• Share
  • Email
  • Embed
  • Like
  • Save
  • Private Content
Update 10
 

Update 10

on

  • 386 views

 

Statistics

Views

Total Views
386
Views on SlideShare
384
Embed Views
2

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

2 Embeds 2

http://lj-toys.com 1
http://l.lj-toys.com 1

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Adobe PDF

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

    Update 10 Update 10 Presentation Transcript

    • Vier weken later is tot mijn grote teleurstelling alles rond, en hebben we de sleutel van het appartement gekregen. Ik had nog zo gehoopt dat er iets fout zou gaan, dat er iemand anders zoveel geld bood dat de verkoper het niet kon weerstaan, dat op mysterieuze wijze het hele gebouw instortte… Maar nee, alles is zo gladjes verlopen dat mijn moeder zelfs nog wat van de prijs heeft af weten te dingen.
    • En nu heeft mijn moeder me zo’n beetje meegesleept om naar het appartement te gaan kijken. Ze is er nog steeds heilig van overtuigd dat ik het wel leuk zal gaan vinden, dat ik net zo enthousiast zal worden als zij is. Maar dat gaat dus absoluut niet gebeuren. De botbreuken van mijn moeder zijn snel genezen, en ze kan nu alweer bijna alles doen wat een gezond mens ook kan doen. Ook behangen en verven, en dat is wat wij gaan doen.
    • Mijn moeder heeft zelfs Dagmar weten te overtuigen om mee te helpen, hoewel ze het nog steeds met grote tegenzin doet, en nu staan we voor de deur van het appartement. “Zijn jullie klaar om naar binnen te gaan?” zegt mijn moeder vrolijk. Dagmar en ik mompelen en grommen wat, maar mijn moeder trekt zich er niks van aan, steekt de sleutel in het slot en gooit de deur open. “Tadaa!”
    • Ik kan het niet helpen om toch ietwat nieuwsgierig te zijn. Dit is toch de plek waar ik zal gaan wonen. Ik probeer er onverschillig uit te zien en kijk naar binnen. Ik zie een appartement met vreselijk behang en met vies en gehavend tapijt. Ik trek een wenkbrauw op, wat is dit voor lelijk krot? Mijn moeder ziet mijn blik en haalt haar schouders op.
    • “Oké, het vergt nog wel wat werk, maar daarom zijn wij hier nu toch? Kom op, ik geef jullie een rondleiding en dan gaan we aan het werk!” zegt ze, met nog steeds dat vreselijk vrolijke humeur. Dagmar en ik sjokken achter haar aan het appartement in. Het is niet erg ruim, maar wel ruim genoeg. De keuken is los van de woonkamer, en ziet er gelukkig wat beter uit dan wat ik tot nu toe gezien heb.
    • We lopen door en mijn moeder gooit weer een deur open. “Kijk, Lynn,” zegt ze. “Dit wordt jouw kamer!” Ik stap naar binnen en kijk rond. Het is veel kleiner dan mijn oude kamer. “Mijn bed past hier niet in,” zeg ik wrang. “Nee, dat weet ik. Maar we gaan ook allemaal nieuwe spullen kopen, lieverd. Het wordt een echt nieuw begin!”
    • Ik zie Dagmars gezicht betrekken. Wat een rotopmerking van mijn moeder. Ik haal mijn schouders op en sjok naar het raam. Als ik naar buiten kijk, zie ik dat mijn uitzicht ronduit bagger is. Ik kijk recht tegen een immens kantoorgebouw aan, en voel me gelijk bekeken. Het staat erg dichtbij, en ik heb het gevoel dat de mensen in de kantoren zo in mijn kamer kunnen kijken.
    • De rest van de dag gaan we aan het werk, zonder nog een woord tegen elkaar te zeggen. Ik ben de hele tijd bezig op mijn eigen kamer, diep in gedachten die behoorlijk verdrietig zijn. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik hier moet gaan wonen – ook al heb ik al vier weken aan het idee kunnen wennen. Dit appartement voelt helemaal niet als een thuis. Ik weet het, er moet nog veel aan gebeuren, maar dan nog, dit zal nooit mijn thuis worden.
    • Ik zucht en besluit om even pauze te nemen. Ik laat me vallen tegen een muur die nog niet gedaan is, en staar niets ziend voor me uit. De laatste weken zijn te snel verlopen naar mijn mening. Ook al is de stemming thuis niet te harden, ik liep de hele tijd rond met het idee in mijn hoofd dat ik binnenkort met alleen mijn moeder in een appartement moet leven. En het komt steeds dichterbij. Zodra het huis af is, zullen we gaan verhuizen…
    • Ik sta weer op en ga weer aan het werk. Als ik stilzit krijg ik toch alleen maar hoofdpijn van mijn malende gedachten, en trouwens, als ik hier toch moet wonen, kan ik er net zo goed iets moois van maken. Ik ga extra hard aan het werk in mijn nieuwe kamer, maar nog steeds komt de zin niet om er te wonen.
    • Aan het eind van de middag is mijn kamer helemaal klaar. Muren plus vloer. Mijn moeder komt binnen en maakt een goedkeurend geluidje. “Zo Lynn, dat ziet er goed uit!” zegt ze. “Dagmar en ik zijn ook heel ver gekomen. Het duurt nu niet lang meer voor we erin kunnen.” Ik knik, want ik heb de energie niet meer om er tegenin te gaan. Vandaag was slopend, en alles wat ik nu nog wil is een warm bad en mijn eigen vertrouwde bed.
    • “We gaan nu naar huis, maar morgen gaan we weer verder, dan kunnen we er weer tegenaan!” zegt mijn moeder met een glimlach. Ik verbaas me over haar blijvende energie. Is het dan nooit op? Ik knik weer en leg mijn spullen in een hoek van de kamer. Dat ruim ik morgen wel op. Dan loop ik achter mijn moeder aan naar de woonkamer.
    • Ik kijk rond. Het ziet er niet verkeerd uit, moet ik toegeven. Mijn moeder heeft er iets veel beters van gemaakt dan het eerst was. Al is het wel wat koud, alleen maar zwarte en witte tinten. “Nou, wat vind je ervan?” vraagt mijn moeder. Ik haal mijn schouders op. “Beter dan eerst,” geef ik schoorvoetend toe. Mijn moeder glimlacht. “Nou, dat is beter dan niets!”
    • Wordt Vervolgd