Your SlideShare is downloading. ×
0
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Ang kuwento ni mabuti
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×
Saving this for later? Get the SlideShare app to save on your phone or tablet. Read anywhere, anytime – even offline.
Text the download link to your phone
Standard text messaging rates apply

Ang kuwento ni mabuti

13,066

Published on

2 Comments
2 Likes
Statistics
Notes
No Downloads
Views
Total Views
13,066
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
0
Actions
Shares
0
Downloads
181
Comments
2
Likes
2
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. Ang Kuwento ni Mabutini Genoveva Edroza-Matute
  • 2. Hindi ko siya nakikita ngayon. Ngunitsinasabi nilang naroroon pa siya sadating pinagtuturuan, sa walangpintang paaralang una kong kinakitaanng sa kanya. Sa isa sa mga lumangsilid sa ikalawang palapag, sa itaas nglumang hagdang umiingit sa bawathakbang, doon sa kung manunungaway matatanaw ang maitim na tubig ngisang estero
  • 3. . Naroon pa siyat nagtuturo ng mgakaalamang pang-aklat, at bumubuhayng isang uri ng karunungang sa kanyako lamang natutuhan. Lagi ko siyanginuugnay sa kariktan ng buhay. Saanman sa kagandahan; sa tanawin, saisang isipan o sa isang tunog kaya,nakikita ko siya at akoy lumiligaya..
  • 4. Ngunit walang anumang maganda sakanyang anyo. at sa kanyang buhay.Siya ay isa sa mga pangkaraniwangguro noon. Walang sinumang nag-ukolsa kanya ng pansinMula sa pananamit hanggang sa paraanng pagdadala niya ng mga pananagutansa paaralan, walang masasabinganumang pangkaraniwan sa kanya.
  • 5. Siyay tinatawag naming lahat na siMabuti kung siyay nakatalikod.Ang salitang iyon ang simula ng haloslahat ng kanyang pagsasalita. Iyon angmga pumalit sa mga salitang hindi niyamaalala kung minsan, at nagigingpamuno sa mga sandaling pag-aalanganin. Hindi ako kailanmanmagtatapat sa kanya ng anuman kung dilamang nahuli niya ako mag-isanglumuluha nang hapong iyon.
  • 6. Iniluha ng bata kong puso ang pambataring suliranin. Doon niya ako natagpuan."Mabutit may tao pala rito," wika niyangikinukubli ang pag-aagam-agam sanarinig. "Tila may suliranin mabuti sanakung makakatulong ako." Ibig kongtumakas sa kanya at huwag nangbumalik pa kailanman. Sa bata kongisipan, ay ibinilang kong kahihiyan atkababaan ang pagkikita pa naming mulisa hinaharap, pagkikitang magbabalik sa
  • 7. Ngunit, hindi ako makakilos sa sinabiniya pagkatapos. Napatda ako nanapaupong bigla sa katapat naluklukan. "Hindi ko alam na may taorito"..naparito ako upang umiyak din."Hindi ako nakapangusap sakatapatang naulinig ko sa kanyangtinig. Nakababa ang kanyang paninginsa aking kandungan. Maya-maya paynakita ko ang bahagyang ngiti sakanyang labi.
  • 8. Tinanganan niya ang aking mga kamayat narinig ko na lamang ang tinig sapagtatapat sa suliraning sa palagay konooy siyang pinakamabigat.Nakinig siya sa akin, at ngayon, sapaglingon ko sa pangyayaring iyoynagtataka ako kung paanong napigilniya ang paghalakhak sa gayongkamusmos na bagay. Ngunit siyaynakinig nang buong pagkaunawa, atalam ko na ang pagmamalasakit niyaytunay na matapat.
  • 9. Lumabas kaming magkasabay sapaaralan. Ang panukalang naghihiwalaysa amin ay natatanaw na nng bigla kongmakaalala. "Siyanga pala, Maam, kayo?Kayo nga pala? Ano ho iyong ipinuntaniyo sa sulok na iyon na iniiyakan ko?"Tumawa siya ng marahan at inulit angmga salitang iyon; "ang sulok na iyon na. . . iniiyakan natin. . . nating dalawa."Nawala ang marahang halakhak sakanyang tinig:"sanay masabi ko sa iyo,ngunit ang suliranin. .kailanman.
  • 10. Ang ibig kong sabihin ay . . maging higitna mabuti sana sa iyo ang. . .buhay."SiMabutiy naging isang bagong nilikha saakin mula nang araw na iyon. Sapagsasalita niya mula sa hapag,pagtatanong, sumagot, sa pagngitiniyang mabagal at mahihiyain niyangmga ngiti sa amin, sa pagkalalim ngkunot sa noo niya sa kanyangpagkayamot, naririnig kong muli ang
  • 11. mga yabag na palapit sa sulok na iyonng silid-aklatan. Ang sulok na iyon,.."Iniiyakan natin," ang sinabi niya nanghapong iyon. At habang tumatagintingsa silid naming ang kanyang tinig sapagtuturoy hinuhulaan ko ang dahilan omga dahilan ng pagtungo niya sa sulokna iyon ng silid-aklatan. Hinuhulaan kokuing nagtutungo pa siya roon, sa amingsulok na iyong. . .aming dalawa. buhay.
  • 12. At sapagkat natuklasan ko angkatotohanang iyon tungkol sa kanya,nagsimula akong magmasid,maghintay ng mga bakas ng kapaitansa kanyang mga sinasabi. Ngunit, satuwina, kasiyahan, pananalig, pag-asaang taglay niya sa aming silid-aralan.Pinuno nya ng maririkit na guni-guniang aming isipan at ng mga tunog angaming mga pandinig at natutuhannaming unti-unti ang kagandahan ng
  • 13. Bawat aralin namin sa panitikan aynaging isang pagtighaw sa kauhawannaming sa kagandahan at akoyhumanga. Wala iyon doon kanina, angmasasabi ko sa aking sarili pagkataposna maipadama niya sa amin angkagandahan ng buhay At hindi nagingakin ang pagtuklas na ito sa kariktankundi pagkatapos lamang ngpangyayaring iyon sa silid-aklatan.
  • 14. Ang pananalig niya sa kalooban ngMaykapal, sa sangkatauhan, sa lahatna, isa sa mga pinakamatibay na akingnakilala. Nakasasaling ng damdamin.Marahil, ang pananalig niyang iyon angnagpakita sa kanya ng kagandahan samga bagay na karaniwan na lamangsa amin ay walang kabuluhan. Hindisiya bumabanggit ng anuman tungkolsa kanyang sarili sa buong panahon ngpag-aaral naming sa kanya.
  • 15. Ngunit bumabanggit siya tungkol sakanyang anak na babae, sa tanginiyang anak.. .nang paulit-ulit. Hindirin siya bumabanggit sa aminkailanman tungkol sa ama ng batangiyon. Ngunit, dalawa sa mga kamag-aral naming ang nakababatid na siyayhindi balo. Walang pag-aalinlanganang lahat ng bagay at pangarapniyang maririkit ay nakapaligid sabatang iyon. Isinalaysay niya sa aminang katabilan niyon.
  • 16. Ang paglaki ng mga pangarap niyon, angnabubuong layunin niyon niyang bakasiya ay hindi umabot sa matatayog napangarap ng kanyang anak. Maliban saiilan sa aming pangkat, paulit-ulit niyangpagbanggit sa kanyang anak ay iisalamang sa mga bagay na "pinagtitiisang"pakinggan sapagkat walang paraangmaiwasan iyon. Sa kanyang magandangsalaysay, ay nalalaman ang tungkol sakaarawan ng kanyang anak,
  • 17. ang bagong kasuotan niyong maymalaking lasong pula sa baywang, angmga kaibigan niyong mga bata rin, angkanilang mga handog. Ang anak niyayanim na taong gulang na. Sa susunodna taon niyay magsisimula na iyongmag-aral. At ibig ng guro naming magingmanggagamot ang kanyang anak atisang mabuting manggagamot. Nasabahaging iyon ang pagsasalita ng amingguro nang isang bata sa aking likuranang bumulong:
  • 18. "Gaya ng kanyang ama!" Narinig ngaming guro ang sinabing iyon ng batanglalaki. At siyay nagsalita. "Oo, gaya ngkanyang ama," ang wika niya. Ngunittumakas ang dugo sa kanyang mukhahabang sumisilay ang isang pilit na ngitisa kanyang labi. Iyon ang una at hulingpagbanggit sa aming klase ang tungkolsa ama ng batang may kaarawan.Matitiyak ko noong may isang bagayngang mali siya sa buhay niya. Mali siya
  • 19. At habang nakaupo ako sa akingluklukan, may dalawang dipa lamangang layo sa kanya, kumirot ang pusoko sa pagnanasang lumapit sa kanya,tanganan ang kanyang mga kamaygaya ng ginawa niya nang hapongiyon sa sulok ng silid-aklatan, athilinging magbukas ng dibdib sa akin.Marahil, makagagaan sa kanyangdamdamin kung may mapagtatapatansiyang isang tao man lamang.
  • 20. Ngunit, ito ang sumupil sa pagnanasakong yaon; ang mga kamag-aral kongnakikinig ng walang anumangmalasakit sa kanyang sinasabing, Oo,gaya ng kanyang ama," habangtumatakas ang dugo sa kanyangmukha. Pagkatapos, may sinabi siyanghindi ko makakalimtan kailanman.Tiningnan niya ako ng buong tapang napinipigil ang pagngionig ng mga labi atsinabi ang ganito:
  • 21. ""Mabuti.. mabuti gaya ng sasabihinnitong Fe-iyon lamang nakararanas ngmga lihim na kalkungkutan angmaaaring makakilala ng mga lihim nakaligayahn. Mabuti, at ngayon,magsimula sa ating aralin" Natiyak konoon, gaya ng pagkakatiyak ko ngayonna hindi akin ang pangungusap na iyon,nadama kong siya at ako ay iisa. Atkami ay bahagi ng mga nilalang nasapagkat nakaranas ng mgan lihim na
  • 22. At minsan pa, nang umagang iyon,habang unti-unting bumabalik angdating kulay ng mukha niya,muli niyangipinamalas sa amin ang mganatatagong kagandahan sa aralinnaming sa Panitikan.Ang kariktan ng katapangan; angkariktan ng pagpapatuloy anuman angkulay ng buhay. At ngayon, ilang arawlamang ang nakararaan buhat nangmabalitaan ko ang tungkol sa pagpanaw
  • 23. Ang ama ng batang iyon marahil aymagiging isang manggagamot dinbalang araw, ay namatay at naburol ngdalawang gabi at dalawang araw saisang bahay na hindi siyang tirahan niMabuti at ng kanyang anak. Atnaunawaan ko ang lahat. Sa hubad nakatotohanan niyon at sa buongkalupitan niyon ay naunawaan ko anglahat.

×