Het bovenste ook goed zien? Zoomen in met CNTRL + scroller van je muis!
- Kwamen jullie erachter dat Tim Iris meevroeg voor een weekendje samen weg.- Bleek dat zowel Esmée als Simone een valenti...
‘Dus dan neem je daar de helft van, snap je?’ Probeerde Kay met eenglimlach nog eens uit te leggen aan Amber. ‘Net zoals d...
dag wel over de vloer kwam bij Kay was ze net zo begaan met Kelsons vooruitgangbij het praten als zijn familie zelf. Hij h...
‘Met Kay’s uitleg is er vast weinig mis. Het is gewoon het hele punt dat ik rekenenslecht kan. Wat wil je ook?’ Met een we...
‘Ik hoor het al wel weer,’ mompelde Joey, zogenaamd gekwetst. ‘Een oude man isniet nodig hier. Hij wordt niet gewaardeerd....
‘Hé, jongens!’ Kay sprong overeind, het rekenwerk totaal vergeten. ‘Hoe gaat het?!’Ongegeneerd gaf Kay zijn oom een big hu...
houdend dan de eerste keren dat ze hier was, want ze zei tegen Joey: ‘Dat maakt nietuit. Ik ben het rakker-gen wel gewend,...
Lise-May glimlachte en keek van Amber naar Kay en terug. ‘Jullie zijn een dagje bijopa en oma?’ Ze zag Kenzo op het kleed ...
‘Naar het park?’ Auke keek even naar Kenzo, die meteen opkeek. ‘Moet hij nu almee uit dan? We zijn er net!’ Amber lachte. ...
hangen in het park met anderen,’ verklaarde Kay met zijn rug naar iedereen behalveAmber. Hij keek haar met opgetrokken wen...
‘Ik ben in de achtertuin, dus ik zie zo wel,’ waren de woorden die Pepijn inzijn telefoon zei voor hij het gesprek wegdruk...
schoenenkastje. Als ma ze nou gewoon liet staan waar hij ze had uitgedaan… ‘Hé daar,’ klonk een bekende stem vanaf het hek...
Pepijn wilde langs haar heenlopen, had geen zin om met haar te gaan staan praten.Waarschijnlijk zou ze alleen maar kruisve...
Stan haalde zijn schouders op. ‘Ach, waarom ook niet. Heb ik tenminste nog eenbeetje concurrentie.’ Esmée begon te lachen ...
‘Wat jij wilt.’ Stan zuchtte en deed of hij uithaalde naar Esmée, die haar vuisten bal-de. ‘Esmée, Esmée, Esmée. Hoe vaak ...
Pepijn wilde zijn broer meteen achterna gaan, maar Emma hield hem tegen. ‘Doenou niet,’ siste ze. ‘Ik heb al een veel bete...
hoofd. ‘God, ik schrik me een ongeluk!’ Riep hij dan ook uit. ‘Kunnen jullie nietuitkijken?’ Hij legde zijn boek aan de ka...
een hele tijd terug, toen hij door Emma’s slaapkamerraam was geklommen.  ‘Ik wil niet veel zeggen,’ begon Pelle. ‘Maar pap...
sprong ze zonder aarzelen naar beneden. ‘Hij richt toch ook geen bal op jou?’ Emma begon honend te lachen. ‘Nu dat weer. K...
‘Je kunt je kont nog niet keren of er is wel weer ergens een stel blagen dat zich metje bemoeit.’ Emma liet zich in het gr...
van worden.’ Pepijn vergat zich te bedenken hoe het op Emma overkwam, maar hetdeerde Emma niet. Ze reageerde niet eens op ...
-schil niet zo per se meer. Nonchalant haalde hij zijn schouders op. ‘Oké,’ zei hij. ‘Oké?’ Emma kwam overeind en keek hem...
‘Eigen tekst op een melodie van The Beatles. Dan vind ik het ook terechtvoor je oom dat hij nu met Lise-May is?’ Vatte Vic...
Kay rolde met zijn ogen en lachte. Het was even stil en tezamen keken ze neer opde twee kleine jochies die in de zandbak a...
Kay kwam overeind en rechtte zijn rug met een geeuw. ‘Ik weet niet hoe het met jouzit, maar Kelson en ik moeten weer eens ...
‘Zeg!’ Riep Victoria uit. Alle drie de jongens keken haar aan. ‘Ik heb een idee! Je kuntook gewoon een stukje meelopen naa...
is. – Nietwaar, Lenny?’ Victoria keek haar neefje kort maar ernstig aan. ‘Zo gevaarlijkals een dode goudvis zul je bedoele...
De hele wandeling naar het huis van Victoria’s tante kletsten ze aan éénstuk door. Dit herinnerde Kay eraan waarom ze Vic ...
Kelson en Lenny verdwenen direct naar de woonkamer zodra ze uit hunbuggy waren. Kay besloot hen en Vic maar gewoon te volg...
Kelson leek in te stemmen, want hij keek direct op naar zijn pleegbroer. Met zijnvinger duwde hij op het papier en keek Ka...
‘Tsja,’ verzuchtte Kay. ‘We vragen ons nog steeds af wat het is. Wat dat betreft benje niet de enige die zorgen maakt om e...
De zon begon al wat te zakken. Eén blik op haar mobieltje maakte datSimone er echt niet onderuit kon: ze moest weer eens r...
Het was een zonnige dag en dat was voor Cooper altijd een excuus om naar buiten tegaan en aan zijn rommelauto te werken. W...
Natuurlijk wist Simone dat ze eigenlijk beter richting huis kon lopen als ze Esméevoor wilde zijn. Toch liep ze naar voren...
Hoe gaat het ermee? Heb je een beetje een goed weekend gehad tot nu toe, hmm?’ Simone glimlachte. ‘Ja hoor,’ mompelde ze a...
Hij was dan ook verbaast toen Simone haar hoofd schudde. ‘O, echt?’ Hij keek kortnaar haar tas. ‘Was je gewoon even aan de...
Waarom moest Cooper nou zo lief doen tegen haar? Dit was niet de bedoeling. Nogeven en ze zou alles eruit gooien. Simone b...
niet. Het stelde haar gewoonweg altijd op haar gemak. Meer dan haar eigen huis, wistze. Bij dat idee schoten de tranen wee...
Het zag er heel anders uit dan dat Simone zich had voorgesteld. Er warenmaar drie deuren op de overloop. Twee daarvan zoud...
Verwonderd liep Simone door de ruimte en liet haar tas op de grond ploffen bij demicrofoon. Zo te zien werd er hier ook ge...
ze hier alleen met minstens één van haar andere vrienden of vriendinnen. Ze had ernog nooit aan gedacht bij hem langs te g...
Ja, hij kende er inderdaad genoeg. Eén van die klootzakken was bevriend met zijnbeste vriend. Simone kon het hem maar bete...
‘Oké, dan de volgende.’ Kay’s enthousiaste stem weerkaatste tegen demuren voor hij terechtkwam in de oren van Amber, Pepij...
bijval van haar of Amber. ‘Mika zingt nu eenmaal zo. Je kent zijn stem zeker niet.’ ‘Als ik het zo hoor, wil ik het ook ni...
‘Kijk eens wie we daar hebben!’ Riepen Justin en Dennis tegelijkertijd. ‘Hé, neefje, nichtje,’ groette Jim Kay en Amber. H...
Pepijn en Emma keken elkaar aan en draaiden met hun ogen. Het gesprekging van de ene verjaardag over op de andere. Joey za...
‘Nienke! Papa zegt jullie ook een spelcomputer gaan kopen!’ Abel trok een ernstigmaar triomfantelijk gezicht naar zijn tan...
‘God, die spelcomputers ook...’ Serena keek met een glimlach langs haar vrouwnaar buiten, denkend aan de tijd dat kinderen...
‘Ik geloof dat het tijd is,’ mompelde Serena met een vage glimlach. Iedereen keek vertederd naar hoe Kelson werd neergezet...
‘Ik heb gelijk. – Het is ècht tijd!’ Met opeengeklemde kaken en een verbeten glimlachprobeerde Serena tussen de Simsmassa ...
Iris kreunde toen haar telefoon ging. Konden ze haar dan niet even met rustlaten? Was ze er net in geslaagd zich te concen...
‘Die belt vast met een bepaalde reden,’ merkte Tim op. Iris rolde met haar ogen en had de neiging het gele kussentje naar ...
‘Robyn is een prachtnaam,’ zei Tim in de hoorn, waardoor Dennis direct doorhad water gaande was. Hij zei dat hij snel ophi...
ze hem serieus zou nemen, zou luisteren. ‘Dan ga je ook echt met school bezig. Ik gadouchen, zodat ik je niet stoor. Er li...
De slaapkamerdeur klikte in het slot en Iris hoorde Tims voetstappen op degang. Kort keek ze om vanaf haar bureaustoel, tr...
Met een glimlach gooide Tim wat kleren op de wasbak in de badkamer. Onderweghad hij gezien dat Auke in de woonkamer zat. Z...
Auke draaide bij en keek verward op naar Tim. ‘O.’ Hij kwam overeind. ‘Ik dacht al.’ ‘Ik spring even onder de douche,’ dee...
reacties van anderen in kon schatten – iets waarover hij zich leek te verbazen. Hetenige was dat hij meende dat hij die on...
Auke stapte van de stoep op het tegelpad dat leidde naar het huis van zijnjongste zus. Vol bewondering keek hij naar het h...
zich niet op haar gemak zou voelen. Automatisch zou hij zich dan ook zo voelen.         Bij binnenkomst merkte Auke dat he...
was geworden. Trots en glunderend maar ook moe van de spanning. Kay leek nogsteeds opgewonden om het feit en drentelde de ...
Pas als laatste kwam Kelson in zicht. Auke zou bijna zijn vergeten dat hetzijn verjaardag was. Al hingen er slingers en ha...
Kelson trok een grimas. ‘Maakt niet uit. Ro is cool.’ ‘En of Robyn cool is!’ Kay liet zich voor de kinderen op de bank val...
Auke zakte door zijn knieën en zette Abel op de bank. ‘Wacht even. Ik wil wel mee-doen, maar ik ga eerst eventjes naar m’n...
‘Klopklop.’ Auke stak zijn hoofd om de deur van de slaapkamer. Even hadhij getwijfeld. Gelukkig was Serena zo te zien al o...
het er warm van. ‘Wat is ze mooi, hè? Exact je broer met die ogen.’ Die woordenmaakten dat Auke het nog warmer kreeg. De b...
anders dan hij had verwacht om een baby vast te houden. Gewichtig maar toch licht,als een zware veer. Hij grinnikte – van ...
Hierbij een vertederend einde vande update. Ja, je hebt het niet ver-wacht; weer geen grote clifhanger.Al is het toch enig...
Update 22; the double celebration
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

Update 22; the double celebration

596 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
596
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
260
Actions
Shares
0
Downloads
2
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Update 22; the double celebration

  1. 1. Het bovenste ook goed zien? Zoomen in met CNTRL + scroller van je muis!
  2. 2. - Kwamen jullie erachter dat Tim Iris meevroeg voor een weekendje samen weg.- Bleek dat zowel Esmée als Simone een valentijnskaart had gekregen van Stan.- Pasten Joey en Cathelijn op de tweeling van Justin en Jim; zij zouden diemiddag een gesprek hebben bij het adoptiebureau.- Beviel Keisha van een dochter genaamd Nena. Joey, Cathelijn, Abel en Eminegingen met z’n vieren als eerste op kraamvisite.- Gaf Iris Tim een eigen cameraatje voor Valentijnsdag zodat hij eindelijk eeneigen fototoestel had om foto’s mee te maken.- Hadden Tim, Jane, Jacky, Daniël, Iris, Bram, Daisy en Kita een gezellige dagmet z’n allen aan het meer en later aan het strand in hun zwemkleding.- Werd Iris duizelig en Tim dacht dat ze teveel had gedronken, vooral toen zeflauwviel. Later bedacht hij zich dat het haar hart weleens kon zijn.- Speelde Auke, met een beetje pushen van Isolde, zijn liedje voor Lise-May enze reageerde goed.- Kwamen Iris, Tim, Isolde en Auke tegelijkertijd thuis en vroeg Isolde zich af wat
  3. 3. ‘Dus dan neem je daar de helft van, snap je?’ Probeerde Kay met eenglimlach nog eens uit te leggen aan Amber. ‘Net zoals drie sommen terug.’ Zij wreef met zijn handen over haar gezicht en grinnikte. ‘Het spijt me heel erg, maarik snap er nog steeds geen biet van. Geen. Biet.’ Met nadruk op de twee laatstewoorden kietelde ze Kelson in zijn zij. ‘Snap jij het?’ Kelson begreep waarover het ging, maar deed niets anders dan giechelen om hetgekietel. ‘Moeilijke sommetjes, hè?’ Mompelde hij. Amber klaarde zichtbaar op. ‘Goed zo, blonde boef!’ Omdat ze eigenlijk zowat om de
  4. 4. dag wel over de vloer kwam bij Kay was ze net zo begaan met Kelsons vooruitgangbij het praten als zijn familie zelf. Hij had zelfs een persoonlijke bijnaam. ‘Tien punten!’ Trots stak Kelson zijn twee handjes op en zwaaide ermee. ‘Tien vingers!’ Jubelde hij. ‘Zie je wel! De moed erin houden, Amber!’ Wild gebarend ging Kay overeind zitten.Hij vond het geweldig als anderen enthousiast waren. Helpen was dan nog leuker.‘Met zijn drieën komen we er wel uit! – Oké, we doen het gewoon nog een keer.’ ‘Lukt het een beetje, jongens?’ Joey keek met een geamuseerde glimlach toe. AanAmbers gezicht kon hij exact aflezen over welk vak het ging. ‘Legt Kay goed uit?’
  5. 5. ‘Met Kay’s uitleg is er vast weinig mis. Het is gewoon het hele punt dat ik rekenenslecht kan. Wat wil je ook?’ Met een weemoedige zucht richtte Amber zicht tot Kay.‘Je moeder geeft les op de basisschool en je opa ook! Jij kunt het altijd vragen.’ Kay begon te grinniken. ‘Zij leggen het je met minstens zoveel plezier uit als ik doe.’ Joey viel zijn kleinzoon lachend bij. ‘Dat is waar. Amber, als je wat extra uitleg wilt,help ik je graag. Wat betreft rekenen dan. Wiskunde ga ik het niet op wagen.’ ‘Ach, luister maar niet naar opa. Waarschijnlijk heeft hij van die oude rekenmethodenwaardoor je het al helemaal niet meer snapt,’ zei Kay plagerig tegen Joey.
  6. 6. ‘Ik hoor het al wel weer,’ mompelde Joey, zogenaamd gekwetst. ‘Een oude man isniet nodig hier. Hij wordt niet gewaardeerd.’ ‘O, opa.’ Kay rolde met zijn ogen. ‘Het ligt heus niet aan jou. Het is de oudere mede-Sim in het algemeen dat rekenen uitlegt. Ze kunnen het gewoon niet goed uitleggen.Ben ik blij dat ik me niet meer aan die meester van groep acht hoef te ergeren.’ ‘Ben ik het volkomen mee eens,’ klonk een derde stem. Amber, Kay, Joey en zelfsKelson en Kenzo draaiden zich naar de achterdeur. Auke sloot de deur achter Lisesrug. ‘Wacht maar tot je wiskunde krijgt op het middelbaar. Daar bakken ze er al hele-maal niets van, die leraren!’ Riep Auke. ‘Ben blij dat het nog vakantie is.’
  7. 7. ‘Hé, jongens!’ Kay sprong overeind, het rekenwerk totaal vergeten. ‘Hoe gaat het?!’Ongegeneerd gaf Kay zijn oom een big hug en Lise-May netjes drie zoenen op haarwangen. ‘Wat leuk om jou ook weer te zien! Even terug alweer.’ Kay deed een stapjeterug, plantte zijn handen in zijn zij en bekeek Auke en Lise-May met een knikje.‘Jullie vormen echt een schattig koppel,’ meende hij, waarop Lises wangen directkleurden bij haar shirtje. ‘Vind je ook niet, Amber? – O, wacht eens! Amber, dit is…’ Joey legde zijn hand op Kay’s schouder en kneep er zachtjes in. ‘Kalm aan, rakker.’ Zowel Amber als Lise schoot in de lach om Joey’s opmerking. Hij was net niet zachtgenoeg geweest om onverstaanbaar te zijn. Lise-May was echter al iets minder terug-
  8. 8. houdend dan de eerste keren dat ze hier was, want ze zei tegen Joey: ‘Dat maakt nietuit. Ik ben het rakker-gen wel gewend,’ waarop ze glimlachend opkeek naar Auke. ‘Hé!’ Riep Auke uit. Lachend draaide hij zijn hoofd zo dat hij Lise een kus op haarwang kon geven, maar ze wurmde zich onhandig opzij en was blij dat Amber de aan-dacht afleidde. ‘Ik ben Amber, een vriendin van Kay. Dan moet jij Lise-May zijn. De vriendin vanAuke.’ Voor ze wist waar ze mee bezig was, had Amber Lises hand al geschud. Zestond er zelf van te kijken dat ze ineens het initiatief had getoond zich voor te stellen.Op de één of andere manier mocht ze Lise-May meteen.
  9. 9. Lise-May glimlachte en keek van Amber naar Kay en terug. ‘Jullie zijn een dagje bijopa en oma?’ Ze zag Kenzo op het kleed bij de bank liggen. ‘En met de hond?’ ‘Kelson is morgen jarig. Serena en Nienke zijn bezig met de voorbereidingen. Kelsonmag nog niets zien. Ik ben gewoon solidair aan mijn broertje. Vandaar dat we hierzijn,’ legde Kay uit. Hij woelde even door Kelsons haren en glimlachte naar hem. ‘Zal ik even wat te drinken in doen voor jullie?’ Bood Joey aan. Auke keek vragend naar Lise-May, die haar schouders ophaalde. ‘Prima.’ Kay schudde zijn hoofd. ‘Ik moet zo gaan. Ik ga zo naar het park.’
  10. 10. ‘Naar het park?’ Auke keek even naar Kenzo, die meteen opkeek. ‘Moet hij nu almee uit dan? We zijn er net!’ Amber lachte. ‘Ik moet zo naar sporten.’ Ze begon haar schriften en schrijfgerei bijelkaar te zoeken. ‘En het is niet per se Kenzo die uit moet…’ Begon ze plagerig. ‘O?’ De toon in Aukes stem begon ook plagerig te worden en samenzweerderig keekhij naar Amber, probeerde nog meer informatie los te peuteren. ‘Wat is er dan? Ofbeter gezegd: Wie is er dan in dat park?’ ‘Amber, blaas het niet zo op.’ Kay rolde lachend met zijn ogen. ‘Ik ga gewoon wat
  11. 11. hangen in het park met anderen,’ verklaarde Kay met zijn rug naar iedereen behalveAmber. Hij keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Loop je wel mee?’ Amber glimlachte en liep richting de trap, waar Kelsons wandelwagen al klaarstond.‘Natuurlijk loop ik mee! Ik wil wel even gedag zeggen, natuurlijk.’ Ze lette niet op enKay draaide zich om. Hij trok een gezicht naar Auke en Lise-May, wees over zijnschouder en lachte. ‘Ga je mee, blonde boef?’ Kelson liet zich dat geen twee keer zeggen en rende zo goed en kwaad als het gingnaar de buggy, op zijn hielen gevolgd door Kenzo. ‘Gaan we wandelen?!’ Riep hij uit.‘Kenzo moet ook erbij!’ Hij strekte zijn armpjes uit zodra hij opgetild werd. ‘Kenzo!’
  12. 12. ‘Ik ben in de achtertuin, dus ik zie zo wel,’ waren de woorden die Pepijn inzijn telefoon zei voor hij het gesprek wegdrukte. ‘Fuck, waar liggen mijn schoenen…’ ‘Pep!’ Wietse stond in de keuken, maar toch had ze het gehoord. ‘Let op je woord-en. Ik wil niet dat je zulke taal gebruikt.’ Pepijn ademde diep in en zuchtte luid om zijn ergernis te laten blijken. Desnoodsging hij zonder schoenen naar buiten. ‘Heb je ze gezien of niet?’ ‘Ze staan achter je, schat,’ klonk Sarahs stem. ‘In het kastje. Zoals het hoort.’ ‘Ugh.’ Pepijn schoot zijn schoenen aan en glipte naar buiten. Wat een onzin, zo’n
  13. 13. schoenenkastje. Als ma ze nou gewoon liet staan waar hij ze had uitgedaan… ‘Hé daar,’ klonk een bekende stem vanaf het hek. Piepend ging het ding open. Pepijn, die eerst dacht dat het Emma was, draaide zich verrukt om. ‘Wat doe jij nuweer hier?’ Mopperde hij toen hij zag dat het één van haar zussen was. ‘Eh, ook leuk jou te zien. Maar denk maar niet dat ik voor jou kom, hoor,’ snibdeEsmée. ‘Ik kom voor Stan natuurlijk, sukkel. Zoals altijd.’ ‘Hmm,’ bromde Pepijn en gluurde langs Esmée heen. ‘Ik wacht op Emma. Ze komtook zo hierheen.’
  14. 14. Pepijn wilde langs haar heenlopen, had geen zin om met haar te gaan staan praten.Waarschijnlijk zou ze alleen maar kruisverhoren houden over wat Emma en hij gingendoen, terwijl ze probeerde te verbergen dat ze nieuwsgierig was. Jammer voor haar;hij had het toch altijd door. Triomfantelijk grijnzend liet hij haar achter. ‘O, daar zijn… ben je,’ zei Stan, enigszins verbaast. ‘Ik dacht dat je Simoneook mee zou nemen? Zo kunnen we toch geen teams opstellen…’ ‘Ze zei dat ze al wat anders had te doen of zo.’ Esmée haalde haar schouders op.‘Maar we kunnen Jordy wel vragen?’ Enthousiast wreef Esmée in haar handen. ‘Ikbedoel, ik weet van Cooper dat hij hier bij Veerle is.’
  15. 15. Stan haalde zijn schouders op. ‘Ach, waarom ook niet. Heb ik tenminste nog eenbeetje concurrentie.’ Esmée begon te lachen en liep met veel herrie het huis in. ‘Maar goed dat Simone erniet is,’ grinnikte ze. ‘Dat zou ze niet hebben getrokken, met haar tere zieltje.’ Onbenullig lachte Stan mee. ‘Ach, nou ja. Wat niet weet, wat niet deert.’ Esmée stopte met lopen en kneep haar ogen tot spleetjes. Haar vuist landde hardop Stans schouder. ‘Zeg, je hebt het wel over mijn zusje, ja? Alleen ik mag haarbeledigen.’
  16. 16. ‘Wat jij wilt.’ Stan zuchtte en deed of hij uithaalde naar Esmée, die haar vuisten bal-de. ‘Esmée, Esmée, Esmée. Hoe vaak moet ik je nog zeggen dat meisjes slaan tegenmijn principes is?’ Hij duwde haar tegen de muur en zoende haar zacht en teder. ‘Ja, gatver. Dat hoefde ik dan ook weer niet te zien, weet je.’ Emma en Pepijn maak-ten kotsgeluiden en keken elkaar verafschuwd aan. Stan liet Esmée direct los, ging zowat neus aan neus staan met Pepijn. ‘Bek houd-en, begrepen? – Kom op, Es. Even kijken of er boven nog normale Sims zitten die wekunnen tarten voor een potje voetbal. Laten we weggaan bij deze kleuters.’ Datlaatste spuugde hij eruit alsof hij het over een besmettelijke ziekte had.
  17. 17. Pepijn wilde zijn broer meteen achterna gaan, maar Emma hield hem tegen. ‘Doenou niet,’ siste ze. ‘Ik heb al een veel beter plan. Laten we gewoon de voetbal mee-nemen,’ stelde Emma voor. ‘Gaan we gewoon op het veldje bij mij in de achtertuin.’ Pepijn draaide zich om en trok een grimas. ‘Dat is nog eens een goed idee.’ De bal overspelende liepen ze naar de overkant van de straat, waar Pepijnover het poortje sprong en zo in de achtertuin van Naomi en Victor belandde. ‘Hé Em!’ Emma stopte met achter hem aan te rennen en schoot de meters langs Pepijn heen.Hij belandde nog net niet in het zwembad. Wel scheerde hij rakelings langs Pelles
  18. 18. hoofd. ‘God, ik schrik me een ongeluk!’ Riep hij dan ook uit. ‘Kunnen jullie nietuitkijken?’ Hij legde zijn boek aan de kant en kwam van het bankje af waarop hij hadgezeten tot Emma en Pepijn waren gekomen. Emma gromde iets van een verontschuldiging en wierp Pelle een hatelijke blik toe.‘Stel je niet zo aan. Hij was niet eens raak.’ ‘Nou, het scheelde niet erg veel. Ik kreeg zowat een hartverzakking.’ ‘Dat heeft ze van mij geleerd,’ knipoogde Pepijn naar Emma. ‘Hartverzakkingen ver-oorzaken bij anderen.’ Hij lachte hartelijk om zijn eigen grapje bij het terugdenken aan
  19. 19. een hele tijd terug, toen hij door Emma’s slaapkamerraam was geklommen. ‘Ik wil niet veel zeggen,’ begon Pelle. ‘Maar papa is thuis. Dat weet je, Emma.’ Pelleliet zijn blik even op Pepijn rusten. Alsof ze anders niet wist wat hij bedoelde. ‘Nou en?! Papa zei dat hij niet binnen mocht komen. We zijn toch in de achtertuin?’Bitste Emma. ‘En dan nog. Alsof wij ons daar iets van aantrekken. Ga binnen lezen!’Kort wisselde ze een blik met Pepijn en schoot grimassend de bal Pelles kant uit. ‘Hé!’ Klonk het ineens vanuit het speelhuisje. ‘Wees eens lief voor Pelle!’ Nu pasvielen Emma en Pepijn Mira’s roodoranje haren op. Moedig en dapper als ze was,
  20. 20. sprong ze zonder aarzelen naar beneden. ‘Hij richt toch ook geen bal op jou?’ Emma begon honend te lachen. ‘Nu dat weer. Kan er ook nog wel bij. Stel blagen.’ ‘Waarom moet je altijd zo gemeen doen?’ Mira keek boos op naar haar zus, maarbleef wel rustig. Haar stem klonk zo zuiver en fair tegelijk dat Pelle even slikte. Zemeende echt wat ze zei en ook al wist ze dat het weinig zin had – toch hoopte ze datEmma eindelijk eens stopte met zo belachelijk tegen Pelle te doen als Pepijn er was.Zonder op antwoord te wachten, draaide Mira zich om en liep naar binnen. Pellemaakte zijn blik los van de grond en volgde haar. Ze moesten zorgen dat hun oudersniet naar buiten kwamen. Ze konden er Pepijn maar beter niet ontdekken.
  21. 21. ‘Je kunt je kont nog niet keren of er is wel weer ergens een stel blagen dat zich metje bemoeit.’ Emma liet zich in het gras vallen. ‘Het is zo vermoeiend.’ Pepijn zuchtte en ging naast haar zitten. Daar lagen ze dan te kijken naar de over-drijvende wolken. ‘Ik ben blij dat ik thuis even weg ben. Vind ze minstens even erg.’ ‘Dat zijn ze ook. En wacht maar tot ze ouder zijn. Mijn zussen... Ze zijn zo arrogantals de pest.’ Emma gromde bij de gedachte hoe ze konden zijn. ‘Marijn krijst net zoals Wende en Yara. Hij lijkt soms net een meid. Afschuwelijk, diemeiden. Echt ongelooflijk irritant. Ik ben blij dat jij geen zus van me bent. Ik zou er gek
  22. 22. van worden.’ Pepijn vergat zich te bedenken hoe het op Emma overkwam, maar hetdeerde Emma niet. Ze reageerde niet eens op wat hij had gezegd. ‘Weet je, Pepijn. Ik denk dat ik het ga uitmaken,’ deelde Emma mee. ‘Het uitmaken?’ Pepijn draaide zijn hoofd opzij zodat hij Emma kon aankijken. ‘Ja. Ik weet niet. Volgens mij zijn wij beter af als vrienden,’ legde Emma uit. Pepijn was even stil en Emma zei evenmin een tijdje niets. Pepijns gedachtendwaalden gelijk af naar die ene kus. Veel meer dan dat was er dan ook niet gebeurd.Waar stond hun verkering nog meer voor dan dat? Beter als vrienden? Hij zag het ver
  23. 23. -schil niet zo per se meer. Nonchalant haalde hij zijn schouders op. ‘Oké,’ zei hij. ‘Oké?’ Emma kwam overeind en keek hem met een glimlach aan. Pepijn knikte englimlachte eveneens. Hij greep haar uitgestoken hand vast en liet zich overeind halen. ‘Kom, potje voetbal?!’ Riep hij terwijl hij van haar vandaan rende, de bal heen enweer schoppend tussen zijn voeten. ‘Ik keep en de treurwilg en het bloemperk is degoal! Wedden dat je nog niet scoort?!’
  24. 24. ‘Eigen tekst op een melodie van The Beatles. Dan vind ik het ook terechtvoor je oom dat hij nu met Lise-May is?’ Vatte Victoria Kay’s woorden samen. ‘Te gek!’ Kay glimlachte. ‘Ik snap dat nooit zo bij Sims. Als je risico’s durft te nemen, kom jeveel verder. Het gaat af en toe fout, maar dan heb je het tenminste geprobeerd.’ Victoria lachte. ‘Het klinkt denk ik simpeler dan het is, maar nu je het zo zegt… er zitwat in, geloof ik.’ Even keek ze hem met een schuin hoofd aan en grinnikte. ‘Wat is er?’ Riep Kay uit. ‘Wat heb ik gezegd of gedaan? Waarom kijk je zo?’ ‘Ho ho, voel je niet aangevallen. Het is alleen… echt weer zo’n opmerking voor jou.’
  25. 25. Kay rolde met zijn ogen en lachte. Het was even stil en tezamen keken ze neer opde twee kleine jochies die in de zandbak aan het spelen waren. ‘Zo te zien kunnen ze het goed met elkaar vinden. Ik herinner me nog wel dat wij on-geveer zo oud waren. – Nou, iets ouder dan.’ Victoria zag meteen een kleine Kay voorzich. Eigenlijk is hij amper veranderd, dacht ze bij zichzelf. Nog even vrolijk en blij. ‘Dat zeg je alsof we elkaar al jaren kennen,’ merkte Kay lachend op. ‘Dat is ook zo,’ zeiden ze tegelijk. ‘Alleen hebben we een paar jaar gemist,’ vuldeVictoria aan. ‘Best raar, want het voelt helemaal niet zo.’
  26. 26. Kay kwam overeind en rechtte zijn rug met een geeuw. ‘Ik weet niet hoe het met jouzit, maar Kelson en ik moeten weer eens beginnen aan onze terugreis.’ ‘Tsja…’ Ze hield haar blik gericht op de spelende jochies. Haar nepbroertje en hetnepbroertje van Kay. Het liefst wilde ze de tijd bevriezen. De gedachte dat ze morgenrond deze tijd alweer terug thuis zou zijn, stemde haar triest. Kay’s opmerking verried dat hij met zijn gedachten eveneens bij morgen zat.‘Jammer dat je er morgen niet bij kunt zijn. Mijn moeders kijken ernaar uit je weereens te zien.’ Hun blikken kruisten elkaar. ‘Maar ja, je kunt moeilijk morgenochtend alkomen. Dat wordt dan heel vroeg. Dat is geen doen. Wat moet dat moet.’
  27. 27. ‘Zeg!’ Riep Victoria uit. Alle drie de jongens keken haar aan. ‘Ik heb een idee! Je kuntook gewoon een stukje meelopen naar huis. Nou ja, mijn tantes huis,’ stelde ze voor. Verrukt plantte Kay zijn handen in zijn zij. Het was alsof hij hoorde dat hij de loterijhad gewonnen. ‘Vind je tante dat niet erg?’ Verzekerde hij haar. ‘Ik weet dat ze nietver weg woont van hier, maar ik wil niet dat ze denkt dat je allerlei jongens mee naarhuis neemt als je gaat oppassen op je neefje. Ik wil niet dat je je baantje kwijtraakt.’ Schaterend tilde Victoria Lenny op. ‘Hoor je wat die pannenkoek zegt, Len? Zoietsheb ik nog nooit gehoord.’ Met een grimas voor oor tot oor keek Victoria Kay aan.‘Allerlei jongens? Ik ken jou al jaren, Kay. Al weet iedereen dat Kelson heel gevaarlijk
  28. 28. is. – Nietwaar, Lenny?’ Victoria keek haar neefje kort maar ernstig aan. ‘Zo gevaarlijkals een dode goudvis zul je bedoelen. – Kom op zeg, Kay.’ Hoofdschuddend duwdeze met haar arm tegen die van hem. ‘Zet Kelson in zijn buggy of anders doe ik het.’ ‘Je bent zo gek als een deur,’ floepte Kay eruit. Het gaf niet, wist hij. Victoria kon jedit soort dingen gerust zeggen. Want ze was nu eenmaal zo gek als een deur. ‘Emerald kent jou. Ze vertrouwt mij. Ze vraagt niet voor niets of ik een paar dagenlang wil oppassen nu het vakantie is. Ik moet je gewoon eventjes laten zien waar ikverblijf als ik op mijn neefje pas! Als het goed is kom je daar nog wel vaker. Zekerover een paar jaar, want ik wil hier in de buurt studeren. Heb ik dat al gezegd?’
  29. 29. De hele wandeling naar het huis van Victoria’s tante kletsten ze aan éénstuk door. Dit herinnerde Kay eraan waarom ze Vic zo graag mocht. Er waren maarweinig Sims die hij kende bij wie hij niet negen van de tien keer het meeste praatte. ‘Jij woont echt zo dichtbij het parkje?’ Kay keek Victoria ongelovig aan. Ze diepteeen sleutel op. ‘Ik snap waarom je daarheen gaat in plaats van naar het grote park.’ ‘Het grote park?’ Herhaalde Victoria. ‘Is er nog een ander park, dan?’ Heftig knikte Kay. Zijn dunne haar zwiepte op en neer. ‘Ik ga je er een keer meenaartoe nemen!’ Van enthousiasme sloeg Kay’s stem over en ze lachten.
  30. 30. Kelson en Lenny verdwenen direct naar de woonkamer zodra ze uit hunbuggy waren. Kay besloot hen en Vic maar gewoon te volgen. ‘Ze hebben er echt geen enkel probleem mee dat ze telkens opnieuw bij elkaar ge-zet worden, wel dan?’ ‘Inderdaad.’ Tevreden keek Victoria neer op haar neefje. ‘Ik ben dol op mijn kleineneefje. Soms maak ik me alleen nogal zorgen. Hij lijkt niet erg gemakkelijk te zijn inhet bijzijn van andere kindjes.’ Een bedenkelijke frons verscheen op Victoria’s gezicht.Zoiets zag Kay niet vaak gebeuren. Hij wist dat ze erg veel om Lenny gaf. ‘Het komtwel goed. Ik blijf Kelson nog weleens meenemen als hij ouder is,’ verzekerde hij Vic.
  31. 31. Kelson leek in te stemmen, want hij keek direct op naar zijn pleegbroer. Met zijnvinger duwde hij op het papier en keek Kay nadrukkelijk aan. ‘Kijk!’ ‘Wat ga je doen?’ Kay hurkte even neer bij Kelson. ‘Hoe heet dat, hmm?’ Met zijn blauwe ogen en een frons op zijn gezicht leek Kelson zich van de domme tehouden. Hij zei zelfs niet één woord of maakte niet één geluid, maar bleef Kay aan-kijken tot die weer overeind kwam. Licht werd hij door zijn haar gewoeld. ‘Niet verlegen worden, Kelson,’ meldde Victoria het jochie op haar vriendelijkst voorze richting keuken liep. ‘Hij vist niet bepaald naar complimentjes vandaag, hmm?’
  32. 32. ‘Tsja,’ verzuchtte Kay. ‘We vragen ons nog steeds af wat het is. Wat dat betreft benje niet de enige die zorgen maakt om een kleine. Op de peuterspeelzaal dachten zebij Kelson dat hij gecheckt moest worden op autisme en dat soort dingen.’ ‘O, echt?’ Vic trok haar wenkbrauwen op. ‘Al die etiketjes. Wat maakt het nu uit ofdat jong wat heeft? Laten ze maar eens zorgen dat hij meekomt met de rest. – Cola?’ Kay knikte instemmend om Victoria’s mening als en haar vraag. ‘Knus huisje, hé.’ Alsof het complimentje aan haar zelf was gemaakt, begon Victoria te glunderen. ‘Ja,hè? Ik vind het ook erg tof! Het voelt echt als een tweede huis. Dat is al heel lang zo.’
  33. 33. De zon begon al wat te zakken. Eén blik op haar mobieltje maakte datSimone er echt niet onderuit kon: ze moest weer eens richting huis lopen. Esmée zoook thuiskomen en Simone zou er niet raar van opkijken als ze Stan meebracht om teblijven eten. Hun ouders kennende was dat allemaal geen probleem. Simone vondvan wel. Maar dat kon ze hen echt niet uitleggen, laat staan Esmée. Niemand mochterachter komen dat Stan sinds die dag bij Amber en Emily haar niet met rust liet. Prompt stond Simone stil. Ze keek naar het vierkante huisje dat ze zo goed kende.KIRA, JORDY EN COOPER DRAAIWIEL stond er met grote, krullerige letters op debrievenbus voor haar neus. Wat ze op het gazon zag beviel haar wel.
  34. 34. Het was een zonnige dag en dat was voor Cooper altijd een excuus om naar buiten tegaan en aan zijn rommelauto te werken. Waar hij dit ding vandaan had geplukt hadSimone al minstens vijf keer aangehoord. Altijd als ze met Veerle en Esmée langs-kwam greep Cooper de kans om te pronken met zijn rammelbak. Vaak deden ze erlacherig over. Simone bewonderde de geduldigheid in haar vriend. Ze vond het knapdat hij er niet mee leek te zitten dat het al zo lang duurde tot de auto klaar was. ‘Hé, Simone!’ Cooper had zich omgedraaid en zijn iPod stilgezet. De koptelefoon opzijn hoofd zakte verder naar achteren en vlug ging hij weer voorover gebukt boven demotor staan sleutelen. ‘Kom eens kijken! De motor schiet al aardig op!’
  35. 35. Natuurlijk wist Simone dat ze eigenlijk beter richting huis kon lopen als ze Esméevoor wilde zijn. Toch liep ze naar voren, richting Cooper en zijn wrak. Cooper grijnsde zijn rij smalle tanden bloot en keek trots naar Simone op. ‘Mooi hè!’ Zuingjes glimlachte Simone hem toe. Ze had nul komma nul verstand van auto’s.Simone vroeg zich af of Cooper zich dat wel besefte. Ogenschijnlijk maakte Cooperdat niets uit. Hij wilde gewoon iemand om zijn enthousiasme mee te delen. Simonewas blij voor hem, al kon ze maar weinig liefde opbrengen voor autowrakken. ‘Ja.’ Cooper draaide nog een laatste keer aan een moer, zette zijn koptelefoon af. ‘Dus.
  36. 36. Hoe gaat het ermee? Heb je een beetje een goed weekend gehad tot nu toe, hmm?’ Simone glimlachte. ‘Ja hoor,’ mompelde ze als antwoord. Ze probeerde hem vooralniet in zijn ogen te kijken. Ze wilde niet dat hij merkte dat het helemaal niet goed methaar ging. Het weekend had erom gedraaid haar zus en diens vriendje te ontlopen.Vandaag had ze zelfs de hele dag in een cafeetje doorgebracht. Het was de enigeplek waar ze rustig kon werken. Zelfs al was het niet zo – ze had telkens het gevoeldat Stan bij haar in haar slaapkamer zat als ze daar zat te lezen of te werken. ‘Weet jij of Jordy vandaag thuis eet? Ik bedoel, ik neem aan dat je bij Veerlevandaan komt?’ Het was een vraag waarbij Cooper het antwoord al vrijwel zeker wist.
  37. 37. Hij was dan ook verbaast toen Simone haar hoofd schudde. ‘O, echt?’ Hij keek kortnaar haar tas. ‘Was je gewoon even aan de wandel geslagen?’ Simone voelde hoe haar wangen rood werden. Ze kon het moeilijk ontkennen. ‘Ja,zoiets,’ mompelde ze vaag. Waarover kon ze beginnen zodat het niet meer over haarging? Wat dan ook. Ze wilde niet aan Stan denken. Haar gezichtsuitdrukking moest het één en ander verraden hebben. Cooper keekbedenkelijk naar Simone. ‘Weet je zeker dat alles goed gaat?’ Onderzoekend pro-beerde hij haar blik te vangen. ‘Momentje! Ik zal binnen wat te drinken halen. Wachthier, ga nergens heen. – Of wacht, nee! Ga anders mee naar binnen.’
  38. 38. Waarom moest Cooper nou zo lief doen tegen haar? Dit was niet de bedoeling. Nogeven en ze zou alles eruit gooien. Simone beet op de binnenkant van haar wang omde tranen die zich langzaam vormden tegen te houden. Uit alle macht concentreerdeze zich op de rozenstruik bij de trap. Eén roos, twee rozen, drie rozen… ‘Simone, kom gewoon even mee, hmm? Kira heeft zelfgemaakte appelsap.’ De toonin zijn stem was zo aanlokkelijk dat Simone het niet kon weerstaan. Het klonk tevriendelijk voor woorden. ‘Zo laat ik je niet naar huis lopen. Ik zie dat er wat is.’ Zonder nog een woord te zeggen ging Simone met hem mee naar binnen. In hethuis van de familie Draaiwiel hing altijd zo’n typische geur. Wat het was, wist Simone
  39. 39. niet. Het stelde haar gewoonweg altijd op haar gemak. Meer dan haar eigen huis, wistze. Bij dat idee schoten de tranen weer meteen in haar ogen. Ze was blij dat Cooperin de keuken stond. ‘Wil je wat van die appelsap hebben? Je mag ook gerust een blikje sinas of zo.’ ‘Het maakt mij niet uit.’ Simone leunde tegen de deurpost en keek de kamer rond. ‘Kom, laten we boven praten.’ Coop stak de twee blikjes in de zak van zijn shirt.Daar waren de slaapkamers van de jongens, wist Simone. Direct werd ze zenuw-achtig. Dat was echt iets wat Stan zou doen, maar dan met de verkeerde wensen…
  40. 40. Het zag er heel anders uit dan dat Simone zich had voorgesteld. Er warenmaar drie deuren op de overloop. Twee daarvan zouden er naar de slaapkamer vanJordy en Cooper moeten leiden, gokte Simone. Geen van beiden deuren opendeCooper. De deur die ze doorgingen leidde echter door een kamertje waarin verschil-lende muziekinstrumenten stonden. Ook was er een ezel en een boekenkast waarvanSimone wel wilde dat zij er zo één op haar slaapkamer had staan. ‘Wauw,’ bracht zeuit en lachte zowaar even. Ze kende dit, maar bleef nog altijd verbaast. ‘Te gek hier.’ ‘Ja,’ beaamde Cooper zonder al te veel enthousiasme. Voor hem was het heel ge-woon. ‘Dit is de plek waar we altijd oefenen. Kira wilde dat niet in de woonkamer.’
  41. 41. Verwonderd liep Simone door de ruimte en liet haar tas op de grond ploffen bij demicrofoon. Zo te zien werd er hier ook gezongen. Dat had ze nooit achter Jordy ofCooper gezocht. ‘Wauw,’ mompelde ze binnensmonds. ‘Wat is dit toch cool.’ Intussen had Cooper een stoel gepakt en ging er schrijlings op zitten. Simone lietzich zakken op de box die aangesloten was op de microfoon. ‘Vertel eens,’ begonCooper. ‘Wat was er nou daarnet? Want er is iets, is het niet?’ Weer die onderzoekende blik. Simone begon het er warm van te krijgen en wist nietwaar ze moest kijken. Ze voelde drang tot ontwijking. ‘Eigenlijk is dit de eerste keerdat ik hier ben zonder Esmée,’ merkte ze op. ‘Of Veerle.’ Het was waar. Normaal was
  42. 42. ze hier alleen met minstens één van haar andere vrienden of vriendinnen. Ze had ernog nooit aan gedacht bij hem langs te gaan om iets met zijn tweeën te doen. Ineenswist ze niet meer zo goed wat ze hier was komen doen. ‘Tegenwoordig speelt ze ookeen beetje gitaar, hè? Pepijn en Emma ergeren zich er dood aan.’ In stilte gleed zowelSimones blik als die van Cooper naar de gitaar. ‘Heeft het iets te maken met een jongen?’ Gokte Cooper. Aan de manier waaropSimone verstarde wist hij dat hij goed zat. ‘Nou ja… Ik heb er niet echt verstand vanof zo…’ Cooper haalde een hand door zijn haar en zuchtte. ‘Heeft er een jongen kutgedaan tegen je? Daar ken ik er genoeg van, van die jongens. Het zijn klootzakken.’
  43. 43. Ja, hij kende er inderdaad genoeg. Eén van die klootzakken was bevriend met zijnbeste vriend. Simone kon het hem maar beter niet zeggen, dacht ze zo. Wie wist water zou gebeuren als het uitkwam dat het om Stan ging. ‘En jij?’ Simone maakte haarblik los van de gitaar. ‘Jij drumt toch?’ Ging ze verder alsof Cooper geen enkeleopmerking had gemaakt over klootzakken. Cooper keek haar even strak aan, maar ontspande toen. Knikkend kwam hij over-eind. Hij gaf Simone de blikjes en ging achter het drumstel zitten. ‘Zie je deze jongen?Dat is de reden dat deze kamer er is gekomen.’ Cooper toverde stokken voor de dag. Simone onderbrak haar grijns voor een slok en zei: ‘Laat eens wat horen?’
  44. 44. ‘Oké, dan de volgende.’ Kay’s enthousiaste stem weerkaatste tegen demuren voor hij terechtkwam in de oren van Amber, Pepijn en Emma. Plechtigschraapte hij zijn keel en begon toen met een hoge stem één of ander nummer tezingen. Emma keek nog met net zo’n verveeld gezicht naar het parket als eerst. OpPepijns gezicht verscheen even een flauw glimlachje, maar hij waagde het ook niet. ‘Ik weet het! Het is van Mika!’ Amber keek Kay stralend aan en ze lachten hard. ‘Moet dat Mika voorstellen?’ Hoonde Pepijn. ‘Godverdomme zeg. Dat lijkt niet hoor.’ ‘Dat is niet eerlijk!’ Riep Kay verontwaardigd en keek Emma aan, wachtend op een
  45. 45. bijval van haar of Amber. ‘Mika zingt nu eenmaal zo. Je kent zijn stem zeker niet.’ ‘Als ik het zo hoor, wil ik het ook niet kennen.’ Pepijn snoof en had graag een reactiegekregen van zijn beste vriend, waar het niet dat de aandacht afgeleid werd door drieklopjes op de deur. Nienke stak haar hoofd om de hoek. ‘Hé, jongens.’ Kay had het niet van een vreemde: haar stem sloeg even over vanenthousiasme. ‘Gaan jullie mee naar beneden? Iedereen is er klaar voor. De taartwordt uit de koelkast gehaald en dan gaat Kelson eindelijk opgroeien. Spannend hè!’ ‘Ontzettend,’ geeuwde Emma zonder al te veel overtuiging en rekte zich uit.
  46. 46. ‘Kijk eens wie we daar hebben!’ Riepen Justin en Dennis tegelijkertijd. ‘Hé, neefje, nichtje,’ groette Jim Kay en Amber. Hij glimlachte naar de rest.‘Gefeliciteerd met Kelson, jongens! Het is alweer te lang geleden dat we hier met z’nallen samen waren, nietwaar?!’ ‘Lieve help, Dennis. Laat je mijn zoon wel heel?’ Overdreef Serena terwijl ze tegenNienke aanleunde, die geamuseerd terugkeek. Ze vonden het altijd mooi om te zienhoe Kay een extra plekje leek te hebben in het hart van zijn biologische vader. ‘Je wordt groot man, echt wel!’ Dennis gaf Kay een klap op zijn schouder.
  47. 47. Pepijn en Emma keken elkaar aan en draaiden met hun ogen. Het gesprekging van de ene verjaardag over op de andere. Joey zat trots te vertellen dat de drie-ling binnenkort ook hun verjaardag zou vieren. Pepijn draaide naar de keuken. Daarzaten zijn zusjes en broertje vrolijk op een stel blokken te kauwen en in hun neuzen tepeuteren, zo zorgeloos en altijd geliefd bij de volwassen Sims. Nog wel. Hij minachtteze uit de grond van zijn hart. Het feit dat ze per se op Kelsons feestje aanwezig had-den moeten zijn vond hij des te irritanter. Hij had al niet veel zin gehad om te gaan.Dat was voornamelijk vanwege dat ge ‘oh-wat-ben-je-groot-geworden’ van de familie-leden die hij wat minder zag dan de rest. De grootste reden was toch vanwege deblagen. Buiten zijn eigen broertje en zusjes waren er ook nog anderen.
  48. 48. ‘Nienke! Papa zegt jullie ook een spelcomputer gaan kopen!’ Abel trok een ernstigmaar triomfantelijk gezicht naar zijn tante. Nienke gluurde richting haar broer, die opde bank zat en schuldbewust zijn handen omhoog hield. ‘Dan kunnen Kelson en ikhier ook wedstrijdjes doen, net als bij mij thuis! Dat is leuk!’ ‘Nou, Abel,’ begon Serena voor hij kon eisen dat het ding zeker weten gekochtmoest worden. ‘We weten nog niet zeker of we zo’n ding gaan kopen. Maar als dat zois, mag jij zeker hier komen spelen. Je bent altijd welkom. Jullie ook, Emine en Mira.’ ‘Hoor je dat? Zo vet!’ Jubelde hij tegen Mira en Emine, die al even opgewondenwaren om dat feit als Abel. ‘Dan gaan we Kelson trainen net zo goed te worden als ik.’
  49. 49. ‘God, die spelcomputers ook...’ Serena keek met een glimlach langs haar vrouwnaar buiten, denkend aan de tijd dat kinderen nog gewoon buiten speelden. ‘Kay!’ Klonk er vanuit de keuken. ‘Kay!’ Het hoge stemmetje klonk naderbij dan net.Kelson verscheen ten tonele. ‘Kay!’ Kelsons blijheid was te zien op ieders gezicht.Vertederd keken ze toe hoe het mannetje op Kay af liep. Echter werd hij in Dennis’armen gezet zodra Kay hem had. ‘Kijk eens aan.’ Dennis’ blauwe ogen onderzochten die van Kelson. ‘Dus jij krijgt nualweer een groeispurt, hmm? Wordt je zo groot dat je bij het plafond kunt? Bij debomen?’ Dennis gooide Kelson in de lucht. Hij raakte zowat hangende slingers daar.
  50. 50. ‘Ik geloof dat het tijd is,’ mompelde Serena met een vage glimlach. Iedereen keek vertederd naar hoe Kelson werd neergezet en hoe hij opgroeide. Vanzijn standplaats bij zijn vriend en vriendinnetjes zag de wereld er ineens heel andersuit. ‘B-beter,’ hakkelde Kelson met een glimlach. Mira giechelde om de ietwat stuntelige houding van Kelson, zeker naar de knuffeldie Abel hem onverwachts gaf. ‘Gefeliciteerd, Kelson.’ Ze kuste hem op zijn wang, al-leen al omdat ze het zo schattig vond om hem van zijn stuk gebracht te zien zijn. Dereden waarom hij echt enorm van zijn stuk gebracht was, was echter iets anders dande klapzoen op zijn wang. Alle hoofden draaiden zich richting de trap, naar Serena.
  51. 51. ‘Ik heb gelijk. – Het is ècht tijd!’ Met opeengeklemde kaken en een verbeten glimlachprobeerde Serena tussen de Simsmassa door te komen. De meesten van hen stond-en echter te perplex om direct in beweging te komen. ‘Jammer dat Sander hier niet is,’ mompelde Dennis, die vlug opzij schoot, in Nienkesoor. ‘Weet je nog het moment dat Kay besloten heeft geboren te worden?’ Nienke wist het nog wel. Het drong alleen niet tot haar door wat Dennis zei. Haar ge-zicht begon wit weg te trekken toen Serena haar zogenaamde relaxte glimlach nietlanger kon faken. Gestrest hielp ze haar een weg door de menigte te banen, richtingeen bank of stoel waar ze even kon zitten. Ze prevelde alsmaar woordjes in zichzelf.
  52. 52. Iris kreunde toen haar telefoon ging. Konden ze haar dan niet even met rustlaten? Was ze er net in geslaagd zich te concentreren op haar schoolwerk, was er weliets anders dat voor afleiding zorgde. Het was niet haar schuld – echt niet. Dit keer. ‘Het lukt niet echt?’ Tim lag op Iris’ bed met zijn camera te prutsen. Geamuseerdkeek hij naar haar op. ‘Waarom zet je je mobieltje niet uit, hmm?’ Iris knikte, graaide haar mobiel onder wat papieren vandaan. Ze wilde net hetgesprek wegdrukken. ‘Dennis?’ Mompelde ze hardop en staakte acuut. Ze kon zichniet heugen dat hij zomaar op een dag als deze had gebeld. Misschien kwam hij zeur-en dat ze niet op het feestje van zijn zoon was. Kort wisselde ze een blik met Tim.
  53. 53. ‘Die belt vast met een bepaalde reden,’ merkte Tim op. Iris rolde met haar ogen en had de neiging het gele kussentje naar zijn hoofd tegooien. ‘Duh. Jongens bellen nooit zomaar.’ ‘Wacht eens even… Moet ik me nu gekwetst voelen?’ Tim trok een gezicht en Irisnam glimlachend op. ‘Hai, Den. Met Ie… - God, rustig! Wat is er?’ Iris stond naasthaar stoel, zo opgewonden hoog klonk Dennis’ stem. ‘Ik ben tante geworden? En jijook? Eh, nou ja. Oom dan. Vader. – Wat je wilt.’ Tim begreep direct dat Serena was bevallen en stond naast haar. ‘Een meisje?’
  54. 54. ‘Robyn is een prachtnaam,’ zei Tim in de hoorn, waardoor Dennis direct doorhad water gaande was. Hij zei dat hij snel ophing zodat Iris verder kon met ‘leren’ zoals Joeyhen had wijsgemaakt. Giechelend liet Iris zich tegen de muur drukken. Ze sloeg haar armen om Tim heenen gaf hem een zoentje op zijn neus. Hij echter liet zich helemaal gaan en dat wildeIris niet. ‘Tim,’ gniffelde ze. ‘Stoppen. Niet in mijn nek.’ Hij wist dat ze daar niet tegenkon. En dat was precies waarom hij het deed. ‘Niet nu. Ik moet nog verder voorschool. Alsjeblieft…’ ‘Ik laat je nu los onder één voorwaarde.’ Tim keek Iris in haar ogen om te weten of
  55. 55. ze hem serieus zou nemen, zou luisteren. ‘Dan ga je ook echt met school bezig. Ik gadouchen, zodat ik je niet stoor. Er ligt een CD van Gilbert O’Sullivan op je bed. Als jeklaar bent, kom ik terug. Dan laat ik zien waar we ons lange weekend gaan zijn, oké?’ Iris’ ogen begonnen te glimmen als die van een klein kind in een snoepwinkel. ‘Oh?’ ‘Ja, oh,’ zei Tim. De hunkering in zijn ogen was weer terug. ‘Gemeen, hè?’ ‘Ja,’ fluisterde ze hees. Het was waar, maar wel een goede stimulans. Net als Timslippen er één was voor afleiding. De gedachte aan dat lange weekend. Alleen zij metz’n tweeën… Iris sloot haar ogen en slaakte een zucht voor ze zicht losmaakte.
  56. 56. De slaapkamerdeur klikte in het slot en Iris hoorde Tims voetstappen op degang. Kort keek ze om vanaf haar bureaustoel, trok haar pen tussen haar tanden van-daan. Ze griste toch de CD van het bed die Tim voor haar had achtergelaten. TheBest Of stond er op de zwarte hoes. Gilbert had ogen gesloten, pure concentratie uit-stralend. Zijn kapsel verried overduidelijk dat hij in de vorige eeuw was geproduceerd. Het bekende, ouderwetse pianospel klonk door de kamer. Iris had Tim ertalloze keren gek op zien doen en lachte bij de herinnering. ‘Ooh baby, your love meso bad. You baby, youre driving me mad. Ooh baby, your kiss is so sweet. You baby,knock me off my feet.’ Dansend begaf Iris zich terug naar haar bureau.
  57. 57. Met een glimlach gooide Tim wat kleren op de wasbak in de badkamer. Onderweghad hij gezien dat Auke in de woonkamer zat. Zo te zien zat hij weer eens in gedacht-en verzonken. Van een afstandje bleef Tim staan kijken met een vage glimlach op zijngezicht. Waarschijnlijk zat Auke met zijn gedachten bij Lise-May. Hij vond het zoschattig om te zien dat ze een koppel waren. Boven zong Gilbert vrolijk door. Tims gedachten dwaalden af naar Iris. Hij vroeg zichaf of ze wel kon leren in die herrie. In gedachten zong hij de tekst mee. ‘You baby,youre making me hot. Ooh baby, my temperature is high. Ooh baby, a hundred andfive. Ooh baby, I think that youll find. Ooh baby, Im out of my mind, what can I do.’
  58. 58. Auke draaide bij en keek verward op naar Tim. ‘O.’ Hij kwam overeind. ‘Ik dacht al.’ ‘Ik spring even onder de douche,’ deelde Tim mee. Al was dat eigenlijk niet waarvoorhij kwam. ‘Daarnet belde Dennis Iris op. Serena is bevallen. ‘t Is een meisje – Robyn.’ ‘Ja, ik heb het gehoord.’ Auke zwaaide enthousiast met zijn vingers en handen. ‘Ikwilde eigenlijk langsgaan bij Serena en Nienke, maar mam zei dat ik beter even wegkon blijven. De meeste visite is net weg. Anders was het zo druk.’ Rimpels van ernst in Aukes voorhoofd maakten Tim duidelijk dat hij snapte hoe hetallemaal in elkaar stak. Hij wist dat Auke snel en gemakkelijk de motivaties en
  59. 59. reacties van anderen in kon schatten – iets waarover hij zich leek te verbazen. Hetenige was dat hij meende dat hij die ondervindingen met anderen moest delen. Tim sprak zijn net bedachte idee uit tegenover Auke: ‘Iris en ik gaan zo even de stadin.’ Hij moest er even uit, en Iris al helemaal vond hij. Uit ervaring wist hij onderhanddat Iris enorm chagrijnig werd van de hele dag binnen zitten. ‘Dan weet je dat vast.’ Auke knikte. Zijn eerste ingeving was om te vragen of ze niet met zijn drieën naar destad konden gaan. Hij wist niet of ze plannen hadden, wilde zich niet opdringen. Dusslikte hij zijn woorden in en zei: ‘Pa sms’te dat hij zo ook naar huis komt. Jullie zijn netde drukte voor als je snel douchen gaat,’ suggereerde hij behulpzaam.
  60. 60. Auke stapte van de stoep op het tegelpad dat leidde naar het huis van zijnjongste zus. Vol bewondering keek hij naar het huis waarin Nienke en Serena methun kinderen woonden. Wat was het toch een mooi huis, bedacht hij zich. Dan tebedenken dat het ooit een café was geweest. Aan de telefoon had Nienkes stem nogal verbaast geleken. ‘Maar natuurlijkben je welkom! Je mag zelfs dat meisje meenemen als je dat wilt,’ had ze gezegd.Auke kwam alleen, want Lise-May was druk vandaag. Eigenlijk was hij blij dat hijalleen naar Nienke en Serena toe kon. Waarschijnlijk zou Lise er minstens zozenuwachtig van worden ineens bij al die familie te zitten als Auke zelf, bang dat ze
  61. 61. zich niet op haar gemak zou voelen. Automatisch zou hij zich dan ook zo voelen. Bij binnenkomst merkte Auke dat het lang niet zo druk was als hij had ver-wacht. Natuurlijk had zijn opa al aan de telefoon gezegd dat er niet zoveel Sims meerwaren. Maar met hem weet je het maar nooit. ‘Hé, Auke, kom erin man!’ Kay sprong meteen overeind bij het zien van zijn oom. Nienke zat op het keukenblok te kletsen. Zo te zien was Jim aan het koken ge-slagen. ‘Hai, ik ben in de keuken!’ Ze stak theatraal haar arm op en zwaaide vrolijk. Ze zag er echt uit zoals Auke verwachtte dat ze eruit zou zien nu ze net weer mama
  62. 62. was geworden. Trots en glunderend maar ook moe van de spanning. Kay leek nogsteeds opgewonden om het feit en drentelde de keuken mee in. Dennis kwam zojuist door de achterdeur terug naar binnen en stak zijn telefoontje inzijn kontzak. ‘Sander neemt niet op,’ liet hij Jim en Nienke weten. Ze hoorden hemniet. Dennis kreeg zijn jongere broertje in de smiezen. ‘Hé Casanova!’ Grijnsde hij. Auke liep halfrood aan van die benoeming. Moest Dennis nu per se zo flauw doenover het feit dat hij met Lise had? Dat had hij ook niet gedaan bij Iris of Rosemary. Inplaats van een gevatte opmerking terug te maken of ernaar te vragen, zei hij: ‘HaiDen. Hoe is het met jou en Keisha?’
  63. 63. Pas als laatste kwam Kelson in zicht. Auke zou bijna zijn vergeten dat hetzijn verjaardag was. Al hingen er slingers en had hij net iedereen gefeliciteerd. Kelsonhing op de bank en keek tv met Abel en Emine. Zij, hun ouders en Dennis waren alsenige van de visite gebleven om te helpen. ‘Leuk dat je ook nog even komt.’ Met een glimlach keek Justin op naar zijn broertje.‘Abel, zou je eventjes van me af willen gaan? Zo kan ik…’ ‘Nee, nee, blijf lekker liggen joh!’ Auke maakte één of ander handgebaar. ‘Het is algoed.’ Hij richtte zich tot Kelson en feliciteerde hem. ‘Dat is wat hè. Dan ben je jarigen dan krijg je er ineens een zusje bij.’
  64. 64. Kelson trok een grimas. ‘Maakt niet uit. Ro is cool.’ ‘En of Robyn cool is!’ Kay liet zich voor de kinderen op de bank vallen. Abel was in-middels overeind gekomen en eiste dat hij bij zijn oom op zijn schouders mocht. ‘Ik heb een idee!’ Riep Abel. ‘Laten we een spelletje doen!’ Kay was meteen enthousiast. ‘Ja, jongens, laten we een spelletje doen!’ Peilendkeek hij Kelson en Emine aan. ‘Doen jullie ook mee?! Het duurt toch nog wel even totwe gaan eten. – Toch Nienke?!’ Kay keek even richting keuken, waar vandaan Nienketoestemmend glimlachte. ‘Oké, laten we het doen.’
  65. 65. Auke zakte door zijn knieën en zette Abel op de bank. ‘Wacht even. Ik wil wel mee-doen, maar ik ga eerst eventjes naar m’n schoonzus.’ Met een glimlach liep hij naarde trap. ‘En ik wil natuurlijk ook eventjes vingertjes en teentjes tellen.’ Abel slaakte een zucht en stak zijn handen op. ‘Tel maar.’ Emine keek de jongens vervreemd aan. ‘Waarom wil hij vingers en teentjes tellen?’ Justin begon te lachen. ‘Dat zeggen ze soms er net een baby’tje is geboren.’ De niet-begrijpende blik maakte plaats voor een uitdrukking vol ontzet. Vlug keekEmine naar haar eigen handen. ‘Had ik dan eerst niet tien vingers en teentjes?’
  66. 66. ‘Klopklop.’ Auke stak zijn hoofd om de deur van de slaapkamer. Even hadhij getwijfeld. Gelukkig was Serena zo te zien al op. ‘Oh, zo te zien ben je al aange-kleed. Ik wist niet zeker of je nu al onder de douche was geweest of niet.’ Auke stondvan zijn ene op zijn andere voet te wippen. Hij kon zijn ogen niet van het kleintje af-houden. Ze leek eigenlijk meer op Dennis dan Nena, flitste er door zijn gedachten. ‘Kijk eens, Robyn? Dat is je oom Auke.’ Met een glimlach van oor tot oor draaideSerena zich om. ‘Dag lieverd,’ groette ze hem met een kus op zijn wang. ‘Het geeftniet hoor. Zelfs al was ik nog niet aangekleed geweest. Je mag zo binnenlopen. Dedeur stond al op een kier.’ De knipoog was geruststellend bedoelt, maar Auke kreeg
  67. 67. het er warm van. ‘Wat is ze mooi, hè? Exact je broer met die ogen.’ Die woordenmaakten dat Auke het nog warmer kreeg. De biologische vader van Robyn, Dennis.Zijn broer. Ja, dat klopte. Zij had het ook opgemerkt. Alleen was het Serena die er methet gemak over sprak alsof ze twijfelde tussen pure of melkchocolade. ‘Wil je haar eens vasthouden?’ Serena’s vriendelijke ogen keken in die van Auke enriepen hem bij de les. Voor het tot hem doordrong, had ze haar armen uitgestrekt enoverhandigde ze het kleine hummeltje heel voorzichtig. ‘Och jee.’ Auke ademde een diepe zucht uit toen hij het meisje vasthad. Ogen zoblauw als die van Nienke, die van Dennis – die van Serena. Eigenlijk voelde het heel
  68. 68. anders dan hij had verwacht om een baby vast te houden. Gewichtig maar toch licht,als een zware veer. Hij grinnikte – van de zenuwen – en om die conclusie. Auke kon zich toch niet voorstellen dat hij op een bepaald moment in zijn leven weerzo zou staan, maar dan met zijn eigen kindje. Iets van hemzelf. Hij kon zich nogamper voorstellen dat al zijn broers en zussen al kinderen hadden, alleen Melvin enhijzelf nog niet. En Iris en Krijn. Geen van hen, geen van de vierling. Klik. Auke keek op van het geluid. Serena had een foto gemaakt. ‘Ik kan het niethelpen.’ Ze had de tranen in haar ogen staan. ‘Jullie stonden elkaar zo op te nemen.Het was te mooi om het moment voorbij te laten schieten.’
  69. 69. Hierbij een vertederend einde vande update. Ja, je hebt het niet ver-wacht; weer geen grote clifhanger.Al is het toch enigszins, want aanhet telefoontje van Dennis naarSander kan ik wel verklappen datde volgende update veelal over dietwee zal gaan. En… natuurlijkandere dingen. Maar dat is voor devolgende keer!Xx Ilse

×