ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΗΓΕΜΟΝΙΑΣ των Κεντρικών Τραπεζών.Ηρωικοί και άσπιλοι Κεντρικοί Τραπεζίτες εναντίον ανεύθυνων και ανίκανωνπολι...
Για τους λιγότερο ενημερωμένους, η Federal Reserve είναι ηΈνωση των 12 Ιδιωτικών Αμερικανικών Τραπεζών που λειτουργούν ως ...
Γιατί με διαδικαστικά τερτίπια δεν τέθηκε στη Γερουσία προςψήψιση όπου επίσης διέθετε πλειοψηφία; (Τελικά ο έλεγχος πέρασε...
«Ηρωικοί και άσπιλοι Κεντρικοί Τραπεζίτες κάνουν τα αδύναταδυνατά για να αποτρέψουν τον καταποντισμό της παγκόσμιας οικονο...
κλίματος, άρθρο με τον προκλητικό τίτλο «To πρόβλημα δεν είναι τοLibor, ηλίθιοι. Είναι οι Κεντρικές Τράπεζες». Χαρακτήρισε...
επικίνδυνοι παρά ωφέλιμοι. Η κρίση είναι κάτι πολύ περισσότερο και πιοσύνθετο από μια νομισματική κρίση. Κατά συνέπεια δεν...
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

Tο τελος της ηγεμονιας των κεντρικων τραπεζων

298 views
250 views

Published on

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΗΓΕΜΟΝΙΑΣ των Κεντρικών Τραπεζών.
Ηρωικοί και άσπιλοι Κεντρικοί Τραπεζίτες εναντίον ανεύθυνων και ανίκανων πολιτικών

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
298
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
0
Actions
Shares
0
Downloads
1
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Tο τελος της ηγεμονιας των κεντρικων τραπεζων

  1. 1. ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΗΓΕΜΟΝΙΑΣ των Κεντρικών Τραπεζών.Ηρωικοί και άσπιλοι Κεντρικοί Τραπεζίτες εναντίον ανεύθυνων και ανίκανωνπολιτικών Toυ Γιώργου Σκλαβούνου. «Κάθε σύστημα που δίνει τόση δύναμη και τόση διακριτική ευχέρειασε ελάχιστους ανθρώπους, έτσι ώστε λάθη ηθελημένα η αθέλητα ναμπορούν να έχουν τόσο μεγάλες επιπτώσεις, είναι ένα κακό σύστημα. Είναιένα κακό συστημα για ανθρώπους που πιστεύουν στην ελευθερία, ακριβώςεπειδή δίνει σε ελάχιστους ανθρώπους τέτοια δύναμη χωρίς κανένααποτελεσματικό πολιτικο-κοινωνικό έλεγχο. Αυτό είναι το κύριοεπιχείρημα απέναντι στην ανεξάρτητη Κεντρική Τράπεζα... Για ναπαραφράσουμε τον Κλεμανσώ, το χρήμα είναι πάρα πολύ σοβαρό θέμα γιατο αφήσουμε στους Τραπεζίτες» (Μilton Friedman). Οι κατεξοχήν θεσμοί του μεταπολεμικού οικονομικού καινομισματικού συστήματος, οι Κεντρικές Τράπεζες αντιμετωπίζουν έναογκούμενο παλιρροιακό κύμα αμφισβήτησης και κριτικής που τελευταίαεξελίσσεται και σε ξεκάθαρη πολεμική. Μια πολεμική που απειλεί ναανατρέψει συθέμελα τον τρόπο οργάνωσης, λειτουργίας και διοίκησηςτους. Το ενδιαφέρον, είναι ότι οι πολέμιοι και αμφισβητίες δεν είναι πιαπεριθωριακές ομάδες της αριστεράς ή της δεξιάς. Την επίσημη ολομέτωπη επίθεση, τον ανοικτό πόλεμο στιςΚεντρικές Τράπεζες κήρυξε στη Μητρόπολη του Νεοφιλελευθερισμού,τις ΗΠΑ, ο πρωθιερέας του Μονεταρισμού (σύμβουλος του R. Reagan,πρώην προέδρου των ΗΠΑ) και βραβευμένος με το Νόμπελ Οικονομίας,Milton Friedman (1912-2006). O Friedman με το ιστορικό του κείμενο με τίτλο «Καταργείστε τηFED και παραιτηθείτε από την Τράπεζα Διεθνών Συναλλαγών» έμελλε ναενθαρρύνει την ανάπτυξη Παναμερικανικών Κινημάτων επιστημόνων,διανοουμένων, πολιτών, φοιτητών και κληρικών ακόμα, σε ολόκληρο τοπολιτικό φάσμα των ΗΠΑ. Βέβαια το γεγονός ακούγεται, ως ο Πάπας ναζήτησε την κατεδάφιση της εκκλησίας του Αγίου Πέτρου, όμως ηιστορική αυτή τοποθέτηση έγινε και το κύρος του Friedman, με τιςσυνέπειες της να είναι καταλυτικές μέχρι και σημερα, με κύρια έκφρασητων σχετικών κινημάτων να είναι το Occupy Wall Street καθώς και τοOccupy the FΕD. Τα δύο αυτά συγγενικά κινήματα συνδέθηκανπρόσφατα και με το Occupy the Dream, μια εκσυγχρονισμένη συνέχειατου κινήματος για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Blogs με αυτoύς ή σχετικούς τίτλους έχουν δημιουργηθεί καιβιβλία έχoυν γραφτεί όπως τα best seller, «End the FED», τουΡεπουμπλικάνου γερουσιαστή Ron Paul και το «The Secrets of TheTemple, How the Fed Runs the Country» του William Greider.
  2. 2. Για τους λιγότερο ενημερωμένους, η Federal Reserve είναι ηΈνωση των 12 Ιδιωτικών Αμερικανικών Τραπεζών που λειτουργούν ως ηΚεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ. Η Τράπεζα Διεθνών Συναλλαγών είναι η Κεντρική Τράπεζα τωνΚεντρικών Τραπεζών του κόσμου με έδρα στη Βασιλεία της Ελβετίας,ένας διεθνής ανεξάρτητος οργανισμός που δεν υπόκειται ούτε καν στουςνόμους της Ελβετίας. Ιδρύθηκε το 1934 για να διαχειρισθεί τιςΓερμανικές αποζημιώσεις μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο. Tι μπορεί όμως να αποτελεί τον κοινό παρονομαστή τόσοδιαφορετικών στις αφετηρίες και στις επιδιώξεις τους θεωρητικών τηςοικονομίας, διανοουμένων, και κινημάτων, ώστε να καταφέρονταιεναντίον των Κεντρικών Τραπεζών; Η απάντηση είναι μία και μόνη. Η αναγνώριση της καθοριστικήςοικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής σημασίας των αποφάσεων τωνκεντρικών τραπεζιτών και η απαίτηση, αυτές οι αποφάσεις ναλαμβάνονται από όργανα που εκλέγονται και λογοδοτούν. Ο Friedman απερίφραστα απέδωσε την κύρια, βαρύτατη,καταστροφική ευθύνη για τις αλλεπάλληλες αμερικάνικες και διεθνείςοικονομικές κρίσεις στη FED, θεωρώντας ότι «από την ίδρυσή της η FED(...) δημιούργησε μια τεράστια συρρίκνωση της οικονομίας την περίοδο1920-21, μετέτρεψε την ύφεση 1929-1930 σε καταστροφική κρίση (...)δημιούργησε τη σοβαρή ύφεση του 1937-1938 (...) δημιούργησε τονκαταστροφικό πληθωρισμό του 1970 τις συνέπειες του οποίου ζούμε μέχρισήμερα». Ταυτόχρονα, σε ομιλία του στο πανεπιστήμιο του Σικάγο στις 8Νοεμβρίου 2002, σε συνέδριο προς τιμήν του του Friedman με αφορμήτα 90α γενέθλια του, ο Ben Bernake, πρόεδρος της FED (από το 2006με ανάθεση από τον Bush και στην συνέχεια από τον Obama)αποδέχεται και επιβεβαιώνει απολυτως τη θέση–καταγγελία τουFriedman: «Θα ήθελα, έστω και παραγνωρίζοντας τον ρόλο μου ωςεκπροσώπου της FED,σε αυτό τοσυνεδριο, να πω στο Milton και στηνAnna (Anna Schwartz, από κοινου συγγραφέας με τoν Friedman τηςνομισματικής ιστορίας των ΗΠΑ) σχετικά με την μεγάλη οικονομικήκριση. Έχετε δίκιο. Εμείς τη δημιουργήσαμε (we did it). Λυπούμαστε πολύ.Αλλά χάρη σε εσάς δε θα το ξανακάνουμε» Όμως ο Bernake κάθε άλλο παρά τήρησε την υπόσχεση του. O έλεγχος της FED Γιατί η πρόταση νόμου που πέρασε με συντριπτική πλειοψηφίαστη βουλή των αντιπροσώπων των ΗΠΑ με 327 υπέρ και μόνο 98 κατά,θεωρήθκε εφιαλτικό σενάριο από τον Βernake;
  3. 3. Γιατί με διαδικαστικά τερτίπια δεν τέθηκε στη Γερουσία προςψήψιση όπου επίσης διέθετε πλειοψηφία; (Τελικά ο έλεγχος πέρασε μετάαπό “νερωμένη” τροπολογία Before It’s News Sept/1/2011). Την απάντηση δίνουν τα αποτελέσματα του πρώτου ελέγχου -καιμάλιστα μη πλήρους- στην ιστορία της FED, δικαιώνοντας απόλυτα τουςμακροχρόνιους αγώνες των πολιτικών πρωτεργατών της προσπάθειας γιαδιαφάνεια στην Κεντρική Τράπεζα, όπως ο Ρεπουμπλικανός Ron Paul,(αποκληθής Νέμεσις της FED) πατέρας του κινήματος «END THEFED» και ο Δημοκρατικός Dennis Kucinich, o πρωτεργάτης τηςκίνησης «Εθνικοποιήστε την FED». Δεκαέξι τρις $ σε άτοκα δάνεια από την Κεντρική Τράπεζα, σεαμερικανικές κυρίως και μερικές ευρωπαϊκές τράπεζες, την κρίσιμηπεριοδο 2007-2010, χωρίς σύμφωνη γνώμη της κυβέρνησης, χωρίςενημέρωση της κυβέρνησης.( G.A.O. Audit of the F.E.D. July2011,βλέπε σχ πίνακα). Όταν το ακαθάριστο εθνικό προϊόν των ΗΠΑ το 2012 φθανει τα15,7 τρις η διαχείρηση τέτοιων κεφαλαίων χωρίς τη συγκατάθεση τηςκυβέρνησης, είναι ούτως ή άλλως πρόβλημα. Όταν 4.000.000 οικογένειεςέχασαν τα σπίτια τους, την περίοδο 2007- 2012 (New York Times, 7Ioυνίου 2012) γιατί αδυνατούσαν να καταβάλλουν τις δόσεις τωνδανείων τους σε αυτές τις Τράπεζες, το πρόβλημα γίνεται πρόκληση. Ο διάλογος, οι κοινωνικές και πολιτικές πιέσεις, οι διαμαρτυρίες, ηαποχή από τα μαθήματα φοιτητών και καθηγητών, οι προτάσεις για τοποιος και πως μπορεί να αντικαταστήσει τη FED εμφανίζουν τις αλλαγέςαναπόφευκτες. Στρατηγικές και εκστρατείες όπως, «Καταργείστε τη F.E.D»«Eθνικοποιήστε την FED» «Βάλτε Ελεγκτές στη FED», είναι πια μαζικάκινήματα με ισχυρότατη παρουσία στο διαδύκτιο, με στήριξη από τηνεπιστημονική-πανεπιστημιακή κοινότητα αλλά και τα κόμματαεξουσίας. Ο διεθνής διάλογος και η δυναμική εναντίων των ΚεντρικώνΤραπεζών Ενδεικτικό της δυναμικής που αναπτύσσει η κριτική απέναντι στιςΚεντρικές Τράπεζες είναι το άρθρο του Economist (26 Ιουνίου 2012), μετίτλο «Το λυκόφως των Κεντρικών Τραπεζιτών». Mε αφορμή την ετήσια έκθεση της Τράπεζας ΔιεθνώνΣυναλλαγών (B.S.I.) για το 2012, αφ’ ενός αποκαλύπτει, σαρκαστικά,τηνπροσπάθεια των Κεντρικών Τραπεζιτών να αποσείσουν πλήρως τιςευθύνες τους για την παγκόσμια κρίση και να επιρρίψουν το σύνολοαυτών των ευθυνών στους πολιτικούς και αφ’ ετέρου ασκεί μιατεκμηριωμένα ανατρεπτική κριτική της εικόνας που επεχείρησε ναδιαμορφώσει η B.S.I. μια εικόνα κατά την οποία, (όπως την περιγράφει οEconomist).
  4. 4. «Ηρωικοί και άσπιλοι Κεντρικοί Τραπεζίτες κάνουν τα αδύναταδυνατά για να αποτρέψουν τον καταποντισμό της παγκόσμιας οικονομίας,αντιμετωπίζοντα,ς καθολική παραλυτική ανικανότητα, εκ μέρους τωνκυβερνήσεων και συγχρόνως καταιγισμό ανυπόστατης κριτικής σε βάροςτους. Τελικά η ικανότητα των Κεντρικών Τραπεζιτών να αποκαταστήσουντις ζημίες που συσώρευσαν οι αερολογούντες πολιτικοί, ελαχιστοποιείται.Η καταστροφή που επέρχεται μπορεί να αποφευχθεί μόνον εάν ο κόσμοςαγκαλιάσει την νηφάλια ηγεσία των σοφών τραπεζιτών» . Κατά τον Economist,ούτε λίγο ούτε πολύ, οι Κεντρικοί Τραπεζίτεςαπαιτούν από τις κυβερνήσεις να λογοδοτούν σε αυτούς, για τηνακολουθούμενη δημοσιονομική πολιτική και όχι στην κοινωνία, στουςπολίτες. Με αυτή την αναφορά ο Εconomist θίγει την ιερότερη των ιερώναγελάδων του νεοφιλελευθερισμού, την ανεξαρτησία των ΚεντρικώνΤραπεζών από την εκτελεστική εξουσία. Θέτει το ύψιστης δημοκρατικήςσημασίας, νομιμότητας και λογοδοσίας, θέμα των εξουσιών τωνΚεντρικών Τραπεζών και δημοκρατίας. To θέμα έχει τεθεί και για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα(Ε.Κ.Τ.) από την επομένη της συνθήκης του Maastricht, όχι τόσο απόΕυρωσκεπτικιστές όσο από όσους ενδιαφέρονται για μια πραγματικάενωμένη και δημοκρατική Ευρώπη. Η σχετική βιβλιογραφία είναιπλούσια. Το Jean Monnet Center for International and RegionalEconomic Law and Justice, το 2000, τεκμηρίωσε τα βασικάπροβλήματα δημοκρατίας που προκύπτουν με την με την Ευρωπαικήνομισματική πολιτική και το κατ’ εξοχήν όργανο της, την ΕυρωπαϊκήΚεντρική Τράπεζα. Ο τίτλος της μελέτης είναι σοφά αποκαλυπτικός τουπεριεχομένου της: «Τhe European Central Bank and Legitimacy. Is theEuropean Central Bank a modification of or an exception to the principleof Democracy? (Eίναι η Ε.Κ.Τ. μετάλλαξη η εξαίρεση τωνδημοκρατικών αρχών και κανόνων;) Σήμερα 21 χρόνια μετα το Maastricht, 14 μετά την επίσημηκυκλοφορία του Ευρώ, με θεσμοθετημένη Ευρωπαϊκή ΝομισματικήΈνωση και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ποιός έχει την ευθύνη ναλογοδοτήσει για τη διαίρεση της ΕΕ σε χώρες δανειστές και χώρεςκαταχρεωμένες; Ποιός έχει τη θεσμική και την ιστορική ευθύνη νασηκώσει το βάρος, το τίμημα και την τιμή της εξόδου από την κρίση; Οιτραπεζίτες; Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα; το Ευρωκοινοβούλιο; ΗΕυρωπαϊκή επιτροπή; Mε το τεραστίων διαστάσεων, συστημικό σκάνδαλο τουδιατραπεζικού επιτοκίου δανεισμού, γνωστού ως Libor, οι Κεντρικέςτράπεζες και οι Τραπεζίτες βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα της κριτικής.Στο πλαίσιο αυτής της κριτικής ο γνωστός, οικονομικός αναλυτής, ShahGilani δημοσίευσε (Forbs, 6 Ioυλίου 2012) χαρακτηριστικό του
  5. 5. κλίματος, άρθρο με τον προκλητικό τίτλο «To πρόβλημα δεν είναι τοLibor, ηλίθιοι. Είναι οι Κεντρικές Τράπεζες». Χαρακτήρισε τοτρομακτικό σκάνδαλο, καλά νέα, στο βαθμό που αποτελεί την αρχή τουτέλους της λειτουργίας των Κεντρικών Τραπεζών προς όφελος τωνπραγματικών μοναδικών τους πελατών των μεγάλων τραπεζών. Την ίδια ακριβώς κριτική ασκεί ο Josef Stiglitz (βασικόςαντίπαλος του Friedman) στην Ευρωπαϊκή Κεντρική τράπεζα με αφορμήτον τρόπο που αντιμετώπισε την κρίση του Ελληνικού χρέους. Τηνκατηγορεί ότι έθεσε τα συμφέροντα μιας ομάδας Τραπεζών πάνω από τασυμφέροντα ενός κράτους μέλους, πάνω από τα συμφέροντα τωνΕυρωπαίων και των Ελλήνων φορολογουμένων. Ότι εκχώρησε σεμυστική επιτροπή εκπροσώπων της αγοράς το δικαίωμα να αποφασίζουντι καθιστά πιστωτικό γεγονός, όπως επίσης ανέθεσε σε επιτροπή άμεσαενδιαφερομένων να αποφασίσουν τι σημαίνει αποδεκτή αναδιάρθρωσητου χρέους (Capturing E.C.B. Febr 6/2012). Κατά τον κ. Stiglitz ηνομισματική πολιτική είναι καίριος καθοριστικός συντελεστής τωνμακροοικονομικών εξελίξεων. Το γεγονός ότι αυτός ο τόσο καθοριστικόςπαράγων για ότι συμβαίνει στην κοινωνία θα μπορούσε να απομακρυνθείτόσο πολύ από τον έλεγχο εκλεγμένων αρχών αποτελεί πρώτης τάξεωςπρόβλημα, ιδιαίτερα για ένα σύστημα που στηρίζει τον εαυτό του στιςαρχές και τους κανόνες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Στην ίδια κατεύθυνση ο James Galbraith (The Guardian, 20Σεπτεμβρίου 2012) δηλώνει «Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια ειλικρινήαναθεώρηση του τι ΔΕΝ μπορούν να κάνουν οι Κεντρικές Τράπεζες. Ναι,μπορούν μερικές φορές να ματαιώσουν τον πανικό. Ναι, καλώς ή κακώςμπορούν να κρατήσουν τράπεζες-ζόμπι ζωντανές. Όχι, δεν μπορούνφέρουν οικονομική ανασυγκρότηση ή να λύσουν κανένα από τα βαθύτεραοικονομικά μας προβλήματα...» Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναγνωρίζοντας το πρόβλημα,προχώρησε στο άνοιγμα επίσημου διαλόγου και στην έκδοση ειδικούτεύχους με τίτλο «Για μια βαθειά και αυθεντική νομισματική ένωση»(EUROPEAN COMMISSION, A blue print for a deep and genuinemonetary union, Brussels 30.11.2012). Στο Ισραήλ, η έγκριτη (και αγγλόφωνη) εφημερίδα Haaretz (24Μαΐου 2012) σε ένα σκληρότατο άρθρο με τίτλο «Πώς το πιο κλειστόClub στον κόσμο κατέστρεψε την παγκόσμια οικονομία» αναφέρεται στοClub των Κεντρικών Τραπεζιτών, Αγγλίας, Γαλλίας, Γερμανίας καιΑμερικής. Συνδέοντας την κρίση του ‘29 με τη σημερινή, η εφημερίδακαταδεικνύει ότι «οι εκάστοτε κεντρικοί τραπεζίτες στο όνομα τηςεκάστοτε νομισματικής ορθοδοξίας μπορούν να καταστρέφουν τηνπαγκόσμια οικονομία. Έτσι και σήμερα παρά τις Ηράκλειες προσφορέςχρήματος, δοκιμάζοντας μέτρα μετά τα μέτρα, αποδεικνύονται περισσότερο
  6. 6. επικίνδυνοι παρά ωφέλιμοι. Η κρίση είναι κάτι πολύ περισσότερο και πιοσύνθετο από μια νομισματική κρίση. Κατά συνέπεια δεν μπορούν οιτραπεζίτες να την αντιμετωπίσουν. Ήλθε η ώρα οι Κεντρικοί Τραπεζίτεςνα κάνουν πίσω και να αφήσουν τους υπεύθυνους χάραξης τηςοικονομικής πολιτικής να δώσουν τις λύσεις». Βέβαια το πρόβλημα δεν θα λυθεί με σκληρή κριτική στιςΚεντρικές Τράπεζες. Θα λυθεί με την συγκρότηση ενός αξιόπιστουσυμμετοχικού και αποτελεσματικού πολιτικού συστήματος και τηναναγέννηση του συμμετοχικού μας πολιτισμού. Το 1946 το Εργατικό Κόμμα της Αγγλίας είχε το κύρος και τηνπολιτική δύναμη να εθνικοποιήσει την Τράπεζα της Αγγλίας. Σήμερα οθεσμός του κόμματος, ο κατ’εξοχήν θεσμός της κοινοβουλευτικήςδημοκρατίας, βρίσκεται σε τέτοια παρακμή ώστε να έχει απογειωθεί οδιάλογος για τη «μεταδημοκρατία». Στο συσχετισμό δύναμης και επιρροής για τη διαμορφώση τωνεξελίξεων και της κοινής γνώμης, ο θεσμός του κόμματος έχει χάσει προπολλού τη μάχη από τις πολυεθνικές της οικονομίας, των τραπεζών, τηςδιαχείρησης πληροφοριών και των ΜΜΕ. Μόνο μια ριζική αναμόρφωσητου θεσμού του κόμματος θα επιτρέψει στον κοινοβουλευτισμό και τηδημοκρατία να αντιμετωπίσουν νικηφόρα την επελαύνουσα νέαφεουδαρχία.

×