• Share
  • Email
  • Embed
  • Like
  • Save
  • Private Content
Wk hoofdstuk 40
 

Wk hoofdstuk 40

on

  • 256 views

 

Statistics

Views

Total Views
256
Views on SlideShare
250
Embed Views
6

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

1 Embed 6

http://l.lj-toys.com 6

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Microsoft PowerPoint

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

    Wk hoofdstuk 40 Wk hoofdstuk 40 Presentation Transcript

    • WK: Normal, but so different Hoofdstuk 40
    • In de vorige update…• Besloot Olivia samen met de tweeling stiekem bij Maxwell te vertrekken, ze verhuisden met z‟n drieën naar een appartementje. Linus en Selene groeiden op tot kind• Wou Elfie haar uiterlijk veranderen om meer bij Victor in de smaak te vallen. Haar moeder overtuigde haar ervan dat ze perfect is zoals ze eruit ziet• Werd Valentina zwanger van haar derde kindje• Ergerde Maïté zich dood aan Leanders gebabbel over Adèle? Tot ze de tiener Arie tegenkwam en kriebels in haar buik voelde…• Bleek Kelsy opnieuw zwanger te zijn – iets waar Maïté niet gelukkig mee was
    • • Had Thibo – ook al is hij Romantieksim – een oogje op Odilia, de beste vriendin van Annabel• Groeide Mare op tot een prachtige tiener• Begon Devon toevallig een chatgesprek met ene Maxine. Nadat hij haar via de webcam kon zien, werd hij smoorverliefd op haar.• Groeide Rebecca op tot tiener en Daniël tot oudere.• Vertrok Devon naar de universiteit• Werd Katrien bijna verkracht door Clarence, een studiegenoot. Net op dat moment kwam Damian voorbij, een jongen die haar vroeger tot vervelens toe achtervolgde. Katrien moest toegeven dat ze nu best wel iets in hem zag… Eens zien wat er nu weer gaat gebeuren…
    • Iris,Lex,Valentina,Stefan,Elfie& Carmen “Hé zusje! Wat brengt jou zo opeens hier?”, omhelst Iris Anke, “Blij dat ik je nog eens zie!” “Och, ik ben gewoon even benieuwd hoe het met mijn grote zus en haar gezinnetje gaat!”, lacht Anke.
    • “Geweldig!”, antwoordt Iris, “Ik ben zo blij datValentina en haar gezinnetje hier wonen, de meidenhouden me jong. En bovendien komt er binnenkortnog eentje bij… Hoe gaat het bij jou thuis? Rustigzeker, nu Devon naar de universiteit vertrokken is?”
    • “Och, dat valt wel mee hoor!”, lacht Anke, “Becca isintussen een tiener, en als Romantieksim is ze bijnanet zo erg als ik vroeger was – veel lawaai dus! Algeeft ze wel toe dat ze Devon soms mist.”
    • “Dààr komt nog iemand die hem volgens mij welmist,” zegt Iris, terwijl ze naar Elfie knikt die uit deschoolbus stapt.Het meisje loopt meteen op hen af: “Hé, groottanteAnke! Hoe gaat het met Devon op de uni?”
    • “Hij kan alvast niet wachten tot jij ook komt, maarvoorlopig redt hij zich wel,” grinnikt Anke, “En noemme maar gewoon „tante Anke‟ hoor, „groottante‟ klinktzo… oud!”
    • “Oké, tante Anke!”, lacht Elfie, “Kom je mee naarbinnen? Carmen is vandaag jarig, en die taart krijgenwe toch niet helemaal op!”“Dat sla ik niet af,” antwoordt Anke, en ze volgt Elfieen Iris door de voordeur.
    • “Hé, Valentina! Goh, ik herinner me nog zo hoe je alsonzekere zwangere tiener bij mij kwam aankloppen omraad, en moet je nu eens zien! Nummertje drie is alonderweg!”, ratelt Anke enthousiast, en Valentinasteekt trots haar bolle buik vooruit.
    • “Of is het misschien nummertje drie en vier? Ofdrie, vier en vijf?? Mens, je staat zowat op ontploffengeloof ik!”, ratelt Anke maar door.
    • “Zullen we tante Anke eens even het zwijgenopleggen, zodat de aandacht naar de jarige kangaan?”, lacht Lex die met Carmen op de armbinnenkomt.
    • “Woeps, sorry…”, grinnikt Anke, en ze richt haaraandacht op haar schoonbroer die zich met peuterCarmen naar de taart buigt: “Kom op meidje, en numaar springen!”
    • “Cool!”, roept Carmen uit wanneer ze weer op degrond staat, “Die kleren wil ik aanhouden, lekker stoermaar toch lief. Maar mijn haar moet echt wel anders!”“Kom mee, ik help je wel,” zegt Elfie, en samenverdwijnen de twee zusjes naar boven.
    • “Dat ziet er al veel beter uit,” zegt ze evenlater, “Bedankt Elfie! En wil je me nog eens ietsuitleggen? Waarom heeft mama eigenlijk zo‟n dikkebuik? Ze heeft nog niet eens van de taart gegeten!”
    • Elfie moet lachen om de kinderlijke onschuld van haarzusje: “Mama heeft een baby‟tje in haar buik. Maar datkindje heeft plaats nodig om te groeien, en daarom ishaar buik zo dik.”
    • “Dus ik word grote zus?”, vraagt Carmen voor allezekerheid, “Stoer zeg!”
    • “En volgens mij zou dat wel eens sneller kunnengebeuren als je zelf dacht!”, antwoordt Elfie, wanneerze van boven een harde gil hoort, “Blijf jij maar evenhier, Carmen, dit hoef je nog niet te zien!”
    • Boven is bij Valentina inderdaad de bevallingbegonnen.“Verdomme… waarom… moet ik hier toch ook… altijdalles… zelf doen?!”, steunt ze, terwijl ze haar handenom haar buik klemt.
    • “Ik zou je best willen helpen, maar…”“Kop dicht, tante Anke! Ow, sorry…”Als Valentina niet weer opeens een harde wee hadgekregen, zou ze zich vast veel uitgebreidergeëxcuseerd hebben bij haar tante.
    • Maar het kindje laat duidelijk weten dat het eruit wil.“Het is een jongen!”, lacht Valentina, terwijl de tranenvan blijdschap en vermoeidheid over haar wangenrollen, “Zal Stefan even blij zijn!”
    • “Een zoon?”Stefan komt net thuis van zijn werk, en is meteen naarde slaapkamer gelopen, “Wat een wonder! Na tweeknappe dochters, nu ook een flinke zoon! Onze kleineCédric.”
    • Gefascineerd blijft hij Cédric van alle kantenbekijken, waardoor hij niet merkt dat Valentinaopnieuw naar haar buik grijpt: “Euhm… volgens mijzat Cédric daar niet alleen…”
    • “En nog een meisje…”, mompelt ze even later, duizeligvan vermoeidheid, “Kleine Chloé; helemaal eenkopietje van Elfie en Cédric!”
    • Meteen begint de routine van het leven met baby‟s.“Hé, is de baby geboren?”, vraagt Carmenverwonderd, wanneer ze haar vader met Cédric op dearm naar de keuken ziet lopen.
    • Meteen legt ze haar boek aan de kant en volgt haarvader: “Wat is hij klein, zeg! Hoe heet hij? Het is tocheen jongetje hé?”“Ja, het is een broertje,” antwoordt Stefan trots, “Hijheet Cédric.”
    • “Maar je hebt ook nog een zusje gekregen: Chloé.”“Een tweeling?!”, roept Carmen verrast uit, “Cool! Ikga zo meteen even boven kijken, eerst kennismakenmet mijn broertje.”
    • “Hé Cédric, ik ben je grote zus Carmen!”, brabbelt zemet een hoog stemmetje, waarop er een groteglimlach op het gezichtje van de baby verschijnt, “Enik ga heel veel met je spelen, want ik vind je nu alleuk!”
    • Kelsy,Martijn,Maïté &Leander “En toen waren we weer thuis…” Met een vermoeid gezicht duwt Kelsy de voordeur open en waggelt naar binnen, “Dat had geen minuut lange moeten duren, de baby vond het ritje in de taxi blijkbaar niet zo leuk!”
    • “Ga jij dan maar even lekker liggen schat, de kinderenen ik zullen de koffers wel uitpakken,” zegt Martijnterwijl hij liefdevol over haar wang strijkt.
    • “Mag ik daarna Adèle even bellen, mama?”, vraagtLeander met smekende ogen, “Gewoon maar even omte zeggen dat we goed zijn aangekomen. En om nogwat verder te babbelen, natuurlijk.”
    • “Daar is het nu wat laat voor, Adèle zal al wel in haarbed liggen,” lacht Kelsy, “Maar morgen mag je haarzeker bellen. Help jij ook even mee, Maï…?”Ze kijkt verbaasd wanneer Maïté zonder ook maareven op te kijken iedereen voorbij loopt.Even later horen ze haar slaapkamerdeur dichtknallen.
    • “Mama, mag ik straks Adèle even bellen?”, imiteert zede stem van haar broertje, “Hij mag het hebben!Morgen hangen ze vast de hele dag aan de telefoon ofzitten ze aan de computer, en volgende vakantie zal zehier wel komen logeren!”
    • “Maar ik? Vraagt er ooit iemand aan míj of ermisschien iemand is die ik leuk vind?? Ik weet nieteens Arie‟s familienaam, laat staan dat ik hem ooit nogeens kan opbellen…”
    • Haar gedachten worden onderbroken door een hogegil vanuit de living.“Vooruit dan maar…”, mompelt ze, “Komt er nóg zo‟nklein aandachttrekkertje bij…”
    • In de woonkamer staat Kelsy inderdaad met haarhanden om haar buik geklemd.“Nee…”, kreunt ze, “Dat komt vast door die langereis, het is nog meer dan een maand te vroeg…!”
    • Martijn kijkt met een lijkbleek gezicht toe, terwijlLeander het bijna uitgilt van angst: “Mama, doe niet zoeng! Alles is toch nog goed met het kindje??”
    • “Stel je niet zo aan,” roept Maïté, terwijl ze haarbroertje een por geeft, “Mama moet de babykrijgen, niet jij!”
    • Zowat een uur later, na veel kreunen en persen, houdtKelsy dan uiteindelijk toch haar derde kindje in haararmen.“Welkom op de wereld, kleine Andreas…”, zuchtze, huilend en lachend tegelijk.
    • “Wat dacht jij? Mama is toch net op een ontspannendevakantie geweest, laat ik haar maar eens extra aan hetwerk zetten?”
    • “Mag ik eens kijken, mama?”Amper twee seconden later staat Leander al naasthaar om zijn babybroertje te bewonderen: “Wat is hijklein, zeg!”
    • “Ja, hij is nog erg klein…”, mompelt Kelsy, terwijl zehet warme babylijfje tegen zich aandrukt, “Daarommoeten we extra goed voor hem zorgen, zodat hij nietziek wordt…”
    • “Daar zal ik wel voor zorgen hoor, Andreas!”, knipoogtLeander, “Als je ergens hulp bij nodig hebt, kan jealtijd bij je grote broer terecht!”
    • Zonder dat iemand het gemerkt heeft, is Maïtéstilletjes weer naar haar kamer verdwenen…
    • Shania,Merle,Annabel,Thibo,Mare,Franka& Basil “Zo,” zegt Mare, terwijl ze zich weer op de grond laat zakken, “Zie je wel dat ik in mijn ondergoed verder durf spelen!” “Oké, je hebt ons overtuigd,” grinnikt Annabel, “Nu is het jouw beurt!”
    • “Odilia…”, zegt Mare, terwijl ze het meisje gespeeldstrak aankijkt, “Waarheid, durven of doen?”“Euhm… waarheid!”, giechelt Odilia.
    • Even knipoogt Mare naar Annabel, voordat ze vraagt:“Wat vind je van Thibo?”Niet zonder enig plezier stelt ze vast dat Odilia lijkt deschrikken van die vraag.
    • “Wel euhm… tja, nu moet ik opletten wat ik zeg, wanthij is natuurlijk jullie broer… maar ja, ik moet toegevendat ik hem best knap vind. Alleen jammer dat hij eenRomantieksim is…”
    • “En als hij nu eens wat aan zijn haar zou doen! Hijdenkt maar dat de meisjes hem zo knappervinden, maar ik vind het er écht niet uit zien!”“Daar ben je niet de enige in…”, giecheltAnnabel, “Maar je ziet hem dus wel zitten?”
    • “Helemaal!”, antwoordt Odilia, “Maar ik vrees dat hetbij dromen zal blijven…”
    • Op dat moment gaat de deur open en komt Frankanaar binnen gewaggeld: “Jullie taart komen eten?Fran is jarig!”“Bas ook!”, klinkt het stemmetje van Basil achter haar.
    • “Kom maar hier, poppemieke!”, lacht Annabel, terwijlze het kleine meisje optilt, “Laten wij jouw kaarsjeseens gaan uitblazen!”
    • ~*~
    • ~*~
    • ~*~
    • ~*~
    • ~*~
    • ~*~
    • ~*~
    • ~*~
    • (UniversiteitDe Keizer)Devon &Victor Victor gooit de deur van Devons kamer open en loopt grijnzend naar binnen: “Zo, klaar om vanavond een stapje in de wereld te gaan zetten?”
    • Verstoord kijkt Devon op van zijn boek: “Vind je heterg al ik vanavond hier blijf? Ik zou nog graag wat aanmijn paper werken.”Met een vreemde blik kijkt Victor hem aan:“Vanàvond, zeg je? Man, we zijn hier al tweemaanden, en jij bent nog geen enkele keer mee uitgeweest!”
    • “Dat zou ik dan ook van jou kunnen zeggen,” werptDevon tegen, “We zijn hier al twee maanden, en jijbent al zowat iedere avond weg geweest! Luister, ikweet dat je Helen mist, maar je gaat er echt niet komendoor iedere nacht een stuk in je kraag te zuipen hoor!”
    • Victor haalt zijn schouders op en loop weer naar dedeur: “Dan niet. Veel plezier met je paper, ik vertel jemorgen wel hoe het geweest is vannacht.”“Als je niet teveel hoofdpijn hebt, zeker!”, roept Devonhem plagend na, waarop Victor quasi-beledigd zijnmiddenvinger opsteekt.
    • Zijn beste vriend is amper weer verdwenen, als Devonzijn boek dichtklapt en opspringt. Weet Victor veel dathij helemaal niet aan zijn paper gaat werken vanavond.Nee, hij gaat liever nog even naar decomputerruimte…
    • Hij knikt even vluchtig naar de andere studenten in dekamer, en loopt dan meteen naar de dichtstbijzijndevrije computer. Hij klikt de link naar de chatroomaan, en zijn hart maakt een sprongetje van vreugdewanneer hij Maxine‟s naam herkent.
    • Hé, lang geleden, tikt hij, maar ik kan er niet veel aandoen, ik ben net naar de universiteit verhuisd. Ik kan jeéén ding zeggen, het is daar druk, druk, druk!
    • Gelukkig vallen de lessen allemaal goedmee, Psychologie is echt wel mijn ding. Al moet iktoegeven dat mijn gedachten wel eens afdwalentijdens het studeren… naar jou…Zuchtend laat hij zich achterover vallen op zijn stoel.Eindelijk heeft hij het haar durven bekennen…
    • Zenuwachtig blijft hij naar het scherm staren.Bekennen is één ding, maar zij moet het nog goedopnemen ook…Max, ben je daar nog?, vraagt hij, Ik heb je hopelijkgeen hartaanval bezorgd met mijn bekentenis?
    • Hij is zo in gedachten verzonken, dat hij het gegiechelachter zijn rug niet eens hoort.Dan verschijnt er opeens toch een antwoord vanMaxine: Waarom kijk je niet eens achter je, Devon?
    • Hij schrikt van het antwoord, leest de letters wel tienkeer opnieuw. Staat daar echt…? Hij durft zich amperom te draaien.
    • Durf je niet, misschien? Rechts in de hoek, als je wilzal ik wel naar je toekomen ;), typt Maxine er plagerigachteraan.Nog steeds blijft Devon onbeweeglijk zitten.
    • In gedachten verzonken blijft Devon naar het schermstaren, tot hij opeens een zachte plof naast zich hoort:“A penny for your thoughts… ga je me nu nog inreallife begroeten, of moet ik dat ook nog zelf doen??”
    • Ongelovig kijkt hij op, recht in de ogen van zijnchatvriendin: “Maxine! Wat een toeval dat we inhetzelfde studentenhuis terecht kwamen!”
    • “Eindelijk zien we elkaar dan in het echt…”, zuchtMaxine, “En…”, ze kijkt Devon met eenonderzoekende blik aan, “…meende je dat écht, wat jedaarnet zei? Over dat aan mij denken, bedoel ik?”
    • “Ieder woord…”, mompelt Devon, en hij drukt eenliefdevolle kus op haar lippen.
    • (UniversiteitDe Keizer)Jasmin,Katrien &Damian “Zo, dus jullie zijn nu officieel een koppel?”, grijnzend kijkt Jasmin hen van op Damians bed aan, “Dat werd tijd zeg! Arme Damian, hoe lang heb je achter Katrien aangehold? En zij maar niks begrijpen van jouw gevoelens voor haar!”
    • “Hé, koest hoor jij, of je kan weer terug naar je eigenkamer!”, roept Katrien. Ze steekt haar tong uit naarhaar achternichtje, en geeft Damian een kusje in zijnnek, “Trouwens, het gaat er toch om dat we elkaargraag zien, of niet?”
    • “Hélemaal!”, antwoordt Damian, “En al die afwijzingenen jaren die zijn voorbijgegaan voordat je me eindelijkzag staan, neem ik er graag bij!”
    • “Enne… hoe zit het eigenlijk met jou en de liefde, Jas?Nog steeds geen prins op het witte paardtegengekomen?”, vervolgt Katrien.“Pfff, nee… het studentenhuis loopt vol prinsen, maarhet witte paard ontbreekt!”, zucht Jasmin, “Tja, of hetzijn zùlke paardenkoppen, maar er zit geen prins aanvast!”
    • Grinnikend slaat ze haar benen over de rand van hetbed, en kijkt het jonge koppel aan: “Ik denk dat ik julliemaar beter even alleen kan laten? Even wat eten, enmisschien komt er dan net wel een échte prins voorbij!”Ze knipoogt nog even naar Katrien en Damian, en looptdan de kamer uit.
    • Wanneer ze eenmaal de deur achter zich heeftdichtgetrokken, verdwijnt de vrolijke glimlach van haargezicht. Nee, Katriens vraag over de liefde vond zeabsoluut niet grappig, ondanks dat ze er zelf met eenkwinkslag op antwoordde.
    • In de drie jaren die ze op de universiteit heeftdoorgebracht, heeft ze enkele dates gehad… die opniets uitdraaiden. Haar fout. Telkens wanneer eenjongen meer wilde, had zij hem tegengehouden.
    • In gedachten verzonken neemt ze een hap van haarpannenkoek. Kan zij het helpen, dat ze gewoon nooitiets voor de jongens in kwestie voelde?
    • “Hallo, mag ik even iets vragen?”, een hoge stem haalthaar uit haar gepeins, gevolgd door een tienermeisjedat zich vrolijk tegenover haar op een stoel laatzakken: “Weet u toevallig waar de kamer van DamianVan Dijk is?”
    • Een paar seconden kijkt Jasmin het meisje sprakeloosaan. Grappig gekleurd haar, ongewone make-up, eenfelgekleurd jurkje… ze ziet er echt leuk uit, en Jasmin kanniet stoppen met haar aan te staren.“Euhm… de kamer van Damian, dus?”, probeert hetmeisje nog een keer, “Ik zou mijn broer graag evenspreken.”
    • Jasmin komt langzaam weer in beweging, en kan eindelijkweer normaal spreken: “Zo, dus jij bent de zus vanDamian? Ik kan je zijn kamer zo wel wijzen hoor, maar ikgeloof dat hij nu even bezig is met zijn vriendin.”Ze kucht zo overdreven bij het woord „bezig‟, dat hetmeisje vreselijk in de lach schiet: “Mijn broer zit hierduidelijk niet stil!”
    • Vriendelijk steekt ze haar hand uit: “Aangenaam, Lola.En mag ik dan ook weten hoe mijn vriendelijkegastvrouw heet?”“Jasmin,” weet Jasmin uit te brengen, “En neem tochook een bord pannenkoeken, er wordt altijd genoeggemaakt voor wel twéé studentenhuizen!”
    • Even later zitten beide meisjes gezellig samen van hunmiddageten te genieten.“Tja, ik kwam eens kijken hoe het leven op deuniversiteit gaat,” verklaar Lola de reden van haarbezoek, “Binnen een halfjaar kom ik ook, dus wil ik alwel iets kennen van het studentenleven!”
    • “En al enig idee wat je gaat studeren?”, vraagtJasmin, “Of ga je dat pas beslissen vlak voordat jehier begint?”“Waarschijnlijk iets met koken. Ik wil later heel graagSterrenkok worden!”
    • Jasmin slikt de laatste hap van haar pannenkoek door:“Weet je wat? We laten je broer even lekker doen metzijn vriendin Katrien, en ik zal je hier wel een beetjerondleiden. Daarna kan je hem nog altijd even gedaggaan zeggen. Of…”, opeens lijkt Jasmin te beseffenhoe opdringerig ze overkomt, “Had je iets met hemafgesproken?”
    • “Nee hoor,” lacht Lola, “Ik wou hem graagverrassen, maar dat kan straks dus nog steeds. Kommaar op met die rondleiding!”
    • Een uurtje of twee later eindigen de twee meiden derondleiding in Jasmins slaapkamer.“Zo, maak het je gemakkelijk,” lacht Jasmin terwijl zeop haar bed ploft, “En vertel me eens hoe het je hierbevalt!”
    • Maar Lola lijkt iets anders te hebbenopgemerkt:”Cool, een basgitaar! Kan je daar voor mijeens een stukje op spelen? Ik heb dat altijd al willenleren!”
    • “Ik wil het je gerust leren, als je hier binnenkort komtwonen,” glimlacht Jasmin terwijl ze naar hetinstrument toeloopt, “Maar voorlopig zal je genoegenmoeten nemen met kijken en luisteren.”
    • Ze begint een langzame melodie te spelen, en Lolakijkt geïnteresseerd van over haar schouder toe hoehaar vingers over de snaren glijden. Niet zonder enigeblijdschap stelt Jasmin vast dat hun schouders elkaarraken.
    • Opeens springt Lola van achter haar rug vandaan: “Ennu wat meer actie, graag! Ik wil dansen tot ik erbijneerval!”Jasmin drijft het tempo van haar muziek op, en kanhaar lach amper inhouden wanneer ze Lola devreemdste bewegingen zit maken. Voorzichtig zet zehaar gitaar aan de kant, en begint vrolijk mee te doen.
    • Doodmoe ploffen de twee meisjes even later op hetbed neer.“Vertel eens…”, polst Jasmin voorzichtig, “Kom jealleen, of ga je samen met je vriend studeren?”
    • Ze schrikt van de directheid van Lola‟s antwoord:“Voorlopig kom ik alleen. En met een vriend zal je mesowieso niet meteen zien afkomen!”Ze legt zoveel nadruk op het woord „vriend‟, datJasmin met een vreemde blik in de ogen opkijkt:“Bedoel je dat je…”
    • Op dat moment vliegt de deur van de kamer open:“Jasmin, ik ga even met Katr… Lola! Zusje, wat doe jijnu opeens hier??”
    • “Ik kwam hier even rondkijken, en al wat wennen voorvolgend jaar,” antwoordt Lola terwijl ze haar grotebroer omhelst, “En Jasmin heeft me een kleinerondleiding gegeven.”Damian draait zich in de richting van de deur:“Katrien! Kom je even kennismaken met mijn zusje?”
    • Glimlachend komt Katrien de kamer binnen: “Dus jijbent het kleine zusje van Damian? Ik heb al veel overje gehoord… jà, ook de gênante anekdotes!”
    • “Maakt mij niet uit!”, grinnikt Lola, “Ik ben hier al dehele middag met je achternicht aan het optrekken…dus ken ik jou intussen ook al beter dan jijzelf!”De twee meiden schieten in de lach.
    • “Goed, changing of plans,” vervolgtKatrien, “Damian, ga jij maar iets leuks doen met jezusje, wij gaan morgen wel iets drinken. Jasmin en ikamuseren ons hier wel. Bovendien moet Lola hier tochook de omgeving buiten het studentenhuis lerenkennen!”
    • “Kijk, op zo‟n momenten herinner ik me dus waarom ikvijf jaar geleden al voor je gevallen ben!”, lachtDamian, en hij omhelst zijn vriendin innig, “Ik vind hetgeweldig dat je mij eens een middagje vrij geeft!”
    • Lola is intussen weer naar Jasmin toegelopen: “Ikvermoed dat mijn broer me straks meteen thuis gaatafzetten, dus waarschijnlijk zullen we elkaar niet meerzien tot ik hier kom studeren…”
    • Jasmin schrikt even wanneer het meisje haar opeenstegen zich aantrekt: “Maar ik kijk er naar uit om hier tekomen wonen, want ik denk dat wij héél goed overeengaan komen!”Dan verdwijnt ze samen met Damian, en dromerig kijktJasmin haar na.
    • Wanneer even later ook Katrien naar haar eigen kameris verdwenen, gaat Jasmin met een grote glimlach ophaar gezicht op bed liggen.
    • Ze kan niet wachten tot Lola ook komt studeren…
    • Olivia,Linus &Selene “Yess, ik ben er geraakt! Kom op Selene, nog een klein stukje aan het klimrek. Maar pas op dat je niet naar beneden valt, want dan komen de krokodillen je misschien opeten!”
    • “Jij hebt makkelijk praten, maar ik kom er echt nietover zonder va- heeeelp, ik lig tussen dekrokodillen!”, roept Selene terug, “En mijn knie doetpijn!”
    • “Maak je maar geen zorgen, zusje! Ik ben hier om je teredden, ik zal er wel voor zorgen dat je niet opgegetenwordt!”Pijlsnel glijdt Linus naar beneden en loopt naar Selenetoe.
    • “Niet teveel pijn gedaan, zusje? Als je wil, zullen wewel iets anders spelen. Iets waarvoor je niet op hetklimrek moet!”
    • Wanneer Selene knikt, wijst hij naar de draaimolen:“Laten we daarop gaan spelen!”Meteen is Selene haar pijnlijke knie vergeten. Ze veegtde tranen uit haar ogen en volgt enthousiast haartweelingbroer op het speeltuig.
    • Vertederd kijkt Olivia van aan het schaakbord toe hoehaar tweeling samen de speeltuin verkent. Dan schriktze op door een paar regendruppels op haar hoofd, enstaat snel op: “Linus, Selene! Het begint teregenen, tijd om naar huis te gaan!”
    • “Nog heel even mama, je had ons beloofd dat we nog eensnoepje uit de automaat mochten halen!”Linus loopt naar haar toe en steek bedelend zijn hand uitvoor een euro. Selene volgt zijn voorbeeld, en even laterstaan ze allebei aan te schuiven bij de snoepautomaat.
    • “Hebben jullie iets gekozen?”, vraagt Olivia een paarminuten later, “Ga dan nog maar even op de bankzitten om het op te e-…”Midden in haar zin valt ze stil, en staart naar hetbankje een paar meter verderop.
    • Daar zitten Maxwell en Diana… net op dat momentsteekt zij trots haar opbollende buik vooruit, waarophij een beetje schaapachtig lacht en een arm om haarschouders legt.
    • Een paar ogenblikken blijft Olivia als versteend naarhet koppel staren. Wanneer Diana haar in de gatenkrijgt, werpt ze haar een venijnige blik toe en trektMaxwell nog wat dichter tegen zich aan.
    • Olivia wendt snel haar hoofd af, en richt zich weer totLinus en Selene: “Kom mannen, tijd om naar huis tegaan. Jullie kunnen daar ook gezellig jullie koekjesopeten, en dan zet ik nog een leuke Disneyfilm op!”
    • Na even protesteren loopt de tweeling even laterachter haar aan. Olivia hoort hen bekvechten overwelke film ze straks willen kijken, maar haargedachten dwalen af naar Maxwell.Maxwell, die een kind gaat krijgen bij die vreselijkeDiana…
    • Tot de volgende keer!!!