V&O - update 5

“Weet je wel zeker dat hij het op prijsstelt als we zomaar binnen komenvallen?” vroeg Yvonne onzeker toenzij en Myrthe de volgende ochtendaan kwamen lopen bij Tygo’s huis.Bewonderend keek ze naar het grotehuis dat voor hen opdoemde.Myrthe knikte. “Maak je nou maargeen zorgen, hij vindt het prima. Enzo niet… Dan zal hij dat toch nietzeggen.”

Yvonne lachte. “Toch denk ik dat jeeven had moeten bellen.”“Ik heb z’n mobiele nummergeprobeerd, en hij nam niet op. En eenvast nummer heeft hij nog niet, hijwoont hier nog maar net. Dus komenwe binnenvallen, niks aan te doen.”Myrthe haalde haar schouders op.Ze waren ondertussen bij de voordeuraanbeland, en Myrthe belde aan.

Na even te hebben moeten wachtenzagen ze beweging binnen in het huis,en even later werd de deur opengedaan door shirt-loze man. Hij zag erslaperig uit – het was duidelijk dat hijnet wakker was – maar toch stokteYvonnes adem even in haar keel.Waarom had Myrthe haar nooitverteld dat ze een ongelooflijk knappeneef had?

“Hai,” zei de man, die Tygo moestzijn, een beetje verrast. Hij keek vanMyrthe naar Yvonne, en weer terug.“Uhm, wat doe je hier?” vroeg hij meteen glimlachje terwijl hij zich op zijnhoofd krabde.“Goh, wat zijn we weer gastvrij,” zeiMyrthe lachend. “Kunnen webinnenkomen?”“Uh, ja, tuurlijk.” Tygo stapte opzij engebaarde dat ze door konden lopen.

Yvonne en Myrthe liepen langs hemheen het huis in. Yvonne keek om zichheen en was verrast door hetouderwetse behang en de verderkarige inrichting van het huis.“Goh, wat heb je ’t hier leukingericht,” zei Myrthe sarcastischtegen haar neef.Tygo glimlachte. “Ik heb nog geen tijdgehad om de boel te veranderen. Ikwil er iemand voor gaan inhuren,want als ik het zo druk blijf houden,zal ik er nooit tijd voor krijgen.”

“Nou ja, als jij je er niet aan stoort kanje het best zo laten, maar ik zou hiergeen gasten ontvangen als ik jou was,”zei Myrthe schouderophalend. Daarnaknikte ze met haar hoofd naar Yvonne.“Dit is Yvonne, mijn beste vriendin.Yvonne, dit is Tygo, mijn neef.”Tygo schudde Yvonne de hand englimlachte. “Leuk je te ontmoeten,Yvonne.”“Insgelijks,” zei Yvonne, ook met eenklein glimlachje.

Even bleven ze elkaar in stilteaankijken, maar toen zei Myrthe: “Hebje koffie?”Tygo keek op en lachte. “Direct alsaltijd, merk ik. Ik kom net mijn beduitrollen, dus nee, ik heb geen koffie,maar ik zal even een potje zetten, enwat kleren aantrekken.”“Sorry dat we je wakker hebbengemaakt,” zei Yvonne een beetjebeschaamd. “Dat was niet debedoeling.”“Geeft niet,” antwoordde Tygo, en naeen speels knipoogje liep hij naar dekeuken.

Myrthe plofte neer op een van destoelen aan de keukentafel, en Yvonnevolgde haar voorbeeld door naast haarte gaan zitten. Ze keek naar de tafel,waar een luxe laptop op stond,omringt door papier, pennen, eenbierflesje en een beker oude koffie.Tygo had het blijkbaar echt druk metzijn werk. Ze zuchtte. Dan was dekans waarschijnlijk nog kleiner dat hijhaar wilde helpen, al helemaal als hetgratis moest. Niet dat ze dacht dat hijdat überhaupt zou willen doen, drukof niet.

Tygo – ondertussen aangekleed –kwam aanlopen met de koffie en gingtegenover Yvonne zitten.“Waar heb je al je meubels eigenlijkgelaten? Op wat hier staat na dan,”vroeg Myrthe.“Ik heb zo’n opslagruimte gehuurdaan de rand van de stad, vlak bij m’noude appartement. Da’s bijnagoedkoper dan een verhuiswagenhuren om het hierheen te brengen.”Myrthe fronste. “Maar wat wil je danmet die meubels gaan doen? Vooraltijd daar laten staan, schimmelenden rottend?”

Tygo lachte. “Nee. Ik wil ze gaanverkopen. Het past helemaal niet bijdit huis, dus ik wil eigenlijk eencompleet nieuwe inrichting. Als ikdaar ooit aan toekom,” voegde hijeraan toe met een zucht. “Maarvertel,” zei hij, en hij nam een slokjevan zijn hete koffie. “Waarom zijnjullie hier? Dit is vast niet zomaar eengezellig bezoekje.”Myrthe schudde haar hoofd. “Nee, datklopt. Ik kom je om een gunst vragen.Nou ja. Wij komen je om een gunstvragen.”

“Oh?” zei Tygo nieuwsgierig. “Watvoor gunst?”Yvonne begon een beetje zenuwachtigte worden. Hoe kon ze dezewildvreemde man nou vragen of hijgratis haar advocaat wilde zijn? Zekeek Myrthe aan, en die knikte haartoe. “Vertel jij het maar, of heb je lieverdat ik het doe?”Yvonne had niets liever, maar zeschudde haar hoofd. “Nee, ik doe hetwel.”

Ze keek in het vriendelijke gezicht vanTygo en haalde even diep adem. Zehad geen keus, dit was haar enigekans.“Ik – eh – ik heb een advocaat nodig,”zei Yvonne terwijl ze Tygo strakaankeek.“O,” antwoordde Tygo verrast, en hijwas even stil. “Mag ik vragenwaarvoor?”Yvonne knikte en begon te vertellenover Isa, Geert en de rechtszaak.

“Tjonge,” zei Tygo toen Yvonne klaarwas met vertellen. “Dat is niet niks. Allijk je er aardig kalm onder te blijven,dat is wel bewonderenswaardig.”Myrthe proestte. “Kalm? Als ikgisteravond niet voor haar deur hadgestaan zat ze nu ergens op Cuba ofzo!”Yvonne bloosde en keek Myrthe boosaan. Dat had Tygo wat haar betreft niethoeven weten.

Tygo grinnikte. “Die reactie kom ikvaker tegen, ik zou ook schrikken alsik jou was. Maar waar het nu om gaatis dat we een goede verdediging voorje opbouwen. Ik ben gespecialiseerd indit soort zaken en…”Yvonne onderbrak hem. “Ik heb geengeld,” zei ze. “Ik kan geen advocaatbetalen.”“Ah,” zei Tygo en hij knikte langzaam.

“We willen dus eigenlijk dat je hetgratis doet,” zei Myrthe. “En als je hetniet doet kijk ik je nooit meer aan.”“Myr!” riep Yvonne geschrokken. “Datis helemaal niet waar,” zei ze toenverontschuldigend tegen Tygo.Tygo glimlachte. “Je wilt niet dat ik hetgratis doe?”“Nou…” zei Yvonne en ze zuchtte.“Oké, dat deel is op zich wel waar…”

Beteuterd keek ze Tygo aan. “Maar ikweet dat je dat waarschijnlijk nietzomaar kan doen, dus als je het nietwilt, maakt het ook niet uit.”“Natuurlijk maakt dat wel uit!” zeiMyrthe.Yvonne rolde met haar ogen. “Myr,hou je kop.”Tygo lachte. “Ik begin je steeds meer temogen. Niet veel mensen durven zotegen mijn nichtje te praten,” zei hijmet een grijns.

“Op een andere manier krijg je haarniet stil.” Yvonne grijnsde ook.“Hee!” zei Myrthe beledigd.Yvonne en Tygo lachten, maar toenwerden ze weer serieus.“Je hebt gelijk dat het een lastigebeslissing is,” zei Tygo. “Ik werk vooreen advocatenkantoor, en als ikonbetaald voor jou zou willen werken,zou ik dat buiten mijn kantooruren ommoeten doen.”

“Is dat wel legaal?” vroeg Yvonne.“Want als het illegaal is, wil ik het niethebben, wat je keuze ook zou zijn. Ikga je carrière niet in gevaar brengen.”“Rustig maar,” antwoordde Tygo meteen vriendelijke glimlach. “Het islegaal, maar het kost me natuurlijk welveel tijd. Ik zou alles thuis moetendoen, en zoals je weet heb ik het alenorm druk. Bovendien heeft dit huisme een fortuin gekost – en dan heb iknog geeneens nieuwe meubels – dus ikweet niet of ik het me kan permitterenom gratis voor je te werken…”

Myrthe sloeg met haar vlakke hand optafel en Yvonne en Tygo keken beidengeschrokken op.“Dat is het!” riep ze triomfantelijk uit.Yvonne keek Tygo met opgetrokkenwenkbrauwen aan, maar Tygo wistook niet wat Myrthe bedoelde.“Waar heb je het in vredesnaamover?” vroeg hij.

“Ik heb de oplossing! Yvonne heeft hetgéld niet om je te betalen, maar dat kanze wel op een andere manier doen!” zeiMyrthe.Yvonne keek haar geschrokken aan.“W{t?”“Nee, mafkees, niet zo! Ben jij mal!” zeiMyrthe lachend.“Wat bedoel je dan?” Yvonne en Tygohadden allebei geen flauw idee waarMyrthe op doelde, dus ze keken haarverwachtingsvol aan.

“Tygo, jij wil iemand inhuren om jehuis in te richten, hè?” vroeg Myrthe.Tygo knikte en fronste; hij begreep nogsteeds niet wat Myrthe bedoelde, maarYvonnes ogen werden groot.“Dat is briljant!” riep Yvonne uit, en zewendde zich tot Tygo. “Wat nou als ikjouw huis voor je inricht als betaling?Dan hoef je niet een durebinnenhuisarchitect in te huren, en hebik ook nog een beetje het gevoel dat ikiets terug doe…” Yvonne glimlachteeen beetje beschaamd.

“Yvonne wilde vroeger altijdbinnenhuisarchitecte worden, maartoen kwam ze die lul tegen op demiddelbare school, en heeft ze haardroom opgegeven,” zei Myrthe. “Ze isecht heel goed, ze heeft mijnappartement ook ingericht.”Yvonne bloosde. “Nou, ik weet niet ofik heel goed ben, maar ik weet in iedergeval wel wat ik doe. Ik heb wel eenbeetje ervaring, en ik heb ooit – langgeleden – ook een keer een cursusgedaan.”

Tygo keek Yvonne bedachtzaam aan.“Dat is best een goed idee. Ik wil jenamelijk echt graag helpen, en dekosten die ik dan op eenbinnenhuisarchitect zou besparendekken wel ongeveer de kosten vanhet gratis werken. En zoals mijn huiser nu uitziet kan eigenlijk echt niet.”“Klopt,” beaamde Myrthe, en Tygolachte.“Wat mij betreft is dit een goedeoplossing,” zei hij. “Dus als je hetzeker weet, hebben we een deal.”

“Ik wil het graag doen, maar dan moetik wel Isa mee kunnen nemenhiernaartoe. Ik zal hier vaak zijn, en ikkan het me niet veroorloven om non-stop een oppas bij haar te laten zijn.Dus, als je het goed vindt dat ik haarmeeneem, is het afgesproken,” zeiYvonne hoopvol.Tygo knikte. “Dat is geen enkelprobleem.”“Oké,” zei Yvonne blij. Ze stak kordaathaar hand naar hem uit. “Deal?”

“Deal,” antwoordde Tygo, en hijschudde haar hand met een groteglimlach.

V&O - update 5

by dutch_girl2

Accessibility

Upload Details

Usage Rights

2 Embeds 61

Statistics

V&O - update 5 Presentation Transcript

http://lj-toys.com	60
http://l.lj-toys.com	1