Your SlideShare is downloading. ×
V&O - Update 2
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×

Saving this for later?

Get the SlideShare app to save on your phone or tablet. Read anywhere, anytime - even offline.

Text the download link to your phone

Standard text messaging rates apply

V&O - Update 2

239
views

Published on


0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
239
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. Yvonne vond haar werk niks aan, enhaar rooster beviel haar helemaalniet, maar helaas kon ze niks beterskrijgen op het moment. Die middagmoest ze weer werken in hetrestaurant, ook al had ze de vorigedag net een avonddienst moetendraaien. Werk weigeren kon ze niet;ze had al het geld dat ze kon krijgenhard nodig, want ze had het nou nietbepaald erg breed.
  • 2. Het probleem van werken was dat zeniet op Isa kon passen, en dus eenbabysitter moest inhuren. En datkostte geld. Gelukkig kon Myrthevaak oppassen, en die deed dat maaral te graag, en natuurlijk voor niets.Zo ook deze middag. Myrthe was wateerder gekomen, zodat ze samen nogeven konden lunchen, en daarna wasYvonne – na Isa een vlugge kus tehebben gegeven – vertrokken naarhaar werk.
  • 3. Het was druk in het restaurant, enzoals altijd op een hectische dag wasYvonnes baas in een slecht humeur enkafferde hij iedereen uit. Yvonnewerd er gek van, en had altijd deneiging om er iets van te zeggen,maar deed dat maar niet. Dan zou zehaar baan binnen de kortste kerenkwijt zijn. Daarom onderging ze deschreeuwpartijen zwijgend, enprobeerde ze nog harder te werken.
  • 4. Uitgeput kwam ze die avond thuis.Haar paracetamol was ondertussenuitgewerkt, en ze barstte van dehonger. Behalve een botte lul washaar baas ook nog een vrek. Even ietseten in de keuken was er niet bij, daarmoest je voor betalen – al kreeg zewel enige ‘personeelskorting’. MaarYvonne vertikte om voor meer geld inde zak van haar baas te zorgen danstrikt noodzakelijk was. Dan maareven honger lijden tot ze thuis was.
  • 5. Yvonne stapte de lift in, en drukte ophet knopje voor de eerste verdieping.Nog even en ze kon haar schoenenuitschoppen en lekker op de bankgaan zitten met een glaasje wijn eneen hapje eten. De gedachte alleen albeurde haar op. Dit appartement wasal helemaal haar thuis, al had ze Isaliever niet in een appartement, maarin een huis met een ruime tuinopgevoed. Maar ja, het leven liep nietaltijd zoals gepland, dat was welduidelijk.
  • 6. De lift had zijn bestemming bereikt,en Yvonne stapte uit. Toen ze haarsleutel in het slot had gestoken, naarbinnen was gelopen en haar jas hadopgehangen, liep ze de woonkamerin, en gelijk verscheen er een groteglimlach op haar gezicht. Daar zatende twee personen die haar het meestdierbaar waren in deze hele wereldsamen op de bank. Isa, en Myrthe.‚Hee,‛ zei Yvonne. ‚Hoe is het hier?‛
  • 7. Myrthe keek op. ‚Helemaal prima! Isaheeft zich voorbeeldig gedragenvandaag. We zijn naar het parkgeweest, en ze heeft haar etenhelemaal opgegeten.‛‚Mooi zo,‛ zei Yvonne trots en zewierp een liefdevolle blik op haardochter, die knikkebollend tegenMyrthe aan zat.‚Ze wilde per se opblijven tot haarmama thuis was,‛ zei Myrthe, waarnaze het kleine meisje een aai over haarbol gaf.
  • 8. Yvonne lachte. ‚Ik zal haar dan numaar even naar bed brengen, ze valtbijna in slaap. Dan komt haar badjemorgen wel.‛Yvonne tilde haar dochter op van debank, waarop Isa zich nestelde in hetlange blonde haar van haar moeder.Gelijk sloot ze haar oogjes. In deslaapkamer trok Yvonne haarvoorzichtig haar pyjamaatje aan enlegde ze haar in haar bedje. Toen Isa’shoofdje het matras raakte sliep zeonmiddellijk.
  • 9. Yvonne bleef nog even staan kijken,maar liep toen terug naar dewoonkamer, waar Myrthe nog op debank zat.‚Ik heb Chinees besteld, ’t staat op hetaanrecht,‛ zei ze. ‚Ik heb zelf ook nogniet gegeten, dus ik doe gezellig met jemee.‛Yvonnes maag knorde. ‚Heerlijk, netwaar ik aan toe ben,‛ zei ze en ze liepgauw naar het aanrecht om een van dekartonnen doosjes te pakken.
  • 10. Ze ging in de zithoek zitten, en nadatze ook een kartonnen doosje vol metChinese heerlijkheden had gepaktkwam Myrthe bij haar zitten.‚Ik heb het al vaker gezegd, maar jehebt er hier toch maar een gezelligplekje van gemaakt,‛ zei Myrthe nadatze een paar happen van hun etengenomen hadden. ‚Ik had eerst nietverwacht dat het zo knus zouworden.‛Yvonne schudde haar hoofd. ‚Ik ookniet. Het zag er eerst zo onpersoonlijken kaal uit.‛
  • 11. ‚Een likje verf kan een hoop uithalen,‛knikte Myrthe. ‚En het was nog lekkergoedkoop ook.‛‚Dat zeker.‛ Yvonne was even stil. ‚Ikhad een half jaar geleden nietverwacht dat ik hier nu zo gelukkigzou zijn. Ik had echt geen flauw ideewat de toekomst zou brengen. En nuzitten we hier. Misschien was het maarbeter dat Geert er vandoor is gegaan.Al kan ik de manier waarop nou nietbepaald waarderen. Wat me echtkwaad maakt is dat hij sinds diemiddag nog geen één keer de moeiteheeft genomen om Isa op te zoeken.Hij heeft niet eens gebeld!‛
  • 12. Myrthe zuchtte en schudde haarhoofd. ‚Ik snap het ook niet.Misschien is het maar beter zo.‛‚Hoezo beter?‛ Yvonne zwaaideverwoed met haar eetstokjes in hetrond. ‚Ik zou hem het liefst nooitmeer zien, maar het gaat hier niet ommij. Hij is nog steeds Isa’s vader – datzal hij altijd blijven – en ze heeft hemnodig! Hoe moet ik haar gaanvertellen dat haar vader niet om haargeeft? Ze heeft al vaker naar hemgevraagd, en dat zal naarmate zeouder wordt alleen nog maar vakergebeuren. Elk kindje heeft een papa,en waar is die van haar?‛
  • 13. ‚Je weet niet hoe de toekomst eruitziet, Yv, misschien staat hij binnenkortwel voor de deur. Hoe vreselijk hij jouook behandeld heeft, ik zie Geert nietals iemand die zijn eigen kind zo in desteek laat,‛ zei Myrthe.Yvonne haalde haar schouders op.‚Dat is anders wel precies wat hij deafgelopen zes maanden gedaan heeft.‛‚Ik weet het. Het is gewoonafwachten.‛
  • 14. ‚Ik haat afwachten,‛ mompeldeYvonne. ‚Als ik wist waar hij was, hadik hem allang opgebeld of bezocht.Maar ik weet niet eens of hijüberhaupt nog wel in Noorderbeekwoont. Misschien zit hij ondertussenwel in Amerika, weet jij veel.‛‚Daar is vast wel achter te komen,‛ zeiMyrthe. ‚Je kan toch altijd z’n broerbellen? Of z’n ouders.‛
  • 15. ‚Dat zou kunnen. Maar ik hebeigenlijk helemaal niet de behoefte omhen te spreken. Óf ze kiezen volledigGeerts kant, óf ze hebben medelijdenmet me, en geen van beide optiestrekken mij nou echt.‛‚Dan weet ik het ook niet meer,‛ zeiMyrthe.Het was stil; het enige hoorbare geluidwas het tikken van de eetstokjes.Allebei waren ze verzonken in huneigen gedachten.
  • 16. Maar na een poosje begonnen de tweevriendinnen toch weer te praten.Yvonne vertelde over haar werk, enklaagde een poosje over haar baas, enMyrthe vertelde over haar eigen baan.Ze werkte voornamelijk thuis, waar zeillustraties maakte voor boeken vooreen uitgeverij in de stad. Yvonne hadnog nooit iemand zo gepassioneerdover zijn of haar werk horen vertellenals Myrthe, en ze genoot dan ookiedere keer weer als Myrthe eroverpraatte.
  • 17. Nadat ze genoeg gegeten hadden,ruimden Yvonne en Myrthe samen op.Het overgebleven eten stopte Yvonnein de vriezer – daar zou ze later ooknog een keer van kunnen smullen.Samen deden ze de afwas van die dag,en toen ze klaar waren dronken ze nogeven een kopje thee. Daarna was het altien uur, en besloot Myrthe om naarhuis te gaan. Ze waren allebei moe vaneen lange dag, en ze verlangden naarhun bed.
  • 18. ‚Morgen ben je vrij, toch?‛ vroegMyrthe toen ze bij de deur stonden.Yvonne knikte. ‚Ja, gelukkig wel. Eveneen dagje rust. Nou ja, rust… Met eentweejarige in huis heb je nooit echtrust.‛‚Nee, dat klopt,‛ lachte Myrthe.‚Maar het is wel even fijn om niet tehoeven werken. Geniet er maar evenvan.‛‚Dat zal ik zeker doen.‛
  • 19. ‚Nou, tot overmorgen,‛ zei Myrthe,en ze omhelsde haar vriendin. ‚O, envoor ik het vergeet: ik heb de post vanvandaag op het kastje bij de tvgelegd.‛‚Oké, dankjewel!‛ antwoorddeYvonne. ‚Jij bent echt de bestevriendin die iemand zich kanwensen.‛‚Omdat ik de post op het kastje bij detv leg?‛ zei Myrthe lachend.Yvonne rolde met haar ogen. ‚Je weetbest wat ik bedoel.‛
  • 20. Myrthe knikte. ‚Ja, dat is waar.‛‚Dankjewel, voor alles.‛‚Dat spreekt toch voor zich, gek. En ikweet dat jij hetzelfde voor mij zoudoen. Nou, we gaan nu nietsentimenteel staan doen, hoor. Ik ganaar huis en ik zie jou overmorgenweer.‛Yvonne lachte, en veegde even methaar hand langs haar ogen, waar eenpaar tranen opwelden. ‚Tot dan.‛
  • 21. Nadat ze de deur achter Myrthe hadgesloten en op slot had gedaan, liepYvonne weer terug naar dewoonkamer om nog even naar de postte kijken voor ze naar bed ging. Hetwaren hoogstwaarschijnlijk toch weerallemaal rekeningen, maar die moestze natuurlijk ook bekijken – enbelangrijker nog: betalen. Dat washelaas makkelijker gezegd dangedaan.
  • 22. Met een zucht pakte ze het stapeltjeenveloppen van het kastje. Erverscheen een frons op haar gezicht bijhet zien van het logo op de eersteenvelop. Waar zou dat nou weer overgaan? Het kon vast niks goedbetekenen. Gauw scheurde ze deenvelop open, en haalde ze de brieferuit. Tijdens het lezen werden haarogen groter en groter, en begonnenhaar handen te trillen. Dit kon nietwaar zijn…