TÓPICOS LITERARIOS Definición "Tópico literario, en literatura, é un tema ou motivo común xa prefijado (debido ao seu uso ...
BEATUS ILLE…            FERRÍN SEN DESPERDICIO                                  “Acougo”Feliz aquel que deixa a aldea sen ...
pendular do ouriol nota que non ten ansias e anseia telas menoso peito non llo entolda o desexo de nada amalloa ben os ten...
Collige, virgo, rosas  Ten o seu punto,         Desnudo o seo,  A fresca rosa,           Mostra orgullosa;  De ser collida...
O anxo caídoAdusto, solitario e silencioso               Cand ó principio, cheo d hermosura,Está..., e a punta sin cesar b...
XENIAL CABANILLAS: LOCUS AMOENUS, AUREA MEDIOCRITAS E BEATUS ILLE                       SONO DOURADO                      ...
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Tópicos literarios power

410

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
410
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
0
Actions
Shares
0
Downloads
1
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Tópicos literarios power

  1. 1. TÓPICOS LITERARIOS Definición "Tópico literario, en literatura, é un tema ou motivo común xa prefijado (debido ao seu uso reiterado) que utilizan, como recurso, os escritores e poetas. Son unha serie de constantes temáticas que se repetiron ao longo da Historia da Literatura e que, no caso da occidental proveñen, na súa maioría, da cultura clásica (grecolatina) ou da tradición bíblica."
  2. 2. BEATUS ILLE… FERRÍN SEN DESPERDICIO “Acougo”Feliz aquel que deixa a aldea sen fechar a portado seu domicilio e cabalga deica os vales en que o labregoara nas leiras e diversa fincabilidade prende a súa bestanunha argola da vella tenda de ultramarinos recadao caxato corvo e pilla as calzadas que o levarán aos planaltosde touzas poboadas de rulas e fugazmente transitadaspolas estrelas azuis da pega-marzae alí asenta nun tocón apodrecido de aciñeiraInternamente percorrido polas larvas do escornabois e varios vermescompletamente cegos olla ao seu redor porque é veraoa raxeira fai roxir a chicharrada e decátase de que un mundode besbellos circenses fan ximnástica nos bicos das gramíneasresequidas ponse ledo porque na veciña corga xa canta o griloa súa balada acolá a corga aquela corga verdegalNa que nin latrica unha meada magra de fíos de auga entre carrizaE o señor bido de traxe mariñeiro dispón no cucuruto da bulsa
  3. 3. pendular do ouriol nota que non ten ansias e anseia telas menoso peito non llo entolda o desexo de nada amalloa ben os tenisvolta ao camiño para repousar outra volta agora pé dos loureiros e déitase nunha grama coas follas inmortaisa coroarlle a testa e canta polo baixo as habaneirasen canto o sol devala sobre os cotos da serra incorpórasedun chouto tan innecesario como precipitado correrousa cando o camiño torce e entra na chan alta dos toxos pillaos subeiros do animal pisa torrón negro ergueito polo fuciñodo porco bravo e cando as sombras can e o sol deixara xa de serun rubio farol comproba que no baldío non hai cousa humanatoda escuridade cobra forma de sólido e a cara dun xigantede fariña vai xurdindo tralos petoutos e decide daquela fecharos ollos e non ter pensamentos.MÉNDEZ FERRÍN: ESTIRPE
  4. 4. Collige, virgo, rosas Ten o seu punto, Desnudo o seo, A fresca rosa, Mostra orgullosa; De ser collida, Chégase tarde, A encantadora: A calquer hora, Cand inda tímida, Por qos ventetes, Sua testa asoma, Que a namoran, Quase escondida, Já lle roubaron, Na verde roupa, Seu doce aroma. Non dice nada, Mais cando apenas, Por vergonzosa: Mostra as suas follas, Mais cando apenas, Está decindo: Mostra as suas follas, —Agora, agora. Está decindo: —Agora, agora. Eduardo Pondal: Queixumes Cando ceibando, dos pinos Todas suas follas,
  5. 5. O anxo caídoAdusto, solitario e silencioso Cand ó principio, cheo d hermosura,Está..., e a punta sin cesar branquéa; Brotóu do seo mórbido da Terra.E de duro combate e de sufrida ¡Can demudado está d aqueles diasDerrota, sin cantor, n escond a afrenta: Da xuventude, o denodado atleta!Sombrío jace ó desolado e alto, Así nos alma; cando as alegrías,Quezáis na rota oprobiosa pensa. A sôen abandonar da edá primeira,Triste stá ó cabo; mui axado e escuro, Axada poI-o vento impetuoso,O rostro tén o denodado atleta; Das pesadumes e infortunios queda;O huracan co seu ardente sópro, E o corazon tamen cando perdemos,Arrebatóull as indigentes breñas; Aquela q ó recordo é lava intensa!E n oculta do raio vengativo,N altiva frente, eterna e negra fenda! E. PONDAL: Queixumes dos pinosDe Luzbel compañeiro na derrota,Compre quezáis unha fatal condena.Testigo de naufrágios e combates,Pensa quezáís envolto nas suas brétomas,Con pungentes recordos saudosos,No resprandor da doce edá primeira;
  6. 6. XENIAL CABANILLAS: LOCUS AMOENUS, AUREA MEDIOCRITAS E BEATUS ILLE SONO DOURADO Para a miña muller I ¡Ou meu sono labrego! Unha casiña Preto do ro, ó abrigo dos pinales, Con piorno e alboios nos currales E palleiros na eira e na curtiña. Ó pé da casa un muíño cantareiro Ó son da lira de ágoa que enche o caño baixo o maino agarimo dun castaño E os amorosos brazos dun cruceiro. Todo ó longo da aberta do muíño Tortas e vellas cepas de albariño Con asios mestos no bendito outono. E un ferrado de terra por facenda Para prantío e xardín, libre de renda, Diesmo a Dios, sin foreiro nin máis dono.
  1. A particular slide catching your eye?

    Clipping is a handy way to collect important slides you want to go back to later.

×