4. Aristóteles marco histórico

2,146 views
1,899 views

Published on

Published in: Education, Technology
0 Comments
1 Like
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

No Downloads
Views
Total views
2,146
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
117
Actions
Shares
0
Downloads
30
Comments
0
Likes
1
Embeds 0
No embeds

No notes for slide
  • Aos 20 anos, o xove principe, despois de ser nomeado xeneral de todos os exércitos, iniciou unha meteórica carreira.
    Inmediatamente despois de ser proclamado xeneral declarou a guerra a Persia para vengar as ofensas inflixidas aos gregos.
    En moi breve tempo, a unha velocidade vertixinosarealizou numerosas conquistas. En 12 anos apoderouse de Persia, o imperio máis vasto do seu tempo, adonouse de Exipto, onde fundou Alexandría e estendeu os seus dominios ate o val do Indo. Estableceu a capital en Babilonia, onde morreu dunhas febres no 323.
    Durante este tempo cambiou de costumes: adoptou a indumentaria persa (pantalóns)... Levou a cabo unha política de fusións con matrimoinios entre soldados gregos e nobres muchachas persas...
  • No ámbito do helenismo estúdanse os grandes autores clásicos;
    É moi significativo que se traduzan ao grego os textos hebreos da Biblia ; case todos os libros do Novo Testamento están compostos en grego. Mesmo un emperador de Roma como o estoico Marco Aurelio (120-180 d.C) escribiu en grego as súas reflexións persoais , as súas Meditacións.
    A poesía convértese en produto refinado e erudito (Teócrito, Calímaco).
  • 4. Aristóteles marco histórico

    1. 1. ARISTÓTELES Marco histórico e conceptual Filosofía, 2º Bach.
    2. 2. 2. FILOSOFÍA ANTIGA (II): ARISTÓTELES2. FILOSOFÍA ANTIGA (II): ARISTÓTELES2. FILOSOFÍA ANTIGA (II): ARISTÓTELES2. FILOSOFÍA ANTIGA (II): ARISTÓTELES Marco histórico e conceptual Marco histórico e conceptual  Crítica da doutrina platónica  O proceso de abstracción fronte ao acceso dialéctico ás Ideas  O tránsito cara o mundo helenístico  Crítica da doutrina platónica  O proceso de abstracción fronte ao acceso dialéctico ás Ideas  O tránsito cara o mundo helenístico A TEORÍA HILEMÓRFICA NO SEO DA PHYSIS:  A “kínesis” ou cambio. Os principios do cambio.  A teoría causal  Xerarquía de seres e modos de ser  O motor inmóbil A IDEA DE CIDADÁN EN ARISTÓTELES:  A ética aristotélica: “ethos” e praxe, o concepto de “areté”  A idea de polis e a condición de cidadán A TEORÍA HILEMÓRFICA NO SEO DA PHYSIS:  A “kínesis” ou cambio. Os principios do cambio.  A teoría causal  Xerarquía de seres e modos de ser  O motor inmóbil A IDEA DE CIDADÁN EN ARISTÓTELES:  A ética aristotélica: “ethos” e praxe, o concepto de “areté”  A idea de polis e a condición de n FICHA CURRICULARFICHA CURRICULARFICHA CURRICULARFICHA CURRICULAR Comprensión Comprensión Comprensión Comprensión
    3. 3. a) CRÍTICA DA DOUTRINA PLATÓNICA
    4. 4. DIFERENZAS xerais entre Platón e Aristóteles □ De orientación: □ Platón: mente de matemático □ Aristóteles: mente de biólogo (“historia natural”)  De talante (estilo):  Platón: só escribe diálogos (non tratados), ás veces con paixón, con beleza literaria. Emprega mitos ou metáforas.  Aristóteles: tratados sistemáticos, cun aspecto máis rigoroso. Menos paixón e menos beleza literaria. A M O D O D E I N T R O D U C I Ó N
    5. 5. Crítica da doutrina platónica Aristóteles acepta de Platón a pretensión de buscar un saber (episteme) universal e necesario –absoluto-, pero pensa que debe haber saber sobre o mutable e sensible. Pero Aristóteles rexeita a existencia separada das ideas Non é posible que a esencia estea separada da cousa mesma da que é esencia. - A teoría das ideas complica o problema da explicación do mundo (dúas explicacións) - Esta teoría non explica o mundo sensible (só o intelixible), nin tampouco o cambio. “O lugar das ideas é a mente”
    6. 6. Aristóteles propón, pois, que existe unha única realidade (non é dualista), e que esta pode ser coñecida polos sentidos e pola razón. Deste modo, Aristóteles vai superar non só a Platón, senón tamén a Heráclito e Parménides. - De Heráclito admite o movemento, pero afirma que hai algo que permanece en todo movemento: a esencia da cousa que cambia. Crítica da doutrina platónica - De Parménides admite que o coñecemento das esencias é un coñecemento racional, pero afirma que tamén hai cambio e este é coñecido a través dos sentidos.
    7. 7.  A afirmación da existencia dun só mundo, que pode ser captado polos sentidos (o concreto, o mutable) e tamén pola razón –a través da abstracción- (de forma permanente ou esencial), denominarase “REALISMO”. ≠ “idealismo” de Platón Crítica da doutrina platónica
    8. 8. b) O PROCESO DE ABSTRACCIÓN FRONTE AO ACCESO DIALÉCTICO ÁS IDEAS
    9. 9. No plano do coñecemento:  Para Aristóteles, o coñecemento é coñecemento deste mundo (non hai outro). • Considera necesario o coñecemento sensible (é o punto de partida de todo coñecemento) e, polo tanto, non o desprecia. • De todos formas, o coñecemento propiamente humano é o coñecemento intelectual. Gnoseoloxía ou epistemoloxía
    10. 10. Tipos de coñecemento Rexeita o innatismo e a reminiscencia de Platón Fala de dous graos : - Sensación (aisthesis) - Experiencia (empeiria) – Coñecemento sensible: • É o punto de partida de todo coñecemento. • A alma é como unha tabula rasa antes de recibir ningunha impresión. • É o coñecemento dos sentidos • FACULTADE DO INDIVIDUAL  Dous tipos de coñecemento:
    11. 11. Tipos de coñecemento – Coñecemento intelectual: • Chégase a el activamente, por abstracción (= extraer o común) • É produto da razón ou entendemento • FACULTADE DO UNIVERSAL (concepto, substancia 2ª) Fala de catro graos : - Arte ou técnica (tejné) - Prudencia (phrónesis) - Ciencia (episteme) - Intelixencia (nous)
    12. 12. Cómo coñece o ser humano? O proceso do coñecemento - Do sensible ao abstracto 1º. Coñecemento sensible: - Sentidos externos (vista, oído, gusto, tacto, olfacto) - Sentidos internos (memoria, imaxinación, sentido común, estimativa)
    13. 13. Cómo coñece o ser humano? O proceso do coñecemento 2º. Coñecemento intelectual: • Entendemento axente (activo): é o que realiza a operación da abstracción. • Entendemento paciente (pasivo): recibe as “formas” abstraídas a partir dos datos dos sentidos polo entendemento axente, e opera con elas (establece xuízos e razoamentos a partir dos conceptos que lle ofrece o entendemento axente) . O ollo ve a este “Sócrates” e o entendemento abstrae no “home”
    14. 14. c) O TRÁNSITO CARA O MUNDO HELENÍSTICO Alexandre Magno
    15. 15. Grecia, século IV a.C.  As polis clásicas gregas van perdendo vitalidade.  Macedonia adquire hexemonía militar e política. – É pequena, pero ambiciosa. Os seus monarcas son moi guerreiros (Filipo, e logo Alexandre Magno). – Atenas, civilizada e democrática, consideraba a Macedonia unha terra de semibárbaros. O orador Demóstenes realiza uns famosos discursos que reciben o nome de “Filípicas”, en contra de Filipo. “Filipo ódianos, odia a nosa cidade, a súa terra e o sesu habitantes. Pero o que máis odia é a nosa liberdade.” Demóstenes Alexandre Magno
    16. 16. No mapa: Estaxira
    17. 17. Alexandre Magno (Pella 356 a.C. - Babilonia 323 a.C.) Tras a unificación de múltiples cidades-estado da Grecia antiga baixo o dominio do seu pai, Filipo II, Alexandre conquistou o imperio persa, incluíndo Anatolia, Siria, Fenicia, Xudea, Gaza, Exipto, Bactriana e Mesopotamia, e ampliou as fronteiras do seu propio imperio ata a rexión do Punjab (na India). Filipo II Alexandre Magno
    18. 18. As conquistas de Alexandre Magno Nos seus 33 anos, Alexandre conseguiu conquistar o maior imperio alcanzado ata ese momento
    19. 19.  Helenismo é o período comprendido, desde a morte de Alexandre Magno, no ano 323 a. C., ata a metade do século I a. C., cando os romanos incorporan eses territorios ao seu Imperio. Non obstante, os rasgos culturais do helenismo sobreviviron ulteriormente durante un longo tempo. O tránsito cara o mundo helenístico Tras a morte de Aristóteles (e Alexandre Magno)
    20. 20.  As polis perden a súa autonomía para cedela a unha dinastía monárquica de orixe macedonia (descendentes Alexandre Magno)  Perda de poder político das polis decadencia Atenas decadencia filosofía grega  HELENISMO: vivir, imitar, reproducir unha idea imprecisa do “grego”. Exténdense por todo o mundo conquistado por Alexandre e os seus sucesores. Coincide con: O tránsito cara o mundo helenístico
    21. 21.  Desde a óptica da polis clásica, de cotío considérase este periodo histórico como decadente.  Non obstante, se se parte da proxección universal da cultura grega, a época helenística resulta creativa e positiva:  a) Amplíase o horizonte xeográfico coa incorporación de novos países e rotas comerciais e económicas. O tránsito cara o mundo helenístico
    22. 22.  b) Créanse grandes centros urbanos que irradiaron a cultura grega: Alexandría, Pérgamo, Antioquía, etc.  c) O grego convértese nunha lingua común (koiné) internacional e a cultura grega fíxose ecuménica, é dicir, universal.  d) Aparecen bibliotecas, teatros, escolas...  e) Implántase o cosmopolitismo e o ecumenismo, coa conseguinte convivencia de gregos con africanos, frixios, fenicios, persas e babilonios. O tránsito cara o mundo helenístico
    23. 23.  f) Debilítanse as crenzas tradicionais da polis e incorpóranse outros cultos novos,  g) Créase unha bipolaridade social entre poderosos e humildes. O tránsito cara o mundo helenístico Atenas segue a ser centro de cultura, pero sen poder político. Non obstante, pouco a pouco o centro da cultura se irá desprazando cara a Alexandría.
    24. 24. Especialmente en Atenas, xorde un novo concepto de ser humano non político.  O marco de referencia deixa de ser a cidade… para selo a humanidade en xeral. A ética cobra unha gran importancia Interesa “saber vivir” (Estoicismo, epicureísmo, cínicos... O tránsito cara o mundo helenístico
    25. 25. fin

    ×