Marat

A Revolución Francesa A Revolución francesa, non foi un período uniforme, se non unha época de continuos cambios políticos, sociais e económicos.

A Revolución francesa, non foi un período uniforme, se non unha época de continuos cambios políticos, sociais e económicos.

Aparecen os primeros “partidos políticos”. Xirondinos. Xacobinos. Cordoeiros. En (1793), aparece o período da Convención xacobina e con ela a coñecida época do Terror . Neste período atopamos figuras tremendamente trascendentes como a de Robespierre, Saint Just o Marat.

Xirondinos.

Xacobinos.

Cordoeiros.

Marat foi... Nas vísperas da Revolución Francesa, Marat deixou o lado a súa carreira como científico e físico e adicouse plenamente a política. Publicou múltiples suplementos co fin de influir sobre a estructura dunha constitución para Francia. Identificouselle co ala esquerda da Revolución. Foi tan amado polos sectores máis populares da sociedade, como detestado polos aristócratas.

Nas vísperas da Revolución Francesa, Marat deixou o lado a súa carreira como científico e físico e adicouse plenamente a política.

Publicou múltiples suplementos co fin de influir sobre a estructura dunha constitución para Francia.

Identificouselle co ala esquerda da Revolución. Foi tan amado polos sectores máis populares da sociedade, como detestado polos aristócratas.

Marat, fervente partidario da abolición da monarquía Borbónica, atacou aos líderes revolucionarios máis moderados. Marat depositou as súas esperanzas na Asamblea Constituínte, pero perdieu a fé nas accións da Asamblea lexislativa e fuxiu a Londres. Para que a Revolución se proclamara victoriosa, estivo a favor de medidas tan radicais como a chamada Masacre de Septembro de (1792) dos "enemigos da revolución" encarcelados.

Marat, fervente partidario da abolición da monarquía Borbónica, atacou aos líderes revolucionarios máis moderados.

Marat depositou as súas esperanzas na Asamblea Constituínte, pero perdieu a fé nas accións da Asamblea lexislativa e fuxiu a Londres.

Para que a Revolución se proclamara victoriosa, estivo a favor de medidas tan radicais como a chamada Masacre de Septembro de (1792) dos "enemigos da revolución" encarcelados.

Foi membro do partido Xacobino durante a Revolución Francesa e axudou a consolidar o Reinado do Terror elaborando "listas negras". Foi elixido para representar ao pobo francés na Convención nacional en Septembro de 1792 Durante o xuizo de Luis XVI foi sorprendente a súa declaración, xa que alegou que era inxusto acusar ó rei de calqueira cosa anterior a súa aceptación da constitución.

Foi membro do partido Xacobino durante a Revolución Francesa e axudou a consolidar o Reinado do Terror elaborando "listas negras".

Foi elixido para representar ao pobo francés na Convención nacional en Septembro de 1792

Durante o xuizo de Luis XVI foi sorprendente a súa declaración, xa que alegou que era inxusto acusar ó rei de calqueira cosa anterior a súa aceptación da constitución.

Marat loitou agriamente cos xirondinos moderados, asegurando que eran enemigos encubertos do republicanismo , e levou o seu público a unha violenta confrontación con eles. Os xirondinos gañaron o primeiro asalto: a Convención ordenou que Marat fora xuzgado ante o Tribunal revolucionario . As tornas se xiraron cando Marat foi absolto e devolto a Convención cun renovado apoio popular. En 1793 é asasinado na súa propia bañeira pola xóven aristócrata Charlotte Corday en 1793 .

Marat loitou agriamente cos xirondinos moderados, asegurando que eran enemigos encubertos do republicanismo , e levou o seu público a unha violenta confrontación con eles. Os xirondinos gañaron o primeiro asalto: a Convención ordenou que Marat fora xuzgado ante o Tribunal revolucionario . As tornas se xiraron cando Marat foi absolto e devolto a Convención cun renovado apoio popular.

En 1793 é asasinado na súa propia bañeira pola xóven aristócrata Charlotte Corday en 1793 .

Marat foi un dos maiores defensores do patriotismo. Amigo de Rosbespierre. Foi acusado de demagogo e intransixente, pero, o seu papel na constitución do goberno da República foi determinante.

Marat foi un dos maiores defensores do patriotismo. Amigo de Rosbespierre. Foi acusado de demagogo e intransixente, pero, o seu papel na constitución do goberno da República foi determinante.

L'Ami du peuple En Septembro de 1789 , Marat iniciou o seu propio xornal, chamado ó principio Moniteur patriote (Monitor patriótico), cambiado catro días despois a Publiciste parisien (Axencia de publicidad parisina), e chamado finalmente L'Ami du peuple (O amigo do pobo). Dende esta posición, expresaba as súas sospeitas sobre todos os que ostentaban ao poder, aos que chamaba "enemigos do pobo".

L'Ami du peuple

En Septembro de 1789 , Marat iniciou o seu propio xornal, chamado ó principio Moniteur patriote (Monitor patriótico), cambiado catro días despois a Publiciste parisien (Axencia de publicidad parisina), e chamado finalmente L'Ami du peuple (O amigo do pobo). Dende esta posición, expresaba as súas sospeitas sobre todos os que ostentaban ao poder, aos que chamaba "enemigos do pobo".

Temendo as represalias polas súas acusacións no xornal, Marat viuse forzado a esconderse nas Catacumbas de París , onde contraeu unha enfermedade crónica da pel. Aínda que Marat nunca se uniu a unha facción específica durante a revolución, condenou a varios grupos dende L'Ami du peuple , e informaba das súas supostas deslealtades (hasta que se demostraba a súa culpabilidade ou inocencia). Tales declaracions lle ganaron o sobrenome de A ira do pobo

“ O asasinato de Marat” O 13 de Xullo de 1793, unha xoven aristócrata xirondina chamada Charlotte Corday, entrou no cuarto onde Marat estaba a tomar un baño, coa excusa de traer noticias de Normandía.Tras darlle algúns nomes dos implicados, Marat di: “serán todos guillotinados”. Entón Charlotte sacou un coitelo e o apuñalou, e Marat gritou “Oh mi querida amiga!” e morreu.

Despois da súa morte... O acto de Corday provocou múltiples represalias, nas que centos dos adversarios dos Xacobinos (tanto monárquicos como Xirondinos) foron executados baixo os cargos de traizón e Corday foi guillotinada. O asasinato non fixo máis que engrandecer a súa imáxen entre as capas máis pobres da sociedade, que o identificou como a un mártir da Revolución.

O acto de Corday provocou múltiples represalias, nas que centos dos adversarios dos Xacobinos (tanto monárquicos como Xirondinos) foron executados baixo os cargos de traizón e Corday foi guillotinada.

O asasinato non fixo máis que engrandecer a súa imáxen entre as capas máis pobres da sociedade, que o identificou como a un mártir da Revolución.

Toda a Convención Nacional acudiu ao seu funeral, e as súas cinzas foron colocadas nunha sá de espectáculos onde tiñan lugar as sesiones. Cando os xacobinos iniciaron as súas campañas de descristianización deísta , Marat foi casi santificado, e o seu busto sustituía a miúdo aos crucifixos nas antigas igrexas de París. A República o eloxiou co seguinte texto: "Como Xesús, Marat amou ardentemente ao pobo e nada máis ca él. Como Xesús, Marat odiou aos reis, aos nobres, aos sacerdotes, aos ricos, aos mediocres, e, como Xesús, non deixou de combatir estas pestes da sociedade".

Tamén foi obxecto, por parte dos " sans-culottes " dun auténtico culto simbolizado polo cadro A Morte de Marat , de Jacques-Louis David , e consagrado polo traslado dos seus restos ó Panteón en 1794 . Pero a reacción o convirtiu no símbolo dos presuntos excesos revolucionarios: en 1795 o busto foi retirado da Convención, e máis tarde os seus restos abandonaban de novo o Panteón.

Tamén foi obxecto, por parte dos " sans-culottes " dun auténtico culto simbolizado polo cadro A Morte de Marat , de Jacques-Louis David , e consagrado polo traslado dos seus restos ó Panteón en 1794 .

Pero a reacción o convirtiu no símbolo dos presuntos excesos revolucionarios: en 1795 o busto foi retirado da Convención, e máis tarde os seus restos abandonaban de novo o Panteón.

“ Asasinato de Marat según David” Iste é o coitelo co cal Marat foi asasinado a manos de Charlotte , o cal había comprado recentemente nunha feira. Pódese apreciar tamén a “lista” que nese intre sostiña Marat e na cal apuntaba os nomes dos próximos guillotinados. Marat dábase a miúdo baños de auga quente, porque era o único alivio para a súa enfermidade da pel, por eso estaba nese intre na bañeira, que perfectamente David amosa.

Iste é o coitelo co cal Marat foi asasinado a manos de Charlotte , o cal había comprado recentemente nunha feira.

Marat dábase a miúdo baños de auga quente, porque era o único alivio para a súa enfermidade da pel, por eso estaba nese intre na bañeira, que perfectamente David amosa.

Fin

Traballo realizado por: Ángela Alonso Alejandro Abelenda Lucía Abarrategui 1ºD