• Like
  • Save

Loading…

Flash Player 9 (or above) is needed to view presentations.
We have detected that you do not have it on your computer. To install it, go here.

Uploaded on

 

  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Be the first to comment
    Be the first to like this
No Downloads

Views

Total Views
194
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
2

Actions

Shares
Downloads
0
Comments
0
Likes
0

Embeds 0

No embeds

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
    No notes for slide

Transcript

  • 1. Mijn hart klopt in mijn keel, en ik kan me even niet bewegen. Daar zit hij. Daar zit Danny. Ik knipper even met mijn ogen en knijp in mijn arm, om me ervan te vergewissen dat ik niet droom, dat dit geen hallucinatie is. Dan dringt het pas echt tot me door, en begin ik te panikeren. Wat moet ik nu doen? Naar hem toe lopen? Of wachten tot hij mij ziet? Ik doe een aarzelend stapje naar voren, en stap per ongeluk op een takje, dat met een knakkend geluid breekt.
  • 2. Danny kijkt geschrokken op. Ik besef me dat hij me misschien niet meteen herkent, door mijn korte haar, maar dan worden zijn ogen groot en staat hij op. “Lynn?” zegt hij verbijsterd. Ik knik, maar bedenk dan dat hij dat waarschijnlijk niet kan zien in het donker. “Ja,” zeg ik, met schorre stem, en ik loop naar hem toe. Even kijken we elkaar aan, te verbaasd om wat te zeggen. “Ik – eh – ik dacht dat je de stad uit was?” vraag ik ongemakkelijk.
  • 3. “Nee,” zegt Danny en hij schudt zijn hoofd. “Robert is de stad uit, ik wilde niet mee. Hoe weet jij dat trouwens?” Ik kijk naar mijn voeten. “Van Mariska – m’n moeder. Ze werd gebeld door haar baas, en die vertelde het.” Danny knikt. “Oké.” Even is het stil, maar dan zegt hij: “Kom je zitten? Als je wilt tenminste,” voegt hij er gauw aan toe.
  • 4. Ik knik. “Ja. Graag.” Ik loop naar het bankje toe en ga naast Danny zitten. Op dat moment, als ik zijn warmte voel, spoelt er een golf van liefde door mijn heen. “Danny, het spijt me zo erg, ik had het nooit moeten uitmaken,” begin ik. Ik besef dat ik aan het ratelen ben, maar het kan me niets schelen. Als ik het er nu niet allemaal uitgooi, doe ik het misschien wel nooit.
  • 5. “Sinds die middag in het park voel ik me vreselijk, en er is geen moment geweest dat ik je niet miste. En toen zei Tirza vanmiddag dat als ik echt van je hou, ik het nooit uit had moeten maken, en ik besefte dat ze gelijk heeft. Ik ben zo’n idioot geweest! Ik hou van je, Danny, en het spijt me zo ontzettend.” De tranen stromen inmiddels over mijn wangen en ik moet even stoppen met praten om op adem te komen.
  • 6. Ik kijk opzij en zie dat ook bij Danny de tranen in zijn ogen staan. “Ik wilde je geen pijn doen, Danny. Ik dacht dat ’t het beste was. Nu snap ik ook niet meer hoe ik daar bij kwam, maar ik kan het niet meer terugdraaien, hoe graag ik dat ook zou willen. Kun je me vergeven? Alsjeblieft?” Ik merk dat ik zit te trillen, en ik leg mijn handen in mijn schoot, zodat Danny het niet kan zien. Ondertussen blijf ik hem aankijken, wachtend op zijn antwoord.
  • 7. “Je hebt me echt pijn gedaan, Lynn,” zegt Danny, en ik hoor dat zijn stem ook een beetje schor en hees is. “En om zo’n stomme reden. Ik snap nog steeds niet waarom je die scharrel tussen jouw moeder en mijn broer zo belangrijk vond.” Ik schud mijn hoofd. “Ik nu ook niet meer,” zeg ik, terwijl ik moeite doe om niet in snikken uit te barsten.
  • 8. “Ik heb heel lang gedacht dat het gewoon een smoes was, dat je eigenlijk gewoon niet meer verliefd op me was,” zegt Danny somber. Ik hap naar adem. “Hoe kon je dat nou denken? Natuurlijk was ik nog wel verliefd op je! O, Danny, het spijt me zo… Ik heb je nooit verdriet willen doen.” Ik zie hoeveel moeite Danny moet doen om niet ook te gaan huilen, en op dat moment haat ik mezelf. Waarom heb ik hem zo veel pijn gedaan? Waarom?
  • 9. “Weet je dat ik elke dag sinds die middag je het uitmaakte hier naar het park ben gekomen? Ik bleef hopen dat ik je hier tegen zou komen, en dat we alles weer goed zouden maken. Maar na een poosje heb ik dat maar opgegeven… Dit is eigenlijk de eerste keer in een paar weken dat ik hier weer ben…” zegt Danny peinzend. Mijn hart doet zeer als ik dat hoor en ik knijp mijn ogen dicht. Wat heb ik hem aangedaan…
  • 10. “En jij?” vraagt hij. “Ben jij hier nog geweest?” Ik schud mijn hoofd. “Dit is de eerste keer dat ik hier weer ben. Ik durfde niet, ik dacht dat het te veel pijn zou doen. En ik woon ook niet meer zo dichtbij. Nadat ik thuis was gekomen na… na onze ontmoeting hier, heb ik mijn spullen gepakt en ben ik weer bij m’n tante gaan wonen.” “O,” zegt Danny. “En je moeder?”
  • 11. “Die woont nu ook weer bij ons. Nadat ze er achter was gekomen dat ze zwanger was is ze terug gekomen.” “Wacht, wat zei je? Zwanger?!” zegt Danny verbaasd. Ik kijk hem fronsend aan. “Ja, zwanger. Van Robert… Wist je dat niet?” Danny schudt zijn hoofd. “Nee! Vandaar dat die schoft zo snel vertrokken is. Hij krijgt een kind…”
  • 12. “Niet meer. Mariska heeft het laten weghalen,” zeg ik. “Jeetje… Wat is er allemaal wel niet gebeurd sinds de laatste keer dat we elkaar zagen?” vraagt Danny met grote ogen. Ik grimas. “Best wel veel,” zeg ik, en ik vertel hem alles over wat er gebeurd is sinds de middag dat ik het met hem uitmaakte.
  • 13. “Wow,” zegt Danny als ik klaar ben. “Dat is inderdaad best veel. Jeetje, wat heb je ’t moeilijk gehad…” Ik knik, maar ik ga er verder niet op in. Ik wil niet dat hij uit medelijden weer wat met me wil beginnen. “En hoe is het met jou?” Danny haalt zijn schouders op. “Wel oké, denk ik. Sinds die middag heb ik niet zoveel meer meegemaakt. Ik ben ook haast niet ’t huis uit geweest. En nu woon ik er dus alleen, sinds Robert vertrokken is.”
  • 14. “Mag dat eigenlijk wel?” vraag ik fronsend. “Geen idee. Maar ik ga het niet navragen.” “Dat lijkt me inderdaad niet zo’n slim idee,” zeg ik met een lach. Danny kijkt me aan. “Het is echt fijn om je weer te zien, Lynn. Ik heb je gemist.” “Ik jou ook,” antwoord ik, en mijn hart begint weer harder te kloppen. Zou hij me nog terug willen na wat ik hem heb aangedaan?
  • 15. Ik besef dat ik het initiatief zal moeten nemen, dat is wel zo eerlijk, en waarschijnlijk zal Danny het toch niet doen, of durven. “Eh,” begin ik. Hoe moet ik het vragen? Ik moet het er gewoon uitgooien, besluit ik na enig wikken en wegen. “Kun je me nog een kans geven?” vraag ik, en ik kijk hem vol spanning aan. Wat zal zijn antwoord zijn? Danny zegt niks, maar slaat in plaats daarvan zijn arm om me heen.
  • 16. “Hoeveel pijn je me ook hebt gedaan, ik hou nog steeds van je, en ik weet dat het nooit je bedoeling is geweest om mij een gebroken hart te bezorgen. Je had het toen gewoon ontzettend moeilijk, en dat is ook niet zo raar, met de ellende die je allemaal beleefd hebt. Dus ja, natuurlijk wil ik je nog een kans geven! Ik hou van je, mafkees!” Danny grijnst, al is het met tranen in zijn ogen. Ook op mijn gezicht begint zich een enorme glimlach te vormen. Die grijns hoef ik nu niet meer te missen.
  • 17. Ik klim snel bij Danny op schoot, en druk mijn lippen op de zijne. Vurig zoent hij terug, en al snel vergeet ik alles om ons heen. Een golf van warmte spoelt door me heen, een warmte die ik al een hele poos niet meer gevoeld heb. Het is de warmte van intens geluk.
  • 18. Wordt Vervolgd