Wk hoofdstuk 41

318 views
233 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
318
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
24
Actions
Shares
0
Downloads
1
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Wk hoofdstuk 41

  1. 1. WK: Normal, but so differentHoofdstuk 41
  2. 2. In de vorige update…• Groeide Carmen op tot kind.• Beviel Valentina van een tweeling: Cédric en Chloé.• Beviel Kelsy van haar derde kindje, Andreas• Miste Maïté Arie, een oudere jongen die ze op vakantie had ontmoet. Ze kon echter met niemand over dat gevoel praten.• Bekende Annabels beste vriendin Odilia dat ze een oogje had op Thibo.• Groeiden Basil en Franka op tot kind.
  3. 3. • Maakte Devon eindelijk in reallife kennis met zijn chatvriendin Maxine, die in hetzelfde studentenhuis bleek te wonen.• Bleek dat Katrien en Damian eindelijk een koppel waren.• Ontmoette Jasmin Lola, de jongere zus van Damian die binnenkort ook naar het studentenhuis komt. Het klikte meteen tussen de twee meiden, en wel op een heel bijzondere manier…• Ging Olivia met haar tweeling Linus en Selene naar de speeltuin. Onderweg zag ze Maxwell en Diana, die duidelijk in verwachting zijn van hun eerste kindje. Iedereen weer bij?? Dan gaan we meteen weer verder ;)
  4. 4. Kelsy,Martijn,Maïté,Leander&Andreas “Hoi, leuk dat je er bent…”, stamelt Leander een beetje verlegen,” Doe je jas maar uit en hang hem maar euhm… aan de kapstok. Of in de kast, dat mag ook… En kom dan maar mee naar binnen, mama is bezig lekkere koekjes te bakken.” Hij weet duidelijk niet goed wat te zeggen, nu hij eindelijk zijn vakantievriendinnetje weer voor zijn neus ziet staan.
  5. 5. “Hé, niet zo verlegen!”, hij schrikt even wanneer Adèlehem plots met beide armen vast neemt en tegen zichaandrukt: “Ik heb je gemist, Leander. Ik ben zo blij omje weer te zien!”
  6. 6. Nog een beetje overdonderd loopt Leander eerst even metAdèle mee naar de kapstok, waarna ze samen om hetsnelst naar de keuken lopen waar Kelsy net de koekjes uitde oven haalt.“Ik was eerst!”, juicht Adèle terwijl ze op een stoelneerploft. Leander haalt zijn schouders op: “Ik vind hetniet eens erg om van jou te verliezen. En bovendienkrijgen we toch sowieso koekjes!”
  7. 7. Grinnikend luistert Kelsy naar het verwarde gebabbel vanhaar zoon, terwijl ze de koekjes op tafel zet: “Maïté, dekoekjes zijn klaar! Kom je er ook eentje eten?”Enkele seconden later vliegt de deur van de slaapkameropen en komt Maïté met een lang gezicht naar buitengesloft.
  8. 8. Ze gaat aan tafel zitten, en begint met lange tandenaan een koekje te knabbelen.“Ik heb een leuk idee,” zegt Kelsy, die merkt dat haardochter zich niet op haar gemak voelt met Adèle in debuurt, “Een paar straten verder is een schaatsbaangeopend, misschien kunnen jullie daar straks evenmet jullie drieën naartoe gaan!”
  9. 9. Maïté zucht duidelijk hoorbaar, maar Leander en Adèlelijken daar geen aandacht aan te schenken.“Mag dat? Mogen wij echt alleen weg?”, roept Leanderuit, en Adèle laat meteen weten dat ze altijd al heeftwillen leren schaatsen.
  10. 10. “Maï, ga je ook mee?”, vraagt Leander smekend, “Jezou er mij een groot plezier mee doen.”Zijn tweelingzus rolt even met haar ogen: “Goeddan, omdat jij het bent…”
  11. 11. Even later staan de drie kinderen samen aan deschaatsbaan, en Adèle waagt zich meteen dapper ophet ijs: “Kom je, Leander? Het is hier echt leu-wooooohoow!”
  12. 12. “Gaat het, Adèle?”, roept Leander ongerust, wanneerhij zijn vriendinnetje onderuit ziet gaan, “Wacht maareven, ik kom je helpen!”Maar in zijn haast om de schaatsbaan op te lopen…
  13. 13. … verliest hij zelf zijn evenwicht!“Ow, dit deed best wel pijn…”, mompelt hij, terwijl hijweer overeind krabbelt.
  14. 14. “Pfff, aanstellers!”, snuift Maïté, “Schaatsen is tochhelemaal niet moeilijk, kijk maar!”En inderdaad, zonder ook maar één keer tewankelen, glijdt ze over het ijs.
  15. 15. Adèle haalt haar schouders op en kruipt op handen envoeten naar Leander toe.“Het ziet ernaar uit dat we elkaar zullen moeten lerenschaatsen,” grinnikt ze, “Hou mijn hand vast, dan trekik je overeind.”
  16. 16. Langzaam maar zeker glijden de twee verder, en hetbegint steeds beter te lukken.“Zullen we nu eens proberen om rond tedraaien?”, stelt Leander voor, “Dan is het net alsof wedansen op het ijs!”
  17. 17. Maar heel even gaat het draaien goed, tot de hand vanAdèle in al haar enthousiasme uit die van Leanderglijdt, en ze hard op haar achterwerk terechtkomt.“Auw…”, kreunt ze, “Zo hard op mijn achterstegevallen, dat m‟n hoofd er pijn van doet!”
  18. 18. “Hé klungeltjes, zullen we dan maar eens naar huisgaan?”, roept Maïté van de andere kant van depiste, “Het is wel de bedoeling dat jullie nog héélthuiskomen hoor!”
  19. 19. “Ik begin eigenlijk best wel moe te worden,” zegtLeander, en hij trekt Adèle mee naar de kant, “Kom jemee? Misschien krijgen we thuis nog wel een lekkerebeker chocomelk, voordat we gaan slapen.”
  20. 20. Na de chocomelk worden de kinderen meteen naarbed gestuurd. Al mag Leander nog iets langeropblijven, om Adèle de logeerkamer te tonen.“Maar als je vannacht niet kan slapen, omdat heimweehebt of omdat mijn babybroertje te hard huilt, dan magje ook bij mij komen liggen hoor…”
  21. 21. “Wil ik best wel doen,” grinnikt Adèle, “Maar volgensmij is er niet genoeg plaats in dat ene bed.Trouwens, ik zie bont en blauw van het vallen tijdenshet schaatsen, dus ik denk wel dat ik goed zal slapenvannacht.”
  22. 22. “Welterusten, Adèle. Morgen gaan we dekerstversiering ophangen, en daarna de verjaardagvan Andreasje vieren!”, verheugt hij zich al.
  23. 23. De volgende avond staat het hele gezin in de versierdekeuken om Andreas‟ verjaardag te vieren. Iedereenzingt luid „Lang zal hij leven‟, en zelfs Maïté lijkt haarbest te doen om vrolijk mee te toeteren.
  24. 24. “Daar gaat hij dan…”, gooit Martijn zijn jongstezoontje in de lucht, en hij kijkt Kelsy liefdevol aan, “Enlaat ons hopen dat hij niet onze laatste was…”- Dat zet ik er dus voor een reden bij hé, Kelsy en Martijn zijn het enige koppel bij wie de ACRdoet wat hij moet doen. Die twee zijn echt net konijnen, ik hou ze twee minuten niet in de gatenen ze zijn alweer een nieuw kindje aan het fabriceren -.-‟ -
  25. 25. Even later vangt hij een opgegroeide Andreas weer op.“Wat is hij lelijk!”, roept Maïté uit, “Hij heeft zo‟nvreemde rimpels in zijn gezicht!”
  26. 26. “Maïté!”, roept Kelsy, “Zo spreek je niet over jebroertje, jongedame! Het is niet omdat zijn gezichtjeeen beetje een vreemde vorm heeft, dat hij daaromlelijk is. En daarbij… hij lijkt vooral op jou, dus ik zoume maar een beetje inhouden als ik jou was…”
  27. 27. Maïté houdt een beetje bedremmeld haar mond, enkijkt verlegen weg.“Ik ga deze kleine man maar eens een make-overgeven”, doorbreekt Martijn de stilte, en hij loopt metAndreas in zijn armen naar de spiegel.
  28. 28. Een paar minuten later komt Maïté zachtjes op haarbroertje af, en kijkt schichtig in het rond of niemandhaar ziet. Dan buigt ze zich naar hem toe: “HéAndreas, ik meende niet zo wat ik zei hoor…”
  29. 29. “En weet je… eigenlijk vind ik je nog best welschattig… maar aan niemand vertellen dat ik dàtgezegd heb hé!”
  30. 30. “Maï lief!”, kirt Andreas, en hij klapt enthousiast in zijnhandjes.“Lief?? Nee, dat nu ook weer niet hoor,” grinniktMaïté, en ze staat snel weer op voordat iemand in degaten kan krijgen wat ze net gedaan heeft.- Voor zij die het zich afvragen: jà, ik heb hem andere ogen gegeven, hij had dus écht eeningevallen gezichtje -
  31. 31. In de kamer ernaast neemt Leander afscheid vanAdèle: “Jammer dat je weer naar huis moet, ik vondhet zo leuk om je nog eens te zien.”“Ik vond het ook heel leuk, maar mijn ouders willenliever dat ik voor Kerstmis weer thuis ben. En omeerlijk te zijn… ik zelf ook wel!”
  32. 32. “Dat begrijp ik,” antwoordt Leander, “Maar ik zou hettoch leuk vinden als je volgende vakantie nog eenskwam logeren.“Of jij bij mij!”, lacht Adèle.
  33. 33. “Afgesproken!”, zegt Leander, “Ik begin nu de dagenal af te tellen!”Hij loopt met Adèle mee naar de deur, en blijft staatzwaaien tot haar taxi uit het zicht verdwenen is.
  34. 34. Olivia,Linus &Selene “Wauw, wat een schattige pop! Bedankt mama!” Dolgelukkig bekijkt Selene de inhoud van haar kerstcadeautje.
  35. 35. “En zo‟n stoer ridderkasteel! Net wat ik graagwou!‟, roept Linus uit nadat hij het papier van zijnpakje heeft gescheurd.
  36. 36. Glimlachend kijkt Olivia van in de zetel naar haarspelende tweeling. Alles ziet er zo perfect uit, erontbreekt alleen nog één dingetje…
  37. 37. “Wat zou jij eigenlijk graag onder de kerstboomwillen, mama?”Ze schrikt op wanneer Selene opeens naast haarneerploft en haar armpjes om haar hals slaat.
  38. 38. Ook Linus komt op haar schoot zitten, en legt zijnhoofd op haar schouder: “Zou je niet graag een papavoor ons willen, mama?”
  39. 39. Olivia schrikt van de directe vraag van haarzoontje, en ze trekt haar twee kinderen dicht tegenzich aan: “Ik zou het best wel leuk vinden om eennieuwe papa voor jullie te vinden. Maar op dit momentdenk ik dat we best gelukkig zijn met ons drietjes… ofzouden jullie graag opnieuw een papa willen?”
  40. 40. Hun gesprek wordt onderbroken door een korte klopop de deur.“Wie kan dat nu nog zijn, zo laat?”, mompeltOlivia, “Ga nog maar wat spelen, mama gaat even dedeur openen.”
  41. 41. Ze opent de deur en knippert een paar keer met haarogen. Om te wennen aan de schemering buiten, maarook omdat ze amper kan geloven wie er voor haarneus staat: “Maxwell?!”
  42. 42. “Ik euhm… “, stottert ze, en ze weet zichzelf geenhouding te geven. En ook Maxwell lijkt te staan trillenop zijn benen, niet wetende wat hij wel of niet moetdoen.
  43. 43. Olivia schrikt dan ook wanneer ze opeens zijn armenom haar middel en zijn hoofd op haar schouder voelt.“Liv, ik ben dom geweest… ik ben zo dómgeweest!”, hoort ze hem snikken.
  44. 44. “Ik begrijp het als je me niet zou willen vergeven, maarkan je ons alsjeblieft even binnenlaten? Niet dat heteen excuus is, maar ik zou alles willen uitleggen.”Olivia doet al een stap opzij, wanneer ze plots beseftwat hij gezegd heeft: “Ons?”
  45. 45. Met een blik die, ondanks de tranen op zijnwangen, amper kan verbergen hoe trots hij is, rijdtMaxwell de felgekleurde buggy naar binnen.“Dit is Romeo,” verklaart hij, “Mijn zoontje.”
  46. 46. Vertederd kijkt Olivia even naar de schattigepeuter, die vrolijk begint te kraaien.“En… Diana?”, vraagt ze dan voorzichtig.
  47. 47. Ze ziet Maxwell‟s gezicht betrekken, en vervolgt snel:“Kom, doe je jas uit en ga even zitten.”Linus en Selene kijken vol verwachting op van hunspeelgoed, het is duidelijk dat ze niets liever willendan Maxwell om de hals vliegen. Maar Olivia beduidtmet één blik dat ze maar beter nog even braaf blijvenspelen.
  48. 48. Even later zitten ze samen in de zetel, de kleine Romeomet zijn speelgoedraket tussen hen in.“Zo, en vertel nu eens…”, begint Oliviavoorzichtig, “Moet jij op kerstavond niet bij jetoekomstige zijn?”
  49. 49. “Dat is het nu net…”, mompelt Maxwell, “Ik wou haareen geweldige Kerst bezorgen. Ik had het hele huisversierd, lekker voor haar gekookt… en ik was metRomeo nog even naar de winkel gegaan om nog eenlaatste kerstcadeautje te kopen. Toen we weerthuiskwamen, zag ik tot mijn grote verbazing haar jasal aan de kapstok hangen…”
  50. 50. “Ik vond het al vreemd dat ze zo vroeg thuis was, maardacht dat ze misschien een paar uurtjes vrij hadgekregen. Ik riep haar naam, maar kreeg geenantwoord… toen hoorde ik geluiden uit de slaapkamerkomen…”
  51. 51. “Maar toen ik de slaapkamer binnenkwam…”Olivia knikt al begrijpend, ze heeft wel een vermoedenover wat er nog gaat komen.“… lag ze met een ander in bed. En ze leek zich nieteens voor me te schamen.”
  52. 52. “Toen begreep ik opeens alles. Waarom ze zo vaakmoest overwerken. Waarom ik nooit op haar gsmmocht kijken… O Olivia, ik ben zo dom geweest dat ikhet nooit heb gemerkt!”Hij begint opnieuw te huilen.
  53. 53. “Ik besefte opeens dat Diana zich ook tegen jou en detweeling verschrikkelijk had gedragen… is het daaromdat je zo opeens ben vertrokken??”Olivia knikt voorzichtig: “Ik wou jullie niet meer in deweg staan…”
  54. 54. “Had ik maar meteen geweten wat voor een kreng zewas, dan was dit allemaal nooit gebeurd…”, zuchtMaxwell.Op dat moment begint Romeo vrolijk te kraaien, enOlivia schiet in de lach: “Ik geloof dat je niet echt àllesbedoelt?”
  55. 55. “Je hebt gelijk, alles behalve Romeo,” glimlachtMaxwell, “Dat kereltje is alles voor me. Netzoals…”, hij twijfelt even over zijn verderwoorden, “Net zoals jij en de tweeling.”Hij lacht een beetje ongemakkelijk: “Ik heb jegemist, Olivia Normal, sinds het moment dat ik merktedat je vertrokken was. Ik… ik zou willen dat jeterugkomt…”
  56. 56. Olivia is zachtjes dichterbij geschuifeld, en slaatliefdevol een arm om Maxwell heen.“Ik wil niets liever…”, fluistert ze.
  57. 57. ~*~
  58. 58. Devon,Maxine& Victor “En, hoe vind je mijn kamer geworden?”, vraagt Maxine terwijl ze liefkozend door Devons haar strijkt, “Ik heb er uren over gedaan om hier alle lichtjes op de hangen!”
  59. 59. “En niet alleen voor de lichtjes…”, grijnst Devon, enhij wijst naar een hoekje van de kamer, “Hoe kom je ingodsnaam op het idee om een snééuwman op jekamer te zetten?”
  60. 60. “Schattig toch?”, lachend duwt Maxine hem verder ophet bed, “En gezellig!”“Wedden dat ik het hier nog gezelliger kanmaken?”, vraagt Devon, en hij richt zich weer op.
  61. 61. “Hé, wat ga je doen?”, protesteert ze, terwijl ze hemprobeert tegen te houden, “Blijf hier tochliggen, lekker warm!”Maar Devon wurmt zich los uit haar armen, en friemeltnerveus in zijn broekzak.
  62. 62. “Lieve Maxine, we kennen elkaar nog niet zo lang inreallife, en ik had dan ook nooit gedacht dat ik het jezo snel al zou kunnen vragen…”
  63. 63. “Maar ik hou van je sinds het eerste woord dat je viachat naar me stuurde, en nog veel meer sinds ik je tienseconden later zag met de webcam…”
  64. 64. “Ik was van plan om mijn hele leven op je te wachtentot ik het zou kunnen vragen, maar nu we elkaar tochzo snel écht ontmoet hebben… lieve Max, wil je metme trouwen?”
  65. 65. Maxine maakt met haar handen even het gebaar dat hijnu wel zijn speech mag beginnen afronden:“Goh, moet zeggen dat je vlotter spreekt tijdens hetchatten, Devon!”, ze grinnikt even.
  66. 66. “Maar ik zeg „ja‟, natuurlijk!”“Meen je dat?”, vraagt Devon plagend, waarop ze hemom de hals vliegt, “Moet ik het je ook nog eens via dechat zeggen? Jaaaaa…”
  67. 67. Merle,Shania,Annabel,Thibo,Mare,Franka& Basil “Ben je er zeker van dat dit wel zo‟n goed idee is?” Een beetje onzeker kijkt Thibo zijn zusje aan, “Ik bedoel, als Romantieksim kan ik zowat ieder meisje krijgen, waarom zou ik dan totaal van look veranderen voor één blind date?”
  68. 68. “Omdat ik er zeker van ben dat die blind date hetmeisje van je dromen is!”, grinnikt Mare, “Endaarbij, het is toch niet compléét van lookveranderen, het gaat gewoon om een paar centimetersvan je haar!”
  69. 69. “Vooruit Thibo, iedereen zeurt nu al jaren dat je ietsaan je haar moet laten doen, alleen jijzelf wil dat nietinzien. En geloof me, ik heb echt wel een beetjeverstand van make-overs! Vertrouw je me, of niet?”
  70. 70. “Ja zeker?”, mompelt Thibo, maar hij klinkt niet echtovertuigd wanneer hij naar Mare‟s kaptafel sloft.“Hé, ik laat echt nog wel wat haar op je hoofd staanhoor,” lacht Mare, en ze neemt een schaartje uit delade.
  71. 71. Een minuut of tien later kijkt Thibo verrast in despiegel: “Dat valt inderdaad nog best mee. Ik zie ernog helemaal niet zo slecht uit!”
  72. 72. “Dat dacht ik ook, ja!”, lacht Mare, “En, ben je er zekervan dat je echt geen kostuum wil dragen op je blinddate? Heb je trouwens al enig idee wie het zou kunnenzijn?”“Laat dat maar uit,” antwoordt Thibo, “Eénverandering is genoeg voor vandaag!”
  73. 73. En er verschijnt een dromerige grijns op zijngezicht, wanneer hij daaraan toevoegt: “En ik weetniet wie Annabel en jij voor me geregeld hebben, maarik hoop wel op één bepaald persoon…”
  74. 74. “Wauw, het ziet er schitterend uit…bedankt, Annabel!”Stralend kijkt Odilia haar beste vriendin aan: “Denk jedat Thibo me zo zal willen?”
  75. 75. “Zo?”, Annabel trekt lachend haar wenkbrauwenop, “Meid, zelfs al stond je in je ondergoed… neewacht, dat is een slechte vergelijking als het om eenRomantieksim gaat… ik bedoel gewoon dat hij jesowieso geweldig vindt!”
  76. 76. Op dat moment wordt er op de kamerdeur geklopt: “Isde blind date klaar?”Annabel omhelst haar beste vriendin: “Het zal eenfantastische avond worden, daar ben ik honderdprocent zeker van!”
  77. 77. Dan gaat, heel langzaam, de deur open, en Thiboknippert verwonderd met zijn ogen. Dan wordt deglimlach op zijn gezicht breder: “Odilia! Ik hoopte aldat jij het zou zijn!”
  78. 78. “Ik was al op de hoogte,” grinnikt Odilia, “Maartoch, ik keek er al zolang naar uit om een echte datemet je te hebben! Wat zit je haar trouwens leuk!“Daar moet je Mare voor bedanken…”, mompelt Thiboverlegen, en hij knikt in de richting van de deur.
  79. 79. “Dus, ik denk dat ik jullie nu maar beter alleen kanlaten?”Met een knipoogje loopt Annabel naar buiten, waar zehigh five doet met Mare: “Volgens mij is onze missienu al geslaagd!”
  80. 80. “Weet je dat euhm… je het leukste meisje bent dat ikken?”, brengt Thibo uit wanneer ze eindelijk alleenzijn.
  81. 81. “Dat heb je vast en zeker ook al tegen Mariegezegd, en tegen Emily, en wie weet tegen wie nogallemaal! Ik ken je trucjes hoor, Thibo!”Odilia voelt zich best wel gecharmeerd door hetcompliment, maar ze is niet bereid om zich meteengewonnen te geven.
  82. 82. “Misschien heb ik dat inderdaad tegen hengezegd, ja,” geeft Thibo een beetje beschaamdtoe, “Maar nog nooit zo gemeend.”Even weet Odilia niet wat haar overkomt, wanneer hijhaar opeens zachtjes op de mond kust.
  83. 83. Voorzichtig beantwoordt ze de kus, en dan is er geenhouden meer aan. Zoenend en tastend verkennen zeieder plekje van elkaars lichaam, tot ze hijgend weertegenover elkaar staan.
  84. 84. “Mama en moeke zijn niet thuis vanavond, en met eenbeetje geluk slapen mijn broertje en zussenal…”, fluistert Thibo dan, “En de kamer van mijnouders is beneden, naast die van mij… volg je me?”
  85. 85. Na een voorzichtige tocht door de gang, liggen zeeven later onzeker naast elkaar op hettweepersoonsbed.“Ik moet je iets bekennen,” fluistert Odilia, “Het isvoor mij de eerste keer dat ik…”
  86. 86. “Sssst,” snoert Thibo haar de mond, “Het is ook mijneerste keer…”Voordat Odilia de kans krijgt om hem verbaasd aan tekijken, trekt hij haar dichter tegen zich aan:
  87. 87. Hij duwt het meisje zachtjes achterover, en kust haarinnig op de mond: “Ik heb dus weinig ervaring, maar…vertrouw je me?”“Helemaal…”, zucht Odilia.
  88. 88. Dan verdwijnen ze samen onder de dekens, envergeten ze alles en iedereen om zich heen…
  89. 89. “Dit…”, fluistert Thibo, wanneer ze enkele minutenlater weer boven de dekens komen, “Was het bestekerstcadeau wat ik me kon wensen.Odilia kan hem enkel een gelukzalige glimlach alsantwoord geven…
  90. 90. Iris,Lex,Valentina,Stefan,Elfie,Carmen,Cédric& Chloé “Tadaaaa!”, met een grote glimlach op haar gezicht en een plateau in haar handen duwt Elfie de keukendeur open en loopt naar de tafel: “Ons kerstmenu!”
  91. 91. “Kerstmenu? Ik dacht dat mensen met Kerstmiskalkoen aten!”, roept Carmen plagend, maar Elfie valthaar meteen in de rede: “De mééste mensen, zusje!Maar de twee koks van ons gezin moesten werkenvandaag, en ik voel me nog niet zo zeker dat ik nu ookal een kalkoen kan klaarmaken!”
  92. 92. “Dus mama, je hebt het gehoord,” vervolgt ze terwijlze de borden op tafel zet, “Volgend jaar moeten jij enpapa maar vrij nemen met Kerst, want Car wildolgraag eens kalkoen eten!”
  93. 93. Grinnikend rolt Valentina met haar ogen: “Dan moetenjullie volgend jaar maar zelf gaan werken meiden, wantuiteindelijk zorgen wij er wel voor dat het geld binnenkomt! Maar eerlijk is eerlijk: je steak met pepersausziet er verrukkelijk uit!”
  94. 94. “Maar we gaan er wel niet teveel van eten, hé!”, roeptCarmen er weer tussendoor, “Want straks moeten weook nog kerstkoekjes eten die oma gebakken heeft! Entaart voor Cédric en Chloé!”
  95. 95. De hele tafel schiet in de lach.“Laten we nu eerst maar gewoon genieten van hetheerlijke eten dat je zus heeft klaargemaakt, en samenKerstmis vieren!”, antwoordt Lex. Hij zegt het er nietbij, maar hij heeft het gevoel dat dit zijn laatste Kerstzal zijn…
  96. 96. Wanneer het eten is afgeruimd, wil Iris naar de keukenlopen om de kerstkoekjes uit de oven te halen. Maardaar blijft ze opeens verstomd staan: “Carmen, komeens kijken! De Kerstman is hier!”“Dat geloof ik niet!”, klinkt het antwoord van aantafel, maar amper vijf seconden later wordt toch dekeukendeur nieuwsgierig open gegooid.
  97. 97. “Wauw oma, je had gelijk! Het is écht de Kerstman!”, roeptze uit, en ze ratelt er meteen achteraan: “Dag meneer deKerstman! Ik ben Carmen, en ik ben een heeeeeeel braafmeisje. Hebt u misschien nog een cd-speler in uw grotezak zitten, want die wil ik al een tijdje!”
  98. 98. Zowel Iris als de Kerstman zelf staan grinnikend toe tekijken, maar een minuutje of tien later kijkt Carmen blijverrukt naar de cd-speler die midden in de woonkamerstaat: “Ja, u had er nog één! Dank u wel, meneer deKerstman!”Na nog een luide „Merry Christmas, hohoho!‟, is de manweer even snel verdwenen als hij gekomen is.
  99. 99. “En dan is het nu misschien tijd voor het tweede feestvan vanavond?”Iris komt de kamer al binnen met Chloé, terwijl Lex dekleine Cédric op zijn arm draagt.
  100. 100. Vertederd kijken Valentina en Stefan toe hoe Lex dekaarsjes uitblaast voor hun zoontje.
  101. 101. Terwijl Iris met een grote boog hun dochtertje in delucht gooit: “Benieuwd in hoeverre jullie nu nog eennagenoeg identieke tweeling zullen zijn!”
  102. 102. “Onze kleine Chloé is alvast een bruin kopietje vanCarmen!”, zegt ze even later, wanneer ze hetpeutermeisje weer in haar armen houdt.
  103. 103. “Terwijl Cédric dan weer veel meer op mij lijkt!”, Elfietilt haar broertje op, die meteen vrolijk begint tekirren, “Maar de krulletjes in zijn haar heeft hij tochvan jou, oma!”
  104. 104. Chloé geeuwt luid en legt haar hoofdje tegen Iris‟schouder, waarop deze zegt: “Volgens mij is het voorde twee jongste van het gezin tijd om naar hun bedjete gaan! Kom je mee, Elfie?”
  105. 105. Ook Lex is intussen boven, en kijkt toe hoe Carmenvermoeid maar met een grote glimlach de dekens overzich heen trekt: “Weet je, opa? Kerstmis, deverjaardag van de tweeling, én de Kerstman gezien…”
  106. 106. “Dit was zeker de leukste dag van mijn héle leven!”
  107. 107. Katrien,Damian& Jasmin “En nu ga je me eindelijk vertellen wat er scheelt!” “Wat dan?”, verstoord kijkt Jasmin haar achternichtje aan, “Waar heb je het over, Katrien? Alles gaat prima!”
  108. 108. “Al wekenlang loop je te praten over Lola. Dat ze hierkomt studeren en dat tegen dat moment haar kamer inorde moet zijn. Dat we haar goed moeten onthalenwanneer ze komt. Dat je haar nog eens zou moetenopbellen… en nu ze komt, lijk je geen zin te hebbenom haar te zien!”
  109. 109. Jasmin heeft het gevoel alsof ze een klap in haargezicht krijgt, heeft Katrien dààr even de vinger op dewonde gelegd!“Ik weet zelf niet eens wat me overkomt…”, mompeltze, “Het ene moment wil ik haar hier hebben, en hetandere moment vraag ik me af wat mij in godsnaambezielt dat ik haar niet uit mijn hoofd krijg!”
  110. 110. “Zal ik je eens wat vertellen, meisje?”, glimlachtKatrien, “Volgens mij… ben jij smoorverliefd!”“V-verliefd? Ikke?”, van pure verbazing begint Jasminte stotteren, “H-hoe kom j-je daar nu bij?!”
  111. 111. “Vrouwelijke intuïtie,” grijnst Katrien, “En bovendienheb ik je wel naar Lola zien kijken toen ze hier was. Enhaar ook naar jou, trouwens!”
  112. 112. “Bedoel je… denk je dat ze ook… op mij…”, stameltJasmin.Met een stralende glimlach, alsof ze zonet de wereldverbeterd heeft, kijkt Katrien haar achternichtje aan:“Ik zou niet twijfelen, Jas!”
  113. 113. Ze staat op: “Ik geloof dat Lola hier binnen eenhalfuurtje staat… succes!”Na die woorden verdwijnt ze, en Jasmin blijft ietwatverdwaasd achter.
  114. 114. Het zou best wel eens kunnen, wat Katrien daar zei.Verliefd op Lola… dat zou het vreemde gevoel in haarmaag kunnen verklaren, haar slapeloze nachten, haarhoofd dat steeds op hol lijkt te slaan als ze maar aanLola dénkt…
  115. 115. Ze zwaait haar benen over de rand van het bed, grijpt haarbasgitaar en begint het eerste nummer te spelen dat inhaar opkomt:I can be tough, I can be strongBut with you, its not like that at allTheres a girl that gives a shitBehind this wall, you just walk through it
  116. 116. And I remember all those crazy things you saidYou left them running though my headYoure always there, youre everywhereBut right now I wish you were here
  117. 117. All those crazy things we didDidnt think about it, just went with itYoure always there, youre everywhereBut right now I wish you were hereZe knijpt haar ogen dicht, ramt op de snaren en zingt uit volleborst verder:
  118. 118. Damn, damn, damnWhat Id do to have you here, here, hereI wish you were hereDamn, damn, damnWhat Id do to have you near, near, nearI wish you were here
  119. 119. “Als dat over mij ging, is je wens in ieder gevaluitgekomen!”Jasmin ontwaakt uit haar trance, en kijkt recht in hetgezicht van een vrolijk lachende Lola: “Hé, kom jemoet nog begroeten of hoe zit het?”
  120. 120. Een beetje stuntelig zet Jasmin haar basgitaar neer, zekan amper geloven dat Lola eindelijk weer voor haarstaat. Dagen, wekenlang heeft ze naar dit momentuitgekeken, maar nu het eindelijk zover is, weet ze nietwat te zeggen.
  121. 121. “Wel euhm, leuk dat je er weer bent…”, stamelt ze, enze legt aarzelend een hand op Lola‟s schouder, bangom iets verkeerds te doen.
  122. 122. “Dat kon wel wat enthousiaster!”Ze schrikt wanneer ze opeens Lola‟s armen stevig omhaal middel voelt, maar lijkt de kracht niet te hebbenom zich ertegen te verweren.
  123. 123. Lola‟s gezicht komt vlak voor het hare te hangen: “Ikzie het aan je, Jasmin. Ik zie dat jij het net zo graag wilals ik… ben je er klaar voor?”
  124. 124. Nauwelijks merkbaar knikt Jasmin, waarop Lolavoorzichtig een zoen op haar mond drukt.Wanneer ze elkaar weer loslaten, knippert Jasminverdwaasd met haar ogen. Is dit écht gebeurd?
  125. 125. Lola lijkt haar verwarring te merken: “Ging ik te snel?Ben je er nog niet klaar voor?”
  126. 126. Bij het horen van haar lieve, rustige stem voelt Jasminde tranen in haar ogen opwellen.“Zou je… me nog even tijd willen geven?”, stameltze, “Het is allemaal zo vreemd…”
  127. 127. Lola glimlacht, en in haar blik liggen zowelteleurstelling als begrip: “Ik zal op je wachten, Jasmin.Zo lang als je zelf wil…”
  128. 128. VrolijkKerstmis !!!

×