Expeditie Appelhof 2010

  • 224 views
Uploaded on

Vakantieverslag Terschelling / Camping Appelhof / 17 - 24 juli 2010

Vakantieverslag Terschelling / Camping Appelhof / 17 - 24 juli 2010

  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Be the first to comment
    Be the first to like this
No Downloads

Views

Total Views
224
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
0

Actions

Shares
Downloads
1
Comments
0
Likes
0

Embeds 0

No embeds

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
    No notes for slide

Transcript

  • 1. Expeditie Appelhof 2010 Luc van der Vegt, Tom Hultink, Joris Tabor, Ruben Middelveen, Willem te Wierik, Stefan Jansen of Lorkeers, Erik Koedijk, Sylvan Muijlwijk, Steve Oosterkamp, Kars Boersma en Coen Jansen. By Steve Oosterkamp ©
  • 2. Inhoud: 1. Dag 1; 3 Zaterdag 17 juli: De start van een nieuw avontuur 2. Dag 2; 4 Zondag 18 juli: Strijders in topvorm 3. Dag 3; 5 Maandag 19 juli: Strandtocht en opsplitsing 4. Dag 4; 7 Dinsdag 20 juli: Adtje kratje en verbetering record 5. Dag 5; 9 Woensdag 21 juli: Rustdag 6. Dag 6; 10 Donderdag 22 juli: Versterking uit Dalfsen 7. Dag 7; 12 Vrijdag 23 juli: Laatste volledige dag 8. Dag 8; 14 Zaterdag 24 juli: Afsluiting van een prachtige week
  • 3. Zaterdag 17 juli. De start van een nieuw avontuur. Na een jaar voorbereiden is het dan eindelijk weer zover. Er is lang getraind en ook alles aan gedaan om in een topconditie te starten aan een nieuwe expeditie. Alweer twaalf maanden geleden werd er na afloop van Expeditie Appelhof 2009 met grote tevredenheid teruggekeken op de geleverde prestaties die week. Er werd gehoopt een mooie transfer naar het buitenland en er was ook belangstelling. Diverse Spaanse bestemmingen lonkten en ook werd er gepraat met locaties uit het Oostblok. Echt concreet werd de interesse nooit en zo zal ook de expeditie van 2010 plaatsvinden op het Waddeneiland Terschelling. Wel is er het één en ander veranderd aan de samenstelling van het team. Mathijs besloot dit jaar niet mee te gaan richting het verre noorden en dus bleek versterking noodzakelijk. In de vorm van Coen, Joris, Luc en Kars werden vier nieuwe strijders binnengehaald. De rest van de ploeg bleef bij elkaar en dus maakten Erik, Stefan, Willem, Tom, Ruben, Sylvan en Steve zich op voor hun tweede grote toernooi. Omstreeks 10.00 uur ’s ochtends werd er traditiegetrouw verzameld bij huize Koedijk, waar een half uur later de koers richting Terschelling ingezet werd. Nieuw dit seizoen zijn de geheel eigen zwarte tricots, bedrukt met logo, naam en rugnummer. Onderweg wist de groep de stromende regen te trotseren en na genoten te hebben van de prachtige Friese plaatsnamen en de goed te volgen gesprekken op Omrop Fryslân werd de Harlingse haven bereikt. De vislucht werd overwonnen en na het inchecken werd op de boot een plaatsje dichtbij de bar bemachtigd zodat het eerste rondje niet veel later een feit was. Enkele biertjes later bereikte de boot de haven van Terschelling waarna de strijders voet aan wal zetten. De lokale buschauffeur was vriendelijk en gaf ons tijdens zijn diensttijd een lift naar de camping. Noemenswaardig aan deze rit waren de eerste zachte G’s, later zou blijken dat dit de eerste van een hele serie zouden zijn. Bij de camping ging het inchecken niet al te soepel. De kleine receptie stond propvol waardoor de volgende sloot bier nog even op zich liet wachten. Toen we aangaven dat we graag twee koelkasten wilden werden we vreemd aangekeken, één koelkast bleek normaal te zijn bij een twaalfpersoonstent. Nadat we hadden uitgelegd dat we uit Dalfsen kwamen was echter alles in orde en binnen no-time had de groep de beschikking over twee koelkasten. Na twee kratjes Amstel bij het campingwinkeltje gehaald te hebben (koud bier is immers een vereiste), werd snel de supermarkt opgezocht. Daar werden de nodige levensmiddelen ingeslagen om de eerste dag mee door te komen. Het kassameisje was verbaasd over de vijftien kratten bier en het totaal bedrag van €305 aan boodschappen, ook haar hebben we gewezen op onze Dalfserse afkomst.
  • 4. Met de uitgesproken missie dat het krattenaantal van 21 van vorig jaar tenminste verdubbeld moest worden dit jaar, werd het tempo opgevoerd naar standje volle bak. De overburen bleken vreemde mensen die overdag gingen wandelen of andere activiteiten, maar wel werd er geregeld dat we na hun vertrek komende maandag de beschikking krijgen over hun partytent. Verder werd er kennis gemaakt met een groepje Brabantse meiden. Erg gezellig, al mocht de zachte G wel wat minder. Na een paar uur aan de picknicktafel te hebben doorgebracht werd koers gezet richting de Big Apple, de discotheek op zo’n 150 meter afstand van onze tent. Vrij ver lopen en dus werd geïnformeerd of een taxi mogelijk was. Deze mochten helaas niet de camping op en dus moesten we de tocht per voet afleggen. In en rondom de Big Apple bleef het, om er maar een cliché tegen aan te gooien, nog lang onrustig, waarbij opviel dat Willem als eerste deze vakantie geknakt werd en zo de goudgele trui greep. Deze wordt gedragen door de leider in het knak-klassement. Na sluiting van de Big Apple werd een mooie eerste dag afgesloten met de nodige afterpilsjes en werd er met groot vertrouwen vooruitgekeken naar de rest van de week. Zondag 18 juli. Strijders in topvorm. Vijf minuten. De gemiddelde tijd die er op de vroege zondagochtend bij de groep tussen twee momenten zat. Het moment van wakker worden en het moment van het openen van het eerste pilsje. Rond een uur of tien werd de balans van gisteren opgemaakt (4 kratjes) en vervolgens werden de plaatsen aan de picknicktafel stuk voor stuk ingenomen door groepsleden. Er werd met frisse moed geproost op de nieuwe dag. Na het ontbijt zette een gedeelte van het team koers richting de supermarkt om toch alweer een aantal nieuwe boodschappen te halen. Deze boodschappen leverden nog een aantal nieuwe zegeltjes op, waardoor binnen 24 uur na aankomst op het eiland de spaarkaart vol was en deze verzilverd kon worden voor een minivoetbal. Van boodschappen doen krijg je dorst en dus waren de posities snel weer bezet. De tijd tikte voort en het bier vloeide rijkelijk. De sfeer zat er goed in en het team liet zien over veerkracht te beschikken. Tegen het einde van de middag werden er vanaf de andere kant van de straat eieren gegooid, maar deze werden stuk voor stuk ontweken, wat reden was om een extra biertje te drinken. Ook werd er kennis gemaakt met een nieuwe groep zachte G, ditmaal afkomstig uit het Limburgse. Verder werd er overleg gevoerd met Team B, aanwezig in het Spaanse Lloret de Mar. Enkelen van hen zijn van plan om deze week een nachtje langs te komen op de camping. Wordt vervolgd.
  • 5. Ondertussen sloop de honger in de lichamen en dus werd besloten om het terrasje op de weg naar het strand op te zoeken. Noemenswaardig aan de reis naar de snackbar was dat Coen en Ruben het aanwezige publiek in de straten trakteerden op een gratis striptease. Niet veel later werd de eettent bereikt. Iedereen had zin in wat lekkers en dus werden de nodige curryknotsen, mayoballen en nasirondo’s besteld. Tot onze grote verbazing ontbraken deze lekkernijen in de voorraad en dus werd toch maar weer teruggevallen op patat. Wel werd ons gevraagd om uit te leggen wat deze snacks precies inhielden. Dit gebeurde en de medewerkers zouden het eens gaan voorleggen bij hun baas. Na het avondeten gebolwerkt te hebben werd de camping weer opgezocht. Daar werd de eerder die dag gekochte fles Bacardi Razz genuttigd en enkele uren later vertrok de groep wederom naar de Big Apple, inmiddels beter bekend als De Rotte Appel. Na afloop van het feest was het rumoerig buiten de discotheek. Groepen mensen moedigden Ajax of Feyenoord aan, met hier en daar een enkele Utrecht-supporter. Wij besloten ons in de strijd te mengen en het roemrijke Omniworld toe te zingen en ook Frank Demouge kon op onze steun rekenen. Op weg naar de tent liet Stefan van zich spreken door één de bewakers te omhelzen. Klinkt als een mooi gebaar, maar de bewaker in kwestie kon het minder waarderen en Stefan werd vakkundig in de houdgreep gelegd. Nadat hij vrij werd gelaten werd de tocht richting de tent voortgezet. Daar was het nog heel gezellig, Ruben en Ayla hadden het zichtbaar naar hun zin, evenals het komische duo Luc&Luka. Enkelen dronken nog een aantal biertjes, terwijl Stefan zich in de bovenste regionen van het knak- klassement vestigde. In de wetenschap dat er vandaag acht kratten bier doorheen gegaan zijn, kon er met een gerust hart geslapen worden. Maandag 19 juli. Strandtocht en opsplitsing. De dag begint niet zoals gewenst, want rond een uurtje of negen staat daar plotseling een onuitgenodigd persoon in de tent. Het blijkt een campingmedewerker met het verzoek om op te ruimen, in zijn ogen is het een rotzooi. Volgens de groepsleden niet, de medewerker wordt terecht genegeerd, waarna er in ieder geval nog even geslapen kan worden. Een uurtje later lonkt het bier alweer, waarop besloten wordt om de stamtafel voor de tent weer op te zoeken. Al het begin is moeizaam, ook deze ochtend, maar na een biertje of één is de eerste tempoversnelling een feit en kan er met een goed gevoel vooruitgekeken worden naar de rest van de dag. De zon is vandaag bijna net zo prominent aanwezig als het Heineken, waarop besloten wordt om het strand op te zoeken. De koeltas wordt gevuld, de loopschoenen aangetrokken en de andere koeltas wordt ook gevuld. De route is ons nog bekend van vorig jaar, dus na een tussenstop bij de lokale supermarkt is het strand bij de Noordzee snel gevonden. Onderweg worden we nog een aantal keer verbaasd aangekeken nadat we een aantal krantenkoppen in het gekochte dagblad net niet helemaal
  • 6. goed interpreteren. Zo gelooft inmiddels 40% van de Terschellingers dat Ibrahim Afellay op huurbasis naar Feyenoord vertrekt en 23% is er van overtuigd dat Lionel Messi naar Ajax komt. Allemaal leuk en aardig, maar het zegt veel over de gemiddelde eilandbewoner. Op het strand kunnen de strijders hun rust pakken waar nodig. Dit blijkt niet nodig. Iedereen heeft maanden getraind voor dit evenement en is op dag drie dus nog topfit. In het warme zand gaan de goudgele kroonprinsen er weer doodeenvoudig in, maar het zeewater doorstaan blijkt een lastigere opgave. De Noordzee is koud, wat bij enkelen de nodige woede opwekt. De voetbal wordt tevoorschijn gehaald en met een aantal prima getimede flying tackles wordt de agressie een beetje verwerkt. Deze zagen komt een aantal op een vervelende blessure te staan, maar het enige aanwezige medicijn is de verdoving van het bier. Voor die optie wordt dan ook gekozen. In de veronderstelling dat de supermarkt om 18.00 uur sluit en in de wetenschap dat er nog inkopen gedaan moeten worden (de vijftien ingekochte kratten van twee dagen eerder zijn bijna leeg), besluit de groep zich op te splitsen. Willem, Luc, Ruben en Sylvan blijven langer op het strand, de rest gaat per taxi naar de camping terug, met uiteraard de supermarkt als tussenstop. Daar worden tien nieuwe kratten Heineken ingeslagen, zodat in ieder geval niemand dorst zal krijgen de komende avond. Terug op plaats delict treffen we op twee plaatsen nieuwe buren aan. Tegenover ons staan een aantal gangsters uit de buurt van Nijmegen. Ze hebben van onze afwezigheid gebruik gemaakt door onze picknicktafel meteen maar te veroveren, maar na duidelijk gemaakt te hebben dat wij de baas zijn op de camping trekken ze zich ietwat geschrokken terug naar hun eigen tent. Naast ons treffen we een groep uit het roemruchtige Malden, zij komen in eerste instantie wat rustiger over. Jammer dat ook hier weer de zachte G de boventoon voert, positief is dat zij de beschikking hebben over een waterpijp. Daar liggen dus mogelijkheden.
  • 7. De avond valt over Terschelling en voor de tweede keer vandaag zien we de groep opgesplitst worden. Stefan, Willem, Ruben, Kars en Sylvan besluiten De Stoep op te zoeken in het dorpje Midsland. Opvallend is dat ze één voor één de taxi terugnemen, de één wat eerder op de avond dan de ander. Verder is noemenswaardig dat Erik deze avond een panty volledig afschrijft door deze op hardhandige wijze te ontdoen van een paar vrouwenbenen. Het zal de agressie van eerder die dag nog wel geweest zijn. Ondertussen blijft het tempo erin zitten, ook in de latere uurtjes. Logisch gevolg is een aantal knakincidenten met Erik, Stefan en Steve in de hoofdrol. Met tevredenheid kijkt de rest van het team toe. Er is weer naar behoren gepresteerd vandaag, dat belooft veel voor de dag van morgen. Dinsdag 20 juli. Adtje kratje en verbetering record. Auw. Het begin van de dinsdag was zwaar. Bij het sluiten van de markt gisteravond was iedereen van de kaart, niemand uitgezonderd dit keer. Rond half acht lagen de laatsten in hun welverdiende coma, met als logisch gevolg dat de diesel moeilijk wil starten vandaag. Daarentegen is het positief dat de heren campingmedewerkers weinig van zich laten horen deze week. Opruimen is blijkbaar niet meer nodig en de eerder ingestelde regel die inhield dat de krattentoren slechts maximaal drie hoog mocht zijn wordt ook niet meer nageleefd. Een mooi gebaar, want anders was er een serieus ruimtegebrek ontstaan rondom Kamp Dalfsen. Zoals gezegd ging het allemaal niet vanzelf deze ochtend, het merendeel (vooral de debutanten) had de tijd nodig om in de benen te komen. Maar eenmaal staande is de koelkast snel gevonden, dat dan weer wel. Tom, Stefan en Erik worden vandaag wakker met slechts één doel: een krat per persoon naar binnen werken. Of meer natuurlijk, indien mogelijk. Ieder opgedronken biertje wordt op de hand geturfd en de missie is om daar aan het einde van de dag 24 streepjes te hebben staan. Naast de overmatig aanwezige brakheid constateert de groep een nieuw probleem. Tijdens het opbouwen van de krattentoren blijkt dat er één kratje ontbreekt om het bouwwerk tot een mooi geheel te maken. Daar moet wat aan gedaan worden, dus alle moed en energie wordt bij elkaar geschraapt en tegen het begin van de middag wordt de TomTom ingesteld op de supermarkt. Daar wordt één krat Heineken gekocht. Erg weinig en op de terugweg worden we dan ook vreemd aangekeken door velen. Met het schaamrood op de kaken en in het achterhoofd de gedachte dat dit krat vandaag nog niet nodig is wordt de camping weer gevonden. Daar is het tempo inmiddels opgeschroefd en langzaam komt er wat leven in de Dalfserse brouwerij. De uren verstrijken en het pils vloeit ondertussen rijkelijk. Een enkeling zoekt de prachtige stranden van de Waddenzee op en een gedeelte kiest positie in een nabijgelegen weiland. Dat laatste bleek een goede
  • 8. keuze, want onder het genot van een aantal biertjes worden de aanwezige groepsleden getrakteerd op een prachtige optocht van ruim honderd koeien. Na dit schitterende schouwspel wordt de stampicknicktafel weer gevonden en daar barst het feest los. Tom gaat tekeer op de muziek van Mooi Wark, waarmee hij zelfs het geluid van de buren overtreft. Hier en daar wordt het oud- Hollandse maggie-spel ingezet en Joris krijgt het daarin zwaar te verduren. Erik, Willem en Steve gooien achter elkaar een maggie, met als gevolg dat Joris ondanks zijn prima score van 400 vier keer moet adten. Geen eenvoudige opgave, maar het lukt. Rond vier uur vind er een historisch moment plaats voor de tent van het Dalfserse Elftal. Kratje nummer 22 van deze vakantie is leeg en dat betekent een verbetering van het groepsrecord van 21 uit 2009. Al op dag vier van de expeditie is dit prachtige moment een feit en de vreugde is dan ook groot bij de teamleden. Emotioneel bellen enkelen naar het thuisfront om de familie op de hoogte te stellen van deze prestatie. De euforie van het moment wordt snel daarop vervangen door strijdlust. 22 kratten is mooi, maar er zit nog veel meer in het vat. Aan het begin van de avond is inmiddels niemand nuchter meer, maar toch moeten er nog de nodige boodschappen gedaan worden bij de buurtsuper. Daar aangekomen blijkt ook de tweede zegelkaart van deze vakantie vol, wat wederom een mini-voetbal oplevert. Steve toont zijn kunsten door de gehele terugweg naar de camping deze bal in zijn nek te houden om vervolgens vermoeid voor de goedgevulde koelkast neer te vallen. Daar wordt snel naar het bier gegrepen en de rest van de groep volgt dit voorbeeld. Ondertussen liggen de mannen met missie op schema voor 24 flesjes, oftewel acht liter bier. Wel kiezen zij ervoor om de gehele avond bij de tent door te brengen, want anders zou de opgave toch wel zwaar worden. Uiteindelijk zou niet iedereen het halen. Erik strandt bij nummer 22 als hij even op bed gaat liggen. Op de vraag of hij de 24 nog gaat halen vandaag brabbelt hij moeilijk verstaanbaar: “Ik weet zeker dat ik over een half uur misschien weer aan de tafel zit.” Schitterend, die kan op een tegeltje. Uiteraard heeft niemand nog iets van hem vernomen die avond. Niet veel later bereiken Stefan en Tom wel de magische grens om vervolgens met een harde klap op de stretcher te landen. Wel valt te prijzen dat Tom er, hetzij geholpen, in slaagt om in zijn slaap nog te proosten op het leven en zelfs het flesje naar zijn mond te brengen. Hulde. De overgebleven teamleden pilsen nog enkele uren door en uiteindelijk haalt hiervan ook een deel ‘het krat’. De geslaagden kunnen de missie ‘Adtje kratje’ afvinken op hun levenschecklist, de gezakten zullen voor de herkansing moeten gaan. Het was een prachtige dag, met veel zon, verbeteringen van diverse zuiprecords en heel veel bier. Uiteindelijk bleek het extra ingekochte krat bier nog noodzakelijk ook, anders lag het uitdrogingsgevaar op de loer.
  • 9. Woensdag 21 juli. Rustdag. De Tour de France wordt ook op vakantie aandachtig gevolgd door de groep. Iedere dag wordt er wel een krant gekocht, zodat iedereen op de hoogte kan blijven van de laatste wielerontwikkelingen. Voor de start van Expeditie Appelhof 2010 werden de etappes van de Tour zelfs uit het hoofd geleerd en de eigen verrichtingen zouden daar zoveel mogelijk op afgestemd worden. Toen de mannen dinsdagavond doorkregen dat er vandaag een rustdag gepland was, was het al te laat om in te grijpen. Er werd nog van alles aan gedaan om ook vandaag weer volop te strijden, maar het mocht niet meer baten. Dat vandaag een relatieve rustdag zou worden was inmiddels onvermijdelijk, zeker toen iedereen rond een uur of elf met de ogen potdicht de tent uit kwam stuiteren. Gisteren zijn bijna alle overgebleven kratjes er doorheen gegaan en dus moest de voorraad spoedig bijgevuld worden. Om toch enigszins op te knappen wordt de lange reis naar de supermarkt per voet afgelegd. Daar aangekomen bestellen we een vrachtwagen Heineken, maar dat was opmerkelijk genoeg niet mogelijk. Dan maar weer met de kratten gaan slepen. Elf stuks dit keer, waarmee het totaal op 39 kratjes komt. Terug op de camping treft de groep die de boodschappen heeft opgehaald de nodige lijken aan bij het basiskamp. Velen hebben het loodzwaar vandaag en tegen het begin van de middag is er dan ook sprake van een waar massagraf in de Dalfserse tent. Het krat-adten van gisteren is nog voelbaar, maar nadat alles op alles is gezet zijn de eerste geopende flesjes toch weer als vanouds een feit. Het naar binnen gewerkte gerst, hop en gist doen hun werk en zowaar begint het leger tot leven te komen. Enkelen wanen zich weer een kleuter en zien de kratjes aan voor duplostenen, waarmee er lustig op los wordt gebouwd. Vele prachtige creaties worden neergezet rondom de tent, waarna unaniem besloten wordt om een tweepersoonsbank te bouwen van de groenrode bouwstenen. Tot grote opluchting wordt het pils tegen het begin van de avond toch weer makkelijk weggewerkt. Sylvan dringt zelfs de top-5 binnen op de wereldranglijst van het bierdrinken, onderdeel adten. Eén van de overburen wordt met grote overmacht verslagen en vanaf dat moment zien zij de Dalfserse groep als hun voorbeeld. Ze uitten openlijk hun bewondering voor onze drinkkunsten en dat is natuurlijk mooi meegenomen, ook voor de reputatie van de gemeente. Verder valt vandaag op dat we eindelijk weer eens wat horen van de grote boze campingmedewerkers. De boxen staan te hard, laatste waarschuwing. Geschrokken wordt het volume snel lager gezet om vervolgens het tempo waarmee de koelkast leegloopt maar weer eens te verhogen. Wanneer de koekoeksklok elf keer slaat zoekt het team de Big Apple weer op. Missie schuimparty was vorig jaar al voltooid door de meesten, nu slaagt ook de rest met vlag en wimpel.
  • 10. Na sluiting van de campingdiscotheek arriveert de groep weer bij het basiskamp. Daar doet Joris zijn 83e poging om een aantal, waarschijnlijk niet bestaande, hockeytermen uit te leggen aan de rest, maar het wordt allemaal al lang niet meer serieus genomen. Zelfs collega-hockeyer Sylvan kijkt hem vreemd aan als de doelman begint over begrippen als ‘shadow’. Ondertussen wisselt de goudgele trui ook weer van drager. Willem knakt wederom en grijpt de leiding, maar hij is zich niet bewust van de plannen van de rest. Met een dikke viltstift in de hand staat Tom klaar om het rugnummer negen van Willems gloednieuwe Real Madrid-shirtje van Cristiano Ronaldo te veranderen in een acht. Nog net op tijd kan de rest van het team deze actie voorkomen, waarna de viltstift in de sloot verdwijnt. Al met al was het een teleurstellende pilsdag, met een opbrengst van vijf kratjes kan met recht gesproken worden van een rustdag. Wel is er nieuw overleg geweest met Team B. Zij zijn terug uit Lloret de Mar en zullen morgen een afvaardiging naar Camping Appelhof sturen. Dat belooft na de rustdag van vandaag dus een zware bergetappe voor morgen. Donderdag 22 juli. Versterking uit Dalfsen. Hoppa, de nieuwe dag is begonnen. De fitheid straalt er vanaf bij de strijders van Kamp Dalfsen, zeker in vergelijking met de voorgaande dagen. De schamele vijf opgezopen kratjes van gisteren hebben er aan bijgedragen dat het eerste pilsje vandaag onmiddellijk na het wakker worden een feit is en dat is alleen maar positief natuurlijk. Nadat er in de vorm van het ontbijt een redelijke bodem is gelegd, blijkt het alweer nodig om de supermarkt op te zoeken. Er worden nog zes kratten bijgehaald, zodat er genoeg voorraad is voor de rest van de vakantie en er tegelijkertijd een mooie toren van 45 kratten gebouwd kan worden. Die 45 is alleen van ons zelf welteverstaan, want samen met de buren komt het krattentotaal op 78. Er wordt besloten om een gezamenlijke toren te bouwen, waarmee niet alleen de camping maar zelfs het hele eiland overzien kan worden. Dit lijkt een groot succes te worden, want al snel komen mensen vanaf de hele camping vragen of ze op de foto mogen met het kunstwerk en een aantal willen zelfs een handtekening van de makers. Dat mag, maar niet veel later wordt er toch voor gekozen om de toren weer af te breken. Het is de vuurtorenwachter van acht kilometer verderop die onze toren had zien staan en benieuwd was naar de toegepaste bouwtechnieken. Dat soort pottenkijkers worden niet geaccepteerd en al snel staat de oude vertrouwde krattenbank weer zoals hij stond.
  • 11. Tegen het einde de middag arriveren de uitgenodigde proefspelers op camping Appelhof. Na overleg binnen de organisatie van de expeditie is besloten om een aantal nieuwe gezichten mee te laten lopen met de selectie. Gezien de vermoeide staat van enkele strijders zou een vervanging wel eens noodzakelijk kunnen zijn en dan moeten er goede alternatieven beschikbaar zijn. Het zijn Alex, Robin en Mark die één dag de tijd krijgen om te laten zien wat ze kunnen, waarna besloten wordt of ze de rest van het trainingskamp mogen blijven. Deze drie talenten hebben inmiddels de nodige ervaring opgedaan en zijn twee dagen eerder teruggekomen van een toernooi op Lloret de Mar met Team B. Nu mogen ze aan het grote werk gaan ruiken en al snel na aankomst van deze drie mannen schiet het tempo omhoog. Bijna continu is er wel iemand aan het lopen tussen de koelkast en de picknicktafel, wat ook weer een goed teken is. Het avondeten bestaat dit keer niet uit frituur, maar uit knakworst, erg toepasselijk gezien de staat waarin de groep vrijwel iedere avond verkeert. De tien blikken zijn er binnen no-time doorheen en na nog een sloot bier te hebben weggewerkt valt de avond alweer over de camping. Rond elven vertrekt de selectie, inmiddels dus veertien man sterk, per taxi richting West-Terschelling. Het blijkt dat we geluk hebben want we zitten in de sneldienst, binnen enkele minuten is plaats delict bereikt. De taxitrit was vermoeiend en dus wordt er even uitgerust op een terrasje nabij de Braskoer, de eindbestemming voor vanavond. Vanaf dit terras heeft de groep prima uitzicht op passerende mensen die stuk voor stuk wat toegeroepen krijgen van aanvoerder Robin. Ook wat de menukaart van het café aanzienlijk aangepast, met onder andere 'koe met bak' als nieuw gerecht. Zo af en toe vertrekt een gedeelte van team Dalfsen naar de Braskoer, zo’n honderd meter verderop. Uiteindelijk strandt iedereen hier, met uitzondering van Robin en Alexander, die bij het cafeetje blijven hangen en zich vergrijpen aan de wodka. In de Braskoer, door Mark al snel vervormd tot ‘Brakke Hoer’, gaat het er hard aan toe. Onder het motto ‘nog iente!’ wordt het nodige alcohol met groot gemak weggetikt. Op het moment dat de tent sluit zijn er maar weinig nuchtere Dalfsenaren over. De selectie van veertien man is opgesplitst in een dan nog onbekend aantal groepen en iedereen moet maar zien dat hij het basiskamp weer bereikt. Na nog even de hooligan uitgehangen te hebben tegenover een aantal zeer intelligent overkomende Cambuur-supporters slaagt deel 1 erin om per taxi weer bij de camping te arriveren. Hier wacht een onaangename verassing, de altijd vrolijk gestemde bewakers
  • 12. staan namelijk voor het eerst in 22 jaar weer te controleren op de vereiste armbandjes van de camping. Normaalgesproken geen probleem, ware het niet dat Mark Knol, zonder bandje, onderdeel uitmaakte van deel 1. Hij lijkt de camping niet op te komen en doet met een ongeloofwaardig verhaal een uiterste poging toch toegelaten te worden. De overige teamleden kunnen hun lachen amper inhouden, zeker wanneer Mark de vraag voorgeschoteld krijgt op welk gangpad zijn tent staat. Na pad 11 en pad 12 geprobeerd te hebben, maakt de bewaker hem maar duidelijk dat de gangpaden op Appelhof niet uit cijfers bestaan, maar uit letters. Om onverklaarbare redenen mag Mark vervolgens toch doorlopen, mooi dat het zo kan. Deel 1 is veilig terug dus, maar zover is de rest nog lang niet. Deel 2 bestaat uit Stefan en de wodkaboys, die met de nodige onderhandelingen proberen om goedkoper per taxi te kunnen reizen. Dit lukt niet en het drietal verlaat al na enkele honderden meters de bestelde taxi. De om geld schreeuwende chauffeur wordt genegeerd, waarna via een andere taxi, maar voor dezelfde prijs, alsnog de camping wordt bereikt. Deel 3 bestaat uit Ruben. Hij heeft zichzelf uitgedaagd om op een zo onvoorspelbaar mogelijke manier terug te keren bij de tent en dit lukt. Uiteraard is hij erin geslaagd om de rest van de groep, maarliefst dertien man, allemaal kwijt te raken. Een taxi is te standaard en lopen is toch echt te ver. Uiteindelijk overbrugt hij de acht kilometer tussen het stadje en Appelhof achterop bij een fietser. Hoe hij dit voor elkaar heeft gekregen is een raadsel, maar uiteindelijk is het dus iedereen gelukt om weer bij het kamp te arriveren. Het was een memorabele dag, waarin weer genoeg is gebeurd. De nieuwe aanwinsten zorgen in ieder geval voor de nodige beleving, of dat voldoende is voor een contract zal nog moeten blijken. Morgen belooft wederom groots te worden, het is dan namelijk de laatste volledige dag op het eiland en dat betekent volgens de traditie dat er gepiekt zal moeten worden. Vrijdag 23 juli. Laatste volledige dag. Ravage op de late vrijdagochtend. Team Dalfsen ontwaakt, maar vrijwel iedereen verbaast zich over de locatie waar hij zich bevind. Verspreid over ongeveer vier tenten liggen de veertien Dalfserse strijdkrachten, die inmiddels een stuk minder fit zijn dan een dag eerder rond dit tijdstip. De eerste uren zijn zeer moeizaam en niemand durft de roemruchte rechterkoelkast te openen. Positief is dat er nog enkele knakworsten over zijn van gister en na het pannetje van de buren weer geleend te hebben worden deze, hetzij met wat moeite, gebolwerkt. De bodem is gelegd en dat is voor Tom reden om het eerste flesje te openen. Een goed voorbeeld doet volgen en tegen het begin van de middag zijn de meesten wel op gang gekomen. Dat was ook absoluut noodzakelijk, aangezien er voor de laatste dag van de expeditie nog negen kratten Heineken op het menu staan. Rond een uur of twee is de selectie weer bij elkaar en iedereen geeft aan fit genoeg te zijn om er ook vandaag nog 100% tegenaan te kunnen gaan. Dit betekent voor Robin, Alex en Mark dat hun verblijf op het eiland erop zit, de drie testspelers pakken dezelfde middag nog de boot naar het vaste land. Ze hebben aangetoond mee te kunnen met het niveau, maar de intentie is dat de basiself het toernooi afmaakt. Er worden plannen opgesteld hoe de rest van de biervoorraad zo efficiënt mogelijk
  • 13. kan worden weggewerkt en het eerste idee is een zelfbedacht adtspel dat er op neer komt dat iedereen om de halve minuut moet adten. Langzaam vervormen de regels zich en uiteindelijk wordt er volop gekingst aan de picknicktafel. Twee van de aangeschoven buren kijken hun ogen uit en worden vervolgens uitgedaagd om, geheel op eigen risico, ook mee te doen. Ze accepteren het voorstel en gaan mee in het ongekend hoge tempo. Het wachten is op het eerste slachtoffer en die komt er uiteraard ook. Het is Joris die nog voor vier uur in het weiland ligt, alwaar hij de eerder naar binnen gewerkte pizza er vakkundig weer uitmikt. Wie zou denken dat de hockeydoelman vervolgens doodziek op bed is gaan liggen heeft het mis, want na een klein uurtje pauze mengt Joris zich alweer in het pilsgeweld. De kratten vliegen er door heen, totdat het rond half zes tijd is voor het jaarlijkse persmoment. De aanwezige fotografen staan te dringen voor de beste plaatsen, maar uiteindelijk lukt het iedereen om fraaie groeps- en individuele foto’s bij de krattentoren te maken. Behalve van Joris dan, want hij slaagde er niet meer in om fatsoenlijk te poseren. Vervolgens kreeg iedereen de gelegenheid om afscheid te nemen van de gewaardeerde toren, waarna het bouwwerk met pijn in het hart werd afgebroken. Zes winkelwagentjes werden naar de tent gehaald, zodat alle lege kratjes op een waardige manier terug naar de supermarkt getransporteerd konden worden. In een prachtige colonne bereikte de groep de winkel, om bij de statiegeldautomaat definitief afscheid te nemen. Een emotioneel moment, waarbij niet iedereen het droog hield, al zorgde het kassabonnetje voor wat troost. Toen we het bedrag van €155,70 aan statiegeld vervolgens wilden incasseren was het antwoord van het kassameisje dat het bonnetje niet werkte. Even was de groep in de veronderstelling dat ze naar het geld konden fluiten en Kars wilde al door het lint gaan. Gelukkig kwam alles toch nog goed en met een mooi gevulde pot werd de camping weer opgezocht. Bij de tent aangekomen werd het kingsen weer hervat, waarbij ook de overburen zich nog knap staande hielden. Na de decibeldeadline van elf uur werd voor de laatste keer de voettocht naar de Big Apple afgelegd, waar ‘Mentale Theoo’ de eer had om voor ons op te treden. Een groot succes werd dit niet, waarop de meeste strijders van de groep de avond bij de diverse tenten doorbrachten. Het was duidelijk dat de laatste avond was aangebroken, want enkelen waagden zich al aan een terugblik op de week. Tom daarentegen keek juist vooruit en stelde zichzelf al een doel voor de
  • 14. toekomst: “Ik ben nu zestien en ik zuip een krat per dag. Als ik achttien ben wil ik twee kratten per dag opdrinken.” Met deze prachtige toekomstbeelden konden de meeste teamleden wel slapen. Morgen wacht de groep nog een vervelende uitdaging. Voor 11.00 uur dient de camping verlaten te zijn, dat kan nog heel zwaar worden. Zaterdag 24 juli. Afsluiting van een prachtige week. Het is wel heel erg vroeg als zaterdagochtend de eerste wekkers van zich laten horen. Uit verschillende tenten duiken groepsleden op, waarna het elftal compleet is om de geheel zelf gecreëerde vuilnisbelt rondom de tent op te ruimen. Al het afval dat over de hekken is gemikt, zal daar nu weer weggehaald moeten worden. Ieder bierdopje (45 kratjes maal 24 dopjes…) zal in de container moeten belanden. Een helse opgave, zeker aangezien alles voor 11.00 uur gebeurd moet zijn. Met de nodige moeite lukt het en wordt er een medewerker bijgehaald om het te controleren. Na slechts anderhalf uur wachten arriveert een oude bekende bij onze tent. Het is de ‘magnetronmedewerker’ van vorig jaar die al scheldend op zijn collega’s ons basiskamp controleert. Waar meneer vorig jaar nog klaagde dat hij degene was die nooit complimentjes kreeg, is hij nu zelf ook niet bepaald vriendelijk voor zijn collega’s. Uiteindelijk keurt hij alles goed en dus kunnen we de betaalde borg weer tegemoet zien. De laatste formaliteiten op de camping worden afgehandeld, waarna het inmiddels kwart voor twaalf is geworden. Bij het nabijgelegen wrakkenmuseum wordt nog geïnformeerd of het mogelijk is om daar opgezet te worden. Dit blijkt niet het geval en dus wordt er voor gekozen om toch maar de boot van half één richting het vaste land te pakken. Om die te halen zal het team zich wel moeten haasten, en dus worden er twee taxi’s besteld. Bij de eerste die arriveert stappen de elf moegestreden mannen in. Een klein kwartier later wordt de haven bereikt en gelukkig ligt de boot er nog. Er wordt snel ingestapt, waarna er eindelijk wat tijd is om uit te rusten. Nadat het geld dat nog in de pot zat is verdeeld, wordt het zelfbedachte fotospel weer ingezet. Joris, Ruben en Steve maken om de beurt een foto van iemand, waarna de ander deze persoon moet zien te vinden. Eerst werden alleen mensen in de buurt op de foto gezet, later ging het spel over de hele boot, waardoor het een stuk moeilijker werd. De lange terugreis verliep op deze manier een stuk eenvoudiger en ook de rest had het niet heel zwaar, zeker met de loodzware terugreis van vorig jaar in gedachten. Het is duidelijk dat de groep veel geleerd heeft in een jaar tijd. Rond half drie arriveert de Dalfserse groep in de Harlingse haven. Traditiegetrouw wordt er nog even
  • 15. een groepsfoto gemaakt bij een mooie blauwe trekker, waarna we onze chauffeurs voor de terugweg opzoeken. Zo’n anderhalf uur later wordt de thuishaven in Dalfsen bereikt, alwaar grote massa’s mensen langs de wegen staan om de mannen toe te juichen. Na deze supporters bedankt te hebben wordt de vakantie van 2010 afgesloten. Evenals vorig jaar was het weer een fantastische week, waarin weer ontzettend veel is gebeurd. Er zal nog lang worden nagesproken over Expeditie Appelhof 2010. Het was een prachtige ervaring, waarin het elftal zich tevens in de kijker heeft gespeeld bij de vele aanwezige scouts. Volgend jaar zal er ongetwijfeld weer buitenlandse interesse zijn en een transfer naar een fraaie Spaanse locatie ligt dan ook voor de hand. Dat zijn echter pas dingen voor volgend jaar, het is nu eerst tijd om bij te komen van de week Terschelling die achter ons ligt. Proost!