Your SlideShare is downloading. ×
  • Like
Nutricion ii aparello circulatorio
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×

Now you can save presentations on your phone or tablet

Available for both IPhone and Android

Text the download link to your phone

Standard text messaging rates apply
Published

Aparello circulatorio: tipos en invertebrados e vertebrados. Aaparello excretor: tipos en invertebrados e vertebrados.

Aparello circulatorio: tipos en invertebrados e vertebrados. Aaparello excretor: tipos en invertebrados e vertebrados.

Published in Education
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Be the first to comment
    Be the first to like this
No Downloads

Views

Total Views
121
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
0

Actions

Shares
Downloads
11
Comments
0
Likes
0

Embeds 0

No embeds

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
    No notes for slide

Transcript

  • 1. Profesor: Adán Gonçalves
  • 2. INTRODUCIÓNINTRODUCIÓN  O aparello circulatorioaparello circulatorio encárgase do transportetransporte de OO22, CO, CO22, nutrientes, nutrientes e substancias de refugallorefugallo. Tamén se ocupa do transporte de hormonahormonas, da regulación da temperatura corporaltemperatura corporal, ten función homeostáticahomeostática (estabilidade do medio) e participa na defensadefensa do organismo.  O aparello excretoraparello excretor ocúpase do filtradofiltrado das substancias de refugallorefugallo e participa tamén na homeostasehomeostase ao regular a composición de auga, ións e sales disoltos do medio interno.
  • 3. 1.1. TRANSPORTE DE SUBSTANCIASTRANSPORTE DE SUBSTANCIAS  Nos animais máis sinxelos (poríferos, cnidarios e a maioría dos platelhelmintos) o transporte sucede directamente dende o plasma intersticial cara ás células, e non hai, polo tanto, aparello circulatorio. En animais máis complexos esto non é eficaz e precísase un sistema de condutos e unha bomba propulsora, é dicir, un aparello circulatorio.  Nos vertebrados, o aparello circulatorio está formado polo sistema circulatorio e o linfático como xa comentamos noutros temas.  Os compoñentes do circulatorio na maioría dos animais son: un líquido circulatorio (sangue e linfa, hemolinfa...), uns vasos, e o corazón ( a bomba propulsora).
  • 4. 1.1.1.1. Líquidos circulantesLíquidos circulantes  Formados por auga, sales minerais, proteínas, células e pigmentos respiratorios.  Tipos: hidrolinfa, hemolinfa, linfa e sangue. INVERTEBRADOS VERTEBRADOS Hemolinfa Hidrolinfa Sangue Sangue Linfa Grupo animal Anélidos, moluscos e artrópodos Equinodermos Anélidos Compoñentes Parecida á auga do mar Células e plasma Células e plasma Plasma e linfocitos Pigmento respiratorio Hemocianina Sen pigmentos Clorocruorina e hemoeritrina Hemoglobina Sen pigmentos respiratorios Cor Azul Verde e vermello violeta Vermello
  • 5. • Os pigmentos respiratorios son heteroproteínas que conteñen un metal ferro ou cobre que se une de xeito reversible co osíxeno. • Precísanse porque o osíxeno disólvese moi mal nos líquidos. • Tenden a concentrarse en células transportadoras (glóbulos vermellos). OS PIGMENTOS RESPIRATORIOS A sangue humana é vermella polo seu contido en ferro, á dos cangrexos é azul polo seu contido en cobre, e a das sambesugas verde pola clorocruorina.
  • 6. 1.2.1.2. Vasos circulantesVasos circulantes  Sanguíneos: nos animais con aparellos circulatorios pechados hai: arterias, veas e capilares. - Arterias: saen do corazón e levan o sangue a todo o corpo. Son grosas e elásticas (abundantes fibras elásticas) para resistir a presión sanguínea responsable da súa circulación. Ramifícanse en arteriolas que rematan nos capilares. - Capilares: son unha extensa rede microscópica de vasos formados por un endotelio que permite o intercambio de substancias. - Veas: retornan a sangue de todo o corpo ao corazón. A unión dos capilares orixina vénulas que a súa vez se unen para orixinar as veas que regresan ao corazón. Son máis finas que as arterias e posúen no seu interior as válvulas semilunares ou venosas que impiden o retroceso sanguíneo. A súa circulación débese a presión residual e a acción da musculatura lisa.
  • 7. 1.2.1.2. Vasos circulantesVasos circulantes  Linfáticos: os vasos linfáticos son condutos de paredes delgadas repartidos por todo o corpo e que rematan en capilares cegos. No interior destes vasos hai válvulas internas que impiden o retroceso e a linfa avanza grazas ás contraccións musculares das paredes. Ao longo dos vasos linfáticos hai agrupacións celulares que denominados ganglios linfáticos cun importante papel defensivo (almacén de linfocitos e macrófagos) como xa comentamos noutros temas. O sistema linfático recolle e drena o exceso de plasma intersticial mediante filtrado dende o plasma sanguíneo para posteriormente levalo de volta ao sistema circulatorio. Ademais a través dos vasos quilíferos transporta as graxas procedentes das pilosidades intestinais. Os vasos linfáticos desembocan no torrente sanguíneo a nivel das veas subclavias a través do conduto torácico e do conduto linfático dereito.
  • 8. 2.2. TIPOS DE CIRCULATORIOTIPOS DE CIRCULATORIO Segundo o tipo de conexión entre os vasos podemos diferenciar dúas variedades de aparello circulatorio: aberto e pechadoaberto e pechado.  Aberto:Aberto: tamén chamado lagunar, no que os vasos verten a lagoas ou espazos intercelulares, o hemocelehemocele, onde se realiza o intercambio de nutrientes coas células. O líquido retorna ao circuito dende estas lagoas ao ser recollido por outros vasos cara un corazón con ostiolosostiolos. Precisa de grandes volumes e presións baixas.É característico de Artrópodos e Moluscos (non cefalópodos).
  • 9. 2.2. TIPOS DE CIRCULATORIOTIPOS DE CIRCULATORIO  Pechado:Pechado: o líquido circula sempre polo interior de vasos, a excepción do plasma. O paso de nutrientes realízase por difusión dende os capilares. Característico de anélidos, cefalópodos e vertebrados. Hai dous tipos de circuitos: simple e dobresimple e dobre. - Simple:Simple: o sangue pasa unha soa vez polo corazón. É menos eficaz (un ventrículo bombea para todo o corpo). Típico de peixes e anélidos.
  • 10. 2.2. TIPOS DE CIRCULATORIOTIPOS DE CIRCULATORIO - Dobre:Dobre: o sangue pasa dúas veces polo corazón orixinando dous circuítos: menor ou pulmonar e maior, xeral ou sistémico.menor ou pulmonar e maior, xeral ou sistémico. Circuíto pulmonar: o sangue sae do corazón cara aos pulmóns, onde se osixena, e retorna ao corazón. Circuíto xeral: o sangue con osíxeno sae do corazón cara o resto do corpo cedendo o osíxeno ás células e recollendo o dióxido de carbono. Despois retorna ao corazón para iniciar a circulación menor. A circulación dobre é completacompleta cando non se mestura o sangue con osíxeno co sangue sen osíxeno (na maioría dos vertebrados). Falamos de circulación dobre incompletaincompleta cando hai mezcla (un só ventrículo), como sucede nos anfibios e nos réptiles (excepción cocodrilianos).
  • 11. 3.3. APARELLOS CIRCULATORIOS ABERTOSAPARELLOS CIRCULATORIOS ABERTOS ARTRÓPODOSARTRÓPODOS Posúen un corazón tubular en posición dorsal rodeado dunha cavidade pericárdica. A hemolinfa entra na cavidade e posteriormente, por succión no corazón a través dos ostíolos (con válvulas que impiden o retorno). A contracción do corazón envía a hemolinfa a través das arterias cara ao o hemocele onde se produce o intercambio. En crustáceos con respiración branquial a hemolinfa pasa polas branquias antes de acceder ao corazón. Nos insectos hai unha única aorta dorsal que sae do corazón e a hemolinfa non transporta gases (as tráqueas os difunden xa polos tecidos).
  • 12. 3.3. APARELLOS CIRCULATORIOS ABERTOSAPARELLOS CIRCULATORIOS ABERTOS MOLUSCOS NON CEFALÓPODOSMOLUSCOS NON CEFALÓPODOS Posúen un corazón tabicado (tres cámaras-acuáticos/ dúas cámaras- terrestres) nunha cavidade pericárdica. A hemolinfa circula dende o ventrículo cara o hemocele. Aquí recóllese e lévase cara as branquias ou pulmóns (osixenación) e retorna ao corazón. Nalgúns casos hai corazóns auxiliares (corazóns branquiais), xa que hai moi pouca presión e a hemolinfa vai moi lenta.
  • 13. 4.4. APARELLOS CIRCULATORIOS PECHADOS ENAPARELLOS CIRCULATORIOS PECHADOS EN INVERTEBRADOSINVERTEBRADOS CEFALÓPODOSCEFALÓPODOS Debido ao seu maior tamaño os moluscos cefalópodos posúen un sistema pechado simple. Teñen un corazón tabicado (2-4 aurículas- 1 ventrículo) do que sae o sangue cara o resto do corpo e ás branquias onde se osixena. Debido a pouca presión do sistema, posúen corazóns branquiais que a aumentan para que o sangue chegue o corazón principal.
  • 14. 4.4. APARELLOS CIRCULATORIOS PECHADOS ENAPARELLOS CIRCULATORIOS PECHADOS EN INVERTEBRADOSINVERTEBRADOS ANÉLIDOSANÉLIDOS Posúen dous vasos: - Un vaso dorsalvaso dorsal que impulsa o líquido car o extremo anterior. - Un vaso ventralvaso ventral que impulsao cara o resto do corpo. Ambolos dous vasos están conectados por cinco pares de arcos aórticoscinco pares de arcos aórticos contrátiles que fan de corazón.
  • 15. 5.5. APARELLOS CIRCULATORIOS PECHADOS ENAPARELLOS CIRCULATORIOS PECHADOS EN VERTEBRADOSVERTEBRADOS PEIXESPEIXES Teñen circulación pechada simple e un corazón cunha aurícula (reciben o sangue) e un ventrículo (expulsan o sangue). O ventrículo impulsa o sangue cara as branquias onde se osixena e retorna ao corazón polas veas que dan ao seo venososeo venoso xusto antes de entrar na aurícula.
  • 16. 5.5. APARELLOS CIRCULATORIOS PECHADOS ENAPARELLOS CIRCULATORIOS PECHADOS EN VERTEBRADOSVERTEBRADOS ANFIBIOSANFIBIOS Posúen unha circulación pechada dobre incompleta, xa que o sangue mestúrase no único ventrículo. O corazón ten dúas aurículas e un ventrículo. A aurícula dereita recibe o sangue procedente do resto do corpo (sen osíxeno) e a esquerda a que ven dos pulmóns.(con osíxeno). As dúas aurículas verten o seu contido a un único ventrículo. Teñen respiración cutánea polo que posúen vasos pulmonares que se aproximan a pel.
  • 17. 5.5. APARELLOS CIRCULATORIOS PECHADOS ENAPARELLOS CIRCULATORIOS PECHADOS EN VERTEBRADOSVERTEBRADOS RÉPTILESRÉPTILES Todos os réptiles, excepto os cocodrilianos, teñen unha circulación pechada dobre e incompleta, aínda que neste caso o ventrículo esta lixeiramente tabicado. Teñen, por tanto, un corazón con dúas aurículas e un ventrículo. Nos cocodrilianos aparece xa un corazón tetracamaral permitindo a separación do sangue e orixinando unha circulación completa máis eficaz.
  • 18. CIRCULACIÓN DOBLE INCOMPLETA Nos anfibios hai dos aurículas e un ventrículo. En reptiles (excepto cocodrilos) hai dúas aurículas e un ventrículo parcialmente tabicado. Evolución
  • 19. 5.5. APARELLOS CIRCULATORIOS PECHADOS ENAPARELLOS CIRCULATORIOS PECHADOS EN VERTEBRADOSVERTEBRADOS AVES E MAMÍFEROSAVES E MAMÍFEROS Teñen unha circulación pechada dobre e completa. Posúen un corazón tetracamaral (2 aurículas e 2 ventrículos). A parte dereita recibe a sangue con dióxido de carbono e a esquerda a rica en osíxeno. O circuito ten alta presión sanguínea en todo o percorrido grazas a maior independencia dos dous lados do corazón. A principal diferenza entre aves e mamíferos e que a aorta diríxese ao lado esquerdo do corpo nas aves e nos mamíferos vai cara o dereito.
  • 20. 6.6. O CORAZÓN DOS MAMÍFEROSO CORAZÓN DOS MAMÍFEROS É un órgano oco situado na cavidade torácica entre os pulmóns. Atópase recuberto dun saco de tecido conxuntivo chamado pericardiopericardio e as súas paredes son fundamentalmente tecido muscular cardíaco que constitúe o miocardiomiocardio. As veas coronariasveas coronarias irrigan os tecidos do corazón. É tetracamaral: 2 aurículas na parte superior e 2 ventrículos na parte inferior. Entre as aurículas e os ventrículos hai tabiques de separación. A aurícula e ventrículo de cada lado están conectadas por válvulas. No lado dereito temos a válvula tricúspideválvula tricúspide e no esquerdo a válvula mitralválvula mitral.
  • 21. AURÍCULAS VENTRÍCULOS Máis pequenas Máis grandes Paredes finas Paredes grosas Bombea sangue só cara os ventrículos Bombea sangue fóra do corazón
  • 22. FUNCIONAMENTO DO CORAZÓNFUNCIONAMENTO DO CORAZÓN O latexo cardíaco consta de dous movementos: a contracción ou sístolesístole e a relaxación ou diástolediástole. Estos movementos están coordinados de xeito que cando as aurículas están en diástole os ventrículos están en sístole e o revés. Cando unha destas cámaras está en diástole (relaxación) penetra o sangue nela e cando se contrae (sístole) o sangue sae.
  • 23. O ciclo cardíacoO ciclo cardíaco
  • 24. EL LATIDO CARDIACO
  • 25. 7.7. DIFERENCIA EXCRECIÓN-DEFECACIÓNDIFERENCIA EXCRECIÓN-DEFECACIÓN INXESTA DE ALIMENTO Dixestión extracelular dos alimentos Absorción Metabolismo Produción de refugallos Alimentos non asimilados Feces EXCRECIÓN EXESTIÓN
  • 26. 8.8. EXCRECIÓN EN ANIMAISEXCRECIÓN EN ANIMAIS Consiste básicamente na expulsión dos refugallos do metabolismo. Na maioría dos animais as substancias non gasosas son expulsadas por órganos do aparello excretor. Algunhas das substancias que son excretadas poden ser moi tóxicas, por exemplo os derivados nitroxenados. Outras non o son, pero poden representar igualmente un problema para o animal, como o exceso de sales en animais acuáticos. Os refugallos poden expulsarse pola pel, tanto en invertebrados como en vertebrados; sen embargo, o aumento da complexidade conlevou a aparición de órganos e estruturas específicas na excreción. Os produtos de refugallo máis importantes son: a auga, as sales, o dióxido de carbono e os derivados nitroxenados.
  • 27. 8.8. EXCRECIÓN EN ANIMAISEXCRECIÓN EN ANIMAIS  A augaauga é eliminada: - Nos animais acuáticos polos ouriños. - Nos terrestres polos ouriños, na respiración, e a través do suor.  O COCO22 elimínase polas superficies respiratorias: a pel, as traqueas, as branquias e os pulmóns.  As salessales son eliminadas polos ouriños e o suor.  Os produtos nitroxenadosprodutos nitroxenados son orixinados no metabolismo proteico e dos ácidos nucleicos. Deben ser expulsados do organismo porque son tóxicos. A expulsión pode realizarse en forma de amoníaco, ácido úrico ou urea.amoníaco, ácido úrico ou urea.. Atendendo a esto podemos falar de animais amoniotélicos, ureotélicos eamoniotélicos, ureotélicos e uricotélicos.uricotélicos.
  • 28. Animais amoniotélicosAnimais amoniotélicos Son os animais que expulsan os produtos nitroxenados en forma de amoníacoamoníaco. Como éste, é un produto moi tóxico debe ser expulsado moi diluido, por iso, este tipo de excreción é típica de animais acuáticos como os peixes óseos e os invertebrados acuáticos.
  • 29. Animais ureotélicosAnimais ureotélicos Neste caso os produtos nitroxenados convírtense en ureaurea que é menos tóxica e require menos cantidade de auga na súa expulsión. É característico de peixes cartilaxinosos, anfibios e mamíferos.
  • 30. Animais uricotélicosAnimais uricotélicos Convirten os produtos nitroxenados en ácido úricoácido úrico que é unha substancia menos tóxica que a urea. Por esta razón é expulsada con un gran aforro de auga en forma dunha pasta branca semisólida. É típica de animais adaptados a ambientes secos como algúns insectos, e réptiles ou nos que non sería práctico acumular auga polo seu modo de vida, as aves.
  • 31. 8.8. EXCRECIÓN EN ANIMAISEXCRECIÓN EN ANIMAIS • Nos animais máis sinxelos, como poríferos ou cnidarios, a excreción supón unha simple difusión de substancias cara o medio externo.
  • 32. • A medida que aumentou a complexidade estrutural, este sistema deixou de ser eficaz, pois non todas as células están preto do medio externo e por iso xurdiron estruturas especializadas: os órganos excretores.os órganos excretores. 8.8. EXCRECIÓN EN ANIMAISEXCRECIÓN EN ANIMAIS Nefrostoma Nefridiopor oMetanefridi o
  • 33. 9.9. ÓRGANOS EXCRETORES EN INVERTEBRADOSÓRGANOS EXCRETORES EN INVERTEBRADOS • Protonefridios:Protonefridios: Característico de animais sen celoma como os platelhelmintos. O sistema excretor está formado por un conxunto de túbulos que nun extremo, dependendo do animal, teñen células con cilios (célula flamíxera)célula flamíxera) ou con flaxelos (solenocitossolenocitos) e noutro extremo conectan con poros excretores de saída. Os refugallos pasan aos túbulos por filtración e o movemento dos cilios ou flaxelos mobilizan os líquidos cara os poros de saída.
  • 34. 9.9. ÓRGANOS EXCRETORES EN INVERTEBRADOSÓRGANOS EXCRETORES EN INVERTEBRADOS • Metanefridios:Metanefridios: Son órganos excretores característicos de anélidos e moluscos. Son estruturas abertas polos dous extremos unha abre a cavidade celómica do anel anterior e está rodeada de cilios (nefrostomanefrostoma) e a outra cara o exterior (nefridioporonefridioporo). Os refugos son recollidos polos cilios do nefrostoma e pasan ao túbulo que os levará ao exterior a través do nefridioporo. O metanefridio está rodeado de capilares porque ao longo dos túbulos prodúcese reabsorción de substancias.
  • 35. MetanefridiosMetanefridios Nefrostoma
  • 36. Celoma Red de capilares Componentes del metanefridio nefridioporo nefrostoma Túbulo colector vejiga
  • 37. 9.9. ÓRGANOS EXCRETORES EN INVERTEBRADOSÓRGANOS EXCRETORES EN INVERTEBRADOS • Glándulas antenales, maxilares ouGlándulas antenales, maxilares ou verdes:verdes: Son características de crustáceos. Rematan na base das antenas ou nas maxilas e nos decápodos (gamba, lubrigante...) son verdes. Son pares e están vascularizadas constan dun saco cego ou cámara glandular que recolle o filtrado, un túbulo excretor e unha vexiga de almacenamento que conecta co exterior a través dun poro.
  • 38. • Túbulos de Malpighi:Túbulos de Malpighi: É típico de insectos. •Son uns tubos pechados por un dos extremos e que comunican co aparello dixestivo polo outro. •Os refugallos fíltranse á luz do tubo e desembocan no dixestivo onde son expulsados cos restos non asimilados da dixestión. •A auga e algunhas sales reabsórbense no intestino. 9.9. ÓRGANOS EXCRETORES EN INVERTEBRADOSÓRGANOS EXCRETORES EN INVERTEBRADOS
  • 39. 10.10. ÓRGANOS EXCRETORES EN VERTEBRADOSÓRGANOS EXCRETORES EN VERTEBRADOS A excreción nos vertebrados lévase a cabo dende diversos órganos dos que os máis importantes son os rilesriles que xunto con outras estruturas conforma o sistema renal ou urinariosistema renal ou urinario. Os riles están formados por unha unidade básica denominada nefrona ounefrona ou nefrónsnefróns onde se producen os ouriños. Ademais dos riles, pódense expulsar refugos a través da pel, das branquias, dos pulmóns, na bile e a través de glándulas da sal.
  • 40. 10.10. ÓRGANOS EXCRETORES EN VERTEBRADOSÓRGANOS EXCRETORES EN VERTEBRADOS O sistema urinario:O sistema urinario: Está formado polos órganos e condutos que recollen, almacenan e expulsan a urina.  Riles:Riles: órgano que contén as nefronas.  Uréteres:Uréteres: condutos que levan a urina a vexiga urinaria.  Vexiga urinaria:Vexiga urinaria: órgano que recolle e almacena os ouriños.  Urétra:Urétra: conduto que comunica co exterior.
  • 41. 10.10. ÓRGANOS EXCRETORES EN VERTEBRADOSÓRGANOS EXCRETORES EN VERTEBRADOS Os riles:Os riles: Nun ril podemos diferenciar:  Cápsula renal:Cápsula renal: é a cuberta externa.  Codia renal:Codia renal: de cor vermello claro e formada por conxuntivo, é o lugar onde se atopan os glomérulos e as cápsulas de Bowman.  Médula renal:Médula renal: de cor vermello escuro, presenta estruturas piramidais (cálices) formadas por tubos colectores unidos por conxuntivo que desembocan na pelve renal.  Pelve renal:Pelve renal: estrutura a modo de embudo onde desembocan os tubos colectores, e que conecta co uréter.
  • 42. Funcionamento dos riles:Funcionamento dos riles: no ril atopamos dous grandes vasos a arteria renalarteria renal e a vea renalvea renal. A arteria leva o sangue con substancias tóxicas ao ril que son retiradas da circulación no glomérulo. A vea recolle a sangue limpa e retornaá ao corazón.
  • 43. 10.10. ÓRGANOS EXCRETORES EN VERTEBRADOSÓRGANOS EXCRETORES EN VERTEBRADOS Nefronas ou nefróns:Nefronas ou nefróns: Son a unidade funcional dos riles. Varian en complexidade nos distintos gruposSon a unidade funcional dos riles. Varian en complexidade nos distintos grupos de vertebrados (pronefros, mesomefros e metanefros), pero nos réptiles, avesde vertebrados (pronefros, mesomefros e metanefros), pero nos réptiles, aves e mamíferos responde a seguinte estrutura:e mamíferos responde a seguinte estrutura:  Cápsula de Bowman:Cápsula de Bowman: é o extremo do nefrón, ten forma de copa e rodea unha rede de capilares denominada gloméruloglomérulo conectados cunha arteriola aferentearteriola aferente (de entrada) e unha eferenteeferente (de saída).  Túbulo contorneado proximal:Túbulo contorneado proximal: de aspecto sinuoso.  Asa de Henle:Asa de Henle: estreitamento do tubo proximal con forma de “U”. Posúe unha rama descendente, que chega a médula, e unha ascendente que regresa a codia.  Túbulo contorneado distal:Túbulo contorneado distal: comunica a asa de Henle co tubo colector a onde desembocan varios túbulos distais.
  • 44. 10.10. ÓRGANOS EXCRETORES EN VERTEBRADOSÓRGANOS EXCRETORES EN VERTEBRADOS Formación dos ouriños:Formación dos ouriños: Consta de varias fases:  Filtrado glomerular:Filtrado glomerular: consiste no paso do sangue dende os capilares á cápsula de Bowman. Non pasan células, nin a maioría das proteínas plasmáticas. Fíltrase glicosa, aa, vitaminas, auga e sales minerais e refugallos como a urea e o ácido úrico.  Reabsorción tubular:Reabsorción tubular: consiste en recoller nos capilares de arredor parte do líquido filtrado para reaproveitar determinadas substancias: - Túbulo proximal: auga, aa, glicosa, ións Na, K e Cl, urea e vit. - Asa de Henle: descendente: auga/ ascendente:Na e Cl - Túbulo distal: auga e Na.  Secrección tubular:Secrección tubular: certa cantidade de subtancias son secretadas dende os capilares cara os túbulos da nefrona como K, creatina e algún fármaco... O líquido producido pasa aos tubos colectores- pelve renal-uréter-vexiga urinaria (almacén 0,5 l). Diariamente producidos 1,5 l de urina.
  • 45. 10.10. ÓRGANOS EXCRETORES EN VERTEBRADOSÓRGANOS EXCRETORES EN VERTEBRADOS Regulación da concentración da urina:Regulación da concentración da urina:  Os ouriños serán máis ou menos concentrados dependendo da reabsorción de auga na nefrona.  A reabsorción ten un control hormonal pola hormona antidiurética (ADH) segregada pola hipófise.  Se se produce un aumento da concentración de sales no medio interno, segrégase ADH aumentando a reabsorción de auga nos riles e dando lugar a unha urina máis concentrada e facilitando unha maior dilución do medio interno.  Este proceso contribúe a homeostase do medio interno.
  • 46. GRAZAS POR ATENDERMEGRAZAS POR ATENDERME
  • 47. Bibliografía e webgrafía: - Castillo de la Torre, Aurelio; Meléndez Hevia, Ignacio; Madrid Rangel, Miguel Ángel; Blanco Kroeger, Marcos. 2008.“Bioloxía e Xeoloxía 1º Bacharelato”. Proxecto A Casa do Saber. Obradoiro-Santillana. Santiago de Compostela. España. http://informaciona.com/el-aparato-excretor/videos http://salud.facilisimo.com/foros/enfermedades/anemia_525006.html http://www.slideshare.net/adaneco/nutricion-28774400 http://www.slideshare.net/EDU3364/tema-10-2-aparato-circulatorio http://www.slideshare.net/laprofedenaturales/tema-9-nutricion-en-animales-ii