Your SlideShare is downloading. ×
0
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Some were Born to Sing the Blues 9
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×
Saving this for later? Get the SlideShare app to save on your phone or tablet. Read anywhere, anytime – even offline.
Text the download link to your phone
Standard text messaging rates apply

Some were Born to Sing the Blues 9

286

Published on

Some were Born to Sing the Blues 9

Some were Born to Sing the Blues 9

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
286
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. Some were born to sing the bluesHallo!Dit is deel 9 van Some were born to singthe blues, het nieuwe dagboek van SvenjaSimStone.Geniet ervan!! Let op:Het verhaal is soms licht seksueel getint endus niet altijd geschikt voor jongere lezers.Lezen is op eigen risico. ;)
  • 2. Topic.Zoals jullie wel weten hou ik van veleberichtjes en reacties over hoe jullie hetdagboek vinden, dus aarzel niet om iets opLJ te posten! ;)
  • 3. Story.Net zoals bij You and Me against theWorld, gaat het verhaal over 2 meisjes. Zedelen samen een studentenkot, en volgen ooksamen les. Maar voor de rest hebben zeniets gemeenschappelijk. Of dat denken zetoch.Robin en Brook weten minder van elkaar danze op het eerste zicht dachten..
  • 4. Robin.Auden sprong meteen in Brooks armen toenze weer terug was van haar reis. OokMartin en ik waren blij dat ze weer terugwas en stonden haar vol ongeduld op tewachten aan de voordeur.Ik was erg benieuwd naar haar reisverhaal,en de reden van haar reis.
  • 5. Robin.De hereniging tussen Auden en Brook duurdenogal lang.. Ze stopten maar niet metknuffelen en zoenen en uiteindelijk gingenMartin en ik terug naar binnen.. We voeldenons er te ongemakkelijk bij om nog langernaar dat spektakel te kijken.“Ze zullen straks wel naar binnen komen” zeiik met een zucht.
  • 6. Robin.Martin en ik bleven in de woonkamerwachten tot Auden en Brook eindelijk binnenkwamen. Plots hoorden we gegiechel in degang en luid gebons op de trappen..“Ik denk dat we Brook en Auden dekomende uren niet meer zullen zien,” zeiMartin lachend.Tja.. Ze hadden veel tijd samen in tehalen..
  • 7. Robin.s Avonds had Brook een beetje verteldover de reis maar we konden pas devolgende dag echt bijpraten. Auden gingnaar huis, om haar mama en zusje tebezoeken en Martin zat in de bibliotheekwaardoor we rustig konden babbelen. Brookvertelde enthousiast het hele verhaal en ikluisterde aandachtig.Even dacht ik aan de eerste dagen van hetschooljaar. Toen wilde Brook amper met mepraten, en nu vertelde ze echt bijna allesaan mij..
  • 8. Robin.Plots vertelde Brook de reden van haar reis:de zoektocht naar haar biologische ouders.Ik schrok eventjes en wist niet wat ik moestzeggen.“Ben je geadopteerd? Waarom hebben jeadoptieouders niet gewoon gezegd waar jebiologische moeder verbleef? Wilden ze nietdat je haar vond?”Nog voor ik mn zin afmaakte stond Brookrecht en wandelde ze de kamer uit.Blijkbaar had ik iets verkeerd gezegd..
  • 9. Robin.Ik was net een boterham aan het eten toenAuden terug thuis kwam.“Hey. Ik dacht dat je vandaag iets leuk metBrook ging doen?”“Er is euh.. iets tussen gekomen. Ik hebdenk ik iets verkeerd gezegd tegen haar enze is kwaad naar haar kamer gelopen. Ikdenk dat ik haar beter even met rust laat.”
  • 10. Robin.“Wat is er dan?” vroeg Auden terwijl ze bijme kwam zitten.“Brook vertelde dat ze geadopteerd was entijdens haar reis op zoek ging naar haarbiologische ouders. Ik was een beetjegeschrokken en vroeg gewoon waarom haaradoptieouders haar hier niet bij hielpen. Entoen heb ik een beetje de veronderstellinggemaakt dat ze er niet mee akkoord warenwaardoor Brook weg stormde..”
  • 11. Robin.“Maar ik begrijp echt niet wat ik verkeerdheb gezegd. Adoptie is een gevoeligonderwerp maar ze zou er toch over moetenkunnen praten?”“Euh.. Robin.. Ik denk dat ik weet waaromBrook zo van slag is.. Brooks adoptieoudershebben haar niet geholpen omdat ze zijnoverleden toen ze 7 was. Ze heeft meer dande helft van haar leven doorgebracht in eenweeshuis..”
  • 12. Robin.“Ohnee.. Wat heb ik gezegd? Geen wonderdat ze me haat..”“Ze haat je helemaal niet. Het ligt gewoonerg gevoelig bij haar, wat natuurlijk tebegrijpen is. Ik denk dat je gewoon eensmet haar moet gaan praten.”Ik knikte, bedankte Auden voor het adviesen wandelde naar Brooks kamer.
  • 13. Robin.Ik klopte op Brooks deur, maar ze gaf geenantwoord. Ik besloot om mijn belofte omnooit meer haar kamer binnen te vallen teverbreken en opende de deur. Brook lag inhaar bed een boek te lezen. Haar ogenzagen er rood uit en haar mascara wasuitgelopen, ze had duidelijk gehuild.
  • 14. Robin.Brook keek niet eens op toen ik binnenkwamen op het voeteneind van haar bed gingzitten.“Het spijt me erg Brook. Auden heeft mealles verteld. Het was niet de bedoeling omje adoptieouders te beledigen ofzo. Ik wasgewoon weer te nieuwsgierig en dan trek ikte snel conclusies uit alles..”
  • 15. Robin.Brook ging rechtop zitten en schoof dichternaar me toe.“Het is niet erg.. Je kon er niets aan doen.Ik had het eerder moeten vertellen. Maarzelfs Auden kwam pas vlak voor mn reis teweten dat mn adoptieouders niet mn echteouders waren.”Er rolde een traan over Brooks wangen.
  • 16. Robin.“Mijn biologische moeder heeft me vlak nade geboorte naar een weeshuis gebracht.Haar moeder wilde niet dat ze mij hieldomdat ze te weinig geld hadden. Ik was nogmaar een maand oud toen ik geadopteerdwerd. James en Lucy waren mijnadoptieouders.”Plots besefte ik dat mijn biologische en mijnadoptievader allebei James heten. Hetverbaasde me dat ik hier nog niet eerderhad bij stilgestaan..
  • 17. Robin.“Ik hield erg veel van mijn adoptieouders,ook al vertelden ze me erg snel dat ik nietuit Lucys buik kwam, maar dat er ergensnog een andere mama en papa rondliepen.We deden erg veel dingen samen en wareneen perfect gezinnetje.. Maar ze kregeneen ongeluk toen ik 7 was. Een auto met 2mannen reed hun auto aan en zewaren..dood.”Brook slikte moeizaam en zweeg even.“Voor ik het wist woonde ik weer in hetweeshuis.. Tot ik een beurs kreeg om tegaan studeren..”
  • 18. Robin.Ik stond recht en gaf Brook een knuffel.“Het spijt me echt Brook.”“Het geeft niet. Ik wil nu gewoon eventjesalleen zijn denk ik.. Het komt wel goed..”Ik was opgelucht dat Brook niet meer boos opme was.. Maar haar verhaal kwam me zobekend voor. Het leek alsof ik het al eerderhad gehoord.
  • 19. Robin.Ik wandelde naar de deur toen alleherinneringen plots in een flits naar bovenkwamen. Ik draaide me weer om naarBrook.“Brook.. Volgens mij.. waren mijn oom enmijn vader de mannen die je adoptieoudershebben aangereden..” flapte ik eruit.“Wat?”
  • 20. Robin.Ik wandelde weer naar haar toe maar zeduwde me aan de kant en ging naar dedeur. Ze bleef naar de muur kijken engunde me geen blik.“Mijn oom reed te snel en had te veelgedronken. Mijn vader was de passagier. Zehebben een jong koppel aangereden en zezijn om het leven gekomen. Ik was toen ook7 jaar oud.. Het komt sterk overeen methet verhaal van je adoptieouders..”Ik had er moeite mee om de herinneringaan mijn vader terug boven te halen.
  • 21. Robin.Brook draaide zich met een ruk om. Ze waswoedend en de tranen rolden over haarwangen.“Dus je wilt zeggen dat jouw oom hen heeftvermoord?! En je vader heeft gewoontoegekeken?! Het is hun schuld dat ze nudood zijn.. En dat mijn jeugd werdverpest..”“Brook! Word eens rustig!” riep ik terwijlmijn lip trilde en mijn ogen zich vulden mettranen.
  • 22. Robin.“Hoe kan ik rustig worden als ik net hebontdekt dat de mannen die ik al heel mnleven haat de vader en oom van mijnhuisgenoot zijn? Ik dacht dat je eenvriendin was, maar ik kan toch niet omgaanmet de moordenaars van mijn ouders? Dankeer ik hen de rug toe.”“Weet je wel wat je zegt? Mijn vaderheeft zelfmoord gepleegd omdat hij medeverantwoordelijk is voor de dood van jeadoptieouders! Hij deed het niet expres!Dat ongeval heeft mijn jeugd net zo ergverpest als die van jou!”
  • 23. Robin.“Ik wil je gewoon niet meer zien. Ga mijnkamer uit!” schreeuwde Brook. Auden hadhaar geschreeuw waarschijnlijk tot benedengehoord.Ik wandelde Brooks kamer uit en smeet dedeur achter me dicht. Ik werd overspoelddoor emoties en barstte in tranen uit. Ikwas mn beste vriendin kwijt en kon alleennog maar denken aan de dag waarop ik mnvader dood aantrof..
  • 24. Robin.Ik wandelde mijn kamer binnen en schroktoen ik Martin zag staan. Hij was terug vande bibliotheek en had dus alles gehoord.Hij nam me meteen in zijn armen en ikbegon luid te snikken.“Het komt wel goed,” zei hij zachtjesterwijl hij door mn haren streek.
  • 25. Robin.“Wil je anders samen koken om je zinnenwat te verzetten? Misschien kan je nogeens met haar praten tijdens het eten,” zeiMartin toen ik wat bedaard was.Ik knikte en probeerde mn tranen weg tevegen.
  • 26. Robin.We besloten om chili con carne te maken.Brook hield wel van pikant eten. Ik haktede groentjes fijn, terwijl Martin roerde inde kookpot op het vuur. Het duurde nietlang of de keuken rook naar een mix van ui,paprika en knoflook. Nu kon ik tenminste deschuld op de uien steken als ik weer begonte huilen..
  • 27. Robin.We dienden de chili con carne op in eengrote kom en er was meer dan genoeg.“Komen eten!” riep ik luid. Zelfs Brook zouhet horen want haar slaapkamer bevindtzich boven de keuken. En anders dan zou zede heerlijke geur die naar boven steeg welgeroken hebben.
  • 28. Robin.Ik was teleurgesteld toen enkel Auden naarbeneden kwam.“Brook is aan het slapen,” zei ze stilletjesterwijl ze haar stoel naar achteren schoof.“Gaat het wel met haar? Ik maak mezorgen.”“Ik ga seffens terug met haar praten. Hetkomt wel goed, het is niet jouw schuld. Hetis gewoon niet makkelijk om zo snel teaanvaarden dat je familie bent van..”Auden stopte met praten toen er een traanuit mn ooghoek ontsnapte.
  • 29. Robin.Toen Auden klaar was met eten nam zeBrooks kommetje. “Ik ga dit even naar haarkamer brengen en zal wel met haar praten”.Ik knikte en glimlachte naar haar.“Ze zal straks wel naar beneden komen omte praten,” zei ze voor ze naar Brookskamer liep.
  • 30. Robin.Brook ging stilletjes recht zitten toenAuden de deur opende. Haar gezicht wasbetraand en ze had haar pyjama aan.“Heb je een beetje kunnen slapen?” vroegAuden toen ze het kommetje op hetnachtkastje zette. Brook schudde haarhoofd.“Robin voelt zich erg schuldig. Ze heeftchili con carne voor je gemaakt. Je maghaar eigenlijk niets verwijten..”
  • 31. Robin.Brook knikte en begon weer te huilen.“Ik was gewoon zo verslagen en kwaad. Ikheb al mn opgekropte woede uitgewerkt ophaar..” Auden ging bij haar liggen enomarmde haar.“Ik begrijp het wel. Maar je moet hetgoedmaken. Robin is een van je bestevrienden..”Brook knikte en kroop glimlachend dichtertegen Auden aan. “Ik ga zo met haarpraten, nadat ik de chili heb geproefd,”lachte ze.
  • 32. Robin.Ondertussen hadden Martin en ik de afwasgedaan. Als laatste schrobden we dechilirestjes van de kookplaat en hetaanrecht.“Bedankt dat je wat voor afleiding hebtgezorgd,” zei ik terwijl ik de kom chili concarne in de koelkast zette.“Graag gedaan schat,” zei Martin. Hijdraaide zich om en gaf me een zoen.Vervolgens ging hij verder met schrobben.
  • 33. Robin.Plots wandelde Brook de kamer binnen. Ikschrok en wist niet wat ik moest zeggen. Zekwam naar me toe en ging voor me staan.“Het spijt me dat ik zo gemeen tegen jewas. Ik had mijn woedde niet op jou mogenafreageren. En het spijt me ook van jepapa..”
  • 34. Robin.“Het spijt mij ook Brook. Ik had niet zokwaad mogen reageren. Ik begrijp wel datje boos was en ik wil je niet kwijt alsvriendin”.“Zo vlug ben je me niet kwijt,” zei Brook enze omhelsde me. Ik was blij dat de ruziebijgelegd was. Ook Martin glimlachte terwijlhij het aanrecht deed blinken.
  • 35. Robin.Die avond zaten we met zn allen op debank naar de tv te kijken. We waren weerhelemaal klaar voor een nieuw schooljaar,dat weldra weer zou beginnen. Tussen Brooken mij ging alles weer goed. Zonder dat wehet wisten waren de meest tragischegebeurtenissen in ons leven aan elkaargelinkt, en het maakte onze band sterkerdan ooit. We waren weer gelukkig en derust in huis was teruggekeerd. Vanaf nuzouden we alle vier onafscheidelijk zijn enelkaar door dik en dun steunen.
  • 36. Een paar jaar later...
  • 37. Robin.Eindelijk was het zover. Na al die jarenkonden we de universiteit verlaten met eendiploma in de hand. We hielden samen metAidan een klein feestje voordat we hetstudentenhuis konden verlaten.Mijn mama en Brooks ouders kwamen ooklangs. Ze maakten nog snel een groepsfotovan ons en toen was het tijd om tevertrekken..
  • 38. Robin.Al snel kochten we samen een huis voor onsvier. Doordat we de prijs met elkaardeelden en een deel van het geld kondenlenen, was het huis niet te duur. En wehadden ondertussen ook allemaal een job.Ons leven als volwassene was officieel vanstart gegaan..
  • 39. Robin.Dankzij een goed woordje van Aidan,draaide Audens moeder een beetje bij. Zeging nog altijd niet akkoord met hun relatiemaar besefte dat Auden en Brook oudgenoeg waren om hun eigen keuzes temaken. En daar waren Brook en Auden ergblij om want nu konden ze zonder zorgensamenwonen en elke dag bij elkaar zijn..
  • 40. Robin.Brook hield ook nog altijd contact met haarouders. James en Jo hadden zich samengesetteld op het eiland en kwamen vaak opbezoek. Ze trouwden en kochten een honddie ze, geloof het of niet, Brook noemden.Brook kon er eerst niet echt om lachen,maar draaide bij toen ze dag hoe lief,speels en trouw de hond was. “Dat heeft zevan mij geërfd, vandaar dat ze ook naar mijis vernoemd,” zei ze vanaf toen.
  • 41. Robin.En mijn mama..Wel, laten we gewoon zeggen dat ze haarleventje weer had opgepikt. Zoals altijdwerkte ze hard maar ze voelde zich nietlanger eenzaam. Ze was zelfs al enkelekeren uitgegaan met een collega enblijkbaar klikte het wel tussen hen..
  • 42. Robin.Zodra Auden en Brook genoeg geld hadden gespaard, maakten ze een belangrijke beslissing. Ze werden samen zwanger en keken volop uit naar de geboorte van een zoontje en een dochtertje. Audens bevalling was als eerste gepland. Ze verwachtte een zoontje. Ongeveer een maand later zou Brook bevallen van hun dochter.
  • 43. Robin.Maar ook Martin en ik bouwden volop aanons leven samen. We stapten in hethuwelijksbootje en organiseerden een kleintuinfeestje voor onze vrienden en familie.Vanaf nu was Martin mijn man, en ik zijnvrouw.. Het was een magische dag in onsleven..
  • 44. Robin.Een huwelijksreis kwam er helaas niet, wantzoals je wel kan zien aan onze trouwfotos,waren Martin en ik ook in blijde verwachtingvan een dochtertje. De trouw was een vande mooiste dagen in ons leven, maar tochkeken we nog meer uit naar de geboorte vanons kleintje..
  • 45. Robin.Een paar maanden later was het zo ver..Auden en Brooks zoontje kwam ter wereld,ze vernoemden hem naar Brooks overledenstiefvader én biologische vader. Hij heetteJames. Amper een week later kwam onsoogappeltje Maya op de wereld en daarnawas het de beurt aan Brook. Zij kreeg eendochtertje, Fynn.Het werd erg druk in huis met driekleintjes, maar gelukkig waren onze oudersaltijd van de partij om te babysitten. Wekonden ze amper weghouden van hunkleinkinderen..
  • 46. Robin.Na de dood van mn vader en mijnvreselijke jeugd dacht ik altijd dat ikgeboren was voor het ongeluk. Ook Brookkreeg heel wat te verduren in haar leven.Maar pas nu besef ik hoe snel alles kanomschakelen en dat je je leven zelf in dehand hebt. Wanneer ik nog maar naarMartin en Maya kijk, voel ik me degelukkigste persoon op aarde. En ik ben erzeker van dat mijn vader en Brooks oudersvol trots over ons waken..
  • 47. Einde.Dit is het einde van de dagboekenreeksSome were born to sing the blues.Ik hoop dat je ervan hebt genoten, laatzeker weten wat je ervan vond.P.S.: In de zomervakantie start ikwaarschijnlijk met een nieuw verhaal!Svenja SimStone.

×