Poema nº 14 de Cantares Gallegos de Rosalía de Castro.

1,854 views
1,528 views

Published on

Poema nº 14 de Cantares Gallegos de Rosalía de Castro.

Published in: Education
0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
1,854
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1,387
Actions
Shares
0
Downloads
1
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Poema nº 14 de Cantares Gallegos de Rosalía de Castro.

  1. 1. 14. Tendidolos brancos pelos Eu ben vin estar ó moucho Contra quen os cans oubean Enriba d' aquel penedo: Agoirando triste enterro; ¡Non che teño medo moucho, Cando relumbrar se miran Moucho non che teño medo! Antr' os toxales espesos, Cal encendidas candeas Ollos de lobo famento, I. E os ramallaxes dos montes Antre sí murmuxan quedos, Un-ha noite, noite negra, Com' os pesares qu' eu teño, Noite filla das sombrisas Alas que estenden os medos; E as follas secas qu' espallan Os aires da noite inquietos, En remuiños se xuntan Con longo estremecemento; Indo camiño da Igrexa, Hora en que cantan os galos, Soya cós meus pensamentos Hora en que xemen os ventos, Cabo da fonte da Virxe En qu' as meigas bailan, bailan, Xuntas có demo pirmeiro, Arrincando verdes robres, Portas e tellas fendendo, Todas de branco vestidas Pretiño dó cimeterio, Dempois de sentir un sopro Que me deixou sin alento, Eu ben vin estar ó moucho Enriba d' aquel penedo.
  2. 2. Da fogueira dos infernos II. Arrepuïñadas todas As carnes se me puñeron E os cabelos no curuto Fórons' erguendo direitos: Gotas de sudor corrian Que pó las niñas me entraron Hastr' ó corazon direitos En el remorsos habia D' amoriños pecadentos... ¡Ay! quen ten d' eses amores Non pod' achar bon sosiego! Afio pó lo meu peito, E trembaba como tremban As auguas cando fay vento, Chovia, si Dios ten augua, Ná pia da fonte nova Ventaba en tódolos ventos, Que sempre está revertendo. E ensarrapicada toda Aquel moucho ali fincado, Cal si fose ó mesmo demo, Fito á fito me miraba Có seus ollos rapiñeiros, Que coidei que me roubaban A camiñar non m' atrevo Qu' ó moucho fita que fita M' aspera na quel penedo. Mais acordeime da Virxe Que sempre conmigo levo, Resoll' un Ave-Maria Non mais que de lonxe velos, E cobrando novo alento, De lume me paresian Com' os páxaros do mare, E que me queimaron penso, Nadando, paso ó regueiro, Penso qu' eran tizós roxos Corro á enriba dó valado,
  3. 3. Brinco en baixo dó portelo, E den' ali, berro estonces Con cantas forzas eu teño: Non che teño medo moucho, Moucho non che teño medo.

×