• Like
Bio 4º eso tema 8
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Bio 4º eso tema 8

  • 820 views
Uploaded on

 

More in: Education , Technology , Travel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Be the first to comment
No Downloads

Views

Total Views
820
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
0

Actions

Shares
Downloads
28
Comments
0
Likes
1

Embeds 0

No embeds

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
    No notes for slide

Transcript

  • 1. CICLO DAS ROCAS
  • 2. ORIXEN DA TERRA
  • 3. MÉTODOS DE ESTUDIO DO INTERIOR DA TERRA
    • No coñecemento do interior da Terra empréganse dous tipos de métodos.
    • Métodos directos.- Baséanse no estudio dos materiais terrestres
    • Metodos indirectos
    • - Xeofísicos: Eléctricos, xeotérmicos, magnéticos, gravimétricos
    • - Sísmicos.- Se basean no estudio da propagación das ondas sísmicas por o interior da Terra.
  • 4. Ondas sísmicas .- Se xeneran cando se produce un sismo      Ondas P, principales o longitudinales .- Propáganse en medos sólidos e líquidos (nestes a súa velocidade diminue). Cando viaxan polo interior da Terra, as rocas están sometidas a compresións e expansións loxitudinales ( as súas partículas vibran na mesma dirección que se propagas a fronte de ondas) -    Ondas S, secundarias o transversales .- son mais lentas que as P e só se propagan en midos sólidos. Son transversais ( as partículas das rocas vibran en sentido perpendicular con respecto a dirección da propagación As ondas S y P parten do hipocentro e o chegar a superficie orixinan as ondas L.
  • 5. DICONTINUIDADES SÍSMICAS
    • A velocidad de propagación das ondas sísmicas por o interior da Terra presenta saltos que son discontinuidades
    • Os cambios bruscos de velocidade das ondas S y P por o interior da Terra indican:
    •           Diferencia na composición dos materiais
    •           Diferencia estructural
    •           Diferencia de estado.
    • A velocidade das ondas sísmicas depende da densidade e da elasticidade dos materiales e está influenciada por a comprensibilidade e a rixidez dos materiais.
    • O aumentar a densidade dun medio aumenta a velocidade das ondas sísmicas, xa que o medio se comporta mais elásticamente
  • 6. DISCONTINUIDADES SÍSMICAS
    • Mohorovicic (60 Km de profundidade).- É o límite entre a codia e o manto. As ondas P e S sofren un cambio
    • Gutemberg (2900 Km de profundidade).- Separa o manto do núcleo. As ondas S deixan de propagarse e as P disminúen a súa velocidade
    • Wiechert (5150 Km de profundidade).- Separa o nucleo interno do externo. As ondas P aumentan a súa velocidade
    • Repetti : Localízase a uns 700km de profundidade. Separa o manto superior do inferior. As ondas S e P incrementan a súa velocidade
  • 7. ESTRUCTURA DE LA TIERRA
  • 8. LITOSFERA
  • 9. TECTÓNICA DE PLACAS
    • Conxunto de postulados que intentan explicar unha serie de fenómenos xeolóxicos como son:
        • Distribución e evolución dos continentes.
        • Evolución dos océanos.
        • Formación das cordilleras.
        • Orixe e distribución dos sismos.
        • Orixe e distribución das zonas magmáticas e metamórficas.
        • Distribución dos seres vivos e fósiles .
  • 10. PEARES SOBRE OS QUE SE BASEA ESTA TEORÍA
    • Deriva continental (Wegener 1915).
    • Expansión do fondo dos océanos .
  • 11. EXPANSIÓN DO FONDO DO OCÉANO
    • O densenvolvemento cronolóxico
    • da Tectónica de placas iniciouse
    • coa teoría da expansión do fondo
    • do océano e como consecuencia
    • iso o movemento e separación
    • dos continentes .
    • Esta teoría púxose de manifesto
    • o estudar as anomalías magnéticas
    • d o fondo do océano .
    • Magnetismo das rochas oceánicas
    • Obsérvanse bandas magnéticas coa mesma polaridade a ambos lados do rift da dorsal .
  • 12. DERIVA CONTINENTAL
    • Wegener (1915) observou a semellanza que existía na liña de costa atlántica de Africa e América do Sur e dixo que todos os continentes estiveron unidos nun gran continente e que por deriva do mesmo orixináronse os cinco continentes actuais .
  • 13. DERIVA CONTINENTAL
    • Probable distribución dos continentes hai 200 millóns de anos (finais do Paleozoico- inicios do Mesozoico) Os continentes estaban distribuídos En un gran continente PANGEA , rodeado dun gran océano PANTALASA .
  • 14. DERIVA CONTINENTAL
    • Distribución dos continentes a finais do Triásico, hai 180 ma., 20 ma. despois de iniciarse a rotura da Panxea en dos grandes supercontinentes LAURASIA E A GONDWANA .
  • 15. DERIVA CONTINENTAL
    • Distribución dos continentes a finais do Xurásico, 65 m.a. despois da rotura da Panxea. Aquí móstrase solo oceánico xerado desde o Triásico ata o Xurásico, é dicir, durante un periodo de 45 m.a.
  • 16. DERIVA CONTINENTAL
    • Distribución das masas continentais a finais do Cretácico, hai 135 ma. despois da rotura da Panxea. Nesta imaxe móstrase o solo oceánico xerado ata o Cretácico.
  • 17. PROBAS DA DERIVA CONTINENTAL
    • O encaixamento dalgúns continentes , como América do Sur e África; as súas liñas de costas presentan unha gran similitude.
  • 18. PROBAS DA DERIVA CONTINENTAL
    • existencia de depósitos glaciais antigos en todos os continentes do hemisferio Sur, tamén evidencian que unha glaciación afectou ó supercontinente Panxea no pasado
  • 19. PROBAS DA DERIVA CONTINENTAL
    • A presencia de fósiles de seres similares en rochas antigas (anteriores á fragmentación de Panxea) de continentes que actualmente están separados. Como o Mesosaurus, do que se encontraron fósiles en Arxentina e no sur de África.
  • 20. PLACAS LITOSFÉRICAS
  • 21. MOVEMENTO DAS PLACAS
  • 22. BORDOS DIVERXENTES
    • Fórmase litosfera oceánica a partir de materiais da Astenosfera, provocando un aumento da superficie da placa. Corresponden a movementos de separación e é o lugar donde se sitúan as dorsais oceánicas e producen como resultado a expansión do fondo do océano.
    • Os bordos constructivos son zonas moi activas, pois ao longo da dorsal prodúcense numerosos terremotos superficiais nos que os hipocentros se localizan entre 10 e 30 quilómetros de profundidade.
  • 23. BORDOS CONVERXENTES Son límites onde se enfrontan dúas placas litosféricas que se aproximan ou empurran. Tamén se chaman bordos destructivos porque neles se destrúe a litosfera oceánica. Existen tres tipos de converxencia: Converxencia océano – océano . Converxencia océano – continente. Converxencia continente – continente.
  • 24. CONVERXENCIA OCÉANO-OCÉANO
    • Unha placa oceánica afúndese baixo outra, tamén oceánica, nun proceso denominado subducción. O chegar a certa profundidade a codia oceánica fúndese e xenera magmas que ascenden a través da zona de converxencia. Cando acadan a superficie orixinan volcáns que se aliñan en forma de arco constituíndo os arcos insulares .
  • 25. CONVERXENCIA OCÉANO-CONTINENTE
    • Unha placa oceánica introdúcese baixo outra continental mediante un proceso de subducción formándose as foxas oceánicas características destas marxes. En zonas profundas das foxas a intensa calor funde a codia oceánica e prodúcense magmas que ascenden pola placa pasiva. Nestas zonas fórmanse cordilleiras a partir dos sedimentos mariños que son pregados. Tamén hai gran actividade volcánica e sísmica.
  • 26. CONVERXENCIA CONTINENTE-CONTINENTE
    • Esta converxencia prodúcese cando unha placa mixta se enfronta con outra continental. Nunha primeira fase, a litosfera aceánica da placa mixta subduce baixo a placa continental. Nunha segunda fase, cando a litosfera oceánica subduciu totalmente, chocan os bloques continentais e un deles cabalga sobre o outro nun proceso inverso á subducción que se chama obducción
  • 27. BORDOS NEUTROS
    • Son bordos nos que interaccionan dúas placas que se desprazan lateralmente. Neles nin se crea nin se destrúe a codia. Nestes bordos localízanse as fallas transformantes xa que se deslizan lateralmente dúas placas. Estas fallas cortan perpendicularmente as dorsais e teñen varios centenares de quilómetros de lonxitude (hai casos nos que superan os 5000 km)
  • 28. NACEMENTO DUN OCÉANO
    • Nos primeiros estadios, a extensión da litosfera continental e a subida do material astenosférico provocan o adelgazamento da litosfera continental formándose un rift continental .
  • 29. NACEMENTO DUN OCÉANO
    • Este proceso de adelgazamento litosférico, finalmente, produce a rotura da litosfera continental e separación dos bloques continentais, formándose un mar pouco profundo ou océano incipiente.
  • 30. NACEMENTO DUN OCÉANO
    • Se a expansión do solo oceánico continúa formarase un océano, como, por exemplo, o Atlántico. A ambos lados da dorsal oceánica, por onde ascende o material astenosférico, destaca a presenza das zonas abisais e as marxes pasivas continentais que marcan a transición dende as augas profundas dos océanos ás zonas emerxidas dos continentes
  • 31. FORMACIÓN DE CORDILLEIRAS
    • Cordilleira perioceánica.
    • Cordilleira bicontinental
  • 32. CORDILLEIRA PERIOCEÁNICA (ANDES)
    • Os sedimentos acumulados na conca sedimentaria préganse pouco a pouco.
  • 33. CORDILLEIRA PERIOCEÁNICA (ANDES)
    • O mesmo tempo a placa oceánica introdúcese por debaixo da continental orixinándose movementos sísmicos e magma que pode sair o exterior formando illas volcánicas
  • 34. CORDILLEIRA PERIOCEÁNICA (ANDES)
    • O choque continuado das dúas placas acaba pregando a zona de tal maneira que dá lugar a unha cadea montañosa pegada o continente.
  • 35. CORDILLERA BICONTINENTAL (HIMALAIA)
    • A aproximación dos continentes vai cerrando o océano que os separa. O solo oceánico que existe entre eles empeza a subducir.
  • 36. CORDILLERA BICONTINENTAL (HIMALAIA)
    • Nesta fase orixínanse grandes presións que pregan os sedimentos que cobren os bordos de ambos continentes e os dos fondos oceánicos.
  • 37. CORDILLERA BICONTINENTAL (HIMALAIA)
    • A codia oceánica desaparece e os dous continentes chocan quedando entre eles unha sutura.
  • 38. MOTOR DAS PLACAS (CORRIENTES DE CONVECCIÓN)
  • 39. MOTOR DAS PLACAS (CORRIENTES DE CONVECCIÓN)
  • 40. PENACHOS TERMICOS- PUNTOS QUENTES
    • A capa D é unha zona moi activa, ao estar apoiada sobre o núcleo, desta capa periodicamente despréndense columnas de material quente que por perder densidade ascenden atravesando o manto formando penachos térmicos.
    • Cando un destes penachos térmicos chega á base da litosfera, quéntaa e aparece un punto quente no que se produce vulcanismo
  • 41. RELEVOS ASOCIADOS AOS PUNTOS QUENTES
  • 42. PREGAMENTO
  • 43. ANTICLINAL-SINCLINAL
  • 44. TIPOS DE PREGAMENTOS
  • 45. FALLA
  • 46. TIPOS DE FALLAS