• Save
Update 8
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

Update 8

on

  • 449 views

 

Statistics

Views

Total Views
449
Views on SlideShare
447
Embed Views
2

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

2 Embeds 2

http://lj-toys.com 1
http://l.lj-toys.com 1

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Adobe PDF

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

Update 8 Update 8 Presentation Transcript

  • De telefoon gaat een paar keer over en verwachtingsvol wacht ik tot Lize begint te praten. Wat als er niemand op neemt? Er gaat een schok door me heen, misschien zijn ze al wel de hele nacht naar me op zoek! Maar nee, er wordt opgenomen, want Lize begint te praten.
  • “Hallo mevrouw Visser, u spreekt met Lize Groothuis, de moeder van uw dochters beste vriendin, Tirza.” Ik probeer uit alle macht te horen wat er aan de andere kant gezegd wordt, maar tevergeefs, Lize staat te ver weg voor mij om mee te kunnen luisteren. Dus probeer ik maar op te maken wat mijn moeder zegt uit de woorden van Lize.
  • “Ja, Lynn heeft vannacht hier geslapen. Ze heeft me verteld wat er is voorgevallen, en dat u graag wilt verhuizen naar de stad, samen met haar. Ze was behoorlijk overstuur,” zegt Lize diplomatiek. Ze luistert naar mijn moeder aan de andere kant, en maakt begrijpende geluiden. “Ja, ik snap dat u een nieuw begin wil maken na alles wat er gebeurd is. Maar vindt u het niet meer dan redelijk om ook aan Lynn te denken?”
  • Het is weer even stil terwijl mijn moeder haar relaas doet. Ik hoor haar stem kwetteren, maar versta niet wat ze zegt. “Ik weet dat het niet mijn zaken zijn. Maar ik maak me zorgen om Lynn. Ze was zo overstuur gisteren. Ze had het al zo moeilijk na het auto-ongeluk. Als jullie nu verhuizen, wordt ze uit haar vertrouwde omgeving gehaald. Bovendien is het compleet tegen haar zin.”
  • Tijdens de volgende stilte worden de ogen van Lize groot. “Wat zegt u nu? Het kan u niet schelen wat uw dochter er van vindt? Ze moet maar gewoon met u méégaan?” De verontwaardiging is goed te horen in haar stem. Ik sla mijn ogen neer. Een steek van verdriet gaat door mijn hart.
  • “Ja, dat zal wel. Het flapte er ‘zomaar even uit’. Natuurlijk. Als u maar weer dat ik u een vreselijke vrouw vind, en een waardeloze moeder! U heeft haar jaren geleden gedumpt bij haar tante, en nu heeft u het lef om haar daar weg te halen! Weet u wel wat u haar aan doet? Én Dagmar?” Hijgend stopt ze met praten.
  • Ik hoor het geschreeuw van mijn moeder door de telefoon, en daarna haalt Lize de hoorn van oor en legt hem neer. “Oké. Ik denk niet dat dat echt geholpen heeft,” zegt ze beteuterd. “Ik kon me niet beheersen, het spijt me. Maar ik meende wat ik net tegen je moeder zei…”
  • Ik schud mijn hoofd. “Het geeft niet, echt niet. Ik snap het volkomen, zo denk ik er zelf ook over.” Ik zucht even. “En ik dacht nog wel dat ze veranderd was… Ze deed zo aardig de laatste dagen, maar het kwam gewoon doordat ze dat plannetje in haar hoofd had.”
  • Lize komt tegenover me zitten en kijkt me vol medelijden aan. “Je verdient dit niet, Lynn. Je bent zo’n lieve meid, ik snap gewoon niet dat je familie van Mariska bent. Ik weet dat ik dit eigenlijk niet zou mogen zeggen, ze is je moeder, maar ik kan er niks aan doen.” Ik knik. “Het is nou eenmaal zo…”
  • Dan bedenkt ik me iets. “Was mijn moeder eigenlijk ongerust?” vraag ik. Lize aarzelt even. “Nou… Zo klonk het niet helemaal. Volgens mij heeft ze niet naar je gezocht, of zoiets dergelijks. Ik hoorde Dagmar wel op de achtergrond, zij klonk wel ongerust, maar ook kwaad. Niet op jou, maar op Mariska.”
  • Ik knik langzaam. Ik heb helemaal niet meer aan Dagmar gedacht, maar voor haar moet het ook verschrikkelijk zijn. En nu moet ze mijn moeder nog zoveel weken in huis hebben… Want ik weet dat Dagmar een te goed hart heeft om haar zus het huis uit te zetten, terwijl ze er zo aan toe is.
  • Als Lize en ik zijn uitgepraat ga ik naar Tirza’s kamer. Ik heb geen idee wat ik de rest van de dag moet doen, want Tirza is natuurlijk gewoon op school. Aan het begin van de middag belt Lize nog een keer naar mijn huis. Ze spreekt met Dagmar af dat zij me aan het eind van de middag komt halen. Dan moet ik weer naar huis, waar ik helemaal geen zin in heb.
  • Ik zal dan weer mijn moeder onder ogen moeten komen, en haar verdragen in mijn omgeving. Ik dacht de laatste dagen even dat ik haar kon vergeven voor alles wat ze gedaan heeft, en dat ze veranderd was. Maar nu, nu voel ik de haat die ik vroeger voelde, ik voel de woede weer oplaaien in mijn binnenste.
  • Tegen de tijd dat Dagmar me op komt halen, is Tirza nog niet thuis. Ze heeft lang les vandaag, ik ook, als ik naar school was gegaan. Ik sta al in de hal te wachten, als Lize de deur opendoet voor Dagmar. “Hee, Dagmar,” zegt Lize zacht. “Hoe gaat het? Ben je alweer wat bijgekomen van de schrik?”
  • Dagmar haalt haar schouders op. “Ik kan gewoon niet geloven dat Mariska me dit aan doet. Óns dit aan doet, want voor jou is het nog erger,” zegt ze, terwijl ze naar mij kijkt. Ik knik, voel een brok in mijn keel en tranen die vechten om naar buiten te stromen. Waarom moet mijn moeder ons dit aan doen? Ik wil helemaal niet verhuizen, niet naar die anonieme, stinkende stad!
  • Dagmar ziet dat ik het moeilijk heb, en neemt me in haar armen, waar ik in huilen uitbarst. Zij begrijpt me tenminste, denk ik, terwijl ik luid snik. Zij kent me door en door, van top tot teen. En nu moet een of ander monster, die zich mijn moeder durft te noemen, me van haar wegnemen en Dagmar en mij beiden ongelukkig maken. Waarom?
  • Lize staat nog steeds naast ons in de hal. Ze legt even een hand op Dagmars schouder. “Als jullie ook maar iets nodig hebben, dan weten jullie ons te vinden! Laat jullie niet uit het veld slaan, en probeer Mariska tot rede te brengen!” We knikken allebei bedaard, en daarna vlieg ik Lize in de armen. “Dank je,” zeg ik, en de tranen vloeien nog sneller uit mijn ogen.
  • Lize glimlacht en kijkt me aan. “Geen dank, je weet dat ik niet anders zou kunnen!” Ik knik, en dan nemen we afscheid. Dagmar pakt mijn weekendtas, en samen lopen we naar de auto, die ons weer terug zal brengen naar huis. Al is het over een poosje waarschijnlijk mijn huis niet meer, het zal altijd mijn thuis blijven…
  • Wordt Vervolgd