Nadpobudliwość Czy Adhd

Zrozumieć nadpobudliwe dziecko Prezentacja Przygotowała: Alicja Sieklucka www.szkolnedziecko.pl

ADHD
Attention
Deficyt
Hyperactivity
Disodrer

Sławni ludzie z ADHD
Albert Ainstein, Leonardo da Vini,
Thomas Edison, Agata Christie, Cher,
Tom Cruise, Winston Churchill

Nadpobudliwość ?
W każdym przypadku , gdy podejrzewamy nadpobudliwość, należy zadać pytanie, czy mamy do czynienia z nadpobudliwością patologiczną.
nie ma jednoznacznego testu
różne jest nasilenie objawów ( w sytuacji trudnej się nasilają, w interesującej są niewielkie lub zanikają )

Jeśli dziecko dość dobrze radziło sobie w domu i w szkole, nie miało zaburzeń uwagi , nie było nadruchliwe, a nagle zaczyna mieć kłopoty, oznacza to zwykle, że albo zachorowało na jakąś chorobę, bądź coś dramatycznego wydarzyło się w jego życiu
w obu przypadkach nie możemy mówić o zespole nadpobudliwości.

Objawy podobne
lęk, depresja
dziecko bite bądź krzywdzone, zaniedbywane emocjonalnie
choroby somatyczne
niedosłuch, niedowidzenie
wysoka inteligencja ( wszystko szybko rozumie i się nudzi )
upośledzenie ( nic nie rozumie i się nudzi)

wczesne epizody depresji
nadczynność tarczycy
FAS
alergie
działania uboczne leków
Zdarza się, że rodzicom łatwiej jest przyjąć diagnozę zespołu hiperkinetycznego, niż zachowań opozycyjno- bunowniczych czy poważnych zaburzeń zachowania wynikających z relacji w rodzinie i metod wychowawczych

Obecnie uważa się, że przyczyną tego zespołu nie jest tylko organiczne uszkodzenie mózgu w okresie okołoporodowym, lecz iż jest to genetycznie uwarunkowana cecha człowieka.
Mózg dziecka nadpobudliwego dojrzewa w odmienny sposób
.

Czynniki pozagenetyczne
Biologiczne - powikłania płodowe i okołoporodowe, wcześniactwo, alkohol, narkotyki, zatrucia ciążowe, urazy mechaniczne w okresie ciąży lub podczas porodu, choroby zakaźne )

2 . Środowiskowe – warunki bytowe, struktura rodziny, atmosfera domowa, postawy rodzicielskie, brak zaspokajania podstawowych potrzeb psychicznych dziecka
3. Społeczne – wymagania najbliższego otoczenia, w tym instytucji, do których dziecko uczęszcza

Rozpoznawanie ADHD stawia najczęściej lekarz psychiatra/psycholog dziecięcy na podstawie cech zachowania i funkcjonowania dziecka, które odpowiadają elementom zawartym w specjalnie do tego skonstruowanych kwestionariuszach.

Zaburzenie to jest rozpoznawane u dzieci mających trwałe występujące objawy, które rozpoczęły się przed 7 rokiem życia.
Zespół ten objawia się trwałymi sposobami zachowania układających się w charakterystyczną triadę :
Problemy z utrzymaniem uwagi
Problemy z impulsywnością
Nadmierna ruchliwość
Któryś z elementów może przeważać

Opis objawów
1. Zaburzenia uwagi :
krótki czas skupienia uwagi
nieumiejętność wybrania takiego bodźca, na którym należy się skupić
( np.wypowiedź N)
- niepohamowana chęć posiadania

Powoduje to, że dzieci :
osiągają słabsze wyniki
mają gorsze kontakty z nauczycielem
stale gubią przedmioty
zapominają różnych rzeczy
zapominają o terminach
mają gorsze poczucie upływu czasu
niezdolność do przewidywania
brak zdolności ukrywania emocji

Problemy z impulsywnością i kontrolą zachowań
wykonują czynności bez przewidywania, jakie mogą być ich następstwa dla niego i innych
zwykle rozpoczynają zadanie bez całkowitego zrozumienia instrukcji czy jej wysłuchania
mają kłopoty z wykonaniem złożonych prac

trudniej im uczyć się z wcześniejszych doświadczeń oraz ogólnych zasad
- nie są lubiane przez rówieśników
często same prowokują do wyrażania
o sobie złych opinii
mają krótszy czas odwlekania działania
( muszą zrobić coś natychmiast )
-nie potrafią czekać na nagrodę, czy pochwałę
- wtrącają się do wypowiedzi nauczyciela lub innych dzieci

nieustannie domagają się pytania
nie umieją rozwiązywać problemów
nie umieją analizować
upośledzenie zdolności zadawania sobie pytań
sztywność charakterologiczna ( trudność w akceptowaniu zmian )
- znacznie częściej ulegają poważnym wypadkom

3. Nadruchliwość
Jest nie połączona z wykonywaniem przez dziecko zadania
Irytująca i męcząca dla będących wokół
Często biega, wspina się na meble
( u starszych dzieci ogranicza się to do wiercenia, rysowania, obgryzania długopisu, poczucia wewnętrznego niepokoju .Wolniej poprawia się zdolność skupiania uwagi )

Kiedy się zaczęło ?
Rodzice zgłaszają się po pomoc wtedy, gdy
ruchliwość i impulsywność dziecka
uniemożliwia mu naukę w szkole.

We wczesnym dzieciństwie
duża drażliwość dziecka
problemy ze snem i łaknieniem
nadmierna aktywność ruchowa
nadmierna emocjonalność
kłopoty z przyswajaniem norm społecznych
skrajna impulsywność
konflikty z rówieśnikami

W klasach młodszych
nadaktywność motoryczna : chodzi, kręci się na krześle, przebiera palcami, obgryza paznokcie, skubie ubranie
wzmożona lękliwość
ekspresja uczuć:płaczliwość, drażliwość
deficyty uwagi
kłopoty z koncentracją

Kontakty z kolegami
Przebiegają bardzo burzliwie :
- wpada innym w zabawę
- nie stosuje się do reguł
- chce przeforsować swoje
- nawiązuje znajomości krótkotrwałe
- postrzegane jest jako łamaga, błazen- ten, z którego można się pośmiać, pokpić

Dorastający
edukacja poniżej potencjalnych możliwości
mniejsza dojrzałość niż rówieśników
problemy w kontaktach społecznych
niska samoocena
zwiększone ryzyko aspołecznych zachowań
większe ryzyko uzależnień, depresji, konfliktu z prawem

Konsekwencje psychologiczne
Problemy nadpobudliwego dziecka nie wiążą się tylko z tą jego cechą , są często jej konsekwencjami, ponieważ:
jest bardzo często karane ( w różny sposób)
nieustannie odbiera negatywne komunikaty o sobie
brak emocjonalnej ( nie fizycznej) obecności rodziców

Tworzy na tej podstawie obraz siebie :
zły, uparty, wybuchowy
gorszy od innych
podły, złośliwy...
werbalnie agresywny
W zależności od warunków rodzinnych
i cech temperamentu może zareagować :
- agresją
- wycofaniem
- rezygnacją z wszelkich usiłowań
.

Można więc powiedzieć, że dziecko nadpobudliwe stale przeszkadza, nie słucha, nie wypełnia poleceń, nie pracuje na lekcji, przeszkadza innym, nie odrabia prac domowych, sprawia wrażenie nieobecnego, jest często zamieszane w klasowe bójki, albo w kłótnie z rodzeństwem.
Warto jednak podkreślić, że bardzo niewiele z tego jest jego winą.

Co może rodzic
Nie hamuj nadmiernej aktywności dziecka, lecz stale, dyskretnie kieruj na właściwy cel
Konsekwentne przyzwyczajaj i wdrażaj do finalizowania zadania
Stale kontroluj i przypominaj o obowiązkach
Ustal stały plan dnia – zajęć, nie godzin

5. Pomóż w organizowaniu zajęć, swoją kontrolę osłabiaj wraz z wiekiem dziecka, obserwuj działanie
6. Naucz kontrolować i opanowywać reakcje emocjonalne, wskazuj jak może inaczej rozładować napięcie i złość
7. Stwórz spokojną atmosferę w domu, oszczędzaj bodźce
8. Nie krytykuj, nie obrażaj, nie karz, nie izoluj

9. Nie wolno Ci być agresywnym wobec dziecka( często występują u nich objawy nerwicowe- lęki, moczenie, arogancka postawa )
10. Wykorzystaj umiejętnie czas wolny- organizuj mu zabawę, kontroluj, podsuń temat
11. Proponuj- puzzle, mozaiki,zajęcia wymagające skupienia
12.Wieczorem wycisz uspokój,regularne chodzenie spać, O bajek

13. Niech odrabia prace domowe o tej samej porze. Zapewnij mu spokój
14. Uporządkuj jego otoczenie
15. Musisz mieć więcej niż inni rodzice zrozumienia, tolerancji , spokoju i cierpliwości
16. Unikaj puszczania głośnej muzyki, zapraszania zbyt wielu gości, ogranicz przesiadywanie przed telewizorem czy komputerem
17. Mów jasno i wyraźnie

18. Mów konkretnie- zamiast „ nie posprzątałeś pokoju”- „pościel łóżko”- nie dawaj możliwości wyboru
19. Staraj się planować- wyprowadza je z równowagi to co niespodziewane
20. Przewiduj za dziecko wydarzenia
21. Rozkładaj jego zadania na etapy
22. Miejsce do pracy- ciche, jasne, bez zbędnych rzeczy

23. Kąpiel traktuj nie tylko jako zabieg higieniczny lecz wyciszenie
24. Interweniuj w sytuacjach konfliktowych, ucz go rozwiązywania problemów
25. Zachęcaj do prac plastycznych
26. Porządkuj wypowiedzi dziecka, zadawaj pytania
27. Staraj się budzić zainteresowania
28.Poznaj czynniki, które go irytują

29. Niezwłocznie reaguj na symptomy zapowiadające stany rozdrażnienia ( wyraz twarzy )
30. Nie dawaj za dużo zabawek na raz
31. Odstaw czekoladę, kakao, chipsy, colę
Nieraz warto na jakiś czas przestać się nim zajmować-nie po to, by je ukarać, lecz by zarówno sobie, jak i jemu dać czas na ochłonięcia

Jak nagradzać
- pochwała życzliwym tonem
- przytulenie, serdeczny wyraz twarzy
- tabliczka z nalepkami, słoik z kulkami

Jak ćwiczyć w domu
- stemplowanie na papierze
- kopiowanie rysunków
- odrysowywanie wzorów
- rysowanie lub malowanie
- rysowanie kredką na ciemnym papierze
- wysypywanki z piasku

- „ rysowanie „ nitką
- kompozycje ze sznurka i wełny
- „malowanie ” kaszą
- kolorowa wydzieranka
- płaskorzeźba z plasteliny
- naklejanki z kulek z bibuły

Uwagi dla rodzica
Pamiętaj, że twoje wypróbowane metody wychowawcze mogą cię zawieść
Nie obwiniaj się – masz niesforne dziecko, więc i ty stajesz się niekiedy impulsywny-jeśli się tak zdarzy, przeproś i działaj dalej
Pracuj nad własnymi emocjami

Mów, co myślisz myśl, co mówisz rób, co obiecałeś

Prośby dziecka nadpobudliwego
Pomóż mi skupić się na jednej czynności
Chcę wiedzieć, co się zdarzy za chwilę
Poczekaj na mnie, pozwól mi się zastanowić
Jestem w kropce, nie potrafię tego zrobić, pokaż mi wyjście z tej sytuacji

5.Chciałbym od razu wiedzieć, czy to co zrobię, jest zrobione dobrze
6. Dawaj mi tylko jedno polecenie na raz
7. Przypomnij mi, żebym się zatrzymał i pomyślał
8. Dawaj mi małe zadania do wykonania, kiedy cel jest daleko gubię się
9. Chwal mnie choć raz dziennie, bardzo tego potrzebuję

10. Wiem, że potrafię być męczący, ale czuję,
że rosnę
kiedy okazujesz mi jak mnie kochasz

Nadpobudliwość Czy Adhd

by Alicja Sieklucka on Sep 20, 2009

Accessibility

Categories

Tags

Upload Details

Usage Rights

1 Embed 9

Statistics

Nadpobudliwość Czy Adhd — Presentation Transcript