Your SlideShare is downloading. ×
Wk hoofdstuk 35
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×
Saving this for later? Get the SlideShare app to save on your phone or tablet. Read anywhere, anytime – even offline.
Text the download link to your phone
Standard text messaging rates apply

Wk hoofdstuk 35

253
views

Published on


0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
253
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. WK: Normal, but so different Hoofdstuk 35
  • 2. In de vorige update(s)…• Werd Valentina volwassen. Stefan kwam bij in het hoofdhuis wonen, en vroeg haar meteen ten huwelijk.• Vertelde Olivia thuis dat ze ontvoerd werd door aliëns. Ze bleek zwanger te zijn, en wordt vanaf nu begeleid door dokter Maxwell de Wijzer.• Groeide Anke op tot een vrolijk oudje.• Nodigde Merle Kelsy uit op Mare‟s verjaardagsfeestje, zodat ze alles kon uitpraten met Shania.• Werd Shania verkracht door haar vroegere studentenbegeleider Joris Manders.• Groeide Mare op tot kind. Als jullie je alles weer herinneren, lezen we nu verder…
  • 3. Olivia “Interessant?” Lachend kijkt Maxwell naar Olivia, die languit in de zetel naar een televisieprogramma ligt te kijken.
  • 4. “Maxwell! Ik schrik me rot, ik kan er nog steeds nietaan wennen dat je hier ieder moment kanbinnenvallen. Kijk me hier nu zitten, ik heb niet eensde kans gehad om me aan te kleden!”, schrikt Olivia.
  • 5. “Eigen schuld, had je me de sleutel van je huis maarniet moeten geven,” lacht Maxwell, “En daarbij, je bental dik acht maanden ver, kan je zo stilaan niet wennenaan mijn gezelschap?”
  • 6. Nog nagrinnikend laat hij zich naast Olivia in de zetelvallen: “We zullen de film nog even uitkijken, dan kanik je daarna onderzoeken.”
  • 7. Hij zit nog maar net, als Olivia plots opstaat.“Hé, da‟s gemeen!”, protesteert Maxwellplagend, “Ben je misschien bang van me, dat je nietsamen met mij in één zetel durft zitten?”
  • 8. “Euhm… ik vrees van niet, Maxwell,” mompelt Oliviakreunend, “Ik wou best wel naast je blijvenzitten, alleen heeft de kleine aliën daar niet zoveel zinin!”
  • 9. Maxwell staat helemaal te trillen: “Oh, hoe gaat eenbevallen van een aliënkindje? Ik heb al zoveel vrouwenhelpen bevallen, maar hoe moet ik hierbij handelen?”
  • 10. “Misschien gewoon met mij een beetje testeunen, meneer de dokter?!”, snauwt Olivia hemtoe, “Ik ben degene die het kind moet baren, niet jij!”
  • 11. Maxwell schrikt van haar harde reactie, vindt zijnzelfbeheersing terug en probeert Olivia te steunenzoals hij dat bij de gemiddelde bevalling doet.
  • 12. En na een tijdje puffen en zweten, houdt Olivia dantoch haar kindje in haar armen: “Maxwell, moet jekijken, het is een meisje! Een klein groen meisje metzwarte oogjes!”
  • 13. “Ze is een klein wondertje…”, mompelt Maxwell.Aarzelend komt hij dichterbij, nog steeds onder deindruk van Olivia‟s woedeuitbarsting van daarnet.“Hoe ga je haar noemen?”
  • 14. “Selene,” antwoordt Olivia, terwijl ze een kusje op hetgroene neusje geeft, “De Griekse benaming voor demaan, of waar ze ook vandaan mag komen… Hier, houjij haar even vast?”
  • 15. Met een grote glimlach neemt Maxwell de baby in zijnarmen. Hij heeft al veel bevallingen meegemaakt, maarbij deze lijkt hij zich zelfs een beetje trotse vader tevoelen…
  • 16. “Euhm, Maxwell… is het normaal dat mijn buik nogsteeds zo‟n pijn doet??”, vraagt Olivia ongerust.“Mmmm…”, mompelt Maxwell, nog steeds onder deindruk van het groene wezentje in zijn armen.
  • 17. “MAXWELL!!!” Met een luidere kreet laat Olivia hemopkijken. Meteen legt hij kleine Selene in de zetel, omzich daarna weer tot zijn patiënte te wenden: “Nee, ditlijkt me niet normaal… Het zou zelfs kunnen dat er…”
  • 18. Nog voordat hij zijn zin kan afmaken, ziet hij Olivia metnóg een groen baby‟tje in haar armen.“… nog een tweede kindje in zit.”, mompelt hijoverbodig.
  • 19. “Dan ben jij dus Linus!”, praat Olivia vrolijk tegen debaby, “Nu kan ik zowel de jongens- als demeisjesnaam gebruiken die ik bedacht had!”
  • 20. Meteen daarna wordt haar blik weer ernstig.“Alles is hier maar voorzien op één kindje… Ik hebgeen plaats voor een tweeling, laat staan dat ikgenoeg geld heb!”, mijmert ze zachtjes tegen zichzelf.
  • 21. Voorzichtig komt Maxwell dichterbij: “Wat zou je ervandenken om bij mij in te trekken? Ik heb plaatsgenoeg, en bovendien ben ik dan altijd in de buurt alser iets moest misgaan met jou of de kleintjes.”
  • 22. “Dat klinkt… best goed,” antwoordt Olivia terwijl zezich omdraait. Een wanneer ze Maxwell ziet knuffelenmet haar dochtertje, weet ze zeker dat het helemaalgoed komt.
  • 23. Iris,Lex,Valentina,Stefan& Elfie “Zo, dat is ook alweer gebeurd!”, zegt Iris, terwijl ze met een grote glimlach bij aan tafel schuift. “Wat is er gebeurd, oma?”, vraagt Elfie met een nieuwsgierige blik.”
  • 24. “Ik ben met pensioen gegaan!”, vertelt Iris, “Nu heb ikveel meer tijd om thuis te zijn voor mijn kinderen enkleinkinderen!”
  • 25. “Over die kleinkinderen gesproken…”, mompeltElfie, en ze draait zich om, “Mama, papa, wanneer krijgik een broertje of een zusje?”
  • 26. Valentina en Stefan wisselen even een blik:“Een broertje of zusje zal nog welkomen, liefje.”, grinnikt Valentina, “Wat heb jij daartrouwens op je gezicht?”, verandert ze opeens vanonderwerp.
  • 27. “Make-up…”, giechelt Elfie, “Ik wou alvast watuitproberen voor jullie trouwfeest morgen!”“En wie zegt dat jij morgen make-up opmag?”, antwoordt Valentina.“Niet dan?”, vraagt Elfie met haar meest onschuldigeblik.
  • 28. “Eet jij nu maar eerst je bord leeg meid, en dan zullenwe eens gaan kijken wat jij morgen magaantrekken!”, lacht Valentina.
  • 29. De volgende dag bekijkt Valentina met een stralendeglimlach in de spiegel: “Bedankt om me te helpen metmijn haar en make-up, mama!”
  • 30. “Da‟s graag gedaan, meid! Je ziet er geweldiguit!”, prijst Iris haar dochter.
  • 31. “Ik ook? Zie ik er ook zo geweldig uit?”Enthousiast springt Elfie de kamer door: “Wanneergaat het nu beginnen, mama?”
  • 32. “Rustig maar, Elfie!”, lacht Valentina, “Trouwens, ikgeloof dat ik de gasten al hoor komen!”
  • 33. ~*~
  • 34. ~*~
  • 35. ~*~
  • 36. ~*~
  • 37. ~*~
  • 38. ~*~
  • 39. ~*~
  • 40. ~*~
  • 41. ~*~
  • 42. “Het was geweldig…”, zucht Valentina die avond noggenietend na, “En ik ben er zeker van dat iedereen erzo over dacht!”
  • 43. Stefan kijkt haar vanuit zijn ooghoek aan: “Zegschat… dat broertje of zusje waar Elfie gisteravond omvroeg…”
  • 44. “Ik wil haar best wel haar zin geven, jij ook??”
  • 45. ~*~
  • 46. Jasmin& Katrien “Hé, fijn dat je kon komen!”, omhelst Katrien haar beste vriendin, “Vertel eens, hoe gaat het nu bij je thuis?”
  • 47. “Verschrikkelijk!”, zucht Jasmin, terwijl ze gaatzitten, “Elke mogelijkheid die Staf heeft om eenopmerking over me te maken, zal hij wel met beidehanden vastgrijpen.”
  • 48. “Als klap op de vuurpijl blijkt mama opnieuw zwangerte zijn. En nee, ik zal het nieuwe kindje niet mindergraag zien omwille van de hele situatie, maar als ik ziehoe lief Staf zich zelfs tegenover een ongeboren babygedraagt… ik wou dat hij zo ook eens tegen mijdeed…”
  • 49. “Hé, het komt echt wel goed hoor,” doet Katrien eenpoging om haar vriendin te troosten. Opeens betrekthaar gezicht: “Nee, hé… daar heb je hem weer…”
  • 50. “Over wie heb je het?”, vraagt Jasmin nieuwsgierig.“Niet meteen kijken,” fluistert Katrien, “Maar ik hebdus officieel een stalker…”
  • 51. Stiekem gluurt Jasmin over haar schouder: “Is dat nietdie nieuwe uit het derde jaar?”“Klopt…”, mompelt Katrien, “Damian. Hij zit nog maareen paar weken bij ons op school, en de eerste dagheeft hij me de weg gevraagd naar hetbiologielokaal…”
  • 52. “Ik heb hem een kleine rondleiding doorheen deschool gegeven, en sindsdien plàkt hij aan me! Vooralles wat hij moet weten, komt hij naar mij. En nu blijfthij me zelfs na school achtervolgen!”Tot Katriens grote ergernis kijkt de jongen opeenshaar kant uit, en geeft haar een klein knipoogje.
  • 53. “En dat alleen maar doordat ik even vriendelijk voorhem was…”Ze staat op: “Ik ga ervandoor. Ik heb écht geen zin omde hele tijd bekeken te worden door hém!”
  • 54. “Gelijk heb je!”, staat ook Jasmin op, “Kom je nogeens langs als mijn broertje of zusje geboren is?”
  • 55. Shania,Merle,Thibo& Mare “Ik ben zooooo blij dat alles goed afgelopen is!”, neemt Merle Shania in haar armen, “Gelukkig heeft Joris meteen alles bekend!”
  • 56. “Hij verwachtte natuurlijk nooit dat ik naar de politiezou durven gaan!”, grinnikt Shania, “Je had zijngezicht moeten zien toen ik mijn verhaal deed!”
  • 57. Ze geeuwt luid en staat even te wankelen op haarbenen.“Ga maar even slapen, schat, “ zegt Merle, “Ik ga hiernog even in de tuin werken, ik kom zo.”
  • 58. Ze wil naar het schuurtje lopen om wat tuingerief bijelkaar te zoeken, als ze plots iets ziet bewegen tussende bomen. Nieuwsgierig loopt ze op de treurwilgaf, duwt een paar takken opzij, en…
  • 59. “Annabel? Wat doe jij nu hier?”Bezorgd kijkt ze in de betraande ogen van haarpatiëntje.
  • 60. Even tussendoor…Zoals ik sommige onder jullie misschien al verteld heb, is Annabel (netals mijn downloadsimmies Cindy en Sandy) een personage uit eenverhaaltje dat ik als achtjarige ooit ben beginnen schrijven.Sinds haar kleine zusje Elisabet geboren is, hebben haar ouderhelemaal geen aandacht meer voor haar, en zij moet zichzelf maar ziente redden.Ook bij dit verhaal besefte ik achteraf hoe kinderachtig het allemaalklonk, maar ik ben er nooit in geslaagd om er iets toonbaars van temaken. Hierbij wil ik dus alvast mijn excuses maken voor debelachelijke reden waarom Annabel thuis is weggelopen, maar hetkwam zowat letterlijk uit het verhaal en ik kon niets beters meerbedenken…  Oké? Dan mogen jullie nu weer verder lezen (nee, je bent nog niet van me af!!)
  • 61. Snikkend gooit het meisje zich in Merle‟s armen:“Merle, je moet… me… helpen…”
  • 62. “Het is vandaag mijn verjaardag, en… omdat het feestis, kregen we allemaal een cadeautje. Dat wil zeggen:ik kreeg een nieuw jurkje, en Elisabet tweepoppen, een hele kast poppenkleertjes, eenspeelgoedwinkeltje,…”
  • 63. “Ik moest er nog maar naar kijken, en mijn vaderbegon al op me te roepen. Of ik niet beschaamd wasom zo jaloers te zijn op Elisabetje, want „ik had toch aleen cadeautje gekregen‟. En daarna moest ik naar mijkamer, want een stukje taart verdiende ik niet eensmeer…”
  • 64. “Gisteren heeft Elisabet de computer kapotgemaakt, eergisteren heeft ze het behangpapier van dewoonkamer onder getekend… en wie denk je dat deschuld kreeg??”Ze kijkt Merle aan: “Ik ben thuis gaan lopen, ik wil nietmeer terug…”
  • 65. Merle neemt het meisje stevig in haar armen: “Kommaar mee naar binnen, meid! Ik zal een taart voor jebakken, en vanavond zullen we met ons allen jeverjaardag vieren. En daarna zullen we nog wel zien.”
  • 66. “Mama, wie is dat meisje?”, vraagt Mare even later aanShania, wanneer ze na school Annabel samen metMerle aan tafel ziet zitten.
  • 67. “Dat meisje is een vriendinnetje van moeke,” verteltShania, en ze trekt Mare tegen zich aan, “Maar ze iseen beetje verdrietig. Misschien moet je zo meteenmaar even met haar gaan spelen!”
  • 68. Een beetje verlegen klimt Mare op de stoel tegenoverAnnabel: “Hallo, ik ben Mare… kom jij spelen? Ik hebeen tekentafel!”
  • 69. Aarzelend kijkt Annabel in de richting van Merle, dievrolijk knikt: “Dat is een goed idee, Mare! Laat aanbelje kamer maar eens zien!”
  • 70. Nu het ijs gebroken is, springt Mare energiek van haarstoel: “Kom op, Annabel, we gaan naar boven!”“Ik zal intussen eens werk maken van jeverjaardagstaart!”, roept Merle de meisjes na, terwijlze naar boven stommelen.
  • 71. “Ben jij jarig vandaag?”, vraagt Mareenthousiast, terwijl ze aan de tekentafel zitten,” Ik benzeven jaar, hoeveel jaar ben jij dan vandaaggeworden?”
  • 72. “Ik word vandaag dertien…” mompelt Annabel, en zehoopt dat hiermee het gespreksonderwerp voor Mareis afgehandeld.Maar Mare is nog niet tevreden: “Waarom ben je hierdan? Moet je niet naar huis, met je mama en papa taarteten en cadeautjes openmaken?”
  • 73. “Ik krijg thuis geen taart en cadeautjes…”, zuchtAnnabel. Ze kijkt in het geschrokken gezicht van Mare:“Dat vind ik wel heel erg voor je. Op een verjaardagzou je feest moeten vieren!”
  • 74. Ze legt haar hand op die van Annabel: “Jammer dat ikje vandaag pas heb leren kennen, anders had ik weleen cadeautje voor je gekocht.”
  • 75. “Komen jullie naar beneden, meiden?”, onderbreektMerle plotseling hun emotionele gesprek, “De taartstaat klaar, je mag de kaarsjes gaanuitblazen, Annabel!”
  • 76. “Wauw, een chocoladetaart!”, roept Annabel uit, “Daarben ik dol op, bedankt Merle!”Zonder nog een verder woord te zeggen, blaast ze dekaarsjes uit en springt in de lucht.
  • 77. “Hé, dat ziet er niet slecht uit…”, zegt ze evenlater, wat verlegen om alle aandacht die opeens naarhaar wordt getrokken.
  • 78. Ze draait zich om naar Merle, en geeft haar een dikkeknuffel: “Dit was alvast mijn leukste verjaardag sindsjaren!”, fluistert ze in haar oor.
  • 79. “En het is nog niet gedaan!”, antwoordt Merle, “Je zieter prachtig uit, maar als je wil, mag je in de badkamermijn make-up even gebruiken. Ik heb ook wat klerenuitgezocht, kijk maar eens even of ze passen.Bovendien heb ik de logeerkamer wat in ordegebracht, dus wat mij betreft mag je hier blijvenslapen!”
  • 80. Opnieuw vliegt Annabel in Merle‟s armen: “Dit isgewoon de leukste verjaardag in mijn hele leven!”
  • 81. “Blijf je nu voor altijd hier?”, vraagt Mare even lateraan Annabel.“Goh, dat weet ik nog niet hoor!”, lacht Annabel, “Ikvind het hier in ieder geval heel erg leuk!”
  • 82. “Ik ook!”, knikt Mare, “En ik hoop dat je blijft, want ikvind je heel lief!”
  • 83. Merle, die net de logeerkamer binnenkomt, glimlachtom wat ze haar dochtertje net hoorde zeggen.“Mare, ga jij naar je bedje? Morgen moet je gewoonweer naar school, dus zorg maar dat ik je er niet uitmoet kietelen!”
  • 84. “Neeheee…”, giechelt Mare. Ze laat Annabels handenlos, en geeft haar nog een nachtzoen: “Totmorgen, grote zus!”
  • 85. Glimlachend kijkt Annabel het meisje na: “Ik weet niethoe lang ik hier kan blijven, maar ik voel me hier alhelemaal thuis!”
  • 86. Tot devolgende keer!!!

×