• Share
  • Email
  • Embed
  • Like
  • Save
  • Private Content
Unidade 2 Escultura Grega
 

Unidade 2 Escultura Grega

on

  • 1,701 views

Galego

Galego

Statistics

Views

Total Views
1,701
Views on SlideShare
1,697
Embed Views
4

Actions

Likes
0
Downloads
45
Comments
0

2 Embeds 4

http://inciarco.com 2
http://www.slideshare.net 2

Accessibility

Upload Details

Uploaded via as Microsoft PowerPoint

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

    Unidade 2 Escultura Grega Unidade 2 Escultura Grega Presentation Transcript

    • UNIDADE 2
      • ARTE GREGA 2: A ESCULTURA CLÁSICA
    • 1. INTRODUCIÓN
      • Hoxe en día conservamos moi poucas obras orixinais gregas. A maioría das existentes son copias romanas realizadas en mármore ou en bronce.
      • A escultura grega ten moito en común coa arquitectura:
      • Þ Función : relacionadas cos templos como estatuas de culto.
      • Þ Criterios artísticos : proporción, canon, simetría, beleza…
      • Tema predominante: corpo humano idealizado (sen defectos)  Tipoloxías: atleta novo, home maduro vigoroso, muller xove… cada vez + perfectas.
    • 2.FIGURACIÓN ARCAICA (S. VIII-VI)
      • - Asimilación influencias orientais (Exipto e Asia Menor, S. VIII-VII):
      •  Templo en pedra.
      •  Escultura monumental.
      • - 2 tipoloxías na escultura:
      • a)Nú masculino (kurós).
      • b) figura vestida feminina (koré).
      • - Función de ambas relixiosa  imaxes de culto (deuses ou héroes) ou votivas ou conmemorativas (representación doante) para inmortalizar victorias atléticas ou guerreiras  obedecen ao ideal heroico da aristocracia.
      • - Modelo da estatua-bloque = a peza era tallada ríxida e frontal dende as 4 caras do bloque de pedra.
      • - Lenta evolución: de figura convencional, ríxida, estilizada, con modelado anatómico plano e esquemático  a outra de modelado volumétrico (músculos) ata conquista orgánica da figura.
      • - Lentitude por pervivencia de convencionalismos xa que suxiren carácter sagrado da figura.
    • 3. CLASICISMO DO S. V: Conquista da beleza
      • Ruptura no S. V a.C  eliminación dos convencionalismos arcaicos  inicio clasicismo.
      • Inicio co estilo severo ( Auriga de Delfos, Discóbolo …). Trazos:
      •  Severidade: expresión contida, introspectiva, segura de si mesma.
      •  Modelado que supera os arcaismos (mirada intensa, beizos cheos, forte anatomía), ainda que con simplicidade anatómica.
      •  Conquista o movemento (Discóbolo), captando o intre que resume e sintetiza a acción.
      • Clasicismo culmina con Policleto e Fidias  clasicismo idealizante:
      •  Policleto:
      • - Teórico que escribe o Canon = obra onde fixa un sistema de proporcións ideais entre as partes do corpo (1 corpo = 7 cabezas).
      • - Exemplifica este canon no Doríforo (copia romana) = nu en posición de avance, captado en postura que sintetiza movemento e equilibrio  contraposto (1 parte tensa e outra relaxada  Doríforo = modelo ideal.
      •  Fidias:
      • - Supervisor da construción da Acrópole e director escultórico do Partenón  3 grandes obras:
      • a) Friso interno : procesión de Panateneas.
      • b) Frontóns : esculturas que narran mitos en espazos triangulares (loita Atenea e Poseidón no W, e nacemento Atenea no E).
      • c) Metopas: escenas bélicas (centauros vs. Lapitas, caida de Troia, loita deuses vs xigantes e amazonas vs atenienses) = victoria intelecto contra forza bruta (gregos vs persas).
    •  
    • 4. A ESCULTURA “PERSOAL” DO S. IV:
      • A finais S. V a Guerra do Peloponeso  debilitamento e crise das poleis clásicas  conquista por Filipo II de Macedonia (med. S. IV).
      • Escultura  individualidade por crise dos valores políticos. A atención céntrase no individuo. Idealización cede paso á atención individual, e representación sentimentos e emocións. Varias aportacións:
      •  Praxiteles:
      • - Beleza hedonista.
      • - Composición figuras en S (curva praxiteliana).
      • - Deuses xa non son heroes míticos senón xoves graciosos e belos ( Hermes ).
      • - Principal obra: Venus de Cnido = 1º nú feminino na arte grega.
        •  Scopas :
        • - Esculturas + humanas que divinas. Figuras atormentadas de movementos nerviosos e ropas axitadas  violencia nas accións  desaparición serenidade olímpica.
        • - Principais obras: Démeter de Cnido e Ménade.
        •  Lisipo :
        • - Último grande da escultura grega.
        • - Novo ideal de heroe, con expresión segura pero mov tenso.
        • - Estira o canon de Policleto.
        • - Cultiva o retrato ( Alexandre Magno ).
        • - Principal obra: Apoxiomenos = atleta que se limpa o suor  extensión brazos  conquista do espacio diante del.
    • 2. Koré arcaica
      • Koré de Antenor.
      • Mármore. 255 cm.
      • Orixinal grego. Atenas. C. 525 a.C.
      • Orixe: excavacións Acrópole.
      • Autor: ¿Antenor?
      • Tipoloxía: Koré= estatua votiva, con perna esquerda adiantada, man estendida con ofrenda, vestida con chitón (longa túnica) e himatión (manto ó hombro).
      • A escultura graga toma a Koré dos seus veciños asiáticos.
      • Vestidas e de pé, de tamaño natural ou maior. Son encargos da aristocracia como ofrendas votivas ou imaxes funerarias.
      • Pezas de pedra talladas según técnica estatua bloque = a partir dun bloque rectangular debuxábase fronte, dorso e perfís e tallábase dende os catro lados  figura ríxida e frontal.
      • Evolución: desde formas sumarias e planas primitivas ás imaxes brillentes e decorativas finais.
      • A pesar desto conserva convencionalismos: ollos amendoados, sorriso arcaico (inexpresividade), pelo en contas, frontalidade, rixidez, simetría, hieratismo, perna esquerda adiantada, man estendida con ofrenda.
      • Mínimo movemento = man suxetando vestido ou estendida con ofrenda  diálogo coa divinidade ou co espectador.
      • A túnica proporciona ao artista un campo ideal para compoñer un xogo de curvas e pregues con certa insinuación do corpo, pero mentendo convencionalismos.
    •  
    • 3. Kurós arcaico
      • Kurós de Anavyssos.
      • Marmore. 194 cm.
      • Orixinal Grego. Atenas c530 a.C.
      • Tipoloxía: Kurós = nú frontal, con perna esquerda adiantada, brazos caidos e pegados ao corpo.
      • Os gregos importan dende Exipto os elementos principais do Kurós = figura núa (carácter heroico), con perna adiantada e brazos pegados ao corpo.
      • Tamaño heroico (c. 2m), atopados nos santuarios con función votivas e conmemorativas de orgullosos aristoi ou de deuses  representan ideal heroico da nobreza helénica.
      • Ó igual que as korai, os kuroi seguen técnica de estatua bloque  figuras ríxidas e frontais, nunha dimensión temporal allea ao espacio físico do espectador, ignorándoo.
      • Anatomía esquemática e simetría lateral e horizontal.
      • Cheo de convencionalismos: ollos amendoados, sorriso arcaico, cabelo en contas, hieratismo, frontalidade, perna adiantada…
      • Xa que 1 cualidade dun perfecto aristócrata era o vigor físico non é estraño que os escultores gregos estudiaran anatomía  representación cada vez + exacta do corpo.
      • Así, formas estilizadas  detalles naturalistas. Modelado plano e esquemático  volumétrico e tridimensional (Kuros Anavyssos: robusto e cheo de vitalidade).
      • Sen embargo persisten arcaismos (ollos inexpresivos, sorriso e pelo artificial)  a figura está viva pero ríxida. Problemas resoltos no clasicismo.
    • 4. Discóbolo Mirón
      • Copia romana en mármore. 153 cm.
      • Orixinal grego en bronce perdido. c. 470 a.C.
      • Tipoloxía: estatua de atleta lanzando disco.
      • Invento técnica baleirado en bronce abriu aos escultores gregos 1 campo de experimentación do momevento  Discóbolo = 1 dos seus primeiros logros.
      • Héroe ou atleta, o verdadeiro tema é a representación do movemento, mediante o chamado concepto grego de ritmo = o escultor descompoñe a acción nunha serie de posturas consecutivas  elección da + significativa que expresa o movemento  o espectador percibe o intre anterior e posterior á acción representada.
      • O Discóbolo racha coa frontalidade do kurós  cruce de 2 arcos simultáneos e contrapostos.
      • Sen embargo continua algún arcaismo: cada parte do corpo aparece representada dende o punto de vista máis claro (típico exipcio)  torso e brazos de fronte, pernas de perfil.
      • A figura só ten eficacia expresiva de fronte, no resto de puntos de vista reina a confusión de liñas.
      • Modelado leve e certa inexpresividade chocante coa tensión da acción (estilo severo). Desaparecen convencionalismos  volume nos músculos, beizos cheos, ollos rasgados…
      • Obra moi famosa no mundo antigo  multitude de copias romanas en mármore (+ económico que o bronce). A estatua de mármore en esta postura precisaba un apoio para equilibrala e non rachar  tronco detrás do atleta.
    • 5. O Doríforo Policleto
      • Copia romana en mármore. 212 cm.
      • Orixinal grego en bronce, perdido. C. 430 a.C.
      • Función descoñecida.
      • Técnica baleirado en bronce.
      • Tipoloxía: estatua de atleta-xove portando lanza (Doríforo).
      • Policleto = broncista + destacado da escultura clásica.
      • Pretende recrear un modelo ideal da realidade sen imperfeccións  escribe Canon = tratado sobre as relacións numéricas das proporcións  exemplificación no Doríforo (bronce), reproducida en numerosas copias romanas de mármore.
      • Composición, a partir do contrapposto (alternancia membros distendidos e contraidos)  na esquerda, o brazo dobrado terma da lanza tenso, mentres a perna relaxase e cadeira caida  a metade esquerda espállase.
      • Mentres na metade dereita, o brazo relaxado co hombro caido, e perna apoia peso do corpo no chan que levanta a cadeira  metade dereita contraida. Contrapposto  vitalidade.
      • Algúns ven no Doríforo, ademáis de modelo perfecto, o ideal de héroe aristocrático.
      • Modelado volumétrico natural.
      • Cabeza sen arcaismos mostra beleza ideal, representando non a aguén determinado senón 1 modelo.
    • 6. Esculturas do Partenón Fidias
      • Mármore, Relevos nas metopas e friso. Figuras exentas nos frontóns.
      • Museo Británico de Londres. C 447-438 a.C.
      • Orixinais gregos da decoración plástica do Partenón
    •  
      • As esculturas do Partenón = conxunto + numeroso e apreciado de orixinais gregos conservados, eso si, bastante deteriorados.
      • Proxecto + importante da clasicismo pola cantidade e tamaño das imaxes, relizadas en pouco tempo.
      • Ainda que os textos antigos atribúen a Fidias todo protagonismo, debemos pensar en moitos autores diferentes, dirixidos por el mismo  “Estilo Fidias”.
      • A arquitectura e escultura do Partenón integran un programa político, a iniciativa de Pericles, que daba forma a conciencia colectiva da democracia ateniense, loubando os méritos e triunfos de toda a comunidade.
      • Os traballos principiaron polas 92 metopas que rodeaban o edificio e recollían escenas de catro mitos onde a civilización vence a barbarie (alusión gregos vs persas). Os centauros vs lapitas son as únicas conservadas.
      • Altorrelevos (case bulto redondo), que estarían pintadas e de calidade moi desigual (varias mans)  algunhas lineais e indecisas e outras máis logradas.
      • A continuación realizouse o friso interior (160 m) ao peristilo  procesión das Panateneas que subía á Acrópole para ofrecer vestido sagrado a xoanon de Atenea. Xinetes e carros prparan o desfile no lado W, éste discurre polos lados maiores ata a fachada oriental onde agradan os deuses.
      • Amósanos o mellor estilo Fidias, homoxéneo a pesar da participación de moitas mans; con ritmo sereno que evita a monotonía e recrea ilusión de tridimensionalidade polo bulto case enteiro das imaxes.
    •  
      • Remate do conxunto polos frontóns  episodios míticos alusivos á cidade: Nacemento de Atenea (E) e disputa Poseidón e Atenea na orixe da polis.
      • Só conservamos fragmentos  hipóteses sobre a súa colocación.
      • Figuras de excepcional calidade. Percibimos a estructura orgánica dos corpos a través de unha tea finísima que se pega ao corpo ( técnica de paños mollados) .
      • O marco triangular  adaptación dos personaxes deitándose, sentándose, erguéndose cun hábil ritmo compositivo
    • 7. Hermes de Olimpia Praxíteles
      • Orixinal grego ou copia romana do S. I a.C.
      • Mármore. 213 cm.
      • Olimpia (Grecia) 2ª½ S.IV a.C.
      • Iconografía (Tema): Hermes leva a Dioniso e xoga cun acio.
    •  
      • Atopado nas ruinas de Olimpia no S. XIX foi identificado coma orixinal de Praxíteles, pero hoxe dubidamos desto, porque certos detalles (ropa enrugada, árbore…) apuntarían a unha posible copia de época helenística.
      • Iconografía: a obra trata con humor un vello mito: Hermes (deus mensaxeiro) debe esconder a Dioniso (producto das “aventuras” de Zeus) en Creta. No camiño, fai un alto e xoga co neno (futuro deus do viño) cun racimo de uvas.
      • Centro de interés = relación entre as 2 figuras, recreándose o artista nos aspectos máis emotivos e humanos do mito: a tenrura e o humor (pouco tratados en escultura grega), xa que cando o rapaz , revela a súa futura vocación, Hermes esboza un sútil sorriso.
      • Existe contraste marcado entre as 2 figuras: así Hermes ten un tratamento naturalista e proporcionada, en tanto Dioniso semella, + que un bebe, un home en miniatura  forma non cadra con tamaño.
      • Composición: parte do contrapposto  esaxeración  “curva praxiteliana” = ritmo en S do corpo que se acentúa nas cadeiras.
      • Lado esquerdo de Hermes está relaxado e apoiado no tronco, mentres o dereito se contrae e levanta a cadeira  “curva praxiteliana”.
      • Vemos contraste entre o modelado brando e suave da pel (músculos naturais) e enrugas do manto. Modelado con xogos de luces e sombras que deixan esvarar a luz polo corpo.
      • Caracterízase esta obra polo hedonismo (busqueda pracer e beleza)  deuses e heroes vólvense familiares, sentimentais e amables.
    • 8. Afrodita de Cnido Praxíteles
      • Copia romana en mármore. 205cm.
      • Orixinal grego en mármore, perdido. C.360 a.C.
      • Museos Vaticanos.
      • Encargo rexeitado e adquirido por Cnido.
      • Obra máis famosa da Antiguidade.
      • Iconografía: Afrodita sorprendida no baño.
      • Estatua + famosa da Antiguidade. Só dispoñemos de copias romanas.
      • Obra escandalosa xa que Praxíteles esculpe o 1º nu feminino, a tamaño natural. Audacia maior por ser imaxe de deusa e destinada ao culto  inaugura un xénero com ampla profusión na arte occidental.
      • Rexeitada polo santuario de Cos, foi adquirida pola cidade de Cnido. O escándalo e a súa beleza  cambio de función, de culto a contemplación estética.
      • Situada no centro dun tholos (templo circular) para que os visitantes a contemplaran dende todos os puntos de vista, ainda que fora concebida para ser vista frontalmente.
      • Composición: contrapposto de Policleto adoptado maxistralmente á forma feminina  sensualidade por modelado suave, sutileza de curvas e proporcións.
      • O impacto da imaxe  ca pose e o xesto. A deusa, sorprendida polo espectador (voayeur), leva a man dereita á pube (fonte do seu poder) e coa outra colle 1 toalla  ambigüedade  combinación sagrado (relixión) con profano (naturalismo e sensualidade, por leve sorriso).
      • A postura en mármore precisaba soporte exterior  xarra de auga, integrada no tema pola tea que colle a deusa para cubrirse.
    • 9. Ménade Scopas
      • Copia romana en mármore. 45 cm.
      • Orixinal grego en mármore, perdido. Mediados S. IV.
      • Tipoloxía: Ménade en éxtase.
      • Scopas representa no século IV a expresión do “pathos” (dimensión emotiva e irracional do ser humano)  anguria, crenza irracional e sentimento relixioso.
      • Escultor e arquitecto, Scopas participou na decoración do Mausoleo de Halicarnaso  fama por dramatismo e tensión psicolóxica dos personaxes  cabezas reviradas, beizos entreabertos e posturas forzadas.
      • Dioniso (Baco romano) = deus da festa e a fertilidade (viño), representa a irracionalidade e emocións  culto en forma de touro ou chivo con orxías desenfrenadas  éxtase na que o crente sentía air de si mesmo e vivir outra dimensión, liberándose da realidade.
      • Culto dionisíaco  fascinación entre as mulleres, tan marxinadas en outros aspectos  ménades = devotas de Dioniso, no culto tocan pandeiro e danzan frenéticamente ata caer extasiadas. Aparecen así en pintura e escultura pintadas con ropaxes revoltas en plena danza.
      • Copia romana moi estragada, conserva nembargantes a forza do orixinal. Representada en plena éxtase, liberada das súas ataduras (que simboliza a roupa entreaberta).
      • Composición concentra o dramatismo no violento xiro do corpo  movemento en espiral que tensa e curva o tronco e culmina na cabeza  mirada ao ceo.
      • A imaxe racha co equilibrio e a armonía da escultura clásica  composición dramática que continuará o helenismo ( Laoconte )
    • 10. Apoxiomeno Lisipo
      • Copia romana en mármore. 205 cm.
      • Museos Vaticanos.
      • Orixinal grego en bronce, perdido.
      • 2ª metade S. IV a.C.
      • Función descoñecida.
      • Tipoloxía: atleta quitándose o aceite(Apoxiomeno)
    •  
      • Lisipo marca fin escultura clásica e abre campo de experiencias que desenrolará o helenismo. Interésase por problemas e motivos do século pasado, pero aportando innovacións radicais.
      • No Apoxiomeno retoma a figura do atleta, pero sorprndido nun intre intrascendente, quitándose o aceite e suor cunha paleta tras 1 competición.
      • Experimenta cuestións formais de canon, composición, espacio e movemento  solucións inéditas. O orixinal en bronce, colocado nunha praza romana por Tiberio, perdeuse, polo que só conservamos copias romanas en mármore.
      • Aquí, Lisipo, alonga o canon de Policleto  exrtremidades longas e cabeza pequena  figuras máis esveltas, estilizadas e elegantes.
      • Movemento efímero e inestable. A composición parte do contrapposto de Policleto, pero esaxerado  torsión do tronco + atrevida que racha co repouso tanto frontal coma lateral  separa as pernas para equilibrar a postura  sensación de abaneo que suxire movemento instantáneo.
      • Modelado natural: músculos tensos e novos elementos: ollos xuntos e pequenos, beizos apretados.
      • Audaz é a invasión do espacio do espectador pola figura (brazos estirados)  estorbo frontal que nos obriga a xirar ó redor da figura descubrindo os diferentes puntos de vista  Lisipo crea a 1ª figura tridimensional, que conquista o espacio físico do espectador = novidade que desenrolará o helenismo.