• Share
  • Email
  • Embed
  • Like
  • Save
  • Private Content
Wk hoofdstuk 28
 

Wk hoofdstuk 28

on

  • 282 views

 

Statistics

Views

Total Views
282
Views on SlideShare
228
Embed Views
54

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

2 Embeds 54

http://lj-toys.com 53
http://l.lj-toys.com 1

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Microsoft PowerPoint

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

    Wk hoofdstuk 28 Wk hoofdstuk 28 Presentation Transcript

    • Hoofdstuk 28
      WK: Normal, butso different
    • In de vorige update…
      Kreeg Marit bezoek van Staf, die na 15 jaar eindelijk weer interesse toonde voor zijn kinderen. Ze maakte hem duidelijk dat ze gelukkig was met haar huidige gezinnetje, maar toch belanden ze uiteindelijk samen in bed.
      Hing Valentina de opstandige puber uit. Om stoer te doen tegenover haar vrienden, want stiekem is ze toch nog een verlegen meisje met een klein hartje…
      Beviel Anke van een schattig zoontje, Devon. De rest van de familie ging op kraambezoek.
      Zag Shania haar leven niet meer zitten, en nam ze een overdosis pillen.
      En dan lezen we nu verder…
    • Achter elkaar komen Anke en Iris de wachtkamer van het ziekenhuis binnen gestormd, waar Kelsy verstrooid wat in een tijdschrift zit te bladeren.
    • Zodra Kelsy hen opmerkt, springt ze op en vliegt Anke om de hals: “Ik kon er niks aan doen, mama! Ik kwam thuis en…”
      De rest van haar woorden gaan verloren in een paniekerig gehuil.
    • “Kalmeer even, Kelsy”, probeert Iris haar nichtje te sussen, “Ga even opnieuw zitten, haal een paar keer adem, en probeer het dan nog eens te vertellen.”
    • “Het was…”, stottert Kelsy, “Ik kwam thuis van een feestje… ik had afgesproken met Martijn, ik heb al langer een oogje op hem…”
      Ze zucht even: “Het was een perfecte nacht, en ik kwam vanmorgen dolenthousiast binnen om alles aan Shania te vertellen…”
    • “En toen… ik vond haar nergens, en toen ik naar de badkamer ging…”
      Ze begint opnieuw te huilen: “Toen lag ze daar op de grond. Ik had het moeten zien, ik had haar moeten helpen…”
    • Iris staat op en omhelst haar nichtje: “Aan spijt hebben we op dit moment niet veel, Kelsy. We moeten er gewoon op hopen dat alles goed komt.”
      “Ja”, zucht Kelsy, “Dat moet dan maar…”
    • “Zo, ben je wakker?”, klinkt een vriendelijke stem naast het bed.
      Shania knippert met haar ogen. Waar is ze? Wat is er gebeurd? Ze wil het vragen, maar haar stem lijkt niet te willen werken?
    • Ze probeert op te staan, maar haar hoofd tolt zo erg dat ze zich meteen weer op het bed laat zakken.
      De vrouw glimlacht: “Ik ben Merle. Kan je mij vertellen hoe je heet?”
    • Shania schraapt haar keel, en doet een poging om haar stem weer terug te vinden.
      “Shania,” fluistert ze hees. Ze haalt nog een paar keer diep adem, en vraagt dan: “Waarom ben ik hier?”
    • “Weet je echt niets meer?”, vraagt Merle onderzoekend, “Je zus heeft je in de badkamer gevonden, je had een overdosis pillen genomen…”
    • Langzaam komen Shania’s herinneringen terug, en ze begint te vertellen: “Mijn sociaal leven is het nooit echt geweldig geweest. Mijn moeder had vroeger een seksverslaving, en daar werd en word ik nu nog om gepest.”
    • “Kelsy lijkt alles en iedereen om haar vinger te kunnen winden, terwijl niemand mij ziet staan…”
    • “Dus als ik je goed begrijp, is Kelsy de enige met wie je een beetje kan opschieten op de campus?”, vraagt Merle.
    • Shania slikt moeilijk: “Een paar maanden geleden dacht ik eindelijk een groepje meisjes gevonden te hebben met wie het klikte. En vorige week vertelden ze me koudweg dat ze niet wilden dat ik de hele tijd bij hen plakte…”
    • “En dan is er nog een probleem…”, ze zoekt even naar haar woorden, “Sorry, het is de eerste keer dat ik dit aan iemand vertel: ik word zo snel verliefd op iemand… zelfs op Joris, de studentenbegeleider! Ik kan niet eens meer met een helder hoofd tegenover hem zitten, laat staan luisteren naar hoe hij me wil helpen!”
    • Merle knikt begrijpend: “Zolang je nog maar naar mijn goede raad wil luisteren?”
      Ondanks alles moet Shania toch even lachen: “Voorlopig toch wel…”, verlegen kijkt ze weg, “Wil je me helpen? Ik zie het echt niet meer zitten…”
    • Iris,
      Lex,
      Olivia &
      Valentina
      “Hé, zusje!”, omhelst Marit Iris, “Ik kwam eens even langs om te horen hoe het nog met Shania gaat!”
      Iris zucht even: “We hebben haar gisteren even gezien. Ze is vastbesloten om haar leven weer op te pikken, maar zo bang dat het weer zal mislopen!”
    • Iris wil nog veel meer zeggen, als ze opeens Marits dikke buik opmerkt.
      “Zie ik het goed, zusje??”, vraagt ze, terwijl ze over de buik wrijft.
    • “Jaaaaa!!”, jubelt Marit, “Devon zal niet lang de jongste Normal blijven, want hier is een neefje of nichtje voor hem op komst!”
    • Ze zoekt even naar haar woorden: “Iris… ik probeer al een paar dagen papa te bereiken om hem het goede nieuws te vertellen. Maar hij neemt zijn telefoon niet op, en als ik aan de deur kom, doet er niemand open… Zou jij even willen meegaan, je hebt toch de sleutel?”
    • Iris trekt een bezorgd gezicht: “Papa, als Populariteitssim, die niet antwoordt wanneer iemand hem contacteert??”
    • Ze draait zich resoluut om: “Waar wachten we dan nog op? Laten we gaan kijken, misschien is er wel écht iets aan de hand!”
    • Met een angstig voorgevoel openen de zusjes even later de voordeur, en stappen de hal binnen.
      “Papa!”, roept Marit al met trillende stem.
    • “Ik hoor hem boven, geloof ik!”, zegt Iris, die alvast de trap oploopt. Marit snelt achter haar aan: “Papa? Is alles goed?”
    • Boven vinden ze Nathan in de hobbykamer, aan het schaakbord. Zijn ogen beginnen te stralen wanneer hij zijn dochters ziet binnenkomen.
    • “Risje, mijn grote meid…”, mompelt hij hees, terwijl hij zijn oudste dochter omhelst, “Wat ben ik blij dat ik je nog eens zie…”
    • Daarna richt hij zijn aandacht op Marit: “En ik zie dat jij niet alleen gekomen bent?”
      Hij buigt zich even naar haar buik, en zucht dan: “Maritje, wil je het kindje veel over mij vertellen, wanneer ik er niet meer ben?”
    • “Papa, zeg zoiets toch niet!”, roept Iris geschokt achter hem, “Je bent 82, maar dat wil toch niet zeggen dat je nu al gaat sterven?!”
    • “Ik weet wat ik voel, meisje…”, zucht Nathan. Hij richt zich weer tot Marit: “Wil jij Anke even opbellen? Ik zou jullie alle drie iets willen zeggen.”
    • Als Anke even later is aangekomen, neemt Nathan zijn dochters mee naar de tuin. Hij kucht even, en zegt dan: “Meisjes, in deze tuin liggen jullie oma en mama al begraven…”
    • Hij doet een stapje opzij en wijst naar de lege plek: “Als ik er straks niet meer ben – ik weet dat jullie beweren dat ik nog lang te gaan heb, maar toch – wil ik hier begraven worden… naast mijn allerliefste vrouw Yasmine…”
    • Eén voor één omhelst hij zijn dochters: “Iris, jij bent de oudste dochter, zorg voor je zusjes…”, hij knipoogt even naar Anke en Marit, “Ik weet dat jij er zult komen, meisje. Vertel je kinderen dat ik hen graag zie…”
    • “Anke… je hebt het ons vroeger niet makkelijk gemaakt. Maar je hebt je goed herpakt, je hebt laten zien dat er onder die flirterige vrouw ook nog een lieve dochter, zus, echtgenote en moeder zit. Ik zie je graag, meisje, onthoud dat goed…”
    • “En Maritje…”, hij loopt naar zijn jongste dochter toe, “Jij zal altijd mijn kleine meisje blijven. Dat je nu al je vijfde kindje verwacht, daar kan ik met mijn hoofd niet bij…”
      Hij neemt Marit stevig in zijn armen: “Ik vind het zo erg dat ik het niet meer zal geboren zien worden…”
    • Nathan wil nog veel meer zeggen, als hij plots verstijft. Achter hem zien de meisjes plots een enge, zwarte gedaante opduiken.
    • “NATHAN NORMAL, JE TIJD OP AARDE ZIT EROP”, horen ze Magere Hein zeggen.
      Anke begint te huilen: “Laat hem ten minste nog tegen Maritje zeggen wat hij wou zeggen!”
    • “Het is goed, Anke…”, zegt Nathan, terwijl hij een drankje aanneemt van Magere Hein, “Ik ga terug naar jullie moeder, ik wacht al zo lang op haar… Ik wil gewoon dat jullie onthouden hoe trots ik op jullie ben…”
    • Even later staat er enkel nog een grafsteen, en staan de drie zusjes te snikken.
      “Het is beter zo,” brengt Iris uit, “Nu is hij weer bij mama…”
    • Ze begraven Nathan naast Yasmine en oma Sophia, daar waar hij het graag wou. Daarna lopen ze met de armen om elkaar heen geslagen weer naar huis.
      ~ Rust in vrede, Nathan Normal ~
    • Iris,
      Lex,
      Olivia &
      Valentina
      “Je opa overleden?”
      Vivienne kijkt Valentina met een medelijdend gezicht aan, “Wat erg voor je…”
    • Valentina knikt langzaam: “Al hadden we niet meer zo’n geweldig goede band, ik mis hem toch…”
      Ze wrijft even met haar hand over haar ogen, maar haar vriendinnen hebben de traan die over haar wang rolde toch gezien.
    • “Weet je wat jij nodig hebt, Val?”, verbreekt Isis het moeilijke moment, “Een gezellig avondje uit! Dat zal jij vast wel wat opvrolijken!”
    • “Ja, kom op! Het wordt vast geweldig!”, roept Vivienne uit, terwijl ze Valentinavastneemt, “Zien we elkaar dan binnen een halfuurtje in D.V.U.? En breng je zus mee, zij zal ook wel wat afleiding kunnen gebruiken!”
    • “Afleiding? Hoe, wat, waar?”, vraagt Olivia, die net Valentina’s kamer binnenkomt.
      Haar zus schenkt Isis, die totaal losgaat op de muziek, nog een vreemde blik, en zegt dan: “Ze willen dat je meegaat naar D.V.U., gewoon om even te ontspannen.”
    • “D.V.U.? Die nachtclub? Dat is toch niks voor mij!”, roept Olivia uit.
      “Hoe kan jij dat nu weten?”, kaatst Valentina terug, “Je bent er nog nooit geweest!”
    • “Pfff…”, zucht Olivia, “Vooruit dan maar. Maar alleen om jou een plezier te doen hoor, zus!”
    • De zussen staan nog even voor hun kleerkast, maar komen een halfuurtje later dan toch aan bij club D.V.U.
      Olivia loopt een beetje zenuwachtig naar het gebouw toe: “Vertel me maar wat ik moet doen, ik heb totaal geen idee van het uitgaansleven!”
    • Maar zonder haar zus nog een blik te gunnen, loopt Valentina de club binnen, en bevolkt met haar twee vriendinnen de dansvloer. Die wordt trouwens steeds maar voller.
    • Olivia zet zich intussen aan de bar, waar ze het ene drankje na het andere bestelt. Zonder alcohol natuurlijk, ze heeft dat nog nooit gedronken en heeft ook helemaal geen zin om het in haar eentje uit te proberen.
    • Een tijdje zit ze zo in gedachten verzonken, tot ze luid gelach en gejoel hoort op het dak.
      “Val, wat gebeu…”, wanneer ze zich omdraait, ziet ze dat haar zus verdwenen is. Ze besluit dan zelf maar eens om boven een kijkje te gaan nemen.
    • Eenmaal boven gekomen, ziet ze een groepje mensen rond de jacuzzi staan. En wanneer ze dichter bij de jacuzzi komt… walgend draait ze zich om. Wat een onbeschaamdheid, zomaar in het openbaar liggen vrijen!
    • Maar als ze het koppeltje weer boven water ziet komen, weet ze helemaal niet meer waar ze het heeft. Even kan ze van verbazing geen woord uitbrengen, maar dan rukt ze haar zus bij haar arm uit de jacuzzi.
    • “Ben je niet goed bij je hoofd, Valentina?! Verdomme, en zoiets in het openbaar… weet jij niet hoeveel mensen daarnaar kunnen kijken?”
    • “Och, probeer het toch te begrijpen, zus!”, lacht Valentina de hele zaak weg, “Ik ben al verliefd op Stefan sinds ik hem voor de eerste keer zag… en daarnet, na een paar drankjes…”
    • “En jij ziet dit als een niemendalletje?!”, er lijkt bijna stoom uit Olivia’s oren te komen van woede.
      “En dat is dan mijn zus…”, kan ze nog uitbrengen.
    • Resoluut draait ze zich om: “Kom, we gaan naar huis! En denk maar niet dat ik ooit nog met je mee ga, ik heb geen zin om nog eens door de grond te zakken van schaamte!”
      Een beetje stuntelend trekt Valentina haar kleren weer aan, en waggelend door alle drankjes loopt ze achter haar zus aan.
    • De volgende ochtend is ze echter meteen weer klaarwakker, wanneer ze naar het toilet moet spurten.
      “Bweurgh… de volgende keer dat ik uitga, zal ik toch iets minder cocktails moeten drinken…”, kreunt ze.
    • “Ja zusje, dat komt ervan…”, grinnikt Olivia, wanneer ze zich een uurtje later tegenover Valentina aan tafel laat zakken.
    • “Ja, zwijg al maar…”, zucht Valentina tussen twee happen pannenkoek door, “Ik voel me miserabel, ik denk dat ik gewoon terug in mijn bed kruip…”
    • Ze zegt die laatste woorden zo zielig, dat Olivia haar zowaar gelooft.
      “Doe maar, ik zal je wel ziek melden op school!”, zegt ze, terwijl ze zich naar de bus haast.
    • Haar zus is nog maar net buiten, of Valentina moet alweer naar het toilet lopen. Iris, die net van de trap komt, ziet haar spurten en blijft ongerust staan.
    • “Val? Gaat het wel?”, roept ze bezorgd.
      “Niet echt…”, hoort ze Valentina kreunen vanuit de badkamer, “Mama, het spijt me, maar ik denk dat ik me net iets te erg heb laten gaan gisterenavond…”
    • “Ik dacht al zoiets…”, mompelt Iris, “Kruip snel in je bed en haal je gemiste slaap in. Voor één keer wil ik dit toestaan, maar zorg dat het niet meer gebeurt!”
    • Slapen is inderdaad het enige wat Valentina nog wel, en na nog een glaasje water om de vieze smaak uit haar mond te krijgen, kruipt ze dan ook meteen in bed.
    • Wanneer ze een paar uur later wakkeer wordt, ziet ze haar moeder naast haar bed zitten.
      “Zo, en hoe gaat het met onze zieke?”
    • “Al wat beter…”, kreunt Valantina, terwijl ze moeizaam op staat, “Maar ik heb zo’n verschrikkelijke honger…”
    • “Zal het lukken om je aan te kleden?”, vraagt Iris, “Dan maak ik beneden een lekker soepje voor je klaar, dan zal je je wel snel beter voelen.”
    • Even later zit Valantina in makkelijke kleren aan tafel haar soep op te eten. Olivia komt net thuis van school, en komt er gezellig bij zitten.
    • Een uurtje later komt Lex ook thuis, met een grote glimlach op zijn gezicht: “Ik heb mijn levenswens gehaald!!”
    • “Dat is geweldig!”, roept Iris uit, terwijl ze hem in de armen springt, “En dat net voor onze verjaardag!”
    • “Ik stel voor dat we vanavond al een feestje houden!”, gaat ze verder, “Ik zal lekker voor je koken!”
      “Voor mij niet,” zegt Valentina terwijl ze opstaat, “Ik ga boven nog wat rusten.”
    • Die avond zitten Iris, Lex en Olivia gezellig met z’n drieën aan tafel, met een heerlijk stuk taart. Voor de gelegenheid hebben ze zelfs een fles champagne gekocht, en zelfs Olivia heeft dit keer zin om een glaasje mee te drinken.
    • Maar terwijl ze gezellig toosten op hun gelukkige gezinnetje…
    • ... voelt Valentina boven haar buik opeens een heel stuk groeien.
      “O nee, vandaar die misselijkheid… maar hoe moet ik dit aan mijn ouders gaan uitleggen?”
    • Tot de volgende keer!!!