤΡΙΠΟΔΕΣ Η ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΣΤΗ ΘΡΑΚΑ. ΕΠΙΣΗΣ ΟΙ ΤΣΟΥΚΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΗΤΑΝΕ ΧΑΛΚΙΝΑ ΤΗΓΑΝΙΑ.
    • ΟΙ ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΣ ΣΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΑΛΑΤΙ ΠΡΟΣΘΕΤΑΝ ΚΑΙ ΝΤΟΠΙΑ ΑΡΩΜΑΤΙΚΑ Η ΑΝΑΤΟΛΙΤΙΚΑ ΜΠΑΧΑΡΙΚΑ (ΠΙΠΕΡΙ ΚΑΝΕΛΑ). ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΠΙΑΤΟ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΗΤΑΝ Ο ΓΑΡΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΤΑΝ ΚΥΡΙΩΣ ΑΠΟ ΕΝΤΟΣΘΙΑ ΨΑΡΙΟΥ ΜΕ ΜΙΑ ΣΑΛΤΣΑ ΚΑΙ ΛΑΧΑΝΙΚΑ.
    • ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ ΚΑΛΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΕΤΡΩΓΑΝ : ΜΑΥΡΟ ΨΩΜΙ, ΤΥΡΙ, ΕΛΙΕΣ, ΛΑΧΑΝΙΚΑ, ΒΟΛΒΟΥΣ, ΑΒΓΑ ΚΑΙ ΟΣΠΡΙΑ.
    • ΟΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΑΓΑΠΟΥΣΑΝ ΤΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΚΑΙ ΕΞΩΤΙΚΑ ΦΑΓΗΤΑ.
    .
  • 41. Το βυζαντινο γευμα
    • Οι Βυζαντινοί έτρωγαν τέσσερις φορές την ημέρα. Το πρωινό («πρόγευμα» ή «πρόφαγον»), το μεσημεριανό («μεσημβρινόν» ή «άριστον»), το απογευματινό («δειλινόν» ή «δείλη»), και το βραδινό («δείπνος» ή «δείπνον»). Κύρια, ωστόσο, γεύματα, ήταν το άριστον και το δείπνον .
    • Τα σκεύη ήταν ξύλινα, πήλινα ή, στα πλουσιότερα σπίτια, μεταλλικά. Οι περισσότεροι έτρωγαν με τα χέρια, ή κουτάλια και μαχαίρια, ενώ τα «περόνια» (τα δικά μας πιρούνια) κάνουν την εμφάνισή τους τον 10ο αιώνα... Μετά το δείπνο, έπλεναν τα χέρια τους σε ειδικό σκεύος, το χερνιβόξεστο και τα σκούπιζαν με τα «χειρόμακτρα», όπως λέγονταν οι πετσέτες για τα χέρια.
    • Απαραίτητο συμπλήρωμα του γεύματος ήταν το κρασί (λευκό, ή κόκκινο, αλλά και ρετσίνα, που δεν ήταν άγνωστη στο Βυζάντιο), που συχνά σερβιριζόταν νερωμένο με ζεστό νερό, που θεωρούνταν δείγμα πολυτέλειας. Η μπύρα πρέπει να είχε γίνει δημοφιλής γύρω στον 9ο-10ο αιώνα σε κάποιες περιοχές, όπως η Πελοπόννησος και η Θεσσαλονίκη. Δημοφιλή επίσης ήταν και τα διάφορα ποτά που περιείχαν μέλι. Τέτοια ήταν το «οινόμελι», με βάση το κρασί, και το «υδρόμελι», με βάση το νερό.
  • 42. ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ Μία εργασία των μαθητριών της Β’2 τάξης:
    • Μπίκου Στέλλα
    • Πάνου Κυριακή
    • Σκοτίδα Βιργινία
    • Στυλιανοπούλου Χρύσα
    • Τζελέπη Χρυσούλα
  • 43. Βυζαντινές Συνταγές
  • 44. Διάφορες Συνταγές
    • Σφουγγάτο: Τρίβετε ένα κρεμμύδι, το τσιγαρίζετε, προσθέτετε μυρωδικά και τέλος τα αυγά.
    • Λοκάνικα:   Γεμίζετε νεύρα και έντερα με κρέας αρβελισμένο (κιμά) ή αίμα. Σερβίρετε με σάλτσα από κόκκους σινάπεως (μουστάρδα) και πιπέρι. Προαιρετικά συνοδεύετε με ψητά αγριοκρέμμυδα και σπαράγγια με ελαιόγαρο ή οξύγαρο.
    Διάφορες Συνταγές Λουκάνικα: Γεμίζετε νεύρα και έντερα με κρέας αρβελισμένο ή αίμα. Σερβίρεται με σάλτσα από κόκκους σινάπεως και πιπέρι. Προαιρετικά συνοδεύεται με ψητά αγριοκρεμ- μυδα και σπαράγγια με ελαιόγαρο ή οξύγαρο. Μονόκυθρον : Μαγειρεύετε διάφορα παστά ψάρια, όπως τσίρους, ή και φρέσκα, μαζί με κομμάτια τυριών, αυγά και λάχανο σε αρκετό λάδι με πιπέρι και σκόρδα.
  • 45. Λαπάρα μονθυλευτή : Γεμίζετε μια χοιρινή κοιλιά με ποικίλα εδέσματα και αρτύματα, όπως λεπτά τεμάχια κρέατος αρτυμένα με πιπέρι για επίσημα γεύματα ή αίμα ή σταφίδες. Γάρος: Δημοφιλής σάλτσα που συνοδεύει όλα τα βυζαντινά εδέσματα. Αναμείξτε εντόσθια, βράγχια και αίμα ψαριών με αλατοπίπερο και αφήστε τα να σιγοβράσουν για πολλές ώρες ή να "ζυμωθούν" στον ήλιο για μήνες. Σερβίρεται αναμεμειγμένο με λάδι, ξύδι, κρασί ή νερό
  • 46. Όρνις μονθυλευτή : Διαλέγετε ένα τρυφερό κοτόπουλο. Το αφήνετε σε μαρινάτα από κρασί ή ξύδι με καρυκεύματα για λίγες ώρες και μετά το παραγεμίζετε με καρυκεύματα, ψίχα ψωμιού και αμύγδαλα. Το αφήνετε να σιγοβράσει σε κρασί. Ιχθύς εν αρτιδίοις ενωπτημένοι: Τοποθετήστε μικρά ψαράκια μεταξύ δύο φύλλων ζύμης σε ταψί και ψήστε την πίτα.
  • 47. Πλοκοί γαλακτώδεις ή φλεψία : Φτιάχνετε πολτό από τραχανά με νερό. Προσθέτετε κρόκους αυγού, βούτυρο και τρίμματα τυριού. Τυλίγετε το μείγμα σε φύλλα ζύμης και ψήνετε στο φούρνο. Διπλοτήγανον : Αλευρώνετε μικρά ψάρια και τα τηγανίζετε ώστε να γίνουν μία μάζα. Έπειτα γυρίστε το για να τηγανιστεί και η πάνω πλευρά. Σερβίρετε προαιρετικά με μυττωτόν (σκορδαλιά με πολτό ελιάς).
  • 48. Φάβατα: Αλέθετε ξερά κουκιά, προσθέτετε νερό και ανακατεύετε μέχρι να γίνει χυλός, βράζετε και προσθέτετε λάδι. Προαιρετικά αρωματίζετε με μυρωδικά ή σερβίρετε με ολόσκορδον (τηγανιτά σκόρδα). Το δώρο στο Λιουτπράνδο της Κρεμόνας : Ψήστε ένα κατσίκι παραγεμισμένο με σκόρδο, κρεμμύδι και πράσο και σερβίρετε περιχυμένο με γάρο. Ψάρια σε "λευκό ζωμό": Βράζετε μεγάλα ψάρια, όπως συναγρίδα, σε ζωμό από νερό με αλάτι, λάδι, άνηθο και πράσο.
  • 49. Παστομαγειρεία: Βράζετε κομμάτια από παστό κρέας και ξερό ψωμί σε χύτρα με λάδι και κρεμμύδι. Αμανίται: Τηγανίζετε ή αχνίζετε μανιτάρια και τα σερβίρετε ζεστά, συνοδευμένα με αχλάδια ή πράσα και πανίδες. Σουγλιταρέα: Τυλίγετε μαστούς χοίρων με έντερα και τα ψήνετε στη σούβλα.
  • 50. Κρασάτον λαγομαγείρεμα : Σιγοβράζετε ένα λαγό σε γλυκό κόκκινο κρασί με πιπέρι, γαρύφαλλο και νάρδο (βαλεριάνα). Προαιρετικά προσθέτετε λίγο χοιρινό κρέας ή λίπος. Κροκάτη μαγειρεία: Βράζετε ψάρια καλής ποιότητας σε ζωμό όπου θα έχετε προσθέσει γαρύφαλλο, κρόκο (ζαφορά), κανέλλα, άκαπνο μέλι και νάρδο. Σευκλογούλια: Σερβίρετε βραστά παντζάρια με τυρί από γάλα βουβάλου (όπως η σύγχρονη μοτσαρέλα).
  • 51.
    • Το σφουγγάτο είναι παραδοσιακή συνταγή που συναντάμε κυρίως στην Κρήτη, την Μυτιλήνη και άλλα νησιά του Αιγαίου. Συνήθως γίνεται με κολοκυθάκια ή μελιτζάνες. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι άλλο ένα είδος ομελέτας φούρνου. Για να φτιάξουμε το σφουγγάτο θα χρειαστούμε : 1 μαρούλι μεγάλο 3-4 κρεμμυδάκια φρέσκα 7 αυγά 1 μικρό ματσάκι άνηθο ¼ κιλού τυρί φέτα μισό φλιτζάνι τσαγιού ρεγκάτο τριμμένο μισό φλιτζάνι τσαγιού γκούντα τριμμένο μισό φλιτζάνι τσαγιού τριμμένη φρυγανιά μισό φλιτζάνι τσαγιού ελαιόλαδο αλάτι και πιπέρι κατά βούληση
    Σφουγγάτο Το σφουγγάτο είναι παραδοσιακή συνταγή που συναντάμε κυρίως στην Κρήτη, την Μυτιλήνη και άλλα νησιά του Αιγαίου. Συνήθως γίνεται με κολοκυθάκια ή μελιτζάνες. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι άλλο ένα είδος ομελέτας φούρνου. Για να φτιάξουμε το σφουγγάτο θα χρειαστούμε : 1 μαρούλι μεγάλο 3-4 κρεμμυδάκια φρέσκα 7 αυγά 1 μικρό ματσάκι άνηθο ¼ κιλού τυρί φέτα μισό φλιτζάνι τσαγιού ρεγκάτο τριμμένο μισό φλιτζάνι τσαγιού γκούντα τριμμένο μισό φλιτζάνι τσαγιού τριμμένη φρυγανιά μισό φλιτζάνι τσαγιού ελαιόλαδο αλάτι και πιπέρι κατά βούληση Ας το φτιάξουμε : Αρχικά πλένουμε το μαρούλι, τον άνηθο και τα κρεμμυδάκια και τα αφήνουμε να στραγγίξουν καλά από τα νερά τους. Στη συνέχεια τα ψιλοκόβουμε και βάζουμε στο τηγάνι ή σε μικρή κατσαρόλα το λάδι να ζεσταθεί. Ρίχνουμε πρώτα το μαρούλι και το αφήνουμε να πιει τα υγρά του 5-6 λεπτά. Προσθέτουμε τα κρεμμυδάκια και τα αφήνουμε να σοταριστούν για άλλα 3 λεπτά περίπου. Κατεβάζουμε το τηγάνι από την φωτιά και αφήνουμε το μείγμα να κρυώσει. Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς. Σ΄ ένα μπολ χτυπάμε τα αυγά απαλά χωρίς να κάνουν αφρό και ρίχνουμε τη φέτα αφού πρώτα την θρυμματίσουμε με το χέρι μας. Προσθέτουμε και τα άλλα τυριά, τον άνηθο και τέλος ρίχνουμε το μείγμα από το τηγάνι. Προσθέτουμε το αλάτι και το πιπέρι. Προσοχή όχι πολύ αλάτι γιατί τα τυριά που χρησιμοποιούμε είναι αρκετά αλμυρά. Αλείφουμε με λάδι ένα πυρέξ ή άλλο πυρίμαχο σκεύος και στη συνέχεια πασπαλίζουμε με την φρυγανιά να πάει παντού. Απλώνουμε στο πυρέξ το μείγμα μας και το βάζουμε στο φούρνο για 20-25 λεπτά μέχρι να ροδίσει.
  • 52. Βυζαντινή Μαγειριά Βυζαντινή μαγειριά "Με πρωταγωνιστικά υλικά το μέλι , το κρασί, με τη βυζαντινή κληρονομιά χωρίς πολλές σάλτσες και με σύγχρονο τρόπο μαγειρικής το παρακάτω πιάτο για τις γιορτές θα σας ανταμείψει νοστιμότατα Υλικά ½ κιλού χοιρινό κρέας ½ κιλού μοσχάρι ½ κιλού κοτόπουλο όλα τα παραπάνω κομμένα σε κύβους 1 φλιτζάνι άσπρο κρασί 1 κουτάλι αλάτι 1 κουταλάκι μαύρο πιπέρι 1 κρεμμύδι ξερό ψιλοκομμένο 3 σταγόνες ξύδι 6 κουταλιές μέλι 1 φλιτζανάκι ελαιόλαδο 1 κιλό πράσα 1 /2 μανιτάρια 1 ματσάκι κρεμμυδάκια φρέσκα Εκτέλεση Πλένετε τα κρέατα με κρύο νερό ,τα στραγγίζετε και τα τοποθετείτε μέσα σε ένα ταψί. Πασπαλίζετε με αλάτι και πιπέρι, ρίχνετε το ελαιόλαδο το μέλι ,το ξύδι , προσθέτετε κομμένα σε κομμάτια δυο τριών πόντων τα μανιτάρια, τα κρεμμυδάκια και τα πράσα , τα αλατίζετε και αυτά. Σκεπάζετε το ταψί με αλουμινόχαρτο και το ψήνετε σε φούρνο στους 200 βαθμούς για 1.1/2 ώρα. Στη μία ώρα ανοίγετε αφαιρείτε το αλουμινόχαρτο και ανακατεύετε τα υλικά. Τα ξαναβάζετε στο φούρνο χωρίς το αλουμινόχαρτο.
  • 53. ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΦΑΝΟΥΡΟΠΙΤΑ
  • 54. ΠΑΣΤΕΛΙ Υλικά
    • Μέλι
    • Σουσάμι
    • Πορτοκαλί ανθόνερο
    ΕΚΤΕΛΕΣΗ Χρησιμοποιούμε ίσα βάρη μελιού και σουσαμιού .Μέσα σε τηγάνι φέρετε το μέλι σε μια πολύ αποφασιστική φάση μπάλα(250 ο -256 ο ).Ρίχνετε μέσα το σουσάμι και συνεχίζουμε το μαγείρεμα μέχρι το μείγμα να έρθει σε ανάδευση .Απλώστε το ½ του μείγματος`
  • 55. THE END ΜΑΡΙΑ ΤΖΙΚΑ ΦΡΥΝΗ ΜΑΝΔΑΛΟΥ ΜΑΡΙΑ ΧΑΣΙΡΤΖΟΓΛΟΥ ΝΙΚΗ ΡΑΤΣΙΚΑ ΓΙΩΤΑ ΤΣΑΛΠΑΡΟΥ ΦΙΛΙΩ ΜΠΑΡΤΖΙΩΚΑ
  • 56. ΕΡΓΑΣΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ Σ
    • Σαπουρ ί δου Ελ έ νη
  • 57. ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ
    • Οι Βυζαντινο ί χαρακτηρ ί ζονται καλοντυμ έ νοι με μεταξωτ ά ρο ύ χα και ό μορφα κοσμ ή ματα με χρυσ ά και ασημ έ νια κεντ ή ματα υφ ά σματα με μαργαριτ ά ρια και πολ ύ τιμους λ ί θους. Επ ί σης υπ ή ρχε μια τ ά ση για μακρι ά πολυτελ ή ενδ ύ ματα αλλ ά και για ρο ύ χα που αναδε ί κνυαν το σ ώ μα και ακ ό μη ή ταν ά νετα ό πως οι κοντο ί χιτ ώ νες. Τα ενδ ύ ματα αποτελο ύσ αν διακριτικ ό στοιχε ί ο τ ό σο της εθνικ ό τητας ό σο και της κοινωνικ ή ς θ έ σης των ανθρ ώ πων.
  • 58. Οι αριστοκρ ά τες φορο ύ σαν μακρι ά ενδ ύ ματα εν ώ οι αγρ ό τες και οι τεχν ί τες φορο ύ σαν κοντ ό χιτ ώ να. Οι αν ώ τερες κοινωνικ έ ς τ ά ξεις ε ί χαν ενδυμασ ί ες με ιδια ί τερα χαρακτηριστικ ά . Διαφορετικ ά χρ ώ ματα , διακοσμητικ ά σχ έ δια και κεντ ή ματα υποδ ή λωναν τα δι ά φορα αξι ώ ματα. Τα κ ό κκινα παπο ύ τσια και τα πορφυρ ά ρο ύ χα τα φορο ύ σε μ ό νο ο αυτοκρ ά τορας και οι αν ώ τεροι αξιωματο ύ χοι. Ό ταν ο αυτοκρ ά τορας ε ί χε π έ νθος φορο ύ σε λευκ ή στολ ή εν ώ οι ά λλοι φορο ύ σαν μα ύ ρα.
  • 59. ΕΝΔΥΜΑΣΙΕΣ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ
  • 60. Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤ Ι ΝΩΝ
    • Τον 12ο αι ώ να η β ά ση της διατροφ ή ς τ ώ ν βυζαντιν ώ ν ή ταν το κρασ ί και το ψωμ ί . Ο Πτωχοπ ό δρομος αναφ έ ρει κερυκε ύ ματα για τα φαγητ ά όπ ως : κ ά ρδαμο ,χηνοπ ό δαρα , γ ο γγ ύ λια ,τε ύ τλα,κανναβο ύ ρι κ.α. Οι ά νθρωποι ή ταν λα ί μαργοι , οργ ά νωναν τερ ά στια γε ύ ματα ή ακ ό μη έ πιναν πολ ύ . Ο Νικ ή τας Χωνι ά της για να περιγρ ά ψει τα πλο ύ σια συμπ ό σια του Ισα ά κιου Β΄ Κομνηνο ύ (1185-1195) μ ι λ ά για ''λ ό φους απ ό ψωμι ά , δ ά ση απ ό ζ ώ α, ποτ ά μια απ ό ψ ά ρια και θ ά λασσες κρασιο ύ ''
  • 61.
    • Τα λαχανικ ά, το ψωμ ί , τα ψ ά ρια και το κρασ ί αποτελο ύ σαν τη βασικ ή διατροφ ή στ ι ς μον έ ς.Το τυπικ ό της Μον ή ς Παντοκρ ά τορος στην Κω ν σταντινο ύ πολη που ί δρυσε το 1136 ο αυτοκρ ά τορας Ιω ά ννης Β' Κομνην ό ς (1118-1143) ε ί ναι συν ή θ ε ια της καθημεριν ή ς ζω ή ς και διατροφ ή ς των μοναχ ώ ν. Ε κ ε ί ορ ί ζεται πως έ πρεπε να τρ ώ νε ό λοι μαζ ί αμ ί λητοι εν ώ έ νας μοναχ ό ς δι ά βαζε αποσπ ά σματα απ ό την Αγ ί α Γραφ ή και τους β ί ους των αγ ί ων. Ο Πτωχοπρ ό δρομος καυτηρ ί ασε στο έ ργο του μερικο ύ ς μοναχο ύ ς του 12ου αι ώ να στην Κωνσταντινο ύ πολη που έ τρωγαν κρ έ ατα κ.α . χωρ ί ς να τηρο ύ ν τους καν ό νες .
  • 62.  
  • 63.
    • B υζαντινή μουσική
    Από : Άννα Γκούμα και Ηλιάνα Γούλα
  • 64.
    • Τι είναι βυζαντινή μουσική
    • Βυζαντινή μουσική είναι κοινός όρος που χρησιμοποιείται προκειμένου να χαρακτηρίσει το μεσαιωνικό ιερό μέλος των χριστιανικών εκκλησιών που ακολούθησαν το ορθόδοξο λειτουργικό τυπικό.
  • 65.
    • Τα αρχικά στάδια και η ανάπτυξη της βυζαντινής μουσικής
    • Είναι πιθανό στα αρχικά της στάδια να υπήρξε μία περαιτέρω ανάπτυξη της αρχαίας ελληνικής μουσικής αν και πλέον η βυζαντινή μουσική θεωρείται ως ανεξάρτητο μουσικό είδος, με συγκερασμό στοιχείων που προέρχονται από συριακές, εβραϊκές καθώς επίσης και ελληνικές πηγές. Οι αρχές της χρονολογούνται από ορισμένους μελετητές στον 4ο αιώνα μ.Χ, λίγο μετά τη μεταφορά της πρωτεύουσας της Ρωμαϊκή Αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη από το Μέγα Κωνσταντίνο
  • 66.
    • Πού πρωτοέγινε η διάσωση της βυζαντινής μουσικής
    • Η βυζαντινή μουσική που διασώζεται είναι στο σύνολο της εκκλησιαστική, με εξαίρεση κάποιους αυτοκρατορικούς ύμνους, που και αυτοί έχουν θρησκευτικά στοιχεία. Το βυζαντινό άσμα ήταν μονωδικό, σε ελεύθερο ρυθμό, και προσπάθησε συχνά να απεικονίσει μελωδικά την έννοια των λέξεων. Η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε ήταν η ελληνική . Ο βυζαντινός ύμνος, του οποίου υπήρξαν τρεις τύποι, ήταν η μέγιστη έκφανση αυτού του μουσικού είδους.
  • 67.
    • Διαφορετική χρησιμοποίηση της βυζαντινής μουσικής
    • Μέρος της βυζαντινής μουσικής, αν και χρονικά μεταγενέστερο μπορεί να θεωρηθεί το δημοτικό τραγούδι , αν και διαφέρει απο την εκκλησιαστική μουσική στο ότι έχει σταθερό μέτρο, ώστε να εξυπηρετείται και ο χορευτικός σκοπός. Αυτό δεν είναι τυχαίο: στον ίδιο γεωγραφικό χώρο, από τον ίδιο πολιτισμό η μουσική είναι ενιαία. Μην ξεχνάμε πως η πρώτη φορά που διδάχτηκε (ευρέως) η δυτική μουσική στον Ελληνικό χώρο, ήταν με την έλευση του Όθωνα. Μέχρι τότε η μουσική που εκτελείτο, ακουγόταν καταγραφόταν και διδασκόταν (εμπειρικά ή/και σε μουσικοδιδασκαλεία) ήταν η βυζαντινή.
  • 68.
    • ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ Β΄2 ΤΑΞΗΣ ΤΟΥ 3 ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΩΡΑΙΟΚΑΣΤΡΟΥ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ :
    • ΣΤΕΦΑΝ ΠΙΒΑΤΣ
    • ΗΡΑΚΛΗΣ ΠΑΓΩΝΗΣ
    • ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
    • ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΑΡΜΑΚΗΣ
    • ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΟΙΜΕΝΙΔΗΣ
    • ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΜΠΛΑΔΕΜΗΣ
  • 69.
    • Η ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ
    • Η ψυχαγωγία αποτελούσε ένα από τα κύρια συστατικά στοιχεία της καθημερινότητας των Βυζαντινών. Βεβαίως, σε κάποιες περιπτώσεις, η ορθόδοξη εκκλησία παρενέβαινε θέτοντας όρια ή θεσπίζοντας απαγορεύσεις όταν θεωρούσε ότι μια μορφή διασκέδασης ήταν βλάσφημη, αλλά όλα αυτά καθόλου δεν εμπόδιζαν τους Βυζαντινούς από το να απολαμβάνουν τις μικρές χαρές της καθημερινότητας
  • 70.
    • Ο ΙΠΠΟΔΡΟΜΟΣ
    • Βασικό κέντρο ψυχαγωγίας στους Βυζαντινούς χρόνους ήταν ο ιππόδρομος. Όλες σχεδόν οι μεγάλες πόλεις της αυτοκρατορίας διέθεταν ιππόδρομο., ενώ ξακουστός ήταν εκείνος της Κωνσταντινούπολης.
    • Ο Βυζαντινός ιππόδρομος συνδύαζε ποικίλα θεάματα. Οι Βυζαντινοί μπορούσαν να παρακολουθήσουν εκεί πλήθος θεαμάτων: ιππικούς αγώνες, θηριομαχίες (τα λεγόμενα θεατροκυνήγια), αγώνες μεταξύ μονομάχων (κατά τα ρωμαϊκά πρότυπα), αλλά και άλλα, λιγότερο αιματηρά θεάματα. Ακόμα, εκεί τελούνταν διάφορες θρησκευτικές πομπές, ενώ γίνονταν και δημόσιες τελετές ή πολιτικές συζητήσεις. Τα θεατρικά δρώμενα στον Ιππόδρομο περιορίστηκαν σταδιακά εξαιτίας της κριτικής που ασκούσαν οι καλλιτέχνες στα μέλη του κλήρου. Ωστόσο, οι αυτοσχεδιασμοί από μίμους, ακροβάτες και μουσικούς δεν έλειψαν ποτέ από τους δρόμους των μεγάλων πόλεων. Στους αριστοκρατικούς κύκλους ήταν συχνά τα συμπόσια, τα κυνήγια, η τζόστρα και το τζυκάνιον .
  • 71.
    • Η ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ
    • Οι λαϊκές μάζες στο Βυζάντιο διασκέδαζαν με διάφορα θεάματα στο δρόμο: με σκύλους, πιθήκους, αρκούδες, φίδια, αλλά και άλλα, περισσότερο εξωτικά ζώα (ελέφαντες, ρινόκερους, καμήλες), που τα περιέφεραν οι κύριοί τους (συνήθως τσιγγάνοι) και εκτελούσαν διάφορα νούμερα, με σχοινοβάτες, θαυματοποιούς και χορευτές, αλλά και με παραστάσεις κουκλοθέατρου, που δεν ήταν άγνωστο στο Βυζάντιο. Ακόμα, τα μέλη των λαϊκών στρωμάτων διασκέδαζαν σε λαϊκές ταβέρνες, τα καπηλειά , με κρασί και χορευτικά θεάματα. Οι μεγάλες θρησκευτικές γιορτές έδιναν την ευκαιρία για την οργάνωση πανηγύρεων. Επρόκειτο για γιορτές που είχαν και εμπορικό χαρακτήρα και που γίνονταν συχνά κοντά σε κάποιο ναό, συνήθως έξω από τις πόλεις, σε ανοικτό χώρο, όπου στήνονταν πρόχειρα παραπήγματα και σκηνές. Από τις σημαντικότερες ήταν αυτή της Τραπεζούντας, των Χωνών της Φρυγίας και τα Δημήτρια της Θεσσαλονίκης.
  • 72.
    • ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ
    C:UsersStefanosIstoria12-3.jpg C:UsersStefanosIstoria18-3.jpg C:UsersStefanosIstoria4-2.jpg C:UsersStefanosIstoria3-1.jpg C:UsersStefanosIstoria5-3.jpg
  • 73. ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ Β΄2 ΤΑΞΗΣ ΤΟΥ 3 ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΩΡΑΙΟΚΑΣΤΡΟΥ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ :
    • ΣΤΕΦΑΝ ΠΙΒΑΤΣ
    • ΗΡΑΚΛΗΣ ΠΑΓΩΝΗΣ
    • ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
    • ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΑΡΜΑΚΗΣ
    • ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΟΙΜΕΝΙΔΗΣ
    • ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΜΠΛΑΔΕΜΗΣ
  • 74. Η ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ
    • Η ψυχαγωγία αποτελούσε ένα από τα κύρια συστατικά στοιχεία της καθημερινότητας των Βυζαντινών. Βεβαίως, σε κάποιες περιπτώσεις, η ορθόδοξη εκκλησία παρενέβαινε θέτοντας όρια ή θεσπίζοντας απαγορεύσεις όταν θεωρούσε ότι μια μορφή διασκέδασης ήταν βλάσφημη, αλλά όλα αυτά καθόλου δεν εμπόδιζαν τους Βυζαντινούς από το να απολαμβάνουν τις μικρές χαρές της καθημερινότητας
  • 75. Ο ΙΠΠΟΔΡΟΜΟΣ
    • Βασικό κέντρο ψυχαγωγίας στους Βυζαντινούς χρόνους ήταν ο ιππόδρομος. Όλες σχεδόν οι μεγάλες πόλεις της αυτοκρατορίας διέθεταν ιππόδρομο., ενώ ξακουστός ήταν εκείνος της Κωνσταντινούπολης.
    • Ο Βυζαντινός ιππόδρομος συνδύαζε ποικίλα θεάματα. Οι Βυζαντινοί μπορούσαν να παρακολουθήσουν εκεί πλήθος θεαμάτων: ιππικούς αγώνες, θηριομαχίες (τα λεγόμενα θεατροκυνήγια ), αγώνες μεταξύ μονομάχων (κατά τα ρωμαϊκά πρότυπα), αλλά και άλλα, λιγότερο αιματηρά θεάματα. Ακόμα, εκεί τελούνταν διάφορες θρησκευτικές πομπές, ενώ γίνονταν και δημόσιες τελετές ή πολιτικές συζητήσεις. Τα θεατρικά δρώμενα στον Ιππόδρομο περιορίστηκαν σταδιακά εξαιτίας της κριτικής που ασκούσαν οι καλλιτέχνες στα μέλη του κλήρου. Ωστόσο, οι αυτοσχεδιασμοί από μίμους, ακροβάτες και μουσικούς δεν έλειψαν ποτέ από τους δρόμους των μεγάλων πόλεων. Στους αριστοκρατικούς κύκλους ήταν συχνά τα συμπόσια, τα κυνήγια, η τζόστρα και το τζυκάνιον .
  • 76. Η ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ
    • Οι λαϊκές μάζες στο Βυζάντιο διασκέδαζαν με διάφορα θεάματα στο δρόμο: με σκύλους, πιθήκους, αρκούδες, φίδια, αλλά και άλλα, περισσότερο εξωτικά ζώα (ελέφαντες, ρινόκερους, καμήλες), που τα περιέφεραν οι κύριοί τους (συνήθως τσιγγάνοι) και εκτελούσαν διάφορα νούμερα, με σχοινοβάτες, θαυματοποιούς και χορευτές, αλλά και με παραστάσεις κουκλοθέατρου, που δεν ήταν άγνωστο στο Βυζάντιο. Ακόμα, τα μέλη των λαϊκών στρωμάτων διασκέδαζαν σε λαϊκές ταβέρνες, τα καπηλειά , με κρασί και χορευτικά θεάματα. Οι μεγάλες θρησκευτικές γιορτές έδιναν την ευκαιρία για την οργάνωση πανηγύρεων. Επρόκειτο για γιορτές που είχαν και εμπορικό χαρακτήρα και που γίνονταν συχνά κοντά σε κάποιο ναό, συνήθως έξω από τις πόλεις, σε ανοικτό χώρο, όπου στήνονταν πρόχειρα παραπήγματα και σκηνές. Από τις σημαντικότερες ήταν αυτή της Τραπεζούντας, των Χωνών της Φρυγίας και τα Δημήτρια της Θεσσαλονίκης.
  • 77. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ C:UsersStefanosIstoria12-3.jpg C:UsersStefanosIstoria18-3.jpg C:UsersStefanosIstoria4-2.jpg C:UsersStefanosIstoria3-1.jpg C:UsersStefanosIstoria5-3.jpg