Your SlideShare is downloading. ×
Als we thuis zijn laat ik me op de bank
ploffen en kijk strak voor me uit. Mijn
moeder is ook in de kamer, en ze komt
met ...
“Liefje,” zegt ze zoetsappig, en ik kan me
nog net inhouden om te zeggen dat ik
haar liefje niet ben. Goh, dit wordt nog
m...
Als ik dat hoor, krijg ik bijna
kotsneigingen, maar ik houd mijn poot
stijf, en zeg nog steeds geen woord. Als
ze maar nie...
Dat was je eigen keus, wil ik zeggen,
maar ik hou mijn mond dicht.
“Weet je, schat, ik heb je nooit hier
achter willen lat...
“Waag het niet om pap de schuld te
geven! Dat is ronduit laf! En Dagmar is
meer een moederfiguur dan jij ooit zult
zijn, g...
Ik sta op en stamp de trap op. Als ik daar
beneden blijf zitten, weet ik niet wat er
gebeurd, want mijn handen jeuken om
m...
Twee dagen later is mijn rothumeur nog
steeds niet weggetrokken. Als ik de trap
afkom, zie ik Dagmar en mijn moeder al
aan...
Als ik aan tafel ga zitten glimlacht mijn
moeder even naar me, maar ik kijk nors
weg en staar naar de cornflakes in mijn
k...
Mijn moeder staat moeizaam op van
tafel. Ze is natuurlijk nog steeds niet
genezen van de breuken in haar
sleutelbeen en sc...
“Mariska Visser,” zegt ze zingend in de
telefoon.
“Ah, meneer de Graaf! Hoe is het er
mee?” Er vormt zich een glimlach om
...
Ik spits mijn oren, dit gaat over het
appartement! Laat het bod alsjeblieft
niet geaccepteerd zijn… Maar de glimlach
op he...
Ik kijk mijn moeder hoopvol aan als ze de
hoorn neerlegt en weer terug komt
lopen.
“Lynn, raad eens? We hebben het
apparte...
Wordt
Vervolgd
Update 9
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Update 9

208

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
208
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Transcript of "Update 9"

  1. 1. Als we thuis zijn laat ik me op de bank ploffen en kijk strak voor me uit. Mijn moeder is ook in de kamer, en ze komt met stevige passen en een gebeitelde glimlach naar me toe lopen. Ze gaat rustig zitten op de andere bank, nog steeds met die gemaakte glimlach op haar gezicht. Ik heb in de auto naar huis besloten dat ik haar ga negeren. Natuurlijk gaat dat me nooit de resterende vijf weken lukken, ik zal ooit toch tegen haar moeten praten, maar nu nog niet.
  2. 2. “Liefje,” zegt ze zoetsappig, en ik kan me nog net inhouden om te zeggen dat ik haar liefje niet ben. Goh, dit wordt nog moeilijker dan ik had gedacht. Maar negeren is de beste manier om haar pijn te doen. Als dat tenminste kan, want ik heb het idee dat deze vrouw die hier bij me zit op geen enkele manier van mij houdt. “Liefje, het gaat allemaal zo leuk worden! Wij met z’n tweetjes. Dan kunnen we eindelijk wat ‘quality time’ als moeder en dochter doorbrengen.”
  3. 3. Als ik dat hoor, krijg ik bijna kotsneigingen, maar ik houd mijn poot stijf, en zeg nog steeds geen woord. Als ze maar niet denkt dat ze ook maar een woord uit mij zal kunnen krijgen. “Lynn, doe nou niet zo kinderachtig. Ik ben je moeder, en ik zeg je dat je moet stoppen met deze nonsens. Ik hou van je, en ik wil je bij me hebben. We hebben al veel te lang zonder elkaar gemoeten.”
  4. 4. Dat was je eigen keus, wil ik zeggen, maar ik hou mijn mond dicht. “Weet je, schat, ik heb je nooit hier achter willen laten, in dit hol, bij Dagmar. Je zult het vast moeilijk gehad hebben. Dagmar is nou niet bepaald… een moederfiguur. Altijd maar met die potten van haar bezig. Je zult je wel verwaarloosd hebben gevoeld.” Mijn moeder schudt haar hoofd. “Het spijt me zo, Lynn. Maar je vader…”
  5. 5. “Waag het niet om pap de schuld te geven! Dat is ronduit laf! En Dagmar is meer een moederfiguur dan jij ooit zult zijn, geloof me!” zeg ik. Oké, in plaats van vijf weken heb ik het eerder vijf minuten volgehouden, maar ik kon het gewoon niet aanhoren. Ik haatte mijn vader evenveel als mijn moeder, maar om hem de schuld van alles te geven en Dagmar aan te vallen… Dat gaat te ver.
  6. 6. Ik sta op en stamp de trap op. Als ik daar beneden blijf zitten, weet ik niet wat er gebeurd, want mijn handen jeuken om mijn moeder een klap te geven. Zwaar ademend loop ik mijn kamer in, en ik sla de deur met een harde klap achter me dicht.
  7. 7. Twee dagen later is mijn rothumeur nog steeds niet weggetrokken. Als ik de trap afkom, zie ik Dagmar en mijn moeder al aan tafel zitten, terwijl ze ontbijten. Beiden zeggen geen woord, Dagmar houdt het negeren van mijn moeder al wat langer vol dan ik. Ik sjok naar de koelkast, haal er pak melk uit en grijp naar het pak cornflakes.
  8. 8. Als ik aan tafel ga zitten glimlacht mijn moeder even naar me, maar ik kijk nors weg en staar naar de cornflakes in mijn kommetje. Ik begin langzaam te eten, ik hoef pas over een half uur weg, en heb geen zin om te haasten. Ik hoop alleen wel dat mijn moeder gauw haar ontbijt op heeft en ergens anders gaat zitten, want ik voel de woede nu alweer opborrelen. Ik schrik op uit mijn gedachten als de telefoon begint te rinkelen.
  9. 9. Mijn moeder staat moeizaam op van tafel. Ze is natuurlijk nog steeds niet genezen van de breuken in haar sleutelbeen en schouder. Goed voor haar, laat haar maar lekker wat pijn lijden, denk ik, vol wrok. Mijn moeder loopt naar de telefoon en laat het irritante gerinkel stoppen.
  10. 10. “Mariska Visser,” zegt ze zingend in de telefoon. “Ah, meneer de Graaf! Hoe is het er mee?” Er vormt zich een glimlach om haar lippen terwijl ze dat zegt en hij blijft hangen terwijl de ander praat. “Ja, met mij gaat het ook steeds beter. Zeg, ik wil niet onbeleefd doen, maar is er al nieuws over het appartement?”
  11. 11. Ik spits mijn oren, dit gaat over het appartement! Laat het bod alsjeblieft niet geaccepteerd zijn… Maar de glimlach op het gezicht wordt nog breder, en ze begint harder te praten. “Echt? Maar dat is geweldig! Heel erg bedankt meneer de Graaf! Dat is super!” Ik voel de cornflakes weer omhoog komen. Mijn ergste nachtmerrie wordt werkelijkheid. Toch blijf ik nog hoop houden, al weet ik dat het zinloos is. Ik weet niet wat de man aan de andere kant gezegd heeft, misschien had hij het wel heel ergens anders over…
  12. 12. Ik kijk mijn moeder hoopvol aan als ze de hoorn neerlegt en weer terug komt lopen. “Lynn, raad eens? We hebben het appartement, is het niet geweldig! Morgen ga ik alles doorspreken met de makelaar en…” Maar wat ze daarna zegt hoor ik allemaal al niet meer. Ik ga verhuizen. Ik moet weg bij Dagmar en verhuis naar de stad. Het is nu allemaal werkelijk, het gaat echt gebeuren…
  13. 13. Wordt Vervolgd

×