Your SlideShare is downloading. ×
  • Like
  • Save
Update 22
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×

Now you can save presentations on your phone or tablet

Available for both IPhone and Android

Text the download link to your phone

Standard text messaging rates apply
Published

 

  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Be the first to comment
    Be the first to like this
No Downloads

Views

Total Views
207
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1

Actions

Shares
Downloads
0
Comments
0
Likes
0

Embeds 0

No embeds

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
    No notes for slide

Transcript

  • 1. De volgende ochtend word ik wakker met barstende koppijn. Met moeite open ik mijn ogen, en hijs ik mezelf uit bed. Fel licht schijnt door het raam naar binnen en ik kreun. Het voelt alsof ik een kater heb, terwijl ik gisteravond amper iets heb gedronken. Ondanks de ‘kater’ herinner ik me alles wat er gisteren is gebeurd nog levendig en ik voel me gelijk weer ellendig.
  • 2. Waarom moet dit mij nou weer gebeuren? Heb ik dan nog niet genoeg ellende meegemaakt? Ik blijf op het rand van mijn bed zitten, en wrijf mijn ogen uit. Dan merk ik dat ik mijn kleren - en zelfs mijn schoenen - nog aan heb. Ik zucht, en probeer op te staan, maar het wordt zwart voor mijn ogen en ik zak weer terug op het bed. Ik wist niet dat liefdesverdriet echt pijn deed.
  • 3. Dan bedenk ik me dat ik het ook nog echt uit moet gaan maken met Danny en ik kreun weer. Hoe moet ik dat nou weer gaan doen? Ik kan het niet aan om hem te zien op dit moment, maar het moet wel snel gebeuren en hij is meer waard dan een smsje. Als ik zijn hart dan toch moet breken, moet ik dat wel op een fatsoenlijke manier doen. Als die bestaat.
  • 4. Opnieuw doe ik een poging tot opstaan, en ik strompel naar de badkamer, deze keer zonder zwarte vlekken voor mijn ogen. Uit het badkamerkastje pak ik de zwaarste pijnstiller die ik kan vinden – tegen mijn hoofdpijn – en dan zet ik de douche aan. Even later stap ik onder het gloeiend hete water. Pas als mijn huid rood ziet van de hitte stap ik eronder weg en sla ik een handdoek om me heen.
  • 5. Terug in mijn kamer trek ik snel iets aan. Net als ik mijn bleke gezicht wat probeer te camoufleren met wat foundation klinkt mijn beltoon door mijn kamer. Ik negeer hem, maar vijf minuten later klinkt hij weer. Ik zucht en neem de telefoon op. “Met Lynn,” zeg ik met schorre stem.
  • 6. “Lynn! Godzijdank, ik was doodongerust!” klinkt Danny’s stem aan de andere kant van de lijn. Ik krimp even ineen. Ik kan niet geloven dat ik binnenkort niet meer zijn vriendin zal zijn, nooit meer lieve smsjes van hem zal lezen en nooit meer met hem zal zoenen op een bankje in het park. “Hoi,” zeg ik, maar mijn stem klinkt vreemd door opwellende tranen.
  • 7. “Is alles oké? Je was zo overstuur gisteravond,” zegt Danny bezorgd. Ik knijp mijn ogen dicht. “Nee, alles is niet oké. We moeten praten, Danny.” Even haal ik diep adem, maar dan besluit ik dat het toch echt moet gebeuren. “Kan je vanmiddag om twee uur in het park zijn?” Danny is even stil. “Ja, natuurlijk. Lynn, wat is er aan de hand?”
  • 8. “Je – we praten vanmiddag wel,” stotter ik en dan hang ik gauw op. Ik tril over mijn hele lijf en zak neer op mijn bed. Ik sla mijn armen om mijn benen heen en begin weer te huilen. Wat een puinzooi is mijn leven toch. Ik sluit mijn ogen en laat de tranen stromen…
  • 9. Als ik die middag aankom bij het park staat Danny al op me te wachten bij de ingang. Mijn hart klopt in mijn keel. Ik wil dit helemaal niet doen, ik wil hem geen pijn doen. Maar het moet. We kunnen niet bij elkaar blijven. “Hee,” zegt hij als hij me ziet, met een bezorgde blik. Hij wil me in zijn armen nemen, maar ik doe een stap achteruit en ga hem voor het park in.
  • 10. “Lynn, wat is er nou?” vraagt Danny. We lopen naar het bankje aan de vijver, waar we al zo vaak hebben gezeten. Ik zucht. “Ik…” Ik weet niet hoe ik het moet brengen, en besluit het maar gewoon te zeggen. “Ik maak het uit, Danny.” Om zijn gezicht niet te zien knijp ik mijn ogen dicht. “W-wat?” zegt Danny ontzet. “Je maakt het uit? Waarom?”
  • 11. Ik kijk hem aan. “Je weet best waarom, Danny.” “Omdat jouw moeder en mijn broer toevallig een of andere scharrel hebben? Nou en? Wat maakt dat nou uit voor ons?” zegt hij luid. “Dat maakt alles uit voor ons. Ik kan niet… Stel nou dat ze ooit zouden trouwen, dan zou jij mijn stiefoom zijn,” zeg ik. “Zoiets bestaat helemaal niet.”
  • 12. “Je snapt best wat ik bedoel,” zeg ik. “Ja, daar heb je gelijk in. Maar mijn broer zou nooit trouwen. Weet je hoeveel andere scharrels hij er op na houdt?” antwoordt Danny. Ik haal mijn schouders op. “Daar gaat het niet om. Ik kan het zo gewoon niet, Danny. Dit doet me heel veel pijn, maar -” “Doe het dan niet!” zegt Danny wanhopig.
  • 13. “Ik kan niet anders. Het is uit, en ik zou het waarderen als je me niet probeert te bellen of op andere manieren weer contact probeert te zoeken,” zeg ik met een brok in mijn keel. Er wellen weer tranen op, en gauw sta ik op en loop ik weg. “Lynn! Wacht nou!” hoor ik Danny nog roepen, maar ik loop stug door en veeg mijn tranen ruw weg.
  • 14. Als ik buiten het park sta kijk ik nog even terug, en zie ik Danny verdwaasd staan kijken. Ik begin onbedaarlijk te snikken als ik zie dat ook bij hem de tranen over zijn wangen lopen. Hij schopt tegen het bankje, en schreeuwt het uit van woede. Ik draai me om en ren weg, naar huis, met pijn in mijn hart.
  • 15. Wordt Vervolgd