Your SlideShare is downloading. ×
Wk hoofdstuk 39
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×
Saving this for later? Get the SlideShare app to save on your phone or tablet. Read anywhere, anytime – even offline.
Text the download link to your phone
Standard text messaging rates apply

Wk hoofdstuk 39

142

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
142
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. WK: Normal,but so different Hoofdstuk 39
  • 2. In de vorige update…• Groeiden Maïté en Leander op tot kind. Kelsy en Martijn vertrokken met hen op vakantie naar Twikkii.• Spraken Elfie en Devon af met hun vrienden, het koppeltje Helen en Victor. Devon bleek verliefd te zijn op Helen, terwijl Elfie bekende dat ze gevoelens had voor Victor.• Groeide Carmen op tot een schattige peuter.• Had Olivia een gesprek met Diana, die haar venijnig toebeet dat ze haar wel eens uit Maxwell‟s huis zou kunnen werken.• Vertelde Jasmin dat er thuis nog steeds problemen had. Katrien had weer last van een jongen op wie ze niet eens verliefd was.• Was het de verjaardag van Franka en Basil. Mare overtuigde Shania ervan zich meer als moeder open te stellen tegenover de tweeling. Ow, dat was blijkbaar best veel… laten we eens gaan kijken hoe het verder gaat… 
  • 3. Olivia,Maxwell,Linus &Selene Zuchtend kijkt Olivia naar de kleren van haar en de kinderen die door en over elkaar op de grond verspreid liggen. Op het bed staan al enkele half ingepakte dozen.
  • 4. Achter haar hoort ze de tweeling gezellig op de zetelspelen, maar haar gedachten dwalen af naargisterenavond…
  • 5. “Zeg eens, wat is het grote nieuws dat jullie onswilden vertellen?”Hoewel ze het eigenlijk al wel min of meer kon raden,keek Olivia het koppel vol verwachting aan.
  • 6. “Wel, wij…”, begon Maxwell ietwat aarzelend enstuntelig, maar Diana legde hem meteen het zwijgenop. Ze schurkte nog wat dichter tegen hem aan, enging toen verder: “We gaan trouwen!”
  • 7. Olivia had net gedaan alsof het een grote verrassingvoor haar was. Maar ze wist wel beter. Het kon nietanders, of die feeks had de brave Maxwell zowatgedwongen om met haar te trouwen.Toch stond ze op en omhelsde haar vriend: “Dat isgeweldig nieuws! Gefeliciteerd!”
  • 8. “Daar moet op gedronken worden!”, zei Diana, enterwijl ze Maxwell een tikje op zijn achterste gaf: “Gajij de champagne uit de koelkast halen, schat?”
  • 9. Nadat Maxwell in de keuken verdwenen was, had zeOlivia vals aangekeken en haar toe gesist:”En ik hebzo het gevoel dat we niet lang meer met ons tweetjesgaan blijven… ik hoop dat je beseft wat ik bedoel??”
  • 10. Olivia had stijfjes geknikt en was weer naast detweeling in de zetel gaan zitten. Voor de rest van deavond had ze mee gelachen met de grapjes vanMaxwell en het gebabbel van de kinderen. Maarvanbinnen had ze zich ellendig gevoeld.
  • 11. En dat gevoel is nog steeds niet over…Ze zucht nog een laatste keer en propt deovergebleven keren in één van de dozen: “Laat ik deeer maar aan mezelf houden, ik gun het die bitch vaneen Diana niet dat ze wegstuurt!”
  • 12. Nog één keer herleest ze het briefje dat ze voorMaxwell op haar bureautje achterlaat:
  • 13. Lieve Maxwell, Nu je gaat trouwen, dachten we wel dat jullie wat meer privacy konden gebruiken met jullie tweetjes. Bedankt voor de goede zorgen en de opvang. We wensen jou en Diana samen alle geluk toe. Liefs, Olivia, Linus en SeleneZe twijfelt nog even, maar dan draait ze het papiertjeom en krabbelt haar nieuwe adres op de achterkant.
  • 14. Dan neemt ze de tweeling bij de hand, en roept dehond Diogenes: “Kom, we gaan wandelen!”Voor de kleintjes probeert ze alles toch nog leuk tehouden: “Doe nog maar dag-dag naar het huisje!”
  • 15. ~*~
  • 16. “Zo, kijk maar eens rond. Dit hier is ons nieuwehuisje…”Nieuwsgierig kijkt ze samen met de tweeling rond inhet kleine appartementje, “En hier gaan wij samenheel veel plezier maken!”
  • 17. “En dit hier… dit is jullie nieuwe kamertje!”Breed lachend kijkt Linus naar boven: “Bed, mama!Groot bed!”
  • 18. “Ja hé, jullie hebben allebei een groot bed,” antwoordtOlivia, “Dat komt omdat jullie straks allebei een stukjegroter worden… willen jullie eens op het grote bedzitten?”En wanneer de kleintjes hevig knikken, zet ze hennaast elkaar op Linus‟ bed.
  • 19. Na even toegekeken te hebben hoe de tweeling hetbed verkent, plukt ze hen er weer af: “Zo, en zullen wedan nu de taarten eens gaan zoeken?”
  • 20. “Doe maar eens mooie wens, liefje…”, fluistert zetegen Selene, terwijl ze zich met haar naar de taartbuigt.
  • 21. En een paar minuten later staat er een kinderversievan Selene in de kamer: “Nu Linus ook nog, mama! Hijmag ook nog een wens doen!”
  • 22. Ook Linus mag zijn kaarsjes uitblazen, en meteen nahet opgroeien fluistert hij Selene in haar oor: “Ik hebeen heel mooie wens gedaan, ik vertel ze je straks welals we in bed liggen!”
  • 23. “Gefeliciteerd, lieve schatten!”, roept Olivia uit, en zegeeft beide kinderen een dikke knuffel, “Ga nu maarjullie pyjama aantrekken, dan kunnen we samen nogeen spelletje spelen.”
  • 24. De rest van de avond zit het gezinnetje gezellig aanhet Mahjong-bord, totdat Olivia zegt: “En als jullie nuflink naar jullie bedje gaan, dan mogen jullie van mijnog even babbelen voordat het licht uit gaat.”Meteen springen de kinderen van hun stoel, gevenOlivia een nachtzoen en lopen naar hun kamer.
  • 25. Tien minuten later komt Olivia opnieuw naar boven omte zeggen dat het tijd is om te gaan slapen, maarwanneer ze aan de deur komt en de kinderen hoortpraten, blijft ze toch even stilstaan.
  • 26. “Linus, wat heb jij daarstraks gewenst? Je weet wel,voordat we de kaarsjes moesten uitblazen?”
  • 27. “Ik heb gewenst… dat we opnieuw in het grote huis bijMaxwell gaan wonen, en dat Maxwell onze papa zouzijn. En jij?”
  • 28. “Ik ook…”
  • 29. Iris,Lex,Valentina,Stefan,Elfie& Carmen “Echt mooi vind ik het niet, nee…”, zucht Elfie, terwijl ze naar het pastelkleurige jurkje kijkt dat ze net gekocht heeft, “Maar Helen draagt dit soort kleren ook, dus…”
  • 30. “… dus je hoopt dat, als je dezelfde kleren draagt alsHelen, Victor je wél zal zien staan?”, lacht Devon,“Veel succes dan, maar echt op Helen lijken doe jeniet. Om maar een voorbeeld te geven, zij heefthelemaal ander haar dan jij!”
  • 31. Met een ruk draait Elfie zich om, “Hé, ik wil veel doenom Victor te krijgen, maar mijn haren afknippen gaattoch wat te ver. Trouwens, heb je mij wel eens zienknippen? Ik kan amper een schaar behoorlijkvasthouden!”
  • 32. “Jij niet, maar ik wel,” probeert Victor, “En daarbij,Helens haar is kort en piekerig, dat moet toch niet al temoeilijk zijn… zal ik je misschien even helpen?”
  • 33. Elfie strijkt even over haar lange bruine haren, maarwanneer ze aan Victor denkt, is de keuze snelgemaakt. Ze gaat aan haar kaptafel zitten en geeftDevon een schaar: “Oké, maar beloof me dat je je bestdoet om er iets moois van te maken!”
  • 34. Vol afschuw kijkt ze even later in de spiegel: “Devon,dit is verschrikkelijk! Dat had ík zelfs beter gekund!”
  • 35. Er springen tranen in haar ogen: “Je hebt het gewoonhelemaal verknald! Nu zal Victor me zéker niet mooimeer vinden, en iedereen zal me uitlachen!”
  • 36. “Maar Elfie, dit is toch kort en piekerig? En daarbij, hetis maar wat haar, dat groeit toch snel weer bij?”,probeert Devon.“Nee, ik wil het niet eens hóren! Mijn kamer uit, ik wilalleen zijn!”, raast Elfie.
  • 37. “Ik wou je alleen maar helpen, Elfie…” mompeltDevon, en hij sloft ongelukkig naar de deur, “Totmorgen op school dan maar?”Wanneer Elfie zwijgend op haar bed gaat zitten, trekthij zonder nog iets te zeggen de deur achter zich dicht.
  • 38. Drie uur lang blijft Elfie ineengekrompen op haar bedzitten, tot dat haar moeder met een stralende glimlachén een zwangere buik binnenkomt: “Elfie, moet jekijken, ik ben weer… meid, wat heb jíj nu aan? En watis er met je prachtige haren gebeurd?”
  • 39. Bij het horen van haar moeders stem, begint Elfieopnieuw te huilen. Valentina komt tegenover haarzitten:“Vertel eens wat er je dwars zit, meisje.”
  • 40. En Elfie begint te vertellen. Over haar beste vriendinHelen en Devons beste vriend Victor, die een koppelzijn. Terwijl zij verliefd is op Victor, en Devon opHelen…
  • 41. “Ik dacht dat, als ik meer op Helen zou lijken, Victormisschien…”, snikt Elfie, terwijl ze nog wat dieper inelkaar krimpt.
  • 42. “Elfie‟tje toch…”, fluistert Valentina, terwijl ze weer bijhaar dochter komt staan, “Victor moet verliefd wordenop wie je bent, niet op wie je zou willen zijn!”
  • 43. Ze grijnst even: “Vooruit, trekt die lelijke vod uit,pastelkleuren passen zó hard niet bij jou! En daarnazal ik eens kijken wat ik aan je haren nog kanveranderen.”
  • 44. Even later staat Elfie met een gelukkig gezicht weer inde spiegel te kijken: “Dit is weer wie ik ben. Bedankt,mama.”
  • 45. “En Elfie, of Victor nu voor je kiest of niet, ik wil dat jeéén ding weet…”Valentina geeft haar een stevige knuffel: “Je bentperfect zoals je bent. Vergeet dat nooit!”
  • 46. Martijn,Kelsy,Maïté&Leander “Zo, heb je lekker gedroomd van je liefje vannacht?” Grijnzend steekt Maïté haar tong uit naar haar broertje, die slaapdronken zijn hoofd boven de lakens steekt.
  • 47. Leander zucht even, zijn zus zal toch niet ophoudenmet hem te treiteren.“Ik heb inderdaad goed geslapen,” antwoordt hij,Maïté‟s vraag ontwijkend.
  • 48. “Ik niet!”, werpt Maïté tegen, “De badkamer van mamaen papa ligt vlak naast onze kamer, en ik heb mamavannacht zeker vijf keer horen kotsen!”
  • 49. “Dat heb ik gehoord, Maïté!”, zegt Kelsy, die net dekamer binnenkomt, “Als je er nog eens commentaarop hebt, gebruik dan alsjeblieft het woord „overgeven‟.En ga jullie nu maar aankleden, we vertrekken meteenop uitst…”
  • 50. Het woord „uitstap‟ krijgt ze niet eens meeruitgesproken, want ze moet met haar hand voor haarmond naar de wc spurten.“Niet hier…”, hoort ze Maïté grommen.
  • 51. Leander daarentegen kijkt zijn moeder bezorgd na:“Dit is niet in orde…”
  • 52. Maïté schiet in haar kleren – “Met die geluiden op deachtergrond blijf ik hier geen minuut langer – en spurtde kamer uit, waar ze per ongeluk op een jongemanbotst.“Ow, sorry…”, mompelt ze verlegen.
  • 53. Geïnteresseerd kijkt ze naar de bal die hij in zijnhanden heeft: “Wil jij met me volleyballen? Dat heb ikaltijd al willen leren?”“Natuurlijk,” lacht de man, “Mijn naam is Arie, hoeheet jij?”
  • 54. “Maïté,” antwoordt ze, en vrolijk huppelt ze achter Arieaan. Volleyballen is toch veel leuker dan naar zo‟n sufpiratenschip gaan!
  • 55. “We beginnen met de bal gewoon naar elkaar te slaan,kan je dat?”, vraagt Arie. Zonder op zijn vraag teantwoorden, geeft Maïté een harde lel tegen de bal,waardoor Arie verschrikt opzij springt.
  • 56. “Zo moest het dus niet…”, grinnikt hij, terwijl hij debal weer opraapt, “Kijk, ik zal de bal naar jou gooien,en jij moet van je handen een soort venstertje makenen hem terug slaan. Zal dat lukken?”
  • 57. Intussen zit de rest van het gezin te wachten op eentaxi.“Mama,” vraagt Leander, “Mag ik Adèle bellen, envragen of ze meegaat? Zij woont hier, dus zal ze onsvast wel wat meer informatie kunnen geven!”
  • 58. “Doe maar, jongen!”, antwoordt Kelsy, en lachend kijktze toe hoe Leander naar de telefoon spurt, “En gameteen eens kijken waar je zus ergens uithangt, zeghaar dat we toch nog zonder haar vertrekken!”
  • 59. Na even zoeken, ziet Leander zijn zus met eenjongeman staan praten: “Maï, kom je? De taxi wachtniet, zegt mama. We wachten alleen nog even opAdèle, maar dan vertrekken we!”
  • 60. Maïté zucht en rolt met haar ogen.“Mijn tweelingbroertje…”, zegt ze ter verduidelijking,“Hij kan soms zó vervelend zijn… en mijn moeder doetniets anders meer dan kotsen, dus volgens mij komter nóg zo‟n lastpak bij!”
  • 61. Leander heeft zijn zus wel gehoord, maar richt zijnaandacht al op iemand anders…“Adèle… wat euhm, zie je er leuk uit vandaag…”,mompelt hij, “Ik euhm… ik ben blij dat je er bent.”
  • 62. “Ik ben ook blij dat ik hier ben!”, giechelt Adèle, “Kom,gaan we dan??”“Even wachten, “antwoordt Leander, en hij kijkt nogéén keer over zijn schouder, “Maïtéééé!! We zijn echtwel weg nu!”- voor zij die het zich afvroegen: jà, ik heb Adèle een kleine make-over gegeven, ze waszo hard niet om aan te zien -
  • 63. “Ik moet gaan,” zegt Maïté met een spijtige blik, “Benje er straks nog? Dan kunnen we verder spelen!”“Ik zal op je wachten, “ antwoordt Arie, en hij schenkthaar daarbij zo‟n stralende glimlach, dat ze erspontaan kriebels in haar buik van krijgt…
  • 64. “Cool!”, roept Leander even later uit, wanneer hij hetpiratenschip ziet, “Adèle, geef je me even eenrondleiding?”
  • 65. “Zeker weten!” Snel en behendig beklimt Adèle detouwladder en komt in het kraaiennest terecht: “Schipahoy, piraat Leander! Vijand in zicht, komt kijken!”
  • 66. Onzeker kijkt Leander naar de ladder: “Kunnen ookniet van op de grond vechten met de vijand, Adèle?Die touwladder lijkt me niet erg stevig…”
  • 67. “Okidoki!” Adèle springt zowat naar beneden, en grijpthet roer: “Hijs jij de vlag, dan vaar ik in volle snelheidop de vijand af!”
  • 68. “Hoe moet dat precies?” Na een paar voorzichtigepogingen, en na het touw enkele keren uit zijn handente hebben laten glippen, slaagt Leander er dan toch inde piratenvlag te hijsen.
  • 69. “Vijand bereikt! Kom mee, dan gaan we ze verslaan!”,brult Adèle opeens. Ze grijpt één van de plasticzwaarden die op de grond liggen, en begint woest opde pop in te hakken, “Kijk, zó vecht je met de vijand!”
  • 70. Ook Leander neemt een zwaard, maar… gooit perongeluk de pop omver! De twee kinderen komen nietmeer bij van het lachen!
  • 71. Abrupt stopt Adèle opeens met lachen, en neemtLeanders handen vast.“Ik vind het jammer dat jullie naar huis gaan morgen,”fluistert ze, “Ik ga je zo missen…”
  • 72. Glimlachend haalt ze een fototoestel uit haarbroekzak: “Foto‟tje? Zo zal ik mijn beste vriendnooooooit vergeten!”
  • 73. Maïté heeft de twee van een afstandje bekeken.Normaal zou ze er al enkele treiterige opmerkingenhebben tussen gegooid, maar die kriebel in haar buikhield haar steeds tegen.
  • 74. Zuchtend laat ze zich achterover vallen op haarhanddoek. Zou ze misschien… verliefd zijn op Arie??
  • 75. Shania,Merle,Annabel,Thibo,Mare,Franka& Basil “Thibo? Kom je, het is Mare‟s verjaardag!” Annabel hoort dat Thibo met een zucht zijn muziek zachter zet.
  • 76. “Ik kom al, ik kom al…”De laatste tijd doet hij niet veel anders meer danmuziek luisteren.
  • 77. Behalve meisjes versieren dan… Hij mag dan een lievejongen zijn, hij is ook een typische Romantieksim!
  • 78. Annabel grijnst even en knipoogt naar het meisje datachter haar staat: “Odilia is er ook!”
  • 79. Amper twee seconden later vliegt de deur open enkomt Thibo naar buiten.“Hai Odilia,” groet hij luchtig, “Fijn dat je er ook bent,ik zal zo meteen wel een stukje taart voor je snijden!”
  • 80. “Zie je wel,” fluistert Mare Annabel toe, “Hij mag daneen Romantieksim zijn, ik wist zeker dat het met jouwbeste vriendin anders zou zijn. Want heb je hem ooit alzo naar een ander meisje zien kijken?”
  • 81. “Wat is dat daar allemaal?”, vraagt Thibo luid.“Niks hoor!” Snel blaast Mare haar kaarsjes uit, zodatde aandacht weer op haar verjaardag gericht wordt.
  • 82. En even later staat er een knappe jongedame in dekamer.“Maar die kleren kunnen echt niet!”, besluit ze.
  • 83. “Laat dat maar aan Odilia over, zusje!”, lacht Annabel,“Zij is een expert in het kleden en opmaken vanmensen!”
  • 84. “Mogen we misschien eerst weten wat voor wens jegekozen hebt?”, vraagt Shania nieuwsgierig.“Familiewens,” antwoordt Mare trots, “Net als jij,mama. En ik wil het liefst later iets met kinderen doen,net als moeke.”Ze kijkt even smekend naar haar ouders: “Mag ik nualsjeblieft iets anders gaan aantrekken??”
  • 85. Een kwartiertje later staat ze zichzelf bewonderend tebekijken: “Wauw Odilia, jij kan inderdaad wonderenverrichten met kleding en make-up!”
  • 86. Ze kijkt Annabel‟s beste vriendin een beetje verlegenaan: “Morgen moet ik voor het eerst naar demiddelbare school, en ik ken daar nog niemand… zouik misschien bij jou en Annabel mogen komen staan?”
  • 87. “Natuurlijk!”, antwoordt Odilia, “Je lijkt me ook echtwel een toffe meid!”
  • 88. “Fantastisch!”, lacht Mare, en ze denkt er achteraan:En dan kan ik meteen uitzoeken of je ook iets voorThibo voelt…
  • 89. Anke,Daniël,Devon &Rebecca Zuchtend klikt Devon het msn-gesprek met Elfie naar beneden. Hij is allang blij dat zijn achternichtje weer tegen hem spreekt, en dat ze niet meer kwaad is om haar verknalde kapsel. Maar ze blijft maar zeuren over Victor.
  • 90. Zelf kan hij Helen ook maar niet uit zijn hoofd zetten.Gisteren heeft ze naar hem gelachen, om daarnameteen Victor om de hals te vliegen. Devon zucht nogeen keer, terwijl hij Google opstart. Hij en Helen… hetlijkt hopeloos…
  • 91. Zonder er verder bij na te denken, tikt hij „oplossingenliefdesverdriet‟ in. Hij weet dat het stom klinkt, maarhij heeft er niets bij te verliezen. Misschien komt hijwel wat tips van lotgenoten tegen…
  • 92. Na enkele nutteloze liefdesverhaaltjes gelezen tehebben, floept er opeens een schermpje open. Hetblijkt een uitnodiging voor een chatbox te zijn.Na enige aarzeling klikt Devon op „OK‟. Dit zou zijngedachten wat kunnen verzetten.
  • 93. Amper twee minuten nadat hij een profiel heeftaangemaakt, begint er al iemand tegen hem te praten:Hé, je ziet er niet meteen gelukkig uit…
  • 94. Verschrikt kijkt hij om zich heen, hoe kan die persoondat weten? Het antwoord komt al snel:Kijk niet zo angstig! Je moet er de volgende keer aandenken je webcam af te zetten!
  • 95. Even grinnikt Devon, hoe verstrooid kan een menszijn! Normaalgezien zou hij zijn cam nu meteenafzetten, maar op één of andere manier heeft hij ergeen zin in. De persoon aan de andere kant heeft hemnu toch al gezien, en toegegeven, best nog wel leukgereageerd.
  • 96. Wel, jij hebt mij nu gezien… mag ik dan ook weten wiejij dan wel mag zijn?, typt hij als antwoord.Bijna onmiddellijk stuurt zijn gesprekspartner:Geen probleem! Ik ben Maxine, zeventien jaar oud. Enwie is de knappe jongen met wie ik zit te praten?
  • 97. Even rinkelt er een alarmbelletje in Devons hoofd,altijd opletten met vreemde personen. Maar Maxinelijkt best een aardige meid, dus waarom niet?Devon, bijna achttien., antwoordt hij, En jij weet nuhoe ik eruit zie, maar krijg ik jou ook eens te zien?Kwestie van quitte te staan.
  • 98. Meteen krijgt hij een uitnodiging voor Maxine‟swebcam, en accepteert. Zijn hart slaat een slag overwanneer hij haar te zien krijgt, en hij voelt het bloednaar zijn wangen stijgen.
  • 99. Zijn liefdesverdriet is meteen over…
  • 100. “Devon, kom je naar beneden voor de verjaardag vanje vader en zusje?”, hoort hij zijn moeder onderaan detrap roepen.Sorry, ik moet gaan. Praten we morgenavond verder,om acht uur??
  • 101. En na een vrolijk Ik zal er zijn! en een lieve knipoogvan Maxine over de webcam, sluit hij zijn internet af.
  • 102. ~*~
  • 103. ~*~
  • 104. ~*~
  • 105. ~*~
  • 106. ~*~
  • 107. ~*~(Rebecca: Romantiekwens – Levende legende worden)
  • 108. “Euhm, mama…”, mompelt Devon, wanneer ze enkeleminuten later allemaal met een stuk taart aan tafelzitten, “Zou ik naar de universiteit mogen? Ik bedoel,het lijkt me allemaal best interessant. En als Elfievolgend jaar komt, wordt het vast heel gezellig!”
  • 109. Anke grinnikt om het nerveuze gestotter van haarzoon: “Waarom durfde je dat nu niet vragen? Kesly enShania zijn allebei naar de universiteit geweest… ja,Kelsy met toestemming van Iris en Shania zonder datik het wist, maar dacht je nu écht dat je niet zoumogen?”
  • 110. Ze kijkt Daniël even aan, die haar en Devonglimlachend toeknikt: “Natuurlijk mag je gaanstuderen. Ik ben zo trots dat je het vraagt!”
  • 111. Rebecca staat op en omhelst haar grote broer: “Enniet dat je mijn toestemming nodig hebt, maar van mijmag je gaan… als je maar vaak genoeg hier op bezoekkomt!”
  • 112. “Natuurlijk zal nog wel eens op bezoek komen,Becky!”, lacht Devon, “Enne, zusje… als je ooit –Romantieksim zijnde – één of ander probleem hebt…je kan altijd bij je grote, sterke broer terecht hoor!”
  • 113. “Och jij!” Rebecca steekt haar tong uit en geeft Devoneen speelse stomp tegen zijn arm, “Maak maar sneldat je weg bent, of jíj bent degene die hier problemenkrijgt!”
  • 114. Devon loopt naar zijn kamer om wat spullen te pakken,en een uurtje later loopt hij tevreden de trappen vanzijn huis af. Tijd voor een nieuw leven, nieuwevrienden…
  • 115. … een nieuwe liefde…??
  • 116. Jasmin &Katrien “Weet je wel dat je prachtige blauwe ogen hebt?” “Oh Clarence, wat zeg je dat toch altijd romantisch…”, zucht Katrien, maar stiekem rolt ze met haar ogen.
  • 117. Al drie weken loopt die Clarence achter haar aan, enbij gebrek aan beter gaat ze met hem om. Maar denkthij nu écht dat zij hem ziet zitten?
  • 118. Ze draait hem de rug toe, in de hoop dat hij zalbegrijpen dat ze er genoeg van heeft. Maar in plaatsdaarvan, begint hij haar te masseren.
  • 119. Zijn handen schuiven steeds meer naar voor, totdat hijzowat in haar borsten knijpt. Katrien kreunt vanafschuw, maar dat interpreteert Clarence blijkbaar alseen teken van genot.
  • 120. Voor ze het weet, heeft hij haar op zijn bed gegooid enis hij bovenop haar gaan zitten, waarna hij zijn handenonder haar T-shirt laat glijden: “Katrien, ik wil jou al zolang…”
  • 121. “Gódverdómme!” Ze geeft Clarence een pets in zijngezicht, en maakt van zijn verwarring gebruik om zichlos te wurmen en de gang op te lopen, “Wààr denk jijdat je mee bezig bent?!”
  • 122. Even kijkt Clarence haar verbaasd aan, maar danwordt zijn gezicht één en al woede: “Jij… slet! Eerstmijn kop helemaal gek maken, en me dan afwijzen…wie denk jij eigenlijk wel dat je bent?!”
  • 123. Blijkbaar vindt hij geen verder woorden meer, waarnahij haar hard in het gezicht slaat: “En die had je nogvan me tegoed. En nu onder mijn ogen uit!”
  • 124. Totaal verbouwereerd draait Katrien zich om en looptnaar haar kamer. Tranen stromen over haar wangen:hij heeft haar bijna verkracht, en nu zou het nog hààrschuld zijn!
  • 125. Ze duwt net de deurklink naar beneden, wanneer zeeen stem achter zich hoort: “Katrien? Wat een toeval,zeg!”
  • 126. O nee, dat moest er nog bijkomen!, denkt Katrien, dieDamians stem meteen herkend heeft. Maar wanneer zezich omdraait…
  • 127. … stokt haar adem toch even in haar keel. Hij lijkt nogsteeds het onzekere jongetje van drie jaar geleden, entoch… toch is hij volwassen geworden. En hoe!
  • 128. “Wil je… euhm… wil je misschien evenbinnenkomen?”, vraagt ze, nadat ze haar stem weerheeft teruggevonden.“O ja, graag!”, knikt Damian, iets te enthousiast. Hijstruikelt bijna over zijn eigen voeten, wanneer hijachter Katrien aan de kamer binnenloopt.
  • 129. “Je ziet er niet meteen gelukkig uit, Katrien…”, zegtDamian, terwijl hij haar bezorgd aankijkt, “Hé, heb jegehuild?”Zonder goed te weten wat hij doet, steekt hij zijn handuit en veegt een traan van haar wang.
  • 130. Normaal zou Katrien zich nu meteen afgewendhebben, maar op één of andere manier voelt Damianzo… gemeend.
  • 131. “Bedankt…”, mompelt ze, “Bedankt dat je er voor mebent…” Ze voelt dat ze hevig begint te blozen, maardoet niet eens de moeite om haar gezicht teverbergen, “Heb je zin om nog wat te blijven, wekunnen nog even wat bijpraten.”
  • 132. “Het spijt me, maar ik moet nu naar college,”verontschuldigt Damian zich, “Maar als je me nodighebt… ik huur de kamer aan het einde van de gang, jeweet me wel te vinden.”Nog een knipoog, en hij is verdwenen.
  • 133. Met een dromerige glimlach kijkt Katrien hem na. Hij isecht wel veranderd, in positieve zin.
  • 134. Ze neemt zich voor om hem vanavond meteen tebellen voor een afspraakje…
  • 135. Tot devolgende keer!!!

×