Toponimia de silleda iii (dornelas, escuadro, fiestras, grava)
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

Toponimia de silleda iii (dornelas, escuadro, fiestras, grava)

on

  • 538 views

Toponimia do Concello de Silleda I (Dornelas, Escuadro, Fiestras, Grava). ...

Toponimia do Concello de Silleda I (Dornelas, Escuadro, Fiestras, Grava).
Traballo realizado por Laura Fernández e Beatriz González de 1º bach. (curso 2011-2012) para o ENDL do IES Pintor Colmeiro de Silleda.
Tomouse como base o o artigo "Toponimia do Concello de Silleda" de Nicandro Ares Vázquez (Lucensias nº 17)

Statistics

Views

Total Views
538
Views on SlideShare
439
Embed Views
99

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

2 Embeds 99

http://silledaasferreiras.blogspot.com.es 96
http://silledaasferreiras.blogspot.com 3

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Microsoft PowerPoint

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

Toponimia de silleda iii (dornelas, escuadro, fiestras, grava) Toponimia de silleda iii (dornelas, escuadro, fiestras, grava) Presentation Transcript

  • TOPONIMIA DOCONCELLO DE SILLEDA III Parroquias e aldeas Dornelas, Escuadro, Fiestras, Grava por Laura Fernández Suárez Beatriz González Fernández (Curso 2011-12) A partir do artigo Toponimia do Concello de Silleda, de Nicandro Ares Vázquez (Lucensia, nº 17)
  • 10.- DORNELAS
  • 10. Dornelas (San Martiño)Este topónimo é un diminutivo dedorna, que en portugués é unhacuba onde se esmaga a uva e unhaarqueta para levala ao lagar. Engalego chámase así unha barquiña.O topónimo Dornelas poderíaaludir a arquetas funerariasprerromanas.
  • 10. Dornelas (San Martiño)Lugares de Dornelas:• Bascuas: parece o patronímico de Velascus/Vascus.• Portiño: é un diminutivo de portus ‘porto, paso dun río ou dunha montaña’
  • 11.- ESCUADRO
  • 11. Escuadro (San Salvador)A denominación de Escuadro, máis ca indicar un terreo deforma rectangular, podería quizais proceder de ex quadro ealudir a unha participación.
  • 11. Escuadro (San Salvador)Lugares de Escuadro:Lugares de Escuadro:• Balántiga: o sufixo átono -ica > iga, usado no latín vulgar, engadido aquí a un nome persoal que sería Ballantius formado sobre ballans, -antis ‘danzante’, participio do verbo ballare ‘bailar’, enraizado no grego pállein ‘saltar’.• Barreiro: foi barrarius-a-um no baixo latín, indicando un sitio onde abundaría o barro ou un oficio de quen traballaba no barro.• Bustelo: é un diminutivo do baixo latín bustum ‘pasteiro ou estábulo de bois’.
  • 11. Escuadro (San Salvador)Lugares de Escuadro:• Cascaxide: traduce a Casa Kagiti, onde Kagitus foi nome persoal visigótico.• Cima de Vila: é un sintagma composto da voz greco-latina cyma ‘cume’ e villa ‘vila’.• Cumbraos: parece un étnico Conimbrianus, natural de Coímbra, antigo nome bitemático Conim-briga de orixe celta.
  • 11. Escuadro (San Salvador)Lugares de Escuadro:• Férveda: debe proceder do latín fervida, adxectivo derivado de fervere ‘ferver’, que se converteu en nome persoal Fervida, quizais aludindo ao temperamento fogoso e apaixoado dunha muller; aínda que tamén puido ser unha (Villa) Fervida, é decir, vila ou herdade propia dun Fervidus. Dáse ademais no lugar a coincidencia xeolóxica dunha fervenza ‘cachón, catarata’• Outeiro: é unha evolución de altarium ou auctarium, palabras usadas en documentos medievais para indicar un terreo alto ou elevado.• Paredes: provén do plural de paries -etis ‘parede, muro’. Adóitase usar este topónimo para antigas construcións derruídas.
  • 11. Escuadro (San Salvador)Lugares de Escuadro:• A Penadauga: conxunta a voz penna: voz primitiva, quizais da familia de pinna ‘amea’; con aqua ‘agua’, quizais referíndose a unha pena con coviñas que albergan auga.• Porto Vello: foi un portus vetulus/veclus.• Rañadoiro: débese vencellar con raña, voz de orixe prerromana, indicando que podería ser un terreo corroído polas augas e pola erosión.• Sar: parece homónimo do río Sar. Pero, secadra, poderíase relacionar co xentilicio Sares ou Sarius.
  • 11. Escuadro (San Salvador)Lugares de Escuadro:• Senra: procede dunha voz prerromana, probablemente céltica, *sénera, equivalente a senara ‘seara’, terra de sementeira reservada ao señor, que debía ser cultivada polos vasalos.• Sestelo: parece diminutivo do persoal Sextus, co sufixo -ellus do latín vulgar, diverxente de Sextullus e de Sextillus.• Soldecasa: forma latina, co nome persoal Soldus en xenitivo, que sería o propietario dunha casa, Soldi casa ‘casa de Soldo’, sendo Soldus unha abreviación de solidus, coma caldus é síncopa de calidus.• Espiniños: diminutivo de spinus ‘espiño’, foi tamén nome persoal Spinus.• Ribas: é plural derivado de ripa ‘ribeira, ribazo’.
  • 11. Escuadro (San Salvador)Lugares de Escuadro:• A Somoza: procedería do latín summa > ‘soma’ co sufixo -ucea, indicando a parte máis alta de algo.• Sueiro: corresponde ao persoal Sueris, variante de Suarius ‘rancheiro’.• Torrón: aínda que se usa, ténse agora por alteración incorrecta de terrón, derivado de terra; pero pode entrar en conta tamén o antropónimo primitivo Turronius.• Vilar: traduce como substantivo o que en latín foi adxectivo villaris-are, aludindo ao recanto dunha vila.
  • 12.- FIESTRAS
  • 12. Fiestras (San Martiño)Un plural do latínfenestra ‘fiestra, ventá’,poderíase ver na orixedeste topónimoparroquial e dun lugar dafreguesía. Pero máisprobable e que Fiestrasfose patronímico dopersoal Fenestra.
  • 12. Fiestras (San Martiño)Lugares de Fiestras:• Aragonza: corresponde ao visigótico Aragundia.• Barcia: perpetúa a voz Várzena medieval, que é moito máis antiga, posto que parece de orixe celta, *barcina ‘campo que se inunda e cultiva’.• Costoia: traduce a custodia ‘garda, conservación, prisión’.• Maril: probablemente ten orixe no nome persoal *Marillus, diminutivo de Marius, dado que consta o feminino Marilla. Sería a vila daquel posuidor primitivo.
  • 12. Fiestras (San Martiño)Lugares de Fiestras:• Merín: responde ao xenitivo do antropónimo Merinus.• Recimil: tamén foi xenitivo do nome persoal visigótico e bitemático Rece-mirus.• Samartiño: é unha haploloxía de Sanctus Martinus, o de Tours (s. IV) ou o de Dumio en Braga (s. VI), que tiñan nome teofórico, derivado de Mars ‘Marte’.• San Antonio: foi Sanctus Anthonius, nome greco-latino derivado de anthos ‘flor’, coma antoloxía ‘florilexio’.
  • 13.- GRAVA
  • 13. Grava (Santa Mariña)A etimoloxía do nomepoderíase buscar nunha vozmedieval de orixe céltica daque provén grava encastelán e galego cosignificado de area grosa,pedra miúda, coa que seafirman os camiños. Perotamén puido coincidir copersoal Glabra ‘calvo’.
  • 13. Grava (Santa Mariña)Lugares de Grava:• Arcos: aínda que parece un plural do apelativo latino arcus ‘arco’, podería ser nome pre-latino.• Barreiro: foi barrarius-a-um no baixo latín, indicando un sitio onde abundaría o barro ou un oficio de quen traballaba no barro.• Eirexe: concorda co xenitivo ecclesiae (locus) ‘lugar da igrexa’.• Ervixe: prolonga na evolución o xenitivo do antropónimo visigótico Ervigius.
  • 13. Grava (Santa Mariña)Lugares de Grava:• Fontao: traduce o latín fontanus, a, um, adxectivo referido a fons ‘fonte’, que se converteu no cognomen persoal Fontanus.• Outeiro: é unha evolución de altarium ou auctarium, palabras usadas en documentos medievais para indicar un terreo alto ou elevado.• Pedrouzo: contén o sufixo -uceus, vencellado a petra, indicando que se trata dunha pena de gran dimensión.• Penalta: débese descompoñer en penna alta.• Peniza: alude a pennas ‘penas’, co sufixo -icea/icia, denotando materia en abundancia.
  • 13. Grava (Santa Mariña)Lugares de Grava:• Santa Mariña: foi unha mártir reivindicada pola Igrexa de Ourense, que levaba o nome Marina, derivando de mare ‘mar’, coma o masculino Marinus• O Souto: foi saltus en latín, que significou ‘salto, desfiladerio, pasteiro con bosque’. Saltus foi tamén nome persoal.• Vilar: traduce como substantivo o que en latín foi adxectivo villaris-are, aludindo ao recanto dunha vila.