Loading…

Flash Player 9 (or above) is needed to view presentations.
We have detected that you do not have it on your computer. To install it, go here.

Like this presentation? Why not share!

Climántica 1º eso

on

  • 405 views

 

Statistics

Views

Total Views
405
Slideshare-icon Views on SlideShare
405
Embed Views
0

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

0 Embeds 0

No embeds

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as OpenOffice

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

    Climántica 1º eso Climántica 1º eso Presentation Transcript

      • CADERNO DE RELATOS E POEMAS
        Climántica
        1º ESO
      • Eu son Carlos, o reciclador, e tí a basura de contaminación. O fume da fábrica contamina un montón, e tí coma bo cidadán búscalle a solución, porque este é problema a mogollón. Por este motivo fastidiouse Xapón a súa central nuclear explotou e a vida en Xapón acabou Sabedes cal é a máis axitada solución?... reducir a contaminación, que abunda coma o carbón. Pois se seguimos así………….. a Terra daranos un patadón Carlos Alberto Arufe Montes
        Carlos, o Reciclador
      • Sol e Terra. Había unha vez dúas boas amigas, Sol e Terra. Estaban todos os días xuntas, non había día que non se visen. Pero Terra tiña un problema, xa que aportaba moitas cousas boas a miles de persoas, e tan só o 40% a apreciaba, agradecíalle por darlles un fogar e por deixar que vivan. Entón Sol, ao ver que tanta xente estaba en contra dela, estabaa deixando a un lado, non sabia que ela era a que máis problemas lle causaba. Pero un bó día, a xente saiu ás rúas, sen nada elétrico, en bicis ou andando, berrando ou con pancartas, querían que Terra estivese ben, que nadie lle fixese daño, aínda que por desgraza si había quen lle facía daño, e non era a próposito, sin darse conta era a que máis daño lle facía, era Sol, e non se podía evitar.
        ¿Ou si? Si todos os da Terra se unían, se esa batalla a loitaban xuntos, estarían cerca da victoria, desa vistoria que se trataría de ter un fogar mellor, sen preocuparnos de si estaba contaminado ou non; unha persoa non podía pero todos xuntos si. Necesitaban a axuda do ser máis insignificante do planeta, incluso a túa axuda, unha das máis importantes. Ti tamén te podes unir. Xuntos pola única cousa que todos compartimos, xuntos por un planeta mellor. Blanca Lorenzo Brantuas
      • A nena viaxeira Había unha vez unha nena que fora de viaxe. En ese viaxe cruzara medio mundo e viu cidades, pobos e aldeas, como se acumulaban toneladas de vasura. Un día a nena dicidiu falar coa xente e dixolles: -Que non podían tirar a cada dous por tres bolsas de vasura, escrementos, latas, comida,etc,etc.... porque contaminaban o medio ambiente. Ao día seguinte toda a xente do pobo púxose mans a obra. E asì estiveron semanas e o fin o conseguiron, e a nena foi a cidades, aldeas e pobos e consegiuno, dixo a nena: - Por fin a terra está limpa!!
         
        Leticia Castro Blanco
        O Cambio Climático Os nenos estaban a xogar e o mundo quentouse con tanta presión de contaminación. Os nenos preguntáronse cal será a solución? O libre comercio desvastador dixeron, é a perdición. María Lago.
      • Ás veces ata os seres máis pequenos fíxanse nos detalles. Este é o caso de Sneppy, unha pulga que leva vivindo na Terra dende hai máis de 150 anos e que está notando algo nestes últimos anos: a Terra estábase escurecendo, e non por mor dunha tormenta, logo de investigar descobre que a Terra estase á contaminar, e iso é normal cos gases que botan os volcáns e a Terra mesma, pero ademais diso os seres humáns están a facelo peor. Os gases dos vehículos, industrias, etc... son moito máis contaminantes caos naturais, e iso fai que os gases queden na atmosfera. O noso amiguiño estaba xa farto de respirar ese aire tan gris, de camiñar sobre montañas cada vez máis grandes de lixo, ata que un día dixo: Basta!!
        Co seu pequeno e delicado tamaño ensinoulles aos seres humanos a reciclar e a consumir menos. Estes aceptaron e axudaron ao pequeno Sneppy a que a Terra volva a estar limpa e sá. E traballando durante anos reduciron moito a contaminación. Porque un pequeno xesto de todos pode facer grandes cousas.   Alicia Fontenlos Martínez
      • Cando as flores saen , aluman co sol ,pero cando non saen ven o  peor ...   cando e   o  verán ,      chove .... cando é inverno ,       fai calor ... o cambio  climatico é o peor .
                       
        RitaMaría Buján Franco
        Loitemos polo noso planeta En xapón un terremoto pasou E unha gran central estoupou, Estouparon tamén os nosos corazóns Cheos de lágrimas e paixóns.   A contaminación estanos inundando E as nosas mentes están pensando, Cal será o final Desta seria gravidade.   O cambio climático estáse acelerando, Pero nadie está reacionando, Toda a xente está flipando, Con todas as noticias que están, alarmando.   Non tires lixo á rúa, Pensa que a vida e túa, Reciclar non é difícil, Máis difícil e ver a realidade. Borja García Maneiro
      • Había unha vez unha nena que fora a Praia de excursión cos seus pais, cando chegaron comeron alí nun parque, sentados na manta que trouxera a nai. Acabaron de comer e a nena quería bañarse na auga, a nai deixouna. Cando chegou á auga viu que estaba toda sucia e que cheiraba mal, non se quixo meter na auga porque lle daba noxo. A auga tiña botes de bebida, comida, papel, bolsas, excrementos, etc. Eles non quixeron volver máis a esa Praia.
        Cando marcharon a nena preguntoulle a seu pai: -Papà, por que hai tanta porquería na Praia? -Miña nena, porque hai xente moi sucia, que non respeta a natureza nin as cousas. Non saben tirar os residuos onde corresponde, e emporcallan o medio natural -Papá, pois é unha pena de Praia, porque erea preciosa. Hai que facer algo. -Mira, unha cousa que podemos facer é recoller o lixo que producimos e botalo no seu contedor correspondente, para non contaminar máis e así dar exemplo. Nerea Estévez París
      • O cambio climático Rosa e Andrés son uns curmáns de 11 anos. A nai de Rosa morreu�cando�ela era�moi�pequena,�seu�pai�traballa fóra�e�non�pode vivir con ela,�asi�que os�seus�tíos�coidana�dende que�morreu súa�nai. Un�día�que estaba o�pai�de�Rosa,�foron�todos ao campo, a un lugar onde�hai�asadores e mesas para comer.�Estiveron�alí�todo o dia, e�cando�xa�se�dispoñían�a marchar Rosa e�Andrés�fixáronse que o lugar estaba�moi�sucio. Rosa�dixo: -Andrés, ímoslle�dicir os nosos�pais�que nos dean�unha�bolsa. -Vale, pero para que necesitamos a bolsa?-�preguntou�Andrés. -Para�recoller�o�lixo, mira como está isto. -Pero isto�non�o�fixemos�nos�-dixo�Andrés. -Xa�o�sei�pero se�non�o�recollemos, pode provocarse un incendio – -E�moi�difícil-�dixo�Andrés.� -Non, é�moi doado�que se produza, �cun cristal�xa se�pode incendiar todo.
        -Pois�iso�non�o sabía-�dixo�Andres- Vale,�pois�debemos�recoller. Puxéronse�mans�a obra e�recolleron. Os seus�pais�chegaron�e�vironos�recollendo, os�pais�de�Andrés preguntáronlle: -Pero que�facedes�recollendo�iso�que�non�o�fixestedes�vós? -Papá! Se�non�o�recollemos�o cambio climático evoluciona mais�rapido-�dixolle�Andres. -Tío!�Andres�ten razón, se�non�o�facemos�destruiremos o planeta-respondeu�Rosa�moi�seria. -Haberá�que�axudalos-dixo�o�pai�de�Rosa. -Non�pasa nada por marchar un�pouco�mais�tarde. -Est�ben, pero�rapidiño�que se�vai�facer�de noite-respondeu�o seu�tío. -Gracias-dixeron�Andrés�e Rosa á vez -�se colaboramos todos, o cambio�climatico podese�estancar Nerea Carreño �
      • A retro-máquina. Esta historia transcurre no ano 3500 nun lugar dun continente chamado Europa. A terra estaba completamente destruida, sen vexetación e apenas quedaban especies animais. Sobrevivían un policía e un científico. O científico decidiu facer unha máquina do tempo para volver ao pasado, deste xeito poderían salvar a Terra. Terían que facerlle ver á xente os efectos da contaminación sobre o cambio climático. Despois de moito pensar e pensar, dou co xeito de construir a retro-máquina. Os dous debían meterse na cápsula e emprender a viaxe. Así o fixeron e conseguiron chegar ó ano 2011. Ao chegaren quedarían abraiados, porque había moitísima vexetación, pareceulles teren realizado unha viaxe ao paraíso. Pero algo chamou moitísimo a súa atención: Viron que no 2011 utilizaban as enerxías fósiles para case todo ( para quentarse, para cociñar, para combustible das industrias e dos coches...) Ao ver o que alí ocorría decidiron viaxar a outros lugares para ver se sucedía o mesmo.
        Así era, pero puideron comprobar que nalgunhas poblacións chamadas “aldeas”,o uso destes elementos era menor que noutros chamados “cidades”. Nas “cidades”, os coches (vehículos para desprazarse) emitían uns gases negros moi perxudiciais para a atmosfera, ademais habíaos a milleiros. Debían advertir a toda aquela xente de que os cambios no clima dos que se estaba falando naqueles días só eran un pequeño adianto do que lles agardaba no futuro se non tiñan un maior control cas enerxías fósiles. O científico díxolle ao policía: “O noso traballo será agora quedarnos aquí ata convencer a todas as persoas de que teñen que cambiar o seu modo de vida porque o que teñen é moi perxudicial para a Terra”. Pouco a pouco a xente foise concienciando e foron cambiando o seu modo de vivir; poderíase cambiar o futuro. Juan Manuel León
      • Dave e a contaminación A principios de Maio, cunha calor insoportable, no pobo de Dave, Canarias, hai moita contaminación, e ben, iso é o que lle gusta a Dave: fume de coches, industrias… Un día no colexio explicáronlle os problemas da contaminación, Dave non o podía crer, e decidiu facer algo. Pensaba e pensaba, pero nada, non se lle ocorría nada. Unha noite preguntoulle os seus pais que podía facer e eles propuxéronlle que fose a falar co alcalde. Así o fixo, pero o alcalde non o escoitou. A Dave non se lle ocorría que máis podía facer ata que un día llo comentou aos seus amigos, Alex e Laura, e dixéronlle que irían falar os tres co alcalde, pero tampouco nesta ocasión lles fixo caso. Díxolles, que ao seu parecer, o pobo ía ben, que non necesitaba a súa axuda para nada, pero se equivocaba, e bastante.
        A única solución era convocar unha reunión con todos os veciños. Faloulles de como estaban os niveis de contaminación no pobo e da necesidade de actuar xa. Todos quedaron pensando e culpaban o alcalde de non facer nada, pero tamén se decataron de que eles tamén tiñan a súa parte de culpa. Decidiron facer unhas pancartas e dirixirse ao concello, nas pancartas podíanse ler frases como "Alcalde, atención! Non queremos máis contaminación! " E berraban: "Esiximos ver o alcalde. Que o alcalde nos escoite" O alcalde ao ver alí a todo o pobo reunido saíu e díxolles: -"Está ben, vós gañades. Escoitareivos e farei todo o que estea na miña man para solucionar o problema". Todos se puxeron mans á obra e conseguiron acabar coa contaminación, e comprenderon que xuntos podemos conseguir cousas que parecen imposibles. Sara González Insua
      • O escrito. Érase unha vez un lobo, un esquío, un castor e unha londra que estaban reunidos no medio do monte para falar dos seus problemas coa contaminación e deciden facer un escrito aos homes: 1.Queremos vivir sen lixo, incendios e contaminacion. 2.Decirvos que iso que estades a facer está moi mal. 3.Os animais queremos vivir como todo ou mundo sen ningún perigo. 4.Os animais somos seres vivos que debedes respectar. 5.Non tiredes lixo nos bosques nin nos ríos nin provoquedes incendios, é ou noso fogar. Javier Queiro
        Decadencia En clara decadencia está la Tierra por las manos humanas explotada y pronto la veremos reventada con miles de explosiones nos entierra.   Si la madre naturaleza nos encierra en fuerte ventolera huracanada los tornados todo arrasan de pasada y el tsunami a la gente aterra.   La gente en Japón va a explotar la tenemos que ayudar sino todo terminará.   La gente en Haití anda por ahí sin una casa donde vivir. Pablo López Núñez
      • IES “Campo de San Alberto” Alumnos 1º ESO Proxecto Interdisciplinar Curso 2010/11 Noia – A Coruña