Update 24; we promise

  • 255 views
Uploaded on

 

  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Be the first to comment
    Be the first to like this
No Downloads

Views

Total Views
255
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1

Actions

Shares
Downloads
0
Comments
0
Likes
0

Embeds 0

No embeds

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
    No notes for slide

Transcript

  • 1. Het bovenste ook goed zien? Zoom in met CNTRL + scroller van je muis!
  • 2. - Stapte Iris op haar fiets en ging bij Sander langs; Noah bleek in coma te liggen.- Biechtte Simone het verhaal over Stan op tegenover Cooper.- Praatte Jordy met Stan over hoe onbeschoft hij kan zijn tegenover meisjes.- Gingen Jordy, Veerle, Esmée, Simone en Cooper op weg om met een clubjeKoninginnenacht te vieren en lieten Stan thuis zitten; hij mocht niet mee vanSarah en Wietse wegens zijn slechte cijfers.- Groeiden Abel en Emine op naar tieners en gaven ze een feestje.- Spraken Victoria met Kay en zijn vriendengroep af om iets te gaan doen als zebinnenkort weer op Lenny gaat passen.- Vierden Iris en Tim hun eerste dag in hun vakantiehuisje.Dat was een lekker (kort)gevatte terugblik, hè? Nou, dan nu maar verder naar deupdate!
  • 3. ‘Telefoon!’ Serena lachte breeduit naar haar dochter Robyn wie ze lag teverschonen. ‘Hoor je het ook, lieverd? Ik geloof dat we even moeten roepen. –Jongens?!’ Kort keek ze over haar schouder en zag Kelson voorbij lopen. ‘Wil jij?’ Kelson wijzigde zijn bestemming onder het lopen. ‘Met wie? – Eh, nee. Met Kelson.’ Serena was alweer verder gegaan met Robyns luier te verschonen, zij het met ge-spitste oren. ‘Ik geloof dat je broer toch eventjes wat hulp nodig heeft,’ verwittigde zehaar kleine meid. Robyn lag met haar donkerblauwe ogen vragend omhoog te kijken. Ze leek
  • 4. zich totaal niet te storen aan het feit dat ze met alleen een luier in de box lag. Nieuw-sgierig keek ze om zich heen en volgde Serena tot ze uit beeld was verdwenen. ‘Ene Evi of zo,’ verklaarde Kelson met opgetrokken schouders en overhandigdeSerena de telefoon. ‘Ik geloof dat ze Nienke wil spreken.’ ‘Evi!’ Opgewekt bracht Serena de telefoon naar haar oor. ‘Hoi, met Serena! Ik geloofdat je mij niet moet hebben. – Ja, inderdaad.’ Ze aaide Kelson even over zijn bol. ‘Datis onze middeloudste. – God, dat is ook zo lang geleden! Hoe gaat het met je?!’ Kelson besloot dat zijn moeder het wel alleen af kon. Hij trok een gezicht naar zijn
  • 5. zusje toen die hem glimlachend lag op te nemen en rende toen naar buiten, terugnaar Olivier, met wie hij zou gaan voetballen op het veldje voor hun huis. ‘Nee, Nienke is net een boodschap doen, maar… - Voor een housewarmingparty?!’Herhaalde Serena opgetogen. ‘Ik geloof dat ik daar volmondig ja op mag antwoorden!Wanneer willen jij en Alex dat feest geven?!’ Alsof ze zijn naam had geroepen, stond Kay achter Serena. Ze schrok en liet detelefoon zowat uit haar handen vallen, waarop ze begon te lachen. ‘Nou zeg, Kayhoort ook het woord ‘feest’. – Ja, de oudste ja. – Nee, schei toch uit! Die lijkt op z’nvader, dat wil je niet weten!’ Serena lachte.
  • 6. Aan hoorde aan de lach van de persoon aan de andere kant van de telefoon dat heteen vrouw moest zijn. Een vriendin van vroeger, misschien? Kay boog zich over het wiegje met daarin zijn zusje. Gefrustreerd slaakte ze eenkreetje zodra ze hem in het vizier kreeg. Kay begreep direct het probleem: Robyn konniet volgen wat hun moeder allemaal deed. Sinds ze een tijdje terug had ontdekt datze haar hoofd kon meedraaien, deed ze niets liever. Dat ze nog iets te jong was omhaar hoofd op te tillen of zichzelf om te draaien was normaal, maar wel iets waarmeeze leek te zitten. Grinnikend tilde Kay Robyn op en legde haar tegen zijn schouder. ‘Zo goed, meisje?’
  • 7. Kay’s woorden leken amper aan te komen bij Robyn. Ze was in elk geval stil en Kaybegreep het volkomen. ‘Je bent soms wel een mopperkont, hè?’ Liefdevol kuste hijhaar zachte, roze wangetje. ‘Wen er maar vast aan dat Sereen me zo ter sprakebrengt. Dat zal ze bij jou ook gaan doen. Het wordt alleen maar erger.’ ‘Wat wordt alleen maar erger?’ Nienke stapte de keuken binnen, waarop het geluidvan trippelende hondenpootjes volgde. ‘O,’ deed Kay geheimzinnig. ‘Mam is aan de telefoon. Ze is aan het vertellen hoevervelend wij als haar kroost soms zijn.’ Hij probeerde een stalen gezicht, maar tever-geefs. Lachend stak hij zijn tong uit naar Nienke. ‘Wat eten we vandaag?’
  • 8. ‘Iets gemakkelijks, want Kelson moet straks naar voetbal. Daarnaast moet je me nogeven helpen met iets na het eten. Een belangrijke taak.’ Door die woorden legde Kay zijn zusje terug in haar wieg, zodat ze – op Kenzo na –met zijn tweeën in de keuken stonden. ‘Wat is er dan, dat wat ik voor je moet doen?’ Nienke keek Kay niet aan terwijl ze de boodschappen uit de tas begon te halen. ‘Jemoet met me mee de stad in. De drieling is overmorgen jarig, weet je nog?’ Triom-fantelijk keek ze op naar haar oudste zoon. Nu was zij het die hem tuk wilde nemenen met resultaat. ‘Een cadeautje kopen dus. Of drie dingen. We zien wel even, oké?’
  • 9. Kay wilde tegensputteren. Shit man, vandaag was Johan bij Abel en Emine komenwonen. Hij wilde liever daarheen. Ongemakkelijk verplaatste hij zich naar de anderekant van de deurpost. ‘Ik weet dat het Koninginnedag is, maar... Justin en Jim…’ Het was een tijdje stil in de keuken. Nienke ruimde de boodschappen op en Kaystond nog steeds te twijfelen over wat hij het liefst wilde. Nienke en Serena haddenhet al aan zien komen dat Kay direct naar zijn ooms toe had gewild. Nienke wilde henechter een eerste dag gunnen zonder familieleden. ‘Voor Johan gaan we ook wathalen,’ antwoordde Nienke dus maar. ‘Dat geven we later, oké? Als hij wat meer ge-wend is aan zijn nieuwe thuis.’ Nienke dwong zichzelf om Kay aan te kijken. ‘Oké?’
  • 10. Kay knikte instemmend, enigszins met tegenzin. Al snapte hij het volkomen. Achterhem knipoogde Serena naar haar vrouw en kneep Kay in zijn schouders. ‘God, julliegeloven toch nooit wie ik aan de telefoon heb gehad. – Evi!’ Glunderend keek zeNienke aan. ‘Ze heeft ons uitgenodigd. Zij en Alex geven een housewarmingparty. Ikheb de datum al gecheckt. We hebben niks en het is in het weekend.’ ‘Een housewarmingparty?’ Kay draaide zich om. Hij had Evi en Alex slechts één keergezien en dat was op zijn afgelopen verjaardag bij zijn opa en oma thuis. Maar hetwoord ‘party’ was zeker een overweging waard. Vooral als er ook familieleden waren. Nienke trok haar wenkbrauwen op. ‘Heeft Evi ons uitgenodigd? En pap en mam?’
  • 11. ‘Dat niet alleen! Ook Justin en Jim. En Victor en Naomi. En Wietse en Sarah.Dennis, Keisha en zelfs Lynn en Joe. Weet je dat ze zelfs Leslie en Richard wil uit-nodigen? De laatste tijd schijnt ze nogal wat met Leslie af te kletsen! Leuk hè!’ Het duizelde Nienke even van de namen. Ze had een groot deel van haar jeugdnaast Evi, Noah en Sander gewoond. Echter had ze, buiten Sander, nooit een bijstergoede band gehad met één van haar buren. Een dringende vraag vormde zich in haarhoofd: en de kinderen dan? Kay was haar echter voor met die te stellen. ‘Dat klinkt gezellig!’ Riep Kay uit. ‘Wanneer gaan we daarheen? Komen Pepijn enEmma en Amber en zo dan ook allemaal?!’ Stralend keek hij Serena aan.
  • 12. ‘Elf mei,’ mompelde Justin in zichzelf terwijl hij de hoorn neerlegde. ‘Dat is overtweeënhalve week of zo…’ ‘Anderhalf. Het is nu dertig mei en over tien dagen is het elf mei,’ verbeterde een op-getogen jongensstemmetje. Justin draaide zich met een glimlach om en grinnikte zachtjes. Johan was nog geendag bij hen en nu al onmisbaar. ‘Je hebt helemaal gelijk! Dank je, Johan!’ Grijnzend kwam Jim uit de keuken gelopen. ‘Is het rekenwonder weer in actie?’ Kortwoelde hij door Johans op zijn weg naar zijn man. ‘Wat zei je grote broer allemaal?’
  • 13. ‘Ik heb Wietse nog niet gebeld. Evi belde net op,’ legde Justin uit. ‘Ze heeft ons zo-juist uitgenodigd op de housewarmingparty die zij en Alex geven op de elfde.’ Jim trok zijn wenkbrauwen op en nam een slok van zijn wijn alvorens hij die op tafelzette en zijn handen in zijn zij stak. ‘Werkelijk?! Dat is op een vrijdagavond, nietwaar?’ ‘Over anderhalve week dus,’ voegde Johan toe vanaf zijn plek op de bank, waar hijIvara probeerde te lokken met piepgeluidjes. ‘Kom maar, meisje.’ Even waren Justins gedachten vertrokken. Vertederd keek hij naar de poes en hun‘kersverse’ zoontje. Dat was wel het eerste dat Johan enorm beviel aan dit huis.
  • 14. ‘Dan moeten we die dag maar vrij houden, hè!’ Jim pakte zijn wijnglas weer op enwilde weer richting de keuken lopen om de lunch verder klaar te maken. Hij werdechter opgehouden door Abel. ‘Mag Dennis vanavond hier komen?’ Hij stuiterde nog net niet op en neer voor zijnvaders ogen. ‘Ik kwam hem en Keisha net tegen in de stad met Pelle.’ Jim knikte en richtte zich tot Johan. ‘Denk je dat je er klaar voor bent mijntweelingbroer te ontmoeten?’ Ergens was Johan enigszins zenuwachtig voor het ontmoeten van alle nieuwe
  • 15. familieleden. Desalniettemin zaten er veel kinderen in de familie, was hem verteld.‘Hebben Dennis en Keisha ook kinderen?’ Abel opende zijn mond om van wal te steken over het verhaal van Dennis en zijndrie kinderen, terwijl hij maar één dochter had waarover hij zelf de volledige zorgdroeg. Jim had het al voorzien en was zijn oudste zoon te slim af door hem voor tezijn. ‘Ze hebben één dochter, Nena. Dat is nog maar een baby’tje, dus ik weet niet…’ ‘Natuurlijk komt Nena even mee! Als je onze familie gaat ontmoeten, moet je het ookgoed doen!’ Joviaal klapte Abel Johan op zijn schouder. ‘Dennis is voetbalcoach vanFC Blauwwater. Dus als je op voetbal gaat.’ Hij wiebelde met zijn wenkbrauwen.
  • 16. Johan lachte en voelde het bloed naar zijn wangen gaan. ‘Dan kan hij het vast goed.’Daarbij zei hij maar niet dat hij zelf niet zo weg was van voetbal, maar meer vanzwemmen hield. Als het erop aankwam zou hij het wel zeggen. ‘Je hoeft niet per se op voetbal, hoor,’ viel Emine haar broer in de rede. ‘Je kunt ookop volleybal. Herinner je je Stan nog uit het plakboek dat we voor je hebben ge-maakt? Hij is een neef van ons en doet aan basketbal. Zijn zus volleybalt en haarvriendje doet aan fitness. Kay doet aan badminton... Je kunt ook niks doen, als ik.’ Abel viel Emine bij en Johan vertelde dan toch maar dat hij gek was op zwemmen.Tevreden glimlachend toetste Justin het nummer van zijn oudste broer, met een half
  • 17. oor meeluisterend naar wat zijn kroost onderling aan het bespreken was. Het liefstwas hij er zo naast geploft, maar hij kon niet blijven uitstellen. ‘Hé, Wietse, met mij!’ Justin glimlachte van oor tot oor. Wietse wist altijd zijn vreugdete delen om nieuwe familieleden, zo nu ook. ‘Ja, dank je wel! – Nee, ja, ik bel eigenlijkom heel iets anders. Hun verjaardag, ja. We zijn er nu inderdaad wel uit. We komentoch zondag in plaats van zaterdag. Dat is wat fijner voor Johan en ook voor Yara,Wende en Marijn.’ En voor Jim en hemzelf, dacht hij er achteraan. Het was altijdspannend hoe adoptiekinderen op hun nieuwe omgeving reageerden. ‘Ja, tot dan hè!’
  • 18. Iris bleef checken of Tim niet naar de tekening gluurde die ze van hem aanhet maken was en giechelde zachtjes. ‘Je moet wel stilliggen, anders lukt het niet.’ Tim trok met zijn mond en wilde tegensputteren. Hoe kon hij nou hier liggen terwijl hijhet liefst bij haar in het gras zou komen zitten? ‘Duurt het nog lang? Ik sterf hier.’ Iris begon te lachen. ‘Kom nou, melodramatisch figuur!’ Ze verduidelijkte de lijnenvan Tims pony nog eens en wreef er zachtjes overheen met haar vinger. ‘Klaar!’ Als door een bij gestoken schoot Tim overeind om het portret te bekijken. ‘Wow. Ikwist niet dat ik een tweelingbroer had!’ Tim keek bewonderend naar zichzelf. Het leek
  • 19. sprekend. ‘Het zou ook gek zijn als ze je niet hadden aangenomen op die school.’ Iris begon te blozen en wendde haar blik af. Tims gezicht kwam dichter en dichterbijen toen lukte het haar niet meer. ‘Je kunt ook overdrijven.’ ‘Niet als het om jou gaat.’ Tim stak zijn hand uit om Iris kaaklijn te strelen. Hunvoorhoofden raakten elkaar en vurig versmolten hun lippen met elkaar. Als één lietenze zich in het zachte gras vallen. Iris volgde Tims kaaklijn en kuste hem teder in zijnhals. Met een zucht kromde hij zijn nek en tekende hij patroontjes met zijn vingers opdie van Iris.
  • 20. Iris sloot genietend haar ogen. Nu pas leek ze weer te merken hoe het warme weerzijn tol eiste. Al vond ze dat nu totaal niet erg. Dit was haar beste Koninginnedag ooit. Naast haar duwde Tim zich op zijn ellebogen omhoog. Met een glimlachen keek hijneer op een half slapende Iris. Het begon al zo vanzelfsprekend te worden om naasthaar wakker te worden in de ochtend dat het bijna leek alsof het altijd zo zou was ge-weest en het altijd zo blijven zou. Helaas was niks minder waar. Dit was alweer dederde dag van hun korte vakantie en daarmee de laatste. Gelukkig was het pas vroegin de middag en dus nog lang geen avond, wanneer ze zouden terugkeren naar huis. Een onrustig gevoel overviel Tim. Er was iets wat hij Iris had willen vertellen, al die
  • 21. hele drie dagen lang. Alleen wist hij niet goed hoe hij het moest brengen. Er was eenmanier waarop ze wèl elke ochtend naast elkaar wakker konden worden. ‘Jammer, hè?’ Iris had inmiddels haar ogen weer geopend door het gedraai naasthaar. Met haar hand ondersteunde ze haar hoofd en probeerde Tims blik te vangen.‘Het leek nog wel gisteren dat we weggingen,’ vervolgde ze, wat haar een meewarigeblik van Tim opleverde. Zie je wel? Hij hoefde niets te zeggen. Ze begreep hem en hijhaar. Iris slaakte een zucht. ‘Ik heb helemaal geen zin in die examens, weet je…’ ‘Over school gesproken, ik… Ik heb eens nagedacht en ik wil ook weer terug naarschool. Ik moet iets omhanden hebben,’ mompelde Tim tegen zijn arm.
  • 22. Even was Iris met stomheid geslagen. ‘Ga je je inschrijven voor een studie?!’ Tim grijnsde even en wendde zijn blik af toen hij antwoordde: ‘Ja, fotografie.’ ‘Dat is te gek! Dan zitten we straks allebei op de universiteit!’ Iris sprong overeind,recht in Tims armen. Even deed ze een stapje achteruit, zodat ze hem kon aankijken.‘Ga je dan ook uit huis?’ Tim knikte. Hij zocht naar woorden, maar alles wat hij zich had voorgenomen klonkineens afschuwelijk dom. Hoe moest je in godsnaam vragen of iemand met je wildesamenwonen op de universiteit? Samen in een studentenhuis? Een gewoon huis?
  • 23. Voor Tim nog iets kon zeggen, werd hun moment verstoort door gerinkel – Iris’mobiel. Iris slaakte een zucht. ‘Ik dacht dat ik hem op stil had gezet.’ Bij haar tas ge-komen wilde Iris het gesprek wegdrukken en haar mobiel alsnog op stil zetten, maarstaakte dat idee toen ze zag wie het was. Sander belt stond er in het display. Ze wisselde een vlugge blik met Tim, die haar vragend aankeek. Dat leek al be-vestiging genoeg. Tim knikte haast onzichtbaar en liet zich met op elkaar geperste lip-pen op de grond glijden. Hij vond het vervelend dat Sander nu belde. ‘Met mij,’ zei Sander in zijn iPhone terwijl hij het stuur even losliet om te schakelen.‘Het ziekenhuis belde en is flink mis.’
  • 24. Iris voelde hoe ze wit wegtrok. Sanders stem alleen al was verontrustend genoeg.‘Wat is er gebeurd?’ Ze merkte hoe kleintjes haar stem klonk en draaide haar rug naarTim toe. Wat was dat allemaal op de achtergrond? Zat hij in de auto te bellen? ‘Er zit vocht. Bij zijn hersenen. Een vochtophoping,’ bracht hij onsamenhangend uit.Alles van het telefoontje van nog geen kwartier terug kwam weer naar boven. Hij was net bezig met het aquarium schoon te maken toen het telefoontjekwam. Sander wist dat elk telefoontje van het ziekenhuis het nieuws kon brengenwaar hij zo voor vreesde. Nu hij dit te horen had gekregen, wist hij dat de eerstedominosteen omgevallen was. Hij kon het maar niet geloven.
  • 25. Niet-wetend wat ze moest zeggen liet Iris zich op een steen in de buurt zakken. ‘Ennu?’ Wist ze uit te brengen. Was dit einde oefening? ‘Wat gaat er nu gebeuren?’ ‘Ze kunnen hem niet opereren, omdat het bij zijn hersenstam ligt.’ Sander zatinmiddels te huilen en vloekte op een stoplicht dat op rood sprong. Het kon hem nietsmeer schelen als hij daarvoor bekeurd werd en drukte het gaspedaal extra in om deeerste rijdende auto’s voor te zijn. ‘Ze geven hem nog één week.’ ‘Eén week,’ herhaalde Iris, zich afvragend of ze hem hoorde huilen. ‘Er is nog hoop?’ Sander hoorde de onzekerheid. ‘Een heel kleine kans,’ antwoordde hij zachtjes.
  • 26. Iris’ hart stond een paar seconden stil toen ze Sander naar adem hoorde happen. Hijzat overduidelijk te huilen in de auto. ‘Waar ben je?’ Een zinloze vraag waar ze met-een spijt van had zodra ze hem had gesteld. Ze kon nooit zo snel bij hem zijn. ‘Ik moet hangen,’ klonk het bedompt. ‘Ik ben bijna bij het ziekenhuis. Ze gaan uitleggeven over wat er verder gaat gebeuren. Cathelijn...’ ‘Zeg maar tegen oma dat ik eerder naar huis kom, oké?’ Sander knikte en stemde ermee in zonder dat het tot hem doordrong waar Iris danmoest wezen als ze niet thuis was; hij mompelde een groet en hing op.
  • 27. Verslagen liet Iris haar arm zakken. Ze keek één stervende seconden in Tims ogen.‘Ik moet erheen,’ bracht ze uit. Boosheid, onmacht, ongeloof, wanhoop en verdriet datzich nog geen uitweg wist te vinden – ze voelde het allemaal. Ze liep met natte ogenin Tims armen. ‘Ik wil erheen,’ mompelde ze vastberaden. ‘Ik moet erheen.’ Tims gedachten gingen onwillekeurig uit naar zijn eigen vader en hij drukte Iris nogsteviger tegen zich aan. Het veroorzaakte een soort van steek in zijn maag dat ze hetliefst weg wilde hier, hun vakantie vervroegd wilde opgeven. Waarvan de meest voor-name reden Sander steunen was. Het liefst wilde hij hier blijven, het met haar hebbenover samenwonen of in elk geval over samen naar de universiteit gaan.
  • 28. Voor ze op vakantie gingen, hadden ze het over Noah gehad. Het zou niet eerlijk zijnals Tim haar zou overhalen hier te blijven. Als ze dat echt wilde, kon hij het niet overzijn hart verkrijgen. Iris voelde hoe Tim langzaam knikte en ze lieten elkaar los. Ergens wilde ze het zichniet beseffen wat ze zojuist te horen had gekregen. Desalniettemin zou ze enkel zich-zelf voor de gek houden als ze dat wel deed. Want was een dergelijke situatie nietprecies wat Tim en zij elkaar duidelijk hadden gesteld voor ze waren vertrokken? Zekon hier niet blijven afwachten. Ze moest zo snel mogelijk naar huis toe. Naar haaroma, naar Sander. Naar Noah.
  • 29. ‘De man die ons een rondleiding door de school gaf, was blijven staan in degrote hal die je ziet als je binnenkomt zegmaar – de aula, geloof ik – dus wij doen datook. Net op dat moment gaat de zoemer. Stond er een meisje naast me en ze schróktoch toen dat ding af ging!’ Ratelde Kay enthousiast. ‘Een paar jongens waren echt dehele tijd grapjes aan het maken over haar. Op een gegeven moment gingen ze wel tever en dat heb ik ze ook duidelijk gemaakt, maar toch. Het bleef wel grappig stiekem.’ Leah grinnikte zachtjes. ‘Ik zie het al helemaal voor me. Jammer dat ik niet op de-zelfde dag als jij een rondleiding heb, alleen omdat we een ander niveau doen.’ ‘Maar we zitten evengoed bij elkaar op school dan!’ Riep Kay, half in euforie.
  • 30. Wat een positievelling was Kay toch ook! Leah kon niets anders dan Kay gelijkgeven. Aan de ene kant kreeg ze er al de kriebels van als ze hem dagelijks in de gangzou passeren, maar aan de andere kant… Ze wilde dat de meivakantie al geweestwas, evenals de zomervakantie. Dan zouden ze bij elkaar op school zouden zitten… ‘Ik heb trouwens ook al vet zin in vanavond. Maar goed dat we voor de film gereser-veerd hebben. Het schijnt dat hij nogal veel bezocht wordt.’ Kay grijnsde bij het voor-uitzicht dat hij vanavond met zo goed als al zijn vrienden naar de film zou gaan. Hijwerd er simpelweg vrolijk van door hen om zich heen te hebben. Het meest nog wan-neer dat met zoveel mogelijk tegelijk was. ‘Daarover gesproken… hoe laat is het?’
  • 31. Leah kende Kay lang genoeg om te weten dat zulke vragen retorisch waren. Ze hielddan ook wijselijk haar mond, geamuseerd door hoe hij zich gedroeg; als zichzelf. ‘O mijn god, gewoon nog maar een half uur en dan gaan we eindelijk Victoria op-halen!’ Het moment dat hij dat eruit had gegooid, besefte hij zich dat het eigenlijk nog-al cru klonk: Leah ging helemaal niet mee. Ze wilden dat allebei, maar Leah zou derest van de meivakantie bij haar vader doorbrengen. Voor ze naar de bioscoop ging-en, kwam hij haar ophalen om samen met haar wat te eten. ‘Sorry!’ ‘Geeft niet, Kay.’ Verlegen wendde Leah haar blik af van Kay’s gezicht en er ver-schenen blosjes op haar wangen. Ze hield ervan hoe hij altijd rekening met anderen.
  • 32. Ze keek met een ruk op toen ze Kay hoorde grinniken. ‘Ga je daar nu ook al ver-legen om worden? Het moet niet erger worden met jou tegenwoordig!’ Kay stak zijnhanden uit en begon haar te kietelen, waarop Leah van de bank sprong. Of het echt de spanning ophief of juist verergerde, wist Kay niet. Het stemde on-gekend onzeker. Dat Leah dat de laatste tijd vaker zat te doen om dingen die hij zei ofdeed, was hem niet ontgaan. Hij wist niet goed of hij nu blij moest zijn met die veran-dering of niet. Want als het betekende wat hij dácht wat het betekende… Er klonk een zacht kuchje en Kay stopte abrupt toen hij zijn moeder in de deuropen-ing ontdekte. Nu was het hij die bloosde. Dat gebeurde zelden. Wat had hij toch?
  • 33. Kort liet Serena haar blik op haar zoon rusten en wendde zich toen tot zijn vriendin.‘Ik geloof dat je taxi er is.’ Leahs vader stond inderdaad te wachten voor het huis. Kay gaf Leah eenkorte knuffel. ‘Tot vanavond! Om acht uur op het Pieterplein! En eet smakelijk!’ ‘Hallo daar!’ Klonk het rechts van Kay. ‘Hier zijn we dan. Ik heb Nena vast mee.’ Serena ving Dennis blik met een twinkeling in haar ogen. Dennis had voor het eersthet gevoel dat hij tegen het luchtledige liep te praten bij Kay. Ergens stak hem dat,maar hij snapte wel waarom. De verliefdheid spatte er vanaf tussen hem en die meid.
  • 34. Pas toen de auto wegreed, wist Kay zijn gedachten op iets anders te richten danLeah. ‘Hé, Dennis!’ Hij vloog zijn oom om de hals, waarna hij niet wist hoe snel hij diemoest loslaten toen hij zag wie Dennis bij zich had. ‘Dag kleine Nena!’ Tetterde hijenthousiast. Nena keek met haar bruine ogen op naar haar halfbroer en gaapte. Serena en Dennis lachten zachtjes. ‘Ze is net wakker van haar dutje,’ verklaardeDennis. ‘Al is ze vrij beweeglijk als ze wakker is, als ze geslapen heeft is ze dufjes.’ Serena’s harde lach klaterde door de straat terwijl ze de voordeur achter hen sloot.‘Dat is zo herkenbaar!’ Riep ze uit terwijl ze geamuseerd naar Kay keek.
  • 35. Hij wilde tegensputteren. Ergens nam Kay het Serena van daarnet nog steeds kwa-lijk. Al zag hij daar een probleem. Hij wist nog steeds niet zeker wat er net nou eigen-lijk was gebeurd en of hij zijn moeder wel wat kon kwalijk nemen. De deur stond ge-woon open en hij en Leah hadden niets anders gedaan dan anders. Of… of wel? ‘Dus, wat zeg je ervan?’ Dennis draaide zich weg van de Robyns wieg waar hij Nenabij in had gelegd en keek zijn neefje aan. ‘Zullen we dan maar naar het station rijden?’ ‘Het station,’ herhaalde hij nadenkend. ‘Is het al zo laat dan?!’ Direct ging hij op zoeknaar de autosleutels. ‘Waar zijn de sleutels, mam? Of heeft Nienke de auto meege-nomen vandaag? Anders gaan we gewoon met Dennis’ auto.’ Kay wendde zich tot
  • 36. zijn oom. ‘Jij en Keisha hebben toch allebei een auto, toch? – Dat is echt handig!Waarom hebben wij dat niet? In onze auto zit een betere geluidsinstallatie…’ ‘Alsof je een geluidsinstallatie nodig hebt. Je bent zelf de radio,’ merkte Kelson op. Dennis keek Serena met opgetrokken wenkbrauwen aan. Ze begon hard te lachen.‘Je slaat de spijker op z’n kop, Kel. – Veel succes, Dennis. Kay is helemaal van jou.’ ‘Dank je…’ zei Dennis langzaam en quasibedenkelijk, wat Kay van zijn ene been opzijn andere heen en weer liet wippen. ‘Ik kom zo nog wel even terug hoor. Ik weet niethoe laat Keisha terug is, dus dan kan ik net zo goed nog even. Als dat geen…’
  • 37. ‘Nee, dat is geen probleem. Nienke is toch nog lang niet thuis. – Kom nou maar!Straks staat Victoria op dat station te wachten!’ Hij kon het niet geloven. Nog even endan zou hij met Abel, Emine, Pelle, Emily, Amber, Leah en Victoria in de bioscoopzitten. Hij kon nu al niet wachten. Kay begon Dennis mee te trekken. Dennis grijnsde en knikte naar zijn neefje terwijl hij naar Serena en Kelson zwaaide.“Help!” mimede hij met zijn lippen, maar zonder dat zijn grijns verdween. Kelson sprong op de bank om zijn oom en pleegbroer na te kunnen kijken. Serenaging hoofdschuddend achter hem staan. ‘Het is toch wat hè, die familie van je.’
  • 38. Het kon Kay allemaal niet snel genoeg gaan. Hij keek telkens op het klokjein het dashboard. In zijn achterhoofd vormde zich al een monoloog tussen Victoria enhem. Hij moest haar vertellen dat hij verliefd was op Leah. Hij kende Victoria langerdan vandaag en hij wist dat ze het vast zelf ook wel zou merken. Ze was degene metwie hij er het liefst over zou praten. Zij wist vast wel raad. Dat voorval op Abel en Emines verjaardag was nu al iets meer dan een maandterug. Zijn vrienden hadden gelijk gehad: hij vond Victoria leuk. Leuk als één van zijnbeste vriendinnen. Het leuke aan Victoria was dat ze recht door zee was, maar dat jehaar zelf ook met dingetjes kon plagen. Je moest alleen weten waarmee.
  • 39. ‘Waar denk je aan?’ Onderbrak Dennis Kay’s gedachtestroom. Hij wierp een blikrechts van hem met ietwat van een scheve grijns. Hij moest zich inhouden niet directvan wal te steken. ‘Ik weet wel waaraan jij denkt.’ Kay trok zijn wenkbrauwen even samen, gluurde vanuit zijn ooghoeken naar Dennisom te zien of hij hem nog steeds aankeek en keek toen vlug strak voor zich uit. ‘O ja?’ ‘Hoe heet ze eigenlijk?’ Dennis besloot er geen doekjes om te winden. Dat soortdingen werkten leidden enkel tot ontkenning. ‘Wie? Dat meisje wat we gaan halen?’ Kay slaakte een zucht van verlichting. Dennis
  • 40. bedoelde vast Victoria. ‘Victoria, maar dat weet je toch wel?’ Dennis lachte zijn lach met het half rauwe randje van het vroegere roken. ‘Ik bedoelniet Victoria. Ik bedoelde het meisje van wie je net afscheid nam.’ Kay voelde hoe het bloed naar zijn wangen steeg. ‘Ik ken haar van badminton.’ Dennis grijnsde om Kay’s verweer. Nu wist hij dat hij goed zat. ‘Kan ze goed badmin-tonnen?’ Hij keek opnieuw opzij toen er geen antwoord kwam. Kay keek hem arg-wanend aan, alsof hij dacht dat Dennis hem in de maling nam. ‘Nou?’ ‘Ja, ze kan goed badmintonnen,’ antwoordde Kay lacherig. Het was waar: Leah kon
  • 41. ongeveer evengoed badmintonnen als hij. Daarom vond hij het het tofst om tegenhaar te spelen. Tenminste nog een beetje concurrentie. Nu was Dennis even stil en hij kon de spanning van Kay’s lichaam af voelen komen.Hij was nerveus, merkte Dennis. ‘Kan ze dan net zo goed badmintonnen als zoenen?’ ‘O. Mijn. God.’ Kay barstte in lachen uit. ‘Doe normaal, Dennis!’ ‘Jullie zien elkaar al zitten, hè? Dat is echt geen geheim. Het stráált ervan af!’ Denniszette de auto in zijn achteruit. ‘Als je met iemand de eerste keer moet zoenen, is zij ‘t.’ Kay wist niet wat hij moest zeggen. ‘Daar is Vic!’ Riep hij uit. Een geschenk uit de
  • 42. hemel, dacht Kay opgelucht. Hij werd compleet gestoord in deze auto. Hij stormde deauto uit, de parkeerplaats op, om Victoria te omhelzen wie hij zo lang niet gezien had. Dennis bleef zitten om het tafereel te aanschouwen. Het was bijna te mooi om vooruit de auto te komen. Moeite om zijn grijns te verbergen, deed hij totaal niet. Kay enzijn vriendengroep ook… En dan had Dennis maar gedacht dat híj populair wasgeweest. Vandaag de dag was dat van toen een totaal andere dimensie. Het moment waarop Victoria Dennis in de auto zag zitten, kwam hij eruit om haar tasaan te pakken. Even keek hij toe hoe Kay met Victoria achterin ging zitten. Zou Kaysoms net zo’n rokkenjager worden als hij vroeger zelf was geweest?
  • 43. Er klonk een schelle lach van boven en Nienke en Dennis lachten zachtjesom het kabaal. Kelson keek even van zijn blokken op. ‘Wat maken ze herrie!’ Vanuit de box klonken er twee verontwaardigde geluidjes: Nena en Robyn in koor.Serena draaide haar hoofd en giechelde zachtjes. Dennis grinnikte. Zo te merkenvonden alle kinderen het leuk om mekaar weer eens te zien. ‘Hé!’ Kelson keek over de hoofden van zijn moeder en oom heen. ‘Daar is Keisha!’ Dennis haalde zijn arm om Serena’s schouders weg en stond met een zucht op omzich uit te rekken. ‘Is het al zo laat? Zo zie je maar weer. Eenmaal aan de praat ge-
  • 44. betekend dat je er haast in blijft hangen als je mij bent.’ ‘Komt me niet bekend voor,’ mompelde Serena quasionnozel. ‘Maar jee, ik moet danzo inderdaad eens bellen naar Nienke of ze patat meeneemt onderweg.’ Keisha’s vingers tikten op het raam. Een klein glimlachje richtte ze tot Dennis. Vlugopende hij de deur. ‘Ik heb de sleutels!’ Hij trommelde op zijn broekzak. ‘Oh,’ deed Keisha enkel. Ze keek van haar man naar Serena en terug. ‘Ik schroktoen ik thuis kwam. Nena weg, jij weg. Auto niet. Ik was bezorgd.’ Even stopte ze toenDennis haar wang kuste en sorry zei. ‘Laat dat de volgende keer weten, oké?’
  • 45. ‘Niks aan de hand dus!’ Serena klopte Keisha vanachter op haar schouders en wildelangs haar heen richting de keuken lopen. ‘Wil je iets te drinken? We hebben…’ ‘Nee, dank je.’ Keisha’s stem had een rauw randje, waardoor Serena onverschillighaar ouders optrok en toen maar lachte. Keisha besteedde er geen aandacht aan.‘Dennis, ik denk dat we beter naar huis kunnen gaan. Het is al rond etenstijd.’ Ze keekhem niet aan en stond over de box gebogen om haar dochter op te pakken. ‘Kom je,liefje? Ga je lekker met mama mee naar huis, hmm?’ Nena leek het helemaal niet ‘lekker’ te vinden. Jammerend omdat ze ineens uit dielekkere comfortabele box was gehaald legde ze haar hoofd op Keisha’s schouder.
  • 46. ‘Nou, orders van de baas!’ Dennis sloeg zijn laatste wijn achterover. ‘Ik ga nog evenKay gedag zeggen. Hem veel plezier wensen met z’n vrienden in de bios vanavond.’ Met Dennis boven – daar waar Kay en Victoria waren – waren Serena enKeisha alleen in de kamer. Zij merkte wel dat Keisha niet zo blij was haar man hieraan te treffen. ‘Dennis heeft aangeboden even voor taxi te spelen. Kay heeft eenvriendinnetje te logeren die opgehaald moest worden.’ Keisha glimlachte nog eens dat ene lachje wat Serena een ongemakkelijk gevoelbezorgde. Het leek wel alsof ze het Dennis kwalijk nam. Wat het ook moge zijn metKeisha, Serena wist wel dat ze niet verder wilde vertellen. ‘Ik hoorde dat Evi jullie ook
  • 47. heeft gebeld voor dat feestje. Leuk, hè! Is wel weer eens gezellig, dacht ik zo!’ Voor Keisha erop in kon gaan, een poging de haast aanraakbare spanning tussenhen tweeën te doorbreken, sprong Kelson op. ‘Ik mag ook mee, toch?! En Kay ook!’ ‘Mee waarheen?’ Klonk het vanaf de trap. ‘Oh! Keisha!’ Kay stak bij wijze van eenbegroeting even zijn hand op naar zijn tante. ‘Wacht, bedoel je dat feest van Evi?’ ‘Ja!’ Kelson keek stralend naar zijn broer op. ‘Jammer dat jij er dan niet bij bent, Vic.’ ‘Toria,’ lispelde Victoria. ‘Vic-toria.’ Ze had het nu al zó vaak gezegd. Met tot spleet-jes geknepen ogen keek ze naar Kay: Kelson had dat van hem. Dat was gewoon zo.
  • 48. Kay lachte hard en stak zijn tong uit; hij wist precies waarop hij Victoria kon pakken.Hij wist dat ze er een hekel aan had als iemand haar Vic noemde. Lachend gaf hijKelson een high five. ‘Hadden je ouders maar een naam moeten kiezen die niet af tekorten is. Zoals Kay!’ Kay glimlachte naar zijn moeder en biologische vader en lachtenogmaals. ‘Maar kun je er écht niet bij zijn dan? Ik bedoel, dan kan je zien hoe mafDennis kan dansen.’ ‘Ja, net als laatst!’ Kelson ging vlak voor Dennis’ neus staan. ‘Toen je hier was en datene irritante liedje weer op TMF was!’ Hij keek achterom naar Serena. ‘Weet je nog?!’ Keisha’s gekuch klonk door de kamer. ‘Tot bij het feest aanstaande vrijdag dan, hè.’
  • 49. ‘Gaan jullie morgen niet naar de verjaardag van Yara, Wende en Marijn morgen?!’Kelson trok een pruillip naar Dennis en sloeg zijn armen om zijn middel. ‘Je móét!’ ‘Kelson!’ Victoria lachte en roste zijn haar door de war. ‘Van wie heeft hij dat op-dringerige toch?’ Plagerig keek ze over naar Kay, die haar in haar zij prikte. ‘Tegen zo’n pruillip kan ik niet op,’ verzuchtte Dennis. ‘Maar natuurlijk komen we!’ Thuis gooide Dennis de sleutels op het kastje en wilde doorlopen naarboven om nog even achter de computer te kruipen. ‘Dennis?’ Klonk het vanuit de keuken. ‘Kun je even komen?’
  • 50. Met een glimlach sloeg Dennis zijn armen vanachter om Keisha’s middel. Ze werktezich ogenblikkelijk los uit zijn armen. Strak keek ze hem aan. ‘Wat was dat allemaal?’ ‘Och.’ Dennis lachte bij de herinnering aan Kay’s opgewonden gedrag. ‘Kay gaatvanavond naar de film met een hele groep en vanavond gaat hij bij Victoria logeren.Net toen ik afscheid kwam nemen, vertelde hij aan haar hoe verliefd Kay is op eenmeisje van badminton. Serena paste op Kelson en Robyn, Nienke…’ ‘Daar heb ik het niet over.’ Keisha’s woorden klonken kil en afstandelijk. ‘Ik heb hetover het feit dat je me helemaal niet laat weten waar je uithangt. Ik was doodongerust!Je telefoon ligt gewoon boven over te gaan. Je hebt nog niet eens een briefje
  • 51. achtergelaten!’ Keisha’s stem sloeg over en ze pauzeerde even. ‘Kom ik daar,’vervolgde ze, met haar vinger aan de overkant van hun huis – Nienke en Serena’shuis – gepriemd. ‘En dan zit jij met een arm om haar heen. Een árm om haar heen?!’Keisha keek woedend op naar Dennis’ gezicht. Dennis was met stomheid geslagen. Hij vroeg zich inderdaad hetzelfde af: Wat wasdit allemaal? Een zenuwachtig lachje ontsnapte uit zijn keel. ‘Liefje, er is één ding datje moet weten en dat is dat je ernaast zit als ik denk wat dit is wat ik denk.’ Hij pro-beerde de blik van zijn vrouw te vangen. ‘Serena en ik hebben…’ Samen een zoon.Samen een dochter. Samen twee kinderen. ‘Wij hebben samen een heel speciale
  • 52. band.’ Wat kon hij doen of zeggen om Keisha te overtuigen? Dat was toch waanzin? ‘Dennis…’ Keisha had Dennis niet aangekeken terwijl hij sprak. Daar was een redenvoor. Haar ogen waren nat van de tranen en haar stem klonk kleintjes. ‘Ik heb ook weldoor dat er iets speciaals tussen jullie is. Waarom zit je anders met je armen om haarheen?’ Keisha sloeg haar ogen op en er ontstapten twee kleine stroompjes uit de oog-hoeken. Ze schudde haar hoofd en draaide zich van hem af. ‘Wees eerlijk. Ga jij…’ ‘Keisha, ik bén eerlijk!’ Riep Dennis wanhopig. ‘Waarom zou ik… Ik ga daar nooit…’ ‘Ga je daar nooit vaker heen als ik er niet ben?!’ Onderbrak Keisha haar man, nu
  • 53. ook schreeuwende. ‘Nou, vertel op! En lieg niet tegen me, want ik hoorde wat Kay zei.Jij bent daar al véél vaker geweest terwijl ik het niet wist, hè?! Zeg op!’ Dennis leunde tegen het aanrecht en staarde naar de neuzen van zijn schoenen. Hijhad de tranen in zijn ogen. Hij was de wanhoop nabij. ‘Uiteraard ben ik daar vakergeweest als jij er niet was. Mijn zus woont daar, mijn zwager woont daar. En debiologische moeder van mijn kinderen. Ik…’ Dennis slaakte een zucht, voelde zichimmens schuldig. Waarom had hij dan ook niet gewoon een briefje achtergelaten? ‘Ikhad je moeten zeggen. Als ik had geweten dat je er zo’n punt van zou maken…’Afwachtend keek Dennis naar Keisha op.
  • 54. ‘Natuurlijk maak ik er een punt van. Die dingen die Kay zegt… Hoe Kelson tegen jedoet…’ Keisha schudde opnieuw met haar hoofd, probeerde het beeld van Nena enRobyn samen in één box te vergeten. ‘Hoe Serena naar je lacht. Jullie zijn…’ ‘Keisha…’ Dennis slikte en draaide bij zodat ze elkaar wel in de ogen moesten kijk-en. Zodat ze kon zien dat ze niet de enige was met de tranen in de ogen. ‘Af en toemoet ik gewoon even weg. Ik kan niet de hele tijd thuis zitten als ik niet werk. Ik dachtdat je dat wel wist. Dat je…’ Dennis zuchtte, zocht naar woorden. ‘Ik moest gewooneven nadenken. Soms kan dat gewoon even niet hier.’ ‘Dus dan ga je naar háár?’ Keisha voelde een steek van jaloezie. ‘Wanneer ben ik…’
  • 55. ‘Jij bent er altijd voor me,’ beantwoordde Dennis haar vraag voor ze die stelde. ‘Alzijn er ook dingen die…’ Ik niet met jou bespreken kan. Die ik zelf moet oplossen, ofmet de hulp van vrienden. ‘Soms kan een vriend beter helpen.’ ‘Een vriend,’ hoonde Keisha. ‘Niet te geloven. Sander is je beste vriendin en dan gaje naar háár. Ik kan mijn oren niet geloven. Het klinkt gewoonweg zó slap.’ Dennis dacht ineens terug aan de tijd dat ze nog allemaal op de universiteit zaten.Justin had ineens bij Serena en Nienke aan de deur gestaan. Hij dacht dat Jim hembedroog, omdat hij hem samen had gezien met één of andere man in de stad. Datbleek later Jims oudere broer Richard te zijn. Ze hadden elkaar in geen jaren gezien.
  • 56. Dennis was er uiteraard geweest voor z’n tweelingbroertje. De uren waarop nog nietwas uitgekomen dat Richard Jims broer bleek, Justin huilend bij Nienke en Serena opde bank zat en zij met z’n allen bij elkaar waren gekomen om hem te steunen en deboel uit te zoeken… Een fractie van een seconde had Dennis zich voorgesteld hoe het zou zijn als hij vanzijn geliefde zou weten dat zij vreemdging. Hij wist dat de rest van hun vriendengroepzich hetzelfde voorstelde van hun partner. Niemand wilde zoiets meemaken. Al had hij dan nog zo’n losbandige geschiedenis: nooit van zijn leven. Dennis dachtdat Keisha wel had begrepen dat hij na dat voorval nooit zijn geliefde zou bedriegen.
  • 57. Ze kenden elkaar al jaren, vanaf de universiteit al! Plotseling voelde Dennis woedeopwellen. ‘Je weet toch dat ik dat nóóit zou kunnen!’ Schreeuwde hij. Boos smeet hijeen bord in de gootsteen, waarop Keisha ineen kromp. ‘Serena is de vrouw van mijnzús! Denk jij dat ik Nienke zoiets zou aandoen? Of Kay, Robyn, Nena? Dat ik mezelfzoiets… dat ik jóu het zou aandoen?’ Dennis was tegen de keukenkastjes in elkaargezakt en op de vloer beland. Dat hij niets meer scherp zat kon hem niets meer schelen. Hij kon zich niet heugenwanneer hij voor het laatst zo had zitten janken. Zo lang het maar hielp om Keisha teovertuigen. ‘Ik heb je niet bedrogen. Ik zou je nooit bedriegen. Ik hou van je.’
  • 58. Keisha liet zich naast Dennis op de grond zakken. Zou hij dan toch de waarheidspreken? ‘Soms kan… ik me gewoon niet voorstellen dat… dat wij het volhouden.’ Zedacht aan een paar maand terug, toen ze ruzie hadden gehad over een tweede kind.Dan vroeg ze zich af tot in hoeverre Dennis en zij hetzelfde wilden in het leven. ‘Lief,’ zei Dennis vermoeid en door een waas van tranen. ‘Waarom zou er sprake zijndat we dat niet zouden? Ik hou van jou. Ik wil jou. Niks en niemand anders. Ik…’ Keisha keek Dennis in zijn donkerblauwe ogen en drukte haar lippen vurig op dezijne. Hij had gelijk. Natuurlijk hield hij ook van haar. ‘Het spijt me,’ fluisterde ze. ‘Hetspijt me…’ Maar Dennis’ zoenen zeiden genoeg: Er was genoeg gepraat voor nu.
  • 59. Kay hield Victoria tegen op het stoepje voor hun huis. Hij wist dat het tijdwas om te vertrekken. Victoria’s tante Emerald verwachtte hen over een kwartiertje. ‘Wacht even.’ Vanuit zijn ooghoeken keek hij hoe Serena en Kelson de auto gingenhalen. Zo wist hij zeker dat Victoria en hij buiten gehoorafstand waren. ‘Ik wilde jeboven de hele tijd iets vertellen. Net toen Dennis naar boven kwam…’ Kay lachte enrichtte zijn blik op de stoep. Zijn hart ging als een razende tekeer. Dit was het momentwaarop hij eindelijk iemand kon vertellen dat hij verliefd was op Leah. En niet zomaariemand, maar zijn beste vriendin Victoria. ‘Ik vertelde laatst toch dat ik Leah zo leukvind?’ Kay kreeg het voor elkaar zijn stem toch over te laten slaan, al fluisterde hij. ‘Ik
  • 60. geloof dat ik verliefd op haar ben.’ Zo, dat was eruit. Kay wilde het liefst een rondjeom de tuin rennen. Wat een opluchting! Verrukt keek hij op naar Victoria’s gezicht. ‘Ja, echt?’ Victoria toverde een big smile tevoorschijn en probeerde blijheid op tebrengen voor Kay. Hij stond voor haar te stralen. ‘Ik wist het wel! En zij ziet jou ookwel zitten,’ vulde ze in. ‘Ze heeft niets dan goeds over je te melden.’ Het was waar.Inmiddels hadden Leah en Victoria elkaar zo vaak gesproken via msn. Het was voorVictoria wel duidelijk. Haar vermoedens waren bevestigd: Ze waren beiden verliefd.Onverschillig haalde Kay zijn schouders op. ‘Ik weet het niet.’ Zijn lachje verried dathij meer zeker was van een positief antwoord op die vraag dan een negatief.
  • 61. Victoria lachte om zijn soort van verlegenheid. Iets wat Kay bijna nooit gebeurde. Zedwong zichzelf haar armen om hem heen te slaan. ‘Jullie krijgen nog wel wat, wachtmaar,’ fluisterde ze Kay’s oor. Een fractie van een seconde slaagde Victoria er nietmeer in om haar façade op te houden. Iets in haar zei dat ze iets anders had moetenzeggen. Zíj vond Kay ook al tijden leuk. Leah had het ook gemerkt en dat had ze af-gewimpeld. Ze probeerde gewoon blij te zijn voor Leah en Kay. Want als Kay Leahleuk vond, kon Victoria het wel vergeten. Ze gunde het hem. En Leah ook, de lieverd. ‘Ko-hom! Ik wil naar Lenny toe!’ Zeurde Kelson en hij plantte zijn handen in zijn zij. Serena lachte, maar vond het wel lastig om ineens twee dagen zonder jongens te
  • 62. zitten. Kay ging met Victoria en nog wat Sims naar de bioscoop en bleef een paardagen bij haar tante slapen. Kelson ook, zodat hij zich met Lenny kon vermaken. Twijfelachtig bleef Serena naar de tieners kijken. Eerder die dag had ze nog deindruk gehad dat Kay Leah leuk vond. Maar nu hij tegenover Victoria stond... Iets vanbezorgdheid en misschien wel teleurstelling schoten door haar heen. Misschienmoest ze dan toch met Kay gaan praten over meisjes. Victoria sputterde tegen toen Kay haar koffer wilde dragen. Serena’s glimlach keerdeterug op haar gezicht en ze schudde haar hoofd. Kay en meerdere meiden? Nee. Hijwas niet zo’n jongen. Hij was gewoon… Kay. Zo moest ze niet meer denken
  • 63. ‘Wij gaan naar Wietse en Sarah!’ Riep Cathelijn naar boven van onderaande trap. Ze wisselde een korte blik met Joey. ‘Zal ik even naar boven gaan?’ Joey schudde zijn hoofd. ‘Ik ga wel even. Wacht jij maar even in de auto.’ Er klonk zacht geklop op Iris’ slaapkamerdeur. ‘Ben je… oh.’ Joey wasenigszins verbaast Auke bij Iris op haar kamer aan te treffen. Hij lag op bed en zo tezien was hij in slaap. ‘Wij gaan nu. Weet je zeker dat je niet alsnog mee wilt?’ Iris knikte en keek kort naar Auke. ‘Auke heeft vannacht amper geslapen,’ zei ze omhaar opa’s vraag te voorkomen. ‘Je kunt hem beter even laten.’
  • 64. Iris had nog geen half uur geleden te horen gekregen van Auke dat hij zou gaan, alsafleiding voor zichzelf. Als oom wilde hij het liefst alles meemaken van zijn neefjes ennichtjes. Pepijn zou er ook zijn, met wie hij het de laatste tijd zo goed kon vinden. Hijwas ingedommeld en nu kon hij misschien beter met rust gelaten worden, vond Iris. ‘Goed dan.’ Joey stond even besluitloos, ook wetend dat hij Auke het best kon latenliggen. ‘Als Auke of jij je bedenkt, ben je natuurlijk altijd welkom. Dat kan ik je zo almelden namens Sarah en Wietse. Als er iets is of als het niet gaat, moet je bellen.’ Alsof ze Cathelijn niet al zouden bellen als het nog slechter ging met Noah. Iris knik-te enkel. Ze kon het zich niet opbrengen haar opa te zeggen dat hij iets doms zei. Hij
  • 65. bedoelde het alleen maar goed. Hij wilde gewoon zeker weten dat hij zijn kleindochteren jongste zoon met een gerust hart kon achterlaten voor een paar uurtjes. Iris was alweer zes dagen terug van vakantie. Toch leken het wel zestigjaar. in de tussentijd was de tijd zo traag voorbij gekropen, maar leek het tegelijkertijdalsof er al een triljoen dingen waren gebeurd. Iris besefte zich dat ze de afgelopen dagen maar moeizaam was doorgekomen. Zehad slecht geslapen en wachtte na een paar dagen tot Cathelijn uit haar werk kwam,enkel om te horen of zij nog nieuws had gehoord over Noah. De uren dat ze sliepwaren hazenslaapjes die ze deed waren onrustig en ook ondiep. Voor Auke ging het
  • 66. al niet veel anders. Iris was jaloers op het feit dat hij zo midden op de dag beter konslapen dan zij dat kon. Het liefst wilde ze ook even alles vergeten. Al hadden Melvin en Krijn een amper een band met Noah, ze probeerden alle begripvoor Iris en Auke te tonen. Hun opa en vader, Joey, had ook een lastige tijd. Hij deedgeen enkele moeite zijn emoties te verbergen, maar was er minder goed in om zebespreekbaar te maken. De enige keer dat Iris bij Sander op bezoek was gegaan, was zodra hij zes dagenterug was gekomen uit het ziekenhuis. Zijn huis was al een bende en Iris vroeg zich afwat hij op het moment deed. Ze wist dat haar oma hem zou overtuigen vrij te nemen,
  • 67. ook al wilde hij iets omhanden te hebben. Hij was net als hen totaal gesloopt. Iriswilde het liefst met hem praten, maar durfde niet. Bang dat Sander haar zoubuitensluiten, haar niet zou willen belasten met zijn emoties. Dat hij zou denken datze al genoeg zou hebben aan haar eigen pakket op het moment. Zes dagen. Zeven dagen terug zat Iris nog met Tim voor een kampvuurtje. Met zijntrui aan, een arm van hem om haar heen. Het was vijf dagen terug sinds ze hem voorhet laatst had gezien, wat ook maar een kort bezoekje was geweest door de spiegel.Lang had hij niet kunnen blijven. Iris had haar hoofd vol van Noah en Tim zei dat zezich vooral niet verplicht moest voelen langs te komen bij hem, enkel als ze dat wilde.
  • 68. Tim kon er in stilte al genoeg voor haar zijn, maar weten wat ze doormaakte kon hijniet. De enige die dat kon waren haar grootouders, Sander en Auke. Iris keek naar Aukes blonde haren die afstaken tegen haar blauwe dekbed. Hij leekzo volkomen zorgeloos nu hij lag te slapen. Ze had bijna zin om erbij te gaan liggen. Vermoeid stelde haar brein zich scherp op wat er al die tijd al voor haar op hetbureau had gelegen. Haar aantekeningen van scheikunde. God, dat ook nog. Over acht dagen had Iris haar eerste examen. Ze leerde elke dag en ze wist dat zemoest en zou, maar echt zorgen maken daarover deed ze niet. Tegen het einde van
  • 69. elk schooljaar stelde ze zich het opnieuw voor. Hoe zou het zijn als ze in het examen-jaar zat? Hoe zou het zijn om je voor te bereiden op je examens? Hoe zou het zijn omze daadwerkelijk te maken? Op de laatste vraag kon Iris zichzelf nog geen antwoordgeven. Wat ze wel wist, was dat alles wat ze zich bij de voorbereidingen had voor-gesteld anders had geleken. Alles waaraan ze echt dacht was Noahs dood. Nog één dag. Dan was het een week nadat ze de vochtophoping hadden gecon-stateerd. Er was nog altijd niets veranderd. Dat zou betekenen dat ze morgen de anti-biotica, sondevoeding en het infuus zouden stoppen. Noah was ten dode opge-schreven. Iris wist dat hij nu wel lang genoeg had geleden. Toch voelde het onwerk-
  • 70. elijk dat hij er straks niet meer zou zijn. Het idee deed Iris een brok in haar keel vorm-en. Ze wilde er niet aan denken wat er dan allemaal zou gebeuren. Hoe haar opa danzou zijn. Hij zou dan enig kind zijn. Iris besefte zich ineens dat het haar een enormeenzaam vooruitzicht zou lijken als ze zonder Krijn zou komen te zitten. Ruw schuddeze haar hoofd: zo mocht ze niet denken. Auke slaakte een zucht en draaide bij. ‘Hé,’ deed hij naar Iris.Iris voelde de tranen over haar wangen stromen terwijl ze op het bed ging liggen.Aukes armen voelden extra warm en veilig om haar heen. Zonder beiden iets te zeg-gen sloten ze hun ogen. Iris merkte niet eens meer hoe haar tranen droogden.
  • 71. Het daglicht leek haast afgestemd aan Iris’ humeur: Grijs en grauw. Al wasde temperatuur zoals gezegd redelijk. Wonderbaarlijk genoeg had ze beter geslapendan de afgelopen dagen, maar ze was nog steeds ongelooflijk duf. Duf of niet: het stond haar meteen weer bij welke dag het was. Vandaag zouden zehet stoppen in het ziekenhuis. ‘De stekkers eruit halen’. Ze had het haar oma al zovaak horen zeggen. Dan ging het over willekeurige patiënten. Niet over Noah. ‘Iris.’ Sanders stem klonk dik en schor. Hij keek niet eens om. ‘Hoi.’ In stilte ging Iris naast Sander in het gras zitten. Hieraan begon ze langzamerhand te
  • 72. wennen. De afgelopen drie dagen had Sander bij hen geslapen. Joey had erop ge-staan. Natuurlijk had Sander het aanbod eerst tweemaal afgeslagen. Elke dag was er die lucht van de sigaretten in de ochtendlucht. ‘s Middags na delunch en ‘s avonds na het avondeten en nog talloze keren tussendoor. Zelfs Iris vielhet op dat Sander meer was gaan roken, al had ze hem daarvoor in geen tijden zovaak achter mekaar gezien als nu. Toch zei ze er niets van: ze vond het prettig dat ertoch iets van regelmaat was in deze rare, onwerkelijk aanvoelende dagen. ‘Ik ga even douchen,’ meldde Sander zodra hij zijn sigaretje op had. Iris bleef buitenalleen achterliet.
  • 73. Auke stond boven in de deuropening van Iris’ kamer. Hij had wat simpelsaangetrokken. ‘Ik wil niet shit klinken,’ zei hij zacht. ‘Doe gewoon dat ene vestje aanwaarvan Noah altijd zei dat het echt jouw vest was. Het ziet er casual uit.’ Iris keek haar oom schuin aan. Haar ogen liepen alweer vol met tranen en knikte,zodat ze over haar tranen biggelden. ‘Dank je wel,’ zei ze schor. Hij had gelijk. Noahzou niet willen dat ze één of ander net iets uit de kast zou trekken. Iets dat ze nooitdroeg. Iets wat niet bij haar paste, iets wat niet ‘Iris’ was. Ze was alweer alleen in de kamer op het moment dat ze zich wilde gaan omkleden.Het was half elf en haar opa en oma waren elk moment hier vanuit hun werk.
  • 74. Over een half uur waren ze in het ziekenhuis verwacht voor het afscheid nemen. Iris’ notitiebriefje met wat ze nog tegen Noah wilde zeggen brandde in haarbroekzak. Dingen die hij, door zijn coma, waarschijnlijk niet eens hoorde. Maar je wistmaar nooit. Je hoorde ook zo vaak op tv dat het wel mogelijk was. Iris hoopte in elkgeval vurig dat hij haar horen zou. Dat waar hij kwam een vredige plek was, met veelgezondheid. Al wist ze niet eens goed of ze daarin geloofde. Iedereen schrok op toen de telefoon ging. ‘Ik neem ‘m wel,’ zei Auke zacht. Iris wilde overeind komen. Sander versperde haar de weg en hun blikken kruisden.
  • 75. ‘Hij moet even wat te doen hebben.’ Sanders ogen keken kalm in die van Iris. Auke was inderdaad enorm zenuwachtig, merkte Iris nu pas op. Iets wat je normaalwel op moést vallen. Ze opende haar mond om iets te zeggen, die akelige stilte wegte halen. Toen zei Auke zijn naam en luisterde iedereen in stilte naar wat hij zei. ‘Je spreekt al met Auke, pa.’ Er ontsnapte een giechel uit zijn keel. Normaal kondende jongens Joey wel schieten als hij Melvin voor Auke aanhoorde of andersom. Hetkorte gesprek dat daarop volgde, bestond vooral uit ja’s en ohs. Niemand besteeddeer echt aandacht aan toen Auke ophing. Iedereen was in gedachten verzonken. Ieder-een, behalve Krijn.
  • 76. ‘Had ze nog iets bijzonders te melden?’ Zijn toon verried dat hij het antwoord eigen-lijk al wist. Hij vroeg het enkel om zijn ergernis hardop te kunnen over het feit waaromze dan überhaupt nog belde. Iris was nu al iets aan het bedenken om tegen Krijn in te gaan als hij dat zou doen,want ze kende hem door en door. Aukes antwoord verraste hen echter allemaal. ‘Ja,’ zei Auke langzaam. ‘Ik… Noah isbijgekomen. Mam is zo hier. We mogen naar hem toe, eventjes.’
  • 77. Het grote huis waar ze nu voor stonden herkende Iris nog amper. Ze was ervaak genoeg langs gefietst of gereden, maar was nooit zo dichtbij geweest. ‘Jezus, ik zou bijna niet beter weten of Evi heeft net zoveel kinderen als jullie,’merkte Krijn op tegenover zijn grootouders. Hij had gelijk. Het huis was een enormevilla. Geen huis waarin je woonde als je een echtpaar richting zestig was met eendochter die bijna op kamers ging. Het eerste wat Iris zag was een hoofd met blond haar en even dacht ze dat haarhart stilstond. Toen zag ze dat het wel een gezicht was wat erop leek, maar dan zo-veel jaar ouder en de vrouwelijke variant dat Iris haar blik afwendde. ‘Evi!’
  • 78. Joey, Cathelijn en Evi begroetten elkaar uitbundig. Alex stak zijn hoofd om de deuren wenkte hen dat ze mochten door lopen. Binnen klonk er een enorm kabaal: zo te merken waren zij niet als eersten hier. Erwaren al heel wat Sims. Sommigen van hen herkende Iris niet eens. Dat waren vastkennissen van Alex of zo. ‘Tim, wat leuk dat je ook bent meegekomen,’ klonk het vanuit de hoek van de woon-kamer. Iris herkende zijn stem meteen. Sander duwde zich van de muur af en kwamop hen afgelopen. Zijn ene hand gevuld met een wijnglas, zijn andere in zijn broek-zak. Op zijn wangen lichte blosjes van de alcohol en een voorzichtige glimlach om zijn
  • 79. mond. Iris kon het niet laten eenzelfde gezichtsuitdrukking over te nemen. Het feit al-leen al dat hij weer kon lachen maakte haar ook blij. ‘Sander,’ zei Tim. Hij grinnikte en wist zich geen houding te geven. Om Sander te be-groeten met een handdruk was niet Tims ding, maar hij had hem nog niet vaak ge-noeg gezien om hem te omhelzen. Gelukkig voor hem merkte Iris dat op. ‘Wij lopen even door,’ meldde ze in het algemeen tegen de Sims in hun buurt. Integenstelling tot Iris en Tim bleven Cathelijn en Joey wel bij Sander staan om te prat-en. Kort wisselde Iris een blik met Sander: ze zou later terug komen om te praten. Hijstaarde haar na en Iris wist niet of hij het nu begrepen had of niet.
  • 80. ‘Iris!’ Kelson kwam op zijn nichtje afgestormd. ‘Eindelijk, daar zijn jullie!’ Dat momentbesefte Iris zich dat Kelson ook Tim bedoelde en ze lachte. ‘We zochten jullie al!’ ‘Oh?’ Tim keek geamuseerd van Kelson naar Iris en terug. Zelfs zonder zijn littekenhad Tim het jochie nog herkend: onontkoombaar Kay’s pleegbroertje. Wat was hijgegroeid! ‘Wat is er dan? Waarom zocht je ons?’ Glimlachend keek Tim Kelson aan. ‘Nou,’ begon Kelson terwijl Mira naast hem opdook. ‘Abel wil weten of je nu eindelijkBram eens hebt meegenomen, zodat hij hem kan inmaken met XXS4! En ik heb alheel vaak geoefend met Kay en ik wil ook graag strijden!’ Verrukt keek Kelson op naarTim, tot hij merkte dat ze met z’n tweeën voor hem stonden. ‘Hij is er niet, hè?’
  • 81. ‘Wil je graag strijden? Wat zijn dat nu weer voor woorden?’ Justin keek met eenschuin hoofd naar zijn neefje, quasibang. ‘Je gaat toch niet vechten, hè?’ ‘Jawel!’ Kwam Abel tussenbeide. ‘We zijn op oorlogspad. Maar Bram is er niet bij?Nog altijd niet? Ook al heb je dat al tig jaar geleden beloofd?’ Met samengeknepenogen nam Abel Tim op. Die stond hèm op zijn beurt in zich op te nemen. Abel was ook al zo gegroeid! Als je sommige familieleden van Iris even niet zag, wistje niet wat je overkwam. Iedereen was enorm gegroeid en Tim kon maar nooitwennen aan het feit hoe uitheemse Sims sneller oud werden dan zoals bijvoorbeeldhij, omdat hij in een magiewereld leefde. ‘Nee, Bram is er niet,’ bracht hij uit.
  • 82. Abel stompte Tim speels tegen zijn arm, waarbij hij per ongeluk tegen Emma aan-stootte. Ruw draaide zij zich om en wilde flink uitvallen tegen waarvan ze dacht dathet Abel was, tot ze zag dat het Tim was. ‘Tsst!’ Tim mompelde iets van een verontschuldiging en Abel legde een arm op Emma’sschouder, die ze er geërgerd weer afschudde voor ze verder ging met het gesprek datze met Pepijn voerde. ‘Kom, we gaan ergens anders heen,’ zei ze luid tegen hem. ‘Let maar niet op hen,’ zei Abel. ‘Soms zijn ze gewoon… vaag.’ Hij haalde zijnschouders op alsof hij het dagelijks meemaakte. ‘Gaan jullie mee naar de achtertuin?Daar is de rest ook. Dan kunnen jullie Johan ontmoeten.’
  • 83. Veerle, Simone en Esmée liepen met zijn drieën door Evi’s huis. Af en toewierp Simone een schichtige blik over haar schouder. Cooper glimlachte kort naarSimone, waardoor ze zich een stuk beter voelde. Naast hem stond Stan, die haarmeteen een rotgevoel had bezorgd. Simone wist dat Stan ook zou komen. Toch duurde de blik tussen hen maar eenpaar seconden – korter dan ooit tevoren. Bijna alsof hij haar niet aan wilde kijken. Hetleek haast wel alsof er iets was veranderd sinds Simone Cooper had vertelt wat ertussen Stan en haar was voorgevallen. Nu richtte Simone haar blik op Cooper, die haar een knipoog gaf. Een gevoel van
  • 84. rust overspoelde haar. Ze leek minder bang voor Stan met Cooper in de buurt. Veiligzelfs, leek het zowaar. Desalniettemin was dat niet het enige gevoel dat Cooper haartegenwoordig bezorgde. Vanuit haar ooghoek zag Simone nog net hoe Jordy bijdraaide toen ze weg wildelopen. Jordy had kennelijk gemerkt dat Coopers aandacht even ergens anders naaruit was gegaan dan het kennismakingsgesprek met Maite, de dochter van Alex, envolgde zijn blik. Simone glimlachte naar haar vriend en wilde wederom wegdraaien. Hun blikkenhielden elkaar net iets te lang vast, of verbeeldde ze zich dat nou?
  • 85. ‘Hé, sta je weer te dromen over je geheime lover?’ Riep Esmée plagerig en op zo’nvolume dat iedereen het horen kon die maar wilde. ‘Ga je mee naar de keuken? Hetschijnt dat er daar lekker spul te krijgen is.’ Zelf liep ze richting wat de keuken bleek. Veerle trok een gezicht naar Esmée om haar opmerking en legde een hand opSimones schouder. ‘Gaat het wel goed met je?’ Fluisterde ze tegen haar. Met een vreemd gevoel keek Simone op naar haar vriendin. ‘Hè? – Ja hoor.’ Zedwong zichzelf te glimlachen terwijl ze getweeën naar de keuken liepen. Ze was nogsteeds in de war van daarnet. Jordy had haar op zo’n manier aangekeken waardoorze zich afvroeg… wist Jordy soms wat er tussen Stan en haar was gebeurd?
  • 86. Een eindje van het groepje tieners vandaan waren Evi, Joey en Cathelijnneergezegen. Victor en Naomi waren er ook bij komen zitten en Evi had een tijdjeenthousiast met hen lopen babbelen. Ze had geprobeerd Sander over te halen bij hente komen zitten. Ze herinnerde zich nog goed hoe goed hij vroeger met Victor enNaomi bevriend was geweest. Het was voor Evi een vreemde gewaarwording dat Sander nu even liever geen helehordes Sims om zich heen had. Normaliter was ze anders van hem gewend. Uiter-aard wisten ze enigszins van de toestand die er met Noah speelde, via Joey en Cath.Desalniettemin was Sander niet een persoon om zijn gevoelens open en bloot te
  • 87. delen met zijn vrienden, schatte ze in. Ze kon zich niet voorstellen dat het ooit zo was. ‘Het is me wel wat,’ zei Victor, alsof hij Evi’s gedachten kon lezen. ‘Van Noah, bedoelik. Veerle vertelde wat ze van haar opa had gehoord toen ze bij ons was,’ verklaardehij met een glimlach tegenover Joey. ‘Dat hij uit zijn coma is gekomen.’ Joey’s gedachten dropen gelijk af naar zijn oudere broer. ‘Met minimale reflexen,’voegde hij eraan toe. ‘Dat wel. Hij begrijpt wel wat er is gebeurd.’ Of hij het onthoudenzou, wist niemand. Aan de ene kant hoopte Joey voor één keer in zijn leven dat Noahhet niet onthouden zou. Alles moest zo pijnloos en moeiteloos mogelijk verlopen.
  • 88. Cathelijn zag dat het met haar man niet ging. Bemoedigend kneep ze in zijn hand.‘Dat van de reflexen houdt in dat hij het onder andere niet meer voor elkaar krijgt tepraten. Hij kon‘ja’ en ‘nee’ antwoorden door met zijn ogen te knipperen, maarverder…’ De stilte aan tafel duurde zo lang dat het ongemakkelijk begon te worden.‘Gelukkig heeft hij geen pijn,’ probeerde Cathelijn het van de zonnige kant te bekijken. Sander stapte op dat moment de veranda op. Hij hoorde waarover er werd gepraaten kreeg spontaan de neiging zich om te draaien. Hij wilde het niet hebben over zijnvader die zo goed als op sterven lag. Maite ontnam hem de kans. Diep vanbinnenvoelde hij ergernis opborrelen jegens zijn stiefzusje toen zij riep: ‘Hé, jongens!’
  • 89. Alle vijf de ouders keken vijf op naar de veranda, waar ze Sander en Maite samenzagen staan. Evi glimlachte breeduit: ze vond het altijd fijn te zien als Maite en Sandersamen stonden te praten. Haar arm strekte ze uit om hen te wenken. ‘Kom erbij!’ Maite keek op naar Sander en knikte richting de tafel. ‘Kom! Want jullie moeten metoch echt even uitleggen wie wie is en zo.’ Sander stond nog even te twijfelen, maar Maite was niet zo iemand. Ze duwdeSander zachtjes in zijn rug om hem mee naar de tafel te krijgen. ‘Komt u maar, komt u maar,’ lachte ze.
  • 90. ‘Wat zijn het veel kinderen, zeg! Je hebt weleens verteld dat de familie van jou grootis, maar Jezus!’ Maite keek van Evi naar Sander en terug. ‘Jullie zijn Cathelijn enJoey, dat weet ik. Jullie heb ik weleens ontmoet. En jullie zijn?’ In het kort stelden Victor en Naomi zich voor. Ze deden een poging hun kinderenaan te wijzen, maar niet iedereen was overal te bekennen. ‘Onze tweeling is bevriendmet de kinderen van Sarah en Wietse,’ legde Victor daarbij uit. ‘Wietse is mijn oudste zoon,’ vulde Cathelijn aan. ‘Veel om in één keer te bevatten.’ ‘Te veel, moet ik je wel melden,’ klonk er een vierde mannenstem achter Evi.
  • 91. ‘Oh, Richard! Wat leuk dat je met Leslie mee bent gekomen!’ Evi kwam direct over-eind om haar vriendin en diens man te omhelzen. ‘Zijn de drie kinderen ook mee?’ Emily had Amber al meegesleurd naar waar onder andere Kay, Abel en Emine zat-en. Er klonk luid geroep toen ze daartussen Johan ontdekten, die al met Mira enKelson aan de babbel was geslagen. Het groepje ouders volgde Richards blik. ‘Jij moet Justins broer zijn!’ Verstoorde Maite het moment waarop ze vast dachten‘mijn god wat zijn ze toch met veel’ of iets in die richting. Leslie was al vaker over devloer gekomen, omdat ze bevriend was met Evi. Richard daarentegen had Maite totnu toe alleen nog maar gehoord. ‘Justin, die getrouwd is met… Jullie zoon,’ richtte
  • 92. Maite zich tot Joey en Cathelijn, die begonnen te lachen. ‘Juist andersom. Jim is mijn broertje en hij is met Justin getrouwd. Dát is hun zoon,’grinnikte Richard. ‘Maar je begint het te leren, denk ik! – Richard, inderdaad. Jij moetdan Maite zijn?’ Maite knikte en plofte tegelijkertijd met de rest weer neer in haar stoel. ‘Jullie hebbendrie kinderen,’ begon ze. ‘Amber, Emily… en?’ ‘Olivier,’ vulde Leslie lachend aan. ‘Die met het vlassige haar, bij het roodharigemeisje. Dat is Mira, de dochter van Naomi en Victor. Ik weet niet of je haar kent?’
  • 93. Zo ging het nog een tijdje door en Sander moest moeite doen zich niet te vervelen.Met de minuut snakte hij meer en meer naar een sigaret. Toch was hij Maite dank-baar. Op deze manier hield ze het gesprek wel op een ander onderwerp dan Noah. ‘Zij gaan ook studeren aanstaand jaar?!’ Riep Evi uit toen ze hoorde dat Sarah enWietses oudste dochter en diens vriendje naar de universiteit zouden gaan. ‘Dus diezitten ook al in de examens. Net als jij dus!’ Verrukt keek ze naar Maite, die knikte. ‘De vierling zit ook in de examens,’ plakte Joey er achteraan. ‘Maar dat wist je al.’ Sanders gedachten werden in één klap terug geroepen door die woorden. Iris zou
  • 94. dus binnenkort ook gaan studeren. Sander glimlachte om zijn eigen studententijd. Onwillekeurig schoot zijn blik de kant op waar Tim en Iris daarstraks hadden ge-staan. Inmiddels hadden ze zich kennelijk van Kay en consorten weten te bevrijdenen stonden ze in de woonkamer te praten met Veerle en wat vrienden van haar. Het klopte nog altijd niet als Sander zag hoe Tim zijn arm om Iris heensloeg. Het zager veel te intiem uit voor als je je in gezelschap bevond, veel te klef. Iris paste daarhelemaal niet naast. Zo goed kende hij haar wel. Het was niks voor haar. ‘Of niet, Sander?’ Evi keek haar zoon aan voor een bevestiging. ‘Jij zou toch foto’s
  • 95. maken vandaag? Had je je camera niet ergens boven neergezet?’ Sander begreep de hint en kwam overeind. ‘Ja, ik ga dat ding wel even zoeken.’ Hetwas vooral dat hij het ding had meegenomen naar zijn moeder voor als hij zich ver-veelde en hij zich geen houding wist te geven. Onderweg naar boven merkte Sander dat hij geen seconde te laat was ver-trokken. De deurbel ging, wat betekende dat er nog meer visite zou komen. Daarhoefde Sander de eerste paar minuten even niks van mee te krijgen. Er was maaréén ding waar hij nu zin in had en dat was een sigaret.
  • 96. In de keuken begon Simone zich stierlijk te vervelen. Esmée bleef maar omAlex heen hangen, zogenaamd geïnteresseerd in het eten dat hij maakte. Hij verteldedat hij een eigen restaurant runde waar Esmée vast nog een keer zou langskomen. ‘Zullen we je anders helpen met de hapjes rond te delen?’ Stelde Veerle voor. Zeknipoogde naar Simone. Die keek Veerle aan alsof ze gek was geworden. Het enigedoel dat Veerle had, was dat Esmée eens wat afstand hield van Alex. Esmée wist zelf ook wel dat ze duidelijk liet merken dat ze niet vies was van Alex.Verrukt liet ze zich van het aanrecht glijden. ‘Ja, Alex,’ stemde ze in met Veerles idee.‘Die gevulde hapjes en zo.’ Ze ging achter hem staan en Veerle giechelde zachtjes.
  • 97. Met een glimlach draaide Alex zich om, waardoor Esmée ineens in zijn gebiedjestond. ‘Weet je, Esmée. Daar in dat kastje liggen wat dienbladen. In de kast ernaaststaan wijnglazen. Willen jullie die vullen en ronddelen?’ Aan zijn snelle handelen merkten de meisjes dat Alex een kok was die gewend wasdat er snel en efficiënt werd gewerkt in de keuken en dat hij meestal de rest van deploeg aanstuurde. Gedwee volgden ze zijn ideeën op. Onderling wisselde Veerle eenblik met Esmée, die deed alsof haar neus bloedde. Hoezo seinde Veerle telkens vanhaar naar Alex en terug? ‘Wat ben ik toch blij met zulke fijne hulpjes als jullie.’ Alex hield de deur voor
  • 98. hen open en keek ze na. Esmée liep achteraan en keek nog even om. ‘Moet je dat zien,’ mompelde Emma. Van een afstandje had ze alles gevolgd. Pepijnook. Hij wilde Emma mee naar buiten zien te krijgen – onderhand had hij het binnenook wel weer gezien – tot hij zag hoe Esmée over haar schouder keek. ‘Jezus,’ grinnikte hij. ‘Ik geloof dat Alex haar dubbelzinnig dankbaar is,’ merkte hij op. Emma verslikte zich in haar drinken en al keek Esmée niet op, ze wist dat ze het ge-hoord moest hebben. Net goed. Moest ze zich maar niet zo als een slet gedragen,vond Pepijn. Hij keek Emma met een twinkeling in haar ogen aan.
  • 99. Simone voelde haar wangen rood aanlopen toen ze bij het groepje waren aange-komen waar ook Stan en Jordy stonden. Met Cooper. Ze liet bijna het dienbladomkiepen toen ze Jordy een drankje aanbood en voelde zich zo mogelijk nog roderworden. ‘Sorry,’ murmelde ze, het gelach van Stan negerend. ‘Pff, boeiend,’ deed Jordy, wat Stan direct de mond snoerde. Normaal had hij mee-gelachen, maar zijn waarschuwende ondertoon liet weten dat het niet grappig was. Opgelaten volgde Simone haar tweelingzus en vriendin terug naar de keuken. Daarzette ze het lege dienblad op het aanrecht en ze voelde dat ze even op adem moestkomen. ‘Alex, waar is hier beneden de wc?’
  • 100. Opgelucht haalde Simone adem toen ze alleen bleek te zijn boven, waar het toiletzich bevond. Wat een poeha daarbinnen. Ze had echt het idee dat al die jongens daarnaar haar hadden zitten kijken, maar was des te meer verward toen ze merkte hoe-veel invloed Jordy’s afkeuring op Stan had gehad. Als ze zelf niet zo stuntelig had ge-daan, zou ze zich er haast beter van hebben gevoeld. Het water op haar polsen kalmeerde haar. Als in trance keek ze naar het alsmaarstromende water uit de kraan. Geschrokken richtte ze zich op toen ze de deur hoordeopengaan. In de spiegel zag ze wie er achter haar was binnengekomen. Haar hartleek een slag over te slaan.
  • 101. ‘Hé,’ zei Cooper met zijn scheve glimlachje. ‘Alles oké hier?’ Hij kwam zo dichtbijstaan dat het net niet dichtbij genoeg was naar Simones zin en ze concentreerde zichop zijn piekerige haar en kleine stoppelbaardje. Cooper stond echter dichtbij genoeg om te zien dat Simone lichtelijk zenuwachtigwas. In zijn ogen waren de vragen te zien die hij met zijn mond niet had gesteld. Hijvroeg haar of ze nog last had van Stan, of ze zich vermaakte. Ze knikte haast onzichtbaar. Ja, ze vermaakte zich. Er was echter één ding dat zedolgraag zou willen. Alsof hij het begreep, glimlachte hij tevreden en tilde zijn hand opom haar wang te strelen. Het volgende moment drukten hun lippen op die van elkaar.
  • 102. In de tuin tikte Sander Joey op zijn schouder. ‘Ik heb de camera naar bene-den gehaald. Wil je even helpen schuiven met de tafels, zodat ik daar een hoekje kanmaken om hem op te stellen?’ Kay, die even verderop zat te kletsen met wat neefjes en nichtjes, hoorde watSander zei en stond op. ‘Wacht maar, ik help wel even.’ Abel voegde zich bij hem enmet zijn vieren werd er flink wat geschoven en getild. ‘Klaar,’ zeiden Abel en Kay te-vreden in koor. ‘Het zou enig zijn om alle kinderen er stuk voor stuk op te zetten, denk je niet?’ Mij-merde Evi in het wilde weg. Ze wilde weleens zien hoe alle leeftijdsgenoten op één
  • 103. foto kwamen te staan. Met en zonder aanhang. ‘We kunnen…’ ‘Dat kan ik wel regelen!’ Enthousiast sprong Kay op een stoel en zette zijn handenals een toeter rond zijn mond. ‘Mag ik even jullie aandacht?’ In de tuin werd het ogen-blikkelijk stil. ‘Sander gaat zo de camera opstellen in die hoek daar.’ Kay wees overzijn schouder. ‘Kom allemaal effe kijken zodat hij ons op erop kan zetten! – Dank u!’ Even wisselden Evi en Cathelijn een blik, wat Joey zag en schouderophalend be-antwoordde als een ‘zo is hij nu eenmaal’. ‘Dank je, Kay.’ ‘Dat is geen moeite, opa. – Kom, Abel. We gaan de rest van binnen halen!’
  • 104. Iris merkte hoe Tims onzekerheid de das werd omgedaan bij het horen overde camera van Sander. Ze stonden zowaar als twee mannen aan het ding te prutsen.Een deel van haar wilde in de buurt blijven om te checken of alles wel goed verlieptussen hen. Sander had van begin af aan vooral koeltjes gereageerd toen hij had ge-merkt dat Iris en Tim wat hadden, maar de afgelopen tijd leek hij veranderd. Onderhand was Sander op meer fronten veranderd dan hetzelfde gebleven. Iris namhem niks kwalijk; ze had het nog steeds met hem te doen. De momenten waarop zezich met een schok weer besefte wat er aan de hand was met Noah, voelde ze zichschuldig en blij tegelijk. Blij omdat ze er even niet aan had hoeven denken. Het was
  • 105. afgrijselijk om telkens dat verdriet en die vragen met je mee te slepen. Als zij het al zoerg vond, wilde ze niet weten hoe Sander zich moest voelen. Wat dat betreft kon ze nog altijd moeilijk hoogte van hem krijgen. Jawel, ze was in-middels in staat om dingen uit hem los te krijgen. Iets wat haar vroeger nooit lukte. Irishad altijd al geweten dat het enkel een façade was die Sander probeerde op te houd-en in het bijzijn van anderen. Alleen zij die hem echt kenden wisten wat er speelde inzijn hoofd, dat hij net zo onzeker was als ieder ander. Iris vermoedde dat Sander Timdan ook eindelijk had geaccepteerd en daarom nu aardiger deed tegen hem. Althansdeed hij een poging tot, maar het kwam nogal gemaakt op haar over.
  • 106. ‘Sta je te dromen,’ fluisterde een stem in haar oor die haar deed denken aan die vanhaar oma. Toen ze zich omdraaide, sprong ze zowat in de lucht. Het was Isolde. Een lijzige glimlach verscheen op Isoldes gezicht bij het zien van Iris’ gezichtsuit-drukking. ‘Jij hebt vast een slecht geweten als je zo van me schrikt.’ Haar blik gleednaar de mannen bij de camera en terug naar Iris. Iris had het idee dat Isolde het met opzet deed. Een onprettig gevoel overspoeldeIris. Het gevoel dat ze wel vaker had als Isolde in de buurt was. Het gevoel alsof zedwars door je heenkeek. Het gevoel alsof je poedelnaakt voor haar stond, naakt totop het bot. Het bezorgde Iris de kriebels.
  • 107. Close-up Iris en Isolde. ‘Misschien is het tijd om met je lover op de foto te gaan,’ bedacht Isolde hardop. ‘Misschien wel, ja.’ Iris glimlachte ongemakkelijk en bleef staan, niet goed wetendwat ze nu verder moest zeggen – of ze überhaupt iets moest zeggen. ‘Ik ga dan nu.’ Isolde wuifde haar weg terwijl ze een trek van haar sigaret nam. Zonder haar blikvan Iris af te wenden, zeeg ze neer op de dichtst bij zijnde stoel. Iris liep regelrecht opTim af, waardoor Isolde het niet kon laten te grinniken. Uiteraard – dat was ook nogeen lover.
  • 108. ‘Lynn belde net,’ fluisterde Iris in Tims oor terwijl ze naast hem ging zitten en Sanderde camera goed instelde. ‘Ze wilde me succes wensen met mijn examens.’ Tim glimlachte en kuste haar op haar kruin. ‘Lief van haar, hè?’ Hij zei er niet bij datLynn daar waarschijnlijk alleen aan gedacht had omdat Tim het thuis over examensen de universiteit had gehad op een moment dat Lynn bij hen was. Plotseling voelde Iris het hevige verlangen even weg te zijn van hier. Weg van hiersamen met Tim. Het voelde ongemakkelijk om in de camera te lachen terwijl ze zichminder vrolijk voordeed dan ze eigenlijk was. Het gebaar van haar arm om Tim zijnschouder voelde zelfs enorm nep nu ze naar de camera keek, of eigenlijk naar wie er-
  • 109. achter stond om de foto te nemen. Iris probeerde het gevoel te onderdrukken zoals zede laatste tijd vaker deed. Nu was de gave om te doen alsof er niets was echter op.Een flits verblindde haar zicht voor een seconde en toen het beeld weer helder werd,keek ze Tim schuin aan. ‘Ik heb even wat lucht nodig,’ fluisterde ze in zijn oor. ‘Ik trek het niet meer.’ Bezorgd keek Tim in haar ogen om te zien of ze duizelig was of iets. Toen hij niksvan dat alles ontdekte, knikte hij met een enigszins opgelucht gevoel. Toch zat hethem niet lekker dat ze het kennelijk om andere redenen niet trok. ‘Laten we ergensheengaan waar we kunnen praten,’ stelde hij voor.
  • 110. Iris knikte en liep een andere kant uit dan Tim; de richting van Alex en Evi. ‘Even ge-dag zeggen,’ liet ze hem weten. Ze wist dat hij waarschijnlijk een kort intermezzo ophet feestje in gedachten had gehad en dat ze daarna weer terug gingen, maar ze wil-de naar huis. Nee, eigenlijk wilde ze niet naar huis, besefte ze zich toen ze zich omkeerde vanhaar familie. Ze moest ergens heen waar ze niet gestoord zouden worden. Ze moestnadenken. Nadenken over wat ze al tijden had nagedacht, maar wat een onafge-maakte gedachte bleef. Ze wilde niet verder denken dan waar haar gevoelens dattoelieten. Alleen als ze eerlijk tegen zichzelf was, wist ze dat ze dat juist moest doen.
  • 111. De Sims om haar heen maakten zich overduidelijk zorgen. Dit kon niet langer zo. Noah, Sander, Tim, het feestje, alle familieleden bij mekaar, haar examens van overminder dan twee weken en haar vertrekken naar de universiteit binnenkort… Hetwerd Iris allemaal te veel. Het had al veel te lang geduurd. Ze moest het kwijt. Om tebeginnen met Tim. Als er iemand het recht had om het te weten, was hij het wel. Vluchtig keek zij ook naar hem op in één van die lange seconden. Langer aankijkenkon ze hem niet. Dat kon ze pas wanneer ze er waren. Iris slikte een grote brok inhaar keel weg en haalde diep adem voor ze zei: ‘Kunnen… kunnen we naar het bosgaan? Ik moet met je praten.’
  • 112. Dat was een flinke hap, niet?! Vond het zelfook wel met schrijven en fotograferen. Weetzeker dat mijn spel er net zo over denkt: afen toe was het echt frustrerend met decrashes, zeg!Toch kan ik dit niet afsluiten zonder tevermelden dat het súper was om weer ‘zijaan zij’ met Marieke een update teschrijven. Hierbij inspireerden de bands ThePolice, Sting en The Ramus naast het liedje“Fly” van Ludovico Einaudi nog extra. Weerbedankt, Marieke. Zonder jou was ik nogsteeds in mezelf aan het mijmeren overwelke muziek ik geweldig vind en waarom.Xx Ilse