Citoplasma
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

Descrición dos principais orgánulos da célula eucariota.

Descrición dos principais orgánulos da célula eucariota.

Statistics

Views

Total Views
1,513
Slideshare-icon Views on SlideShare
1,513
Embed Views
0

Actions

Likes
0
Downloads
26
Comments
0

0 Embeds 0

No embeds

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Adobe PDF

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

    Citoplasma Citoplasma Presentation Transcript

    • NO INTERIOR DA CÉLULA: O CITOPLASMA ©www2.uah.esProfesor: Adán Gonçalves
    • 1. CONCEPTO DE CITOPLASMAO citoplasma é o conxunto formado por o hialoplasma e citosol e osorgánulos celulares (morfoplasma). É, polo tanto, a parte da célulacomprendida entre a membrana plasmática e o núcleo. CITOPLASMA= HIALOPLASMA + ORGÁNULOS CELULARES
    • 1.1. Hialoplasma ou citosolÉ unha disolución coloidal (xelatinosa), onde están inmersos osorgánulos celulares.É a fracción soluble do citoplasma formada por: auga (85%),glícidos, aa, nucleótidos, lípidos, enzimas, sales minerais, ARN emetabolitos intermediarios (reaccións encadeadas). Funcións do hialoplasma- Reserva de combustibles: glicosa, glicóxeno (hepatocitos emiocitos) e gotas lipídicas (adipocitos ou nas sementes).
    • 1.1. Hialoplasma ou citosol Funcións do hialoplasma :- Reserva de moléculas estruturais: representado por moléculasque poideron ser ou non sintetizadas no citosol, pero quepermanecen nel antes de formar parte de estruturas como osribosomas, os microtúbulos, os microfilamentos...- No citosol suceden numerosos procesos metabólicosfundamentais para a célula: glicolisis, neoglucixénese, sínteseproteica, fermentacións, metabolismo de aa...
    • 1.2. O CitoesqueletoNo citoplasma existe unha complexa rede de filamentos proteicosresponsables da forma das células, da súa organización interna edos seus movementos (movemento de orgánulos, doscromosomas...).Describíronse ata catro tipos diferentes de filamentos: Microfilamentos : basicamente de actina. Son os máis delgados(diámetro: 30-100 Å). Microtúbulos : estruturas en forma de cilindro oco cun maiordiámetro (250 Å) e formados por tubulina.
    • 1.2. O Citoesqueleto Filamentos intermedios : cun diámetro intermedio (150 Å)entre os dous anteriores e de distinta natureza segundo o tipode que se trate. p.e.: tonofilamentos de queratina nas célulasepidérmicas ou neurofilamentos nas neuronas. Rede microtrabecular : conxunto de filamentos que conformanunha rede ó longo do citoplasma. Non está clara a súa existencia,algúns autores considéranos artefactos polo tratamento dasmostras.Veremos con máis detalle os dous primeiros tipos de filamentos.
    • CITOESQUELETO ©tsbbenitobios.blogspot.com ©infobiol©HIRU
    • 1.2.1. MicrofilamentosSon un conxunto de filamento relacionados coa arquitectura e omovemento celular.Son característicos das células musculares, pero non exclusivosdelas.Están formados por dúas cadeas dunha proteína globular, aactina, agrupadas entre sí helicoidalmente.A actina asóciase a outras proteínas segundo o tipo demicrofilamento de que se trate, e da función que desempeñe nacélula.
    • 1.2.1. MicrofilamentosFuncións dos microfilamentos : Dar rixidez mecánica a moitas prolongacións celulares: nasmicropilosidades intestinais atópanse microfilamentos de actinaxunto con villina e fimbrina dispostos paralelamente uns aoutros constituíndo unha especie de andamiaxe que estabilizaestas prolongacións; tamén a evaxinación e a invaxinación nosprocesos de exo e endocitose débese a microfilamentos deactina.
    • 1.2.1. Microfilamentos Son responsables da locomoción celular: o movemento depseudópodos das amebas e dos leucocitos débese amicrofilamentos de actina asociados a microtúbulos e filamentosintermedios. Permiten o movemento contráctil das células musculares óasociarse a miosina, troponina e tropomiosina (microfilamentosfinos: actina+troponina-tropomiosina; microfilamentos grosos:miosina).
    • 1.2.1. Microfilamentos Provocan correntes citoplasmáticas (ciclosis) que contribúen odesplazamento de orgánulos. ©bioapuntes http://images.google.com.ar/imgres? imgurl=http://www.anatomiahumana.ucv.cl/morfo1/foto1/contraccion.JPG&imgrefurl=http://www.anatomiahumana.ucv.cl/efi/modulo11.html&h=531&w=537&sz=40&hl =es&start=39&um=1&tbnid=iutXh7lw5DqBJM:&tbnh=131&tbnw=132&prev=/images%3Fq%3Dmiosina%26start%3D20%26ndsp%3D20%26um%3D1%26hl%3Des %26client%3Dfirefox-a%26rls%3Dorg.mozilla:es-ES:official%26sa%3DN
    • 1.2.2. Microtúbulos :Son os máis abundantes do citoesqueleto e están formados porfilamentos tubulares (ocos) constituídos pola polimerización desubunidades proteicas dunha esferoproteína (globular) chamadatubulina que pode ser de dous tipos: tubulina α e tubulina β.As moléculas de ambolos dous tipos asócianse formandodímeros que a súa vez orixinan filamentos verticais(protofilamentos) que son os responsables de conformar aestrutura dos microtúbulos.
    • 1.2.2. Microtúbulos : ©webs.uvigo.es ©ht.org.ar
    • 1.2.2. Microtúbulos :Os microtúbulos, en moitos casos, créanse e destrúense segundoas necesidades da célula. Así, podemos atopar estruturasestables (permanecen na célula) como son os flaxelos, okinetosoma ou corpo basal e os centriolos do centrosoma; eestruturas lábiles (temporais) como son os filamentos do fusoacromático, os dos pseudópodos ou os que orixinan asinvaxinacións e evaxinacións da membrana plasmática.
    • 1.2.2. Microtúbulos : Funcións :- Manteñen a forma das células. Comprobouse en organismosunicelulares que se despolimerizamos os microtúbulos a célulaperde a súa forma.- Serven de canais de transporte intracelular: nas célulaspigmentarias a melanina é transportada por microtúbulos; otransporte axónico de neurotransmisores tamén se debe a eles...- Organizan os compoñentes do citoesqueleto, incluíndomicrofilamentos e filamentos intermediarios.- Responsables, como xa dixemos, de estruturas estables(centriolos, flaxelos...) e lábiles (pseudópodos, fuso acromático...).
    • 1.2.3. Estruturas formadas por microtúbulos 1.2.3.1. Centriolos : Estrutura dos centriolos :Estrutura 9+0 = porque non posúe microtúbulos centrais e estánformados por nove tripletes.Cada centriolo é un cilindro oco cuxa parede está formada pormicrotúbulos que están lixeiramente inclinados repecto do eixe docilindro que delimitan. Estos microtúbulos asócianse en grupos detres ou tripletes e sempre hai nove tripletes por centriolo.
    • 1.2.3. Estruturas formadas por microtúbulos 1.2.3.1. Centriolos : Estrutura dos centriolos :En cada triplete, os microtúbulos están unidos en toda a súalonxitude e teñen en común unha parte da parede.Asociados a estes microtúbulos atópanse proteínas que formanpontes que unen lonxitudinalmente os tripletes mantendo aestrutura centriolar.
    • 1.2.3. Estruturas formadas por microtúbulos 1.2.3.1. Centriolos : Características dos centriolos :Os centriolos están relacionados coa organización dos microtúbulosdo citoesqueleto actuando a través dunha zona densa localizada o seuarredor denominada Centro Organizador de Microtúbulos (C.O.M.);éste é semellante as zonas densas que existen nas células vexetais(as células vexetais non posúen centriolos).Por tanto, os centriolos son exclusivos das células animais, elocalízanse preto do núcleo.
    • 1.2.3. Estruturas formadas por microtúbulos 1.2.3.1. Centriolos : Características dos centriolos :Teñen forma de cilindro oco e son dous que se dispoñenperpendicularmente un ó outro; o conxunto de dous centriolosdenomínase diplosoma. O diplosoma está rodeado dunha zona máisdensa chamada centrosfera ou esfera de atracción. Arredor dela haiunha serie de microtúbulos a xeito de radios que constitúen o áster.O conxunto formado polos centriolos e o C.O.M. Denomínasellecentrosoma. Todas as estruturas formadas por microtúbulos comocilios, flaxelos e fuso acromático derivan do centrosoma.
    • CENTRIOLOS ©lace-abp2007.blogspot.com©IESRAYUELA ©wikipedia
    • 1.2.3. Estruturas formadas por microtúbulos 1.2.3.1. Centriolos : Funcións dos centriolos :- Determinan a posición exacta do C.O.M. nas células animais.- Durante a división forman o fuso acromático.
    • 1.2.3. Estruturas formadas por microtúbulos 1.2.3.2. Cilios e Flaxelos• Características :Son prolongacións citoplasmáticas dotadas de movemento.Tanto cilios como flaxelos posúen idéntica estrutura, pero varían no tamaño e no número. Os cilios son estruturas curtas (5-10 micras) e numerosas; os flaxelos son máis longos (100 micras), pero aparecen en menor número.
    • 1.2.3. Estruturas formadas por microtúbulos 1.2.3.2. Cilios e Flaxelos• Estrutura :Posúen tres partes: Talo ou axonema : eixe rodeado de membrana plasmática que no seu interior posúe un feixe de microtúbulos en estrutura 9+2 (9 pares de microtúbulos periféricos + 1 par central). Zona de transición : lugar onde o par de microtúbulos centrais se interrompe.
    • 1.2.3. Estruturas formadas por microtúbulos 1.2.3.2. Cilios e Flaxelos Corpúsculo basal, kinetosoma ou cinetosoma : ten a mesma estrutura que un centriolo (formado por tripletes e sen o par central), e constitúe o sistema de anclaxe do cilio ou flaxelo á célula.
    • CILIOS E FLAXELOS©uvigo.es ©iesrayuela
    • 1.2.3. Estruturas formadas por microtúbulos 1.2.3.2. Cilios e Flaxelos• Funcións : Permiten o desprazamento de células. Os cilios ademais provocan turbulencias ou correntes arredor das células que permiten a cpatura de partículas alimenticias.NOTA : O flaxelo bacteriano e diferente o de eucariotas, xa que está formado por flaxelina e ademais é unha estrutura extracelular que non está, polo tanto, rodeado de membrana plasmática.
    • 1.3. Os ribosomasSon complexos supramoleculares constituídos por ARN r e proteínas.Son pequenos (15-30 nm) e só se observan a M.E.Cada ribosoma consta de dúas subunidades, a subunidad maior e a menor, que se separan despois de cada ciclo de síntese proteica.Poden aparecer dispersos no citoplasma, asociados o retículo endoplasmático rugoso (RER), no interior de mitocondrias (mitorribosomas) ou no interior dos cloroplastos (plastorribosomas).Podémolos atopar de xeito individual ou en grupos unidos a un filamento de ARNm formando os polisomas ou polirribosomas.
    • 1.3. Os ribosomas• Tipos : 70S: máis pequenos, atopámolos en procariotas , mitocondrias e plastos. Subunidade maior 50S + subunidade menor 30S. 80S: de maior tamaño, aparecen en eucariotas. Subunidade maior 60S + subunidade menor 40S.• Función : Son o lugar de síntese de proteínas cando se asocian ó ARN m.
    • RIBOSOMAS ©biologia.edu.ar©ucm.es ©educamadrid
    • 1.4. Orgánulos celulares (membranosos) 1.4.1. Retículo EndoplasmáticoO citoplasma está percorrido por unha serie de cavidades pechadas de sitintas formas que están limitadas por unha membrana similar a m pl, pero de menor espesor e con máior % de proteínas. Estas cavidades ramifícanse e están comunicadas constituíndo o que denominamos retículo endoplasmático (RE).• Tipos :Hai dous tipos de RE, o retículo endoplasmático liso (REL) e o retículo endoplasmático rugoso (RER), este último posúe ribosomas adosados a cara externa da súa membrana e continúase coa envoltura nuclear.
    • RETÍCULO ENDOPLASMÁTICO ©ESCUELAPEDIA.COM
    • 1.4.1. Retículo Endoplasmático• Funcións :  Síntese de proteínas: os ribosomas asociados á membrana do RER son responsables da biosíntese proteica. As proteínas obtidas poden percorrer distintos camiños: - Ser transferidas ó interior das cavidades do RER e actuar aquí; dende o ineterior ser transportadas o Aparato de Golgi e a súa vez ser tranferidas a outros lugares específicos da célula ou ben ser secretadas o medio externo nun proceso de secrección. - Poden quedarse na membrana do RER porque son constituíntes da mesma ou ben son transportadas a outros orgánulos para constituír parte da membrana dos mesmos.
    • 1.4.1. Retículo Endoplasmático Glicosilación : a maoría das proteínas do RER están glicosiladas, e dicir, unídas a oligosacáridos. Este proceso é unha das funcións máis importantes que desempeña o RER, orixina glicoproteínas e ocorre no interior das cavidades do retículo (esta é a razón pola que os ribosomas libres non producen glicoproteínas). O proceso de glicosilación complétase no Aparato de Golgi.
    • 1.4.1. Retículo Endoplasmático Biosíntese de lípidos : os lípidos que forman parte das membranas celulares, fosfolípidos e colesterol, sintetízanse no REL, por ser neste compartimento celular onde se atopan os enzimas necesarios para este proceso. Os ácidos graxos, sen embargo, son sintetizados no hialoplasma. O RE é, por tanto, o lugar onde a célula sintetiza a maioría das proteínas e lípidos das membranas celulares; posteriormente estos constituíntes son transportados mediante vesículas e coa participación do Aparato de Golgi os seus lugares de destino ( membranas de orgánulos ou m pl).
    • 1.4.1. Retículo Endoplasmático Detoxificación : no REL existen enzimas capaces de eliminar a toxicidade de moitas substancias prexudiciais para á célula, xa sexan producidas por ela mesma como consecuencia do seu metabolismo, ou ben procedentes do exterior como poden ser herbicidas, insecticidas, medicamentos, conservantes... A detoxificación consiste en introducir nas moléculas tóxicas un grupo hidroxilo, amino... Co fin de aumentar a hidrosolubilidade e acelerar a súa eliminación p.e. mediante a bile, os ouriños, o suor... A función de detoxificación e realizada principalmente polas células dos riles, pulmóns, intestino e pel.
    • 1.4.2. Aparato de GolgiAtópase habitualmente preto do núcleo e soe rodear ós centriolos se os hai.Está formado pola agrupación de sacos membranosos apilados e rodeados dun conxunto de pequenas vesículas. Cada pila de sacos denomínase dictiosoma. En torno a cada dictiosoma, atopamos as pequenas vesículas que se orixinan por xemación a partir del.É unha estrutura que crece continuamente, de xeito, en cada dictiosoma podemos diferenciar unha cara Cis ou de formación localizada máis preto do RER e unha cara Trans ou de maduración orientada cara a m pl. Deste cara trans parten as vesículas, constituíndo vesículas de secrección de distintas substancias.
    • RETÍCULO-APARATO DE GOLGI-VESÍCULAS ©Proyecto Biosfera
    • 1.4.2. Aparato de Golgi• Funcións : Dirixe a circulación de macromoléculas nas células e selecciónaas. Recolle nas súas cavidades as proteínas sintetizadas no RER a través de vesículas (vesículas de transicción) orixinadas por xemación da membrana do RE. Forma membranas: as vesículas de secrección adósanse a m pl descargando o seu contido por exocitose. As membranas das vesículas fusiónanse coa m pl contribuíndo a aumentar a súa superficie. Sintetiza glicoproteínas e remata a glicosilación.
    • 1.4.2. Aparato de Golgi Sintetiza e distribúe polímeros de glícidos, como a celulosa e as pectinas que forman a parede vexetal. Forma os lisosomas.NOTA : As células secretoras caracterízanse por presentar un Aparato de Golgi moi desenvolvido. En certas células secretoras as substancias (basicamente proteínas) son sintetizadas e secretadas continuamente; na maioría dos casos, sen embargo, esto non sucede e a secrección lévase a cabo cando a célula percibe un estímulo (nervioso ou hormonal) que desencadea a exocitose.
    • 1.4.3. LisosomasOrgánulos celulares presentes en todas as células eucariotas (en vexetais aparecen asociados a vacuolas e a parede e non son característicos).Son vesículas rodeadas de membrana caraterizadas por posuír ata 40 enzimas diferentes do tipo das hidrolasas ácidas (proteasas, nucleasas, glicosidasas, lipasas...).Chámanse hidrolasas porque provocan a ruptura por hidrólise de distintos tipos de enlaces (glicosídicos, peptídicos...) e son ácidas porque só actúan a pH ácido.Polo tanto, son capaces de degradar macromoléculas e actúan a un pH óptimo (normalmente entre 3-6).
    • 1.4.3. LisosomasA membrana do lisosoma está fortemente glicosilada o que a protexe da súa propia dixestión, ademais esta membrana mantén o pH óptimo no seu interior (ATP-asa de bombeo de H+).Por outra banda, o feito de que as hidrolasas dos lisosomas funcionen a pH ácido facilita a protección, no caso da rotura da membrana lisosomal, do resto do citoplasma que posúe, en xeral, un pH neutro (7-7,3).A enzima máis característica dos lisosomas é a fosfatasa ácida que hidroliza enlaces éster e libera grupos fosfato.
    • 1.4.3. Lisosomas• Tipos : Lisosomas Primarios: só conteñen hidrolasas. Son vesículas de secrección recentes. Fórmanse por xemación do Aparato de Golgi. Lisosomas Secundarios : conteñen hidrolasas e sustratos en vías de dixestión. Segundo a substancia a hidrolizar diferenciamos vacuolas heterofáxicas ou dixestivas e vacuolas autofáxicas.
    • 1.4.3. Lisosomas• Funcións : os lisosomas realizan funcións de dixestión e almacenamento. No proceso podemos falar de: 1. Dixestión extracelular : verten o seu contido ó exterior da celula. P.e. fungos. 2. Dixestión intracelular : o lisosoma permanece no interior da célula. Neste caso diferenciamos entre autofaxia e heterofaxia.
    • 1.4.3. Lisosomas Autofaxia : os materias dixeridos son compoñentes da propia célula: porcións de RE, sáculos do A. de Golgi... A autofaxia é importante para as células por varias razóns: 1. Destrúe zonas danadas ou innecesarias. 2. Intervén en procesos de desenvolvemento (metamorfóse, reabsorción dun protoplasto dunha célula...). 3. Garante a nutrición en condicións desfavorables (obtención de nutrientes tras un xaxún prolongado).
    • 1.4.3. Lisosomas Heterofaxia : o sustrato é de orixe externo. O proceso posúe a dobre función de nutrir e defender a célula.Os sutratos son capturados por endocitose do medio extreno. O endosoma ou fagosoma fusionarase cun lisosoma 1º orixinando unha vacuola dixestiva. No interior desta producirase a dixestión de sustratos.Os produtos da dixestión pasan ó hialoplasma onde son reutilizados. Os non dixeribles poden orixinar unha vacuola fecal ou corpo residual que pode fusionarse coa m pl e verter os refugallos cara o exterior. Este proceso é habitual nos unicelulares, pero non sucede en pluricelulares.
    • 1.4.3. LisosomasNos pluricelulares os residuos non dixeribles retéñense no interior dos lisosomas orixinando o fenómeno de sobrecarga responsable do envellecemento celular.Os lisosomas envellecen, o contrario que outros orgánulos que nunha anciá poden non ter máis dun mes.Este envellecemento ponse de manifesto pola presenza de lisosomas de gran tamaño e gránulos de lipofuscina (refugallos metabólicos).
    • ©iesdionisioaguado
    • ©iesdionisioaguado
    • 1.4.4. PeroxisomasOrgánulos semellantes ós lisosomas, pero que non posúen hidrolasas ácidas, senón enzimas oxidativos cuxa función básica é a oxidación de distintas moléculas (p.e. SH2) orixinando H2O2. Esta auga osixenada é tóxica para a célula e deben reducila a auga, para o cal posúen unha enzima específica chamada catalasa ou peroxidasa.A diferenza das oxidacións que se producen nas mitocondrias, nas que se desenvolven nos peroxisomas a enerxía disípase en forma de calor e non está acoplada a síntese de ATP.
    • 1.4.5. VacuolosSon compartimentos rodeados de membrana con distintas finalidades na célula.Son máis característicos das células vexetais. Os vacuolos vexetais ocupan facilmente o 50% do volume celular, e poden chegar ó 90% en células maduras. O conxunto de vacuolos vexetais denomínaselle vacuoma. Orixínanse nas células vexetais xoves, a partir de vesículas do RE e do A. de Golgi. Nun principio, son moi abundantes e de pequeño tamaño, pero a medida que a célula madura vanse fusionando ata conformar un único gran vacuolo que unha a maior parte do interior celular.
    • 1.4.5. Vacuolos Funcións dos vacuolos : 1. Almacenamento de substancias: - Produtos de refugallo (tóxicos como o opio ou a nicotina que illan do resto do citoplasma). - Substancias de reserva: en moitas sementes (chícharos, xudías...) - Substancias que o vexetal emprega en relación a outras plantas ou animais: a. Pigmentos p.e. pétalos coloridos para atraer polinizadores. b. Alcaloides velenosos contra os predadores.
    • 1.4.5. Vacuolos Funcións dos vacuolos : 2. Crecemento: por acumulación de auga nos seus vacuolos, as células vexetais aumentan con rapidez o seu tamaño sen que lles supoña un gasto enerxético importante. 3. Regulan a P osmótica: as células regulan a cantidade de auga formando vacuolos hídricos (turxencia). Nas células animais hai vacuolos pulsátiles que verten o exterior o exceso de auga. 3. Vacuolos dixestivos : son característicos das células animais e están relacionados con procesos de nutrición. Posúen enzimas hidrolíticos.
    • 1.5. Orgánulos de dobre membrana: mitocondrias e cloroplastos.1.5.1. A orixe: Teoría endosimbióticaAs mitocondrias e cloroplastos posúen, ademais dunha dobre membrana, outras características comunes; como son a presenza de ADN, ARN e proteínas propias que capacitan a estes orgánulos para a síntese dalgunhas proteínas da súa estrutura e a división independente do resto da célula.
    • 1.5.1 A Orixe: Teoría endosimbióticaEn distintos artigos publicados entre finais dos 60 e principios dos 80 Lynn Margulis propuso unha teoría para explicar estas similitudes, e por ende, a orixe destes orgánulos e da propia célula eucariota.A teoría endosimbiótica de Margulis é, na actualidade, a máis aceptada pola comunidade científica.Esta teoría propón que a célula eucariota podería deberse á simbiose permanente entre distintos tipos de procariotas.Uns procariotas foron vitimas da captura fagocítica por parte dun precusor ancestral, pero conseguiron sobrevivir grazas a establecer unha relación simbiótica co seu predador.
    • 1.5.1 A Orixe: Teoría endosimbióticaDeste xeito, os antepasados das mitocondrias serían bacterias aerobias e os dos cloroplastos procederían de algas cianofíceas, os cilios e flaxelos poderían derivar tamén de bacterias espiroquetas. jvilchez2009.blogspot.com ©jvilchez2009.blogspot.com ©payala.mayo.uson.mx
    • 1.5.1 A Orixe: Teoría endosimbióticaEsta teoría baséase nas notables semellanzas entre estos orgánulos e as bacterias: 1. Presenza dunha molécula de ADN circular dobre non asociado a histonas. 2. Unha cadea de transporte electrónico asociado a membrana (memb. interna nas mitocondrias; memb. dos tilacoides nos cloroplastos) similar a cadea de transporte na m pl das bacterias. 3. Os mitorribosomas e plastorribosomas son 70S. 4. División similar á das bacterias (partición).
    • 1.5.2. MitocondriasSon orgánulos rodeados dunha dobre membrana e podemos atopalos en todas as células eucariotas.A membrana interna procedería da m pl do orgánulo fagocitado, mentres que a membrana externa pertencería a antiga vesícula do fagocito ancestral.A membrana externa é moi permeable (proteínas canal), a interna non tanto e atópase repregada sobre si mesma orixinando as cristas mitocondriais que aumentan moito a súa superficie.O espazo entre ambalas dúas membranas chámase espazo intermembranoso.A cavidade interna da mitocondria denomínase matriz mitocondrial
    • ©es.scribd.com©efn
    • 1.5.2. Mitocondrias Membrana interna mitocondrial : é máis rica en proteínas (80%) que outras membranas celulares, e entre os lípidos (20%) non hai colesterol (como nas bacterias). Os seus compoñentes principais son: 1. Proteínas da cadea de electróns. 2. ATP-sintetasas que catalizan a síntese de ATP. 3. Proteínas transportadoras que permiten o paso de ións e moléculas. Membrana externa mitocondrial : aseméllase a outras membranas (RE) e nela hai: 1. Proteínas canal que a fan moi permeable. 2. Enzimas p.e. os que activan os ácidos grasos para que poidan entran na matriz e sexan oxidados.
    • 1.5.2. Mitocondrias Matriz mitocondrial : nesta cavidade interna da mitocondria hai: 1. ADN mitocondrial circular dobre para a síntese de proteínas mitocondriais. 2. Mitorribosomas 70S para esa síntese proteica. Libres ou asociados á memb. int. 3. Auga, ións, ADP, ATP, CoA e moitas enzimas. Entre as enzimas destacamos: a. As que interveñen na replicación, transcrición e tradución do ADN mitocondrial. b. As que actúan na oxidación de mc procedentes do catabolismo do hialoplasma.
    • ©juntadeandalucia.es©profesorenlinea ©Tertuliadeamigos.webvecindario
    • 1.5.2. Mitocondrias Funcións das mitocondrias :Son as responsables da respiración celular , son , polo tanto, as “centrais enerxéticas” encargadas de suministrar a maior parte da enerxía para as actividades celulares. División :Básicamente por dous mecanismos segmentación (invaxinación de membranas) ou por partición (tabique e invaxinación).
    • 1.5.3. CloroplastosOrgánulo exclusivo das células vexetais. Posúen ,oitas semellanzas coas mitocondrias, aínda que soen ser ovoides ou esféricos e demaior tamaño.Teñen unha dobre membrana que delimita o denominado espazo intemembrana do cloroplasto.A membrana externa é moi permeable e a interna menos como en mitocondrias, pero sen embargo, esta última non posúe cristas.A cavidade interna do cloroplasto chámase estroma e está percorrido por un sistema de membranas denominados tilacoides.
    • 1.5.3. CloroplastosOs tilacoides poden percorrer ó longo o interior do cloroplasto e fálase dos tilacoides do estroma ou poden apilarse en sacos e denomínanse tilacoides dos grana ou grana. Estroma : na cavidade interna mitocondrial atópanse os seguintes compoñentes: 1. Enzimas da fase escura da fotosíntese (fixación do CO 2 no ciclo de Calvin, reducción de nitratos...) 2. Inclusión: gránulos de amidón, gotas de graxa... 3. ADN dobre e circular. 4. Plastorribosomas 70S.
    • 1.5.3. Cloroplastos Membrana tilacoidal : nestas membranas hai algúns dos compoñentes exclusivos destes orgánulos: 1. Pigmentos que absorben a luz: clorofilas e carotenoides. 2. A cadea fotosintética de transporte electrónico. 3. ATP-sintetasas do cloroplasto. División do cloroplasto : Similar á das mitocondrias.
    • ©proyecto Biosfera ©biologia.edu.ar
    • 1.5.3. Cloroplastos Función : realizan a fotosíntese.Proceso que consiste en captar a enerxía luminosa transformandoa en compostos orgánicos (enerxía química) de alto poder redutor (NADPH) e compostos de enlaces altamente enerxéticos (ATP). (Fase luminosa).Estos compostos utilizaranse para reducir e asimilar elementos constitutivos da materia viva (C,N e S) que soen atoparse na natureza nun alto grao de oxidación (CO2, NO3-...). (Fase escura).
    • 1.5.3. CloroplastosE dicir, a fase luminosa suministra a Eª necesaria en forma de ATP e de NADPH para impulsar unha serie de reaccións (fase escura) nas que a partir de moléculas inorgánicas (CO2 e auga principalmente) formaránse compostos orgánicos (en primer termo glícidos como a glicosa).Fórmula xeral referida a glicosa :6CO2+ 6H2O + Eª Solar C6H12O6 + 6O2
    • ©tsbbenitobios.blogspot.com/2010_09_01_archive.html
    • G R A Z A S P O L A V O S A A T E N C IÓ N ©envia.xoc ©SCIENTIAFUTURA