Verdade

  • 6,205 views
Uploaded on

 

  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Be the first to comment
    Be the first to like this
No Downloads

Views

Total Views
6,205
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1

Actions

Shares
Downloads
1
Comments
0
Likes
0

Embeds 0

No embeds

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
    No notes for slide

Transcript

  • 1. A VERDADE. OS LÍMITES DO COÑECEMENTO
  • 2. O COÑECEMENTO
    • O coñecemento é a relación entre a mente do individuo e o exterior a ela.
    • É unha relación entre o suxeito (a persoa) e o obxecto (a realidade).
    • Suxeito
    • Obxecto
    • relación
    • A relación suxeito–obxecto é unha relación complicada, porque:
      • • A realidade é dinámica e cambiante.
      • • A persoa non capta os datos de manera pasiva: pretende comprender o percibido, explicalo, describilo, predecir posibilidades.
      • • Conocer implica interpretar. Toda interpretación es subjetiva . Depende das características de cada persoa.
    • O problema central do coñecemto humano
    • Se o coñecemento humano está limitado e condicionado, ¿qué é a Verdade?
    • A realidade achega datos (diversos e ca ó ticos)
    • Percibidos a trav é s dos sentidos (olores, cores)
    • Cerebro humano: ordena, clasifica, etiqueta
  • 3. A NOCIÓN DE VERDADE
    • Pode referirse a:
      • A realidade:
        • Como oposto a algo aparente, que imita pero non é real
        • A esencia das cousas, aquilo que é permanente nelas
      • O coñecemento:
        • Posúe verdade cando capta a realidade tal é como é
        • Busca a esencia das cousas e non se queda nas apariencias
    • -O coñecemento verdadeiro capta a realidade e a realidade preséntase no coñecemento verdadeiro
  • 4.
    • No coñecemento a verdade ou falsidade dánse no xuízo
    • * XUÍZO: Acto mental no que afirmamos ou negamos algo.
    • Ex: “O xeo é auga solidificada”
    • * Os xuízos expresánse en enunciados.
    • Son os enunciados os que son verdadeiros ou falsos.
  • 5.
    • REALISMO INXENUO
    • PRINCIPIOS:
      • Da por suposto que a realidade pode ser coñecida tal é como é en si mesma.
      • Os nosos enunciados teñen unha relación directa cos feitos.
      • Para comprobar un enunciado só teño que ver se se cumpre nos feitos, contrastando coa realidade.
    • OBXECCIÓNS
    • -A nosa mente non reflicte as cousas como un espello.
      • -Non podemos estar inmediatamente seguros de que as cousas teñan unha realidade independente do noso coñecemento.
  • 6.
    • REALISMO CRÍTICO
    • PRINCIPIOS:
      • Da por suposto que a realidade non pode ser coñecida tal é como é en si mesma.
      • Admite que o noso coñecemento configura os feitos que coñecemos.
      • Os nosos enunciados describen o contido do pensamento e non os feitos.
      • Para comprobar un enunciado non podo acudir aos feitos pois non teño acceso a eles.
    • OBXECCIÓNS
    • -A verdade total é inalcanzable.
      • -O coñecemento ten límites que veñen fixados polas nosas forma de coñecer.
  • 7.
    • ESCEPCTICISMO
    • PRINCIPIOS:
    • Non podo ter ningunha evidencia da realidade
    • Só teño evidencia dos meus coñecementos e non das cousas
    • Só podo ter certeza de cómo se me aparecen as cousas e non podo saber cómo son de verdade.
      • * CERTEZA: Seguridade subxectiva nos coñecementos, con transmisible nin verificable.
    • Non hai ningún tipo de coñecemento que nos permita estar seguros de obter a verdade.
    • OBXECCIÓNS
    • -A Existe alo menos un coñecemento que é certo é verdadeiro incuestionablemente: o propio pensamento
      • -O criterio que me permite distinguir estes coñecementos verdadeiros é a evidencia intelectual dos mesmos.
  • 8.
    • O RACIONALISMO
    • PRINCIPIOS:
      • A verdade só é accesible a través da razón e non a través da relación cos feitos.
      • A orde e conexión entre as cousas é a mesma que a orde e conexión entre ideas.
      • O real é o racional e o racional é real
      • As proposición illadas non son verdadeiras nin falsas.
      • So pode falarse de verdade en referencia a todo o conxunto do noso coñecemento.
    • OBXECCIÓNS:
      • Non pode establecerse un coñecemento da realidade, senón só a coherencia do sistema do noso pensamento.
      • Non hai posibilidade de comparar dous sistemas de pensamento ou dúas visión do mundo. As distintas culturas son inconmensurables
      • Leva ao relativismo
  • 9.
    • A VERDADE COMO COHERENCIA
    • - Non se pode falar de verdade ou falsidade de proposicións illadas.
    • - A verdade dunha proposición no é correspondencia coa realidade, senón con outras proposicións.
    • - Unha proposición é verdadeira se é coherente co resto das proposicións do SISTEMA.
    • - O que pode ser verdadeiro ou falso é o sistema.
      • *A coherencia pode ser:
      • 1- Débil: ausencia de contradicción. (é a que esixen a lóxica e a matemática
      • 2- Forte: Unha proposición é coherente con outras se é deducible destas. (e a que esixen as ciencias experimentais)
  • 10.
    • A TEORÍA PRAGMATISTA DA VERDADE
    • PRINCIPIOS
      • - O coñecemento sempre ten unha función práctica.
    • - Un coñecemento é verdadeiro se nos permite actuar con éxito.
      • O éxito do coñecemento científico dáse na experimentación e a aplicación práctica (tecnoloxía)
    • OBXECCIÓNS
      • O coñecemento está dirixido por intereses
      • Controlar a verdade consiste en ter o poder de impoñer o noso sentido do mundo.
  • 11.
    • As diferentes ciencias utilizan diferentes nocións de verdade:
    VERDADE COMO COHERENCIA • En ciencias formais (lóxica e matemáticas). • Verdade = non hai contradicción VERDADE COMO ADECUACI Ó N E CORRESPONDENCIA
    • • En ciencias experimentais (física, química, bioloxía)
    • • V erdade = correspondencia entre os datos da realidade e a interpretación do suxeito.
    • • La verdad es imperfecta , está en construcción
    • Método hipótetico-deductivo
    VERDADE PRAGMÁTICA
    • • Na tecnoloxía, nas ciencias sociais (historia, socioloxía, política)
    • Verdade = o eficaz, útil e que leva ao éxito.
    • • O coñecemento debe construir ideas que satisfagan as necesidades e intereses dos seres humanos
    • • A verdade dunha ciencia midese polos seus resultados tecnolóxicos.
  • 12. Clasificación das ciencias segundo a concepción da verdade Verdade = coherencia Ocúpanse da estructura ou forma do pensamento Son as CIENCIAS FORMAIS Matemáticas e Lóxica Verdade = adecuación Coñecemento subordinado á experiencia Son as CIENCIAS EMPÍRICAS CIENCIAS HISTÓRICO-SOCIAIS Ocúpanse da CULTURA, o mundo que atopa e fai o ser humano. A experiencia humana. Socioloxía, Historia, Economía, Política... CIENCIAS DA NATUREZA Ocúpase do mundo natural. Reduce a experiencia a EXPERIMENTO, a linguaxe físico-matemático. Física, Química, Bioloxía, Xeoloxía, Psicoloxía experimental...
  • 13. O MÉTODO DEDUCTIVO Deducir é chegar a algo a partir dalgo xa dado Aristotélica: Parte de termos ou xuízos universais para chegar a outros máis particulares Sintética (matemático-racionalista): Vai do simple dado ao complexo. Origen de los Primeros Principios Son meras definicións elaboradas artificialmente por nós. Euclides Son innatos Veñen con nós ao nacer (Platón) Son elaborados polo entendemento, sen experiencia (Descartes) Son evidentes Percibidos pola mente como algo indudable Coñecénse por intuición intelectual Defendido polos Racionalistas dos séculos XVII y XVIII Os axiomas e postulados de Euclides son evidencias Aristóteles fala de principios evidentes: non contradicción... Obxeccións De definiciones pódense construir sistemas coherentes, formais, pero non nos levarán ao coñecemento da realidade. O innatismo foi criticado polos empiristas. As ideas veñen a partir dos sentidos. Lobachevski e Rieman construiron sistemas xeométricos que negaban os postulados evidentes de Euclides La deducción queda reducida al terreno de las CIENCIAS FORMALES
  • 14. O MÉTODO INDUCTIVO Parte de datos de experiencia e chega a xuízos universais Inducción incompleta Da observación dun certo número de feitos, concluimos que a característica é atribuible a todos os feitos en cuestión. Obxección: Que unha propiedade se cumpla nalgún caso, non implica que se vaia a cumplir sempre. Inducción completa Da observación dunha característica en todos os casos a tratar, conclúese que esa característica se da en todos os casos de que tratamos. Obxección: ◘ Na maioría dos casos é imposible analizar todos os feitos a tratar. ◘ No futuro poden aparecer casos novos que non cumpran as condicións. Crítico histórico ao método inductivo foi o filósofo empirista británico DAVID HUME (1711-1776 )
  • 15. O MÉTODO HIPOTÉTICO-DEDUCTIVO Defendido por Galileo e chamado método hipotético-deductivo de resolución y composición. O seu ámbito de aplicación son as ciencias naturais . Fases Pártese dun feito da experiencia que se quere explicar 1 2 Descompónse nas súas partes simples esenciais (magnitudes matemáticas) 3 Elaboránse hipóteses de carácter matemático. Son explicacións provisorias das regularidades cuantificadas a partir dos datos. 4 Dedúcense matematicamente as consecuencias das hipóteses. 5 Comprobase mediante experimentos se as hipóteses son válidas Se se confirma a hipótese Convirtese en lei e teoría Se non se confirma a hipótese Se elabora unha nova hipótese