Update 17; confessions part 1

355 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
355
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
47
Actions
Shares
0
Downloads
3
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Update 17; confessions part 1

  1. 1. Het bovenste ook goed zien? Zoomen in met CNTRL + scroller van je muis! De complete stamboom van familie de Bof en hun gerelateerden ^ De stamboom vanaf Joey en Cathelijns tak;
  2. 2. - Keken Amber, Pepijn, Kay en Emma samen een film bij Amber (de dochter vanRichard, Justins broer) en ergerde Emma zich aan Pepijn die moest weer moestoppassen op Yara, Wende en Marijn.- Is Auke met Lise-May naar Isolde geweest en werd er een afspraak gemaaktover het volgen van pianolessen voor Lise-May.- Bleek dat Dennis toch wel erg zit met de complicaties voor Keisha‟s zwanger-schap. Hij maakt zich zorgen over dat het wel goed gaat met haar en de baby.- Haalde Kay Kelson op van de crèche en kwam hij onderweg Victoria tegen,een meisje dat hij een tijd geleden had leren kennen op vakantie in Centerparks.- Bracht Veerle uit school haar tijd door bij Jordy, waar ze met z‟n tweeën waren.- Ging Dennis langs bij Sander en praatten ze na een lange tijd weer bij. Zelachten en huilden samen, maar Sander heeft nog steeds niets gezegd over hoemoeilijk hij het vindt op zijn werk, de toestand met Noah en zijn vrijgezellenleven.- Vertelde Dennis dat Nienke en Serena hem om een gunst hadden gevraagdzoals toen met Kay: ze willen nog een kindje.- Vierden Melvin en Greke hun jubileum.
  3. 3. De januarizon scheen door het keukenraam van Sanders huis. Doordat hetzwakke licht door het wijnglas heendrong verscheen er een paarsige vlek op hetaanrecht. Tenminste, tot Sander het glas oppakte. Hij opende zijn mond, sloot hemdirect weer en klemde zijn kaken stevig op elkaar. Zo stond hij al een minuut met zijnelleboog op het aanrecht. Gespannen tuurde hij naar het witte plafond zonder hetecht te zien. „… het gewoonweg niet! Waarom mag ik niet naar je toe komen? Want datis het, je vermijd me. Ontken het niet, Sander. Wat heb ik misdaan?‟ Lizzy‟s stemklonk geïrriteerd maar zat grotendeels vol met bezorgdheid. Of ze wat verkeerd gedaan had? Dat bruine haar. Haar niet winterse maar evenmin
  4. 4. bruine huid, de manier waarop ze meer roekeloos was dan verstandig. Of ze ietsverkeerd gedaan had? Of ze iets verkeerd gedaan had?! Het leek allemaal zoverdacht veel op Iris. „Nee, je hebt niets fout gedaan.‟ Het ligt aan mij. Alles wat ik deed met jou was fake.Stiekem hoopte ik dat je iemand anders was. „Lizzy…‟ In plaats van te luisteren,praatte Lizzy alweer verder. „Dat is het dus niet. Er moet iets zijn gebeurd. Ik bedoel… buiten van laatst. Het spijtme – eerlijk waar. Maar als jij zegt dat het dat niet is…‟ Inwendig kreunde Sander, zijn broekzak aftastend naar een pakje sigaretten.Waarom moesten vrouwen zo moeilijk doen? In plaats van het idee te krijgen dat hij
  5. 5. het gesprek kon beëindigen, liet Sander haar lekker praten. Ze was slechts eenachtergrondgeluid op zijn innerlijke monoloog. „… wezen! Als je het me niet vertellen wilt… Oké. Heb je soms een ander?‟ Een ander? Als in een andere vriendin? Een ander met wie hij wijnflessen leegdronk,sigaretten rookte, stoned raakte tot s avonds laat mee in de kroeg zat en vervolgensonontkoombaar mee lag te neuken? Of een ander van wie hij s nachts droomde,degene die hem s nachts bezocht in zijn gedachten en aan wie hij de hele dag dacht- vanaf dat hij überhaupt bestond? „Fijn. Had dat dan gewoon gezegd. Nu snap ik het tenminste, vervolgdeLizzy nadat Sander alweer een tijdje stilletjes had lopen piekeren. „Waarom niet
  6. 6. meteen? Dacht je dat je er wel even twee tegelijk kon nemen? Weet je Sander, hetenige wat ik dacht was dat je veranderd was. Ik dacht… laat ook maar. Je bent nogsteeds dezelfde knul van vroeger. Afschuwelijk.‟ Dezelfde? Dezelfde als wat? Toen ze als tieners nog met elkaar omgingen? Zo af-schuwelijk kon ze hem niet hebben gevonden. Ze waren immers vrienden geweest.Of had ze alleen nooit laten blijken dat ze hem eigenlijk nooit mocht, alleen omdat zegeen gezeur wilde met de rest van hun vaste vriendengroep? Nee man. Zo was Lizzyniet en zo zou ze ook nooit worden. Als er één iemand was die open en eerlijk was,was het Lizzy wel. Of het er nu bot uit kwam of niet. Zo was ze nu eenmaal.
  7. 7. God, ze had geen idee hoe hard hij tegen een muur was gelopen toen hijmerkte wat zijn gedrag voor gevolgen had. Sinds hij Iris had leren kennen – echt lerenkennen – was hij juist serieuzer geworden. Hij gaf zoveel om iemand dat hij alles zouopofferen om diegene gelukkig te zien. Voor het eerst in zijn leven had het eropgeleken dat hij gelukkig was. Maar het was algauw een verloren zaak toen Iris keerop keer in de problemen leek te komen. Niet door haar eigen toedoen, alsof dat nogniet erg genoeg zou zijn. Nee – door hem. Zoveel en zo vaak dat hij zichzelf erbij neerhad gelegd. Hij had zijn verlangens opgeofferd ter wille van haar veiligheid.
  8. 8. Dus hier was hij dan. Weer alleen, zoals hij vroeger was geweest, zoals het hoorde.Natuurlijk had hij nog altijd hordes vrienden en vriendinnen met wie hij het goed konvinden. Toch was er niemand met wie hij op langere termijn om bleef gaan.Uiteindelijk was hij altijd weer alleen. Zo was het altijd al geweest. Want nou ja, hijwas nu eenmaal een nonchalante klootzak. Dan kon hij het andere Sims ook niet echtkwalijk nemen. Wel dan? Hij kon ze niet anders dan gelijk geven. Misschien had Lizzyhet dan toch wel bij het rechte eind. Hij was ook geen flikker veranderd. Misschienwas het wel beter zo.
  9. 9. „Godverdomme, man,‟ vloekte Lizzy. „Ik wet niet hoe je dit allemaal ingedachten hebt, maar ik hoef je even niet meer te zien. Niet dat ik per se eenmonogame relatie in gedachten zat te hebben, maar dit is toch wel erg puberaal. Hadhet op zijn minst gezegd. “Hé, Liz, ik neuk met een ander.” Nou, goed! Dan kappenwe er toch mee?!‟ Er klonk een zucht. „Ik spreek je nog wel, meneer de klootzak,‟vervolgde ze zachter, milder. En toen: klik, kiestoon. Dat was dat. Ongelooflijk. Het probleem had zichzelf opgelost zonder dat hijer wat voor had hoeven doen. Natuurlijk: hij had wat kunnen zeggen. Dat wist hij ookwel. Natuurlijk had hij geen ander. Niet dat ze echt een koppel hadden gevormd. Watdat betreft was Lizzy duidelijk wel veranderd. Ze leek nu meer onderscheid te maken
  10. 10. tussen monogaam zijn of niet dan vroeger. Waarschijnlijk was Lizzy hen echt alskoppel gaan zien. Had ze dat mooi even verkeerd gezien. Over een tijdje zou hij erwat langer over hebben kunnen nadenken. Tot die tijd kon hij de voordelen tegen denadelen afwegen, vast bedenken hoe hij het moest brengen. Zin om erover na tedenken had hij absoluut niet. Misschien later, nu niet. Een nieuw gas wijn, vuur onderzijn sigaret en diep inhaleren – het was tevergeefs. De wietlucht die de kamer vuldeleek geen verschil te maken. Hij bleef erin hangen, in die gedachte. De laatste keer dat Lizzy bij hem was geweest, ze boven op zijn kamerhadden gezeten. Ze had dingen willen doen die hij niet wilde. De dag ervoor zou hijhet nog gedaan hebben. Wat het exact was geweest dat de bom had doen barsten,
  11. 11. wist Sander niet. Bussen zijn gevuld met buskruit en hij had al de hele tijd iets nietlekker gezeten. Zo‟n gevoel van willen genieten op vakantie terwijl je weet dat je hondin het pension zit. Het zit niet lekker. Wat er dan exact was dat de bom had doenbarsten… Joost mocht het weten. Hij wist dat hij haar moest bellen. Het enige dat hijleek te doen was uitstellen. Pas wanneer hij weer in staat was rationeel te denken,zou hij wel een keer bellen. Misschien. Ongemerkt schoten Sanders gedachten terug naar laatst, de verjaardagvan Emma, Kay en Pepijn. Kay had hij sinds hij peuter was al niet meer gezien. VoorEmma was het zowat de eerste ontmoeting en Pepijn… Sander had het idee gehaddat de jongen die na Veerle, Sarah en Wietses eerste kind, veel ouder was. Misschien
  12. 12. zat er nog wel eerst een jongen voor. Dat wist Sander ook niet. Die twee haddenzoveel kinderen. Er was geen beginnen aan dat bij te houden. Al had hij dan vrij weinig met de kinderen zelf, Sander had het wel leukgevonden om al zijn oude vrienden en familie weer eens terug te zien. Het was al zolang geleden dat ze zich allemaal in één en dezelfde ruimte hadden bevonden. Erwas gewoonweg veel bij te praten. Als je luisterde naar al hun verhalen gingen diebijna van dag tot dag. Wanneer je dat vergeleek met wat Sander overdag deed zagalles er zo‟n beetje hetzelfde uit. Werken, naar Noah en Lizzy die langskwam. Af entoe naar de kroeg en dat was het wel zo‟n beetje. De rest leek allemaal druk met het
  13. 13. lijden van zijn eigen leventje. Zat vrienden van hem die er net zo over dachten als hij,maar toch leek het voor hun ook weer anders te zijn. Het leek alsof zij het niet eensopmerkten dat hun dagen er telkens hetzelfde uitzagen. Dat was de andere reden dat Sander het zo geweldig vond dat hij toch nogeven naar de verjaardag van die drie koters was gegaan. Hij had eens een andervooruitzicht dan opgescheept te zitten met Lizzy. (Want, niemand moest hemverkeerd begrijpen als hij het zo zei, maar soms werd hij er knettergek van.) Zijngoede humeur was even omgegooid geweest toen hij Iris betrapte met haarschijnbaar nieuwe vriendje. Blij voor haar was hij zeker. Alleen was er iets aan datjong dat hem dwarszat. Hoe heette hij ook alweer? O ja, Tim. Het leek erop alsof er
  14. 14. iets geniepigs schuilging achter zijn schattige façade. Sander had het slechts éénkeer eerder ervaren: bij Joe. Een tikkeltje te hard zette Sander zijn glas neer. De inhoud ging net nietover de rand. Hij stond er niet eens bij stil dat het had kunnen gebeuren. Ja, het wasnet zo‟n mysterieus iets als Joe over zich heen had. Net zoals hij Lynn had betoverd.Hetgeen waarvoor ze Joe had verkozen boven hem. Bitterheid vormde zich inSanders mond. Ja, die verdomd mysterieuze jochies… En voor je het weet zijn dedames zwanger en komen ze met hangende pootjes bij je terug.
  15. 15. Vermoeid liet Sander zich op de bank ploffen. De joint begon zijn tol teeisen. Jezus, wat was hij moe. Vanuit zijn ooghoeken probeerde Sander naar degrote klok in de keuken te kijken. Hij had nog wel tijd voor hij bij zijn pa op bezoekkon. Moeizaam zette hij de wekker van zijn iPhone. Even dutten kon geen kwaad. Hijwilde zijn vader niets laten merken van zijn vermoeidheid. Die had al genoeg aan zijnhoofd. Tenminste, dat hoopte Sander. Anders zou Noah namelijk een mindere daghebben. O, hij hoopte zo dat zijn vader vandaag een beetje helder was…
  16. 16. Het was weekend en bij Justin en Jim betekende dat vaak al na het eten inde pyjama doen waar je zin in had, meestal met z‟n allen samen. Deze avond haddenze Abel en Emine alle teken- en knutselspullen erbij gepakt en over de halve eettafeluitgestald. Druk was de tweeling bezig toen Justin even kwam kijken wat ze allemaal haddengemaakt. „Moet ik de waterkoker nog even aanzetten voor jullie? Of is er geenbehoefte meer aan thee?‟ Emine mompelde iets over nog meer thee en ging toenweer verder met de tekening. „Jullie moeten zo wel even opruimen, trouwens. Het isal laat en Jim en ik willen het nog even ergens over hebben met jullie.‟
  17. 17. Justins woorden waren noch streng noch ernstig op Abel en Emine overgekomen.Toch voelden ze dat er niet zomaar iets kon zijn. „Abel,‟ zei Emine zacht toen ook Jim naar de keuken verdween. „Weet jij wat er is?‟ „Hmm.‟ Abel concentreerde zich even op zijn laatste stuk tekening dat hij met groenwilde inkleuren. Daarom duurde het even voor zijn zusje antwoord kreeg. Emine peinsde intussen rustig door. hoopte maar dat ze er zelf niets mee te makenhad. Laten we zeggen op zo‟n manier dat ze niets misdaan had. „We zien het vanzelf wel,‟ was Abels simpele antwoord. „Laten we opruimen.‟
  18. 18. In de keuken stond Justin ongeduldig te wachten tot het water kookte. Metzijn armen over elkaar staarde hij uit het raam. Er knalden regendruppels neer op deblauwe trampoline van de tweeling. Ja hoor, de lente kwam er ook aan… „Hé,‟ klonk het zacht achter hem. Kennelijk was hij zo in gedachten geweest dat hijJim de keuken niet in had horen komen. „Rustig aan, Justin. Het komt wel goed.‟ Justin draaide zich om en blies al zijn adem uit. „Ik hoop het maar. Voor hetzelfdegeld vinden ze het helemaal niets.‟ „Geloof je dat nu zelf?‟ Jim legde een hand tegen Justins wang. „Liefje toch…‟
  19. 19. Justin smolt bijna in die lieve, trouwe bruine ogen. Hij wilde niets liever dan het huntwee kinderen vertellen. Hen betrekken bij het plan wat ze stiekem al een hele tijdhadden met z‟n tweeën. De angst voor afkeuring was erg groot. Vooral bij Justin. „Ik weet het niet, Jimms,‟ antwoordde hij dan ook vertwijfeld. „Ze zijn best goed metde rest van de familie en zo, maar… Ineens van met zijn vieren naar met zijn vijven...‟ Jim sloeg zijn armen om Justin heen en plantte een kus in zijn nek. „Lieve, lieveJustin,‟ fluisterde hij. „Het komt wel goed. Alles moet wennen. Het duurt nog wel even.‟ Dat was waar. Wat was Jim toch ook een lieverd. Hij kon Jim altijd geruststellen als
  20. 20. hij daar behoefte aan had. Even sloeg hij ook zijn armen om Jim heen. Het was ver-leidelijk zich over te geven aan en zich te verliezen in Jims gespierde armen. „Hetwater kookt.‟ Hij wurmde zich los. „Bovendien kunnen we dit niet maken nu ze nog opzijn. Geef nou toe. Zoiets wil je als kind toch niet van je ouders zien?‟ Jim haalde zijn schouders op en trok Justin opnieuw naar zich toe. „Als ik oudershad gehad die samenleefden had ik het graag gezien. Mij had het niets uitgemaakt. Ikzou het wel lief vinden, denk ik.‟ Justin voelde zich gelijk schuldig. Jim zag het en kneep even in Justins hand. „Nee, Justin. Je weet dat ik dat soortdingen best kan hebben.‟
  21. 21. „Oké,‟ verzuchtte Justin. „Soms is het gewoon zo moeilijk allemaal. Ik hoop maar datAbel en Emine er niet ook zo tegenaan kijken. Abel is wat spontaner dan Emine, maarze zal zich vast aan hem optrekken, toch? Zoals ze bij het adoptiebureau zeiden…‟ „Komt het allemaal goed. Alles heeft tijd nodig, lieverd. Hier hebben we het al overgehad. De meeste vormen van contact blijven voor Emine lastig. Het zou haar juistgoed doen als ze nog meer omging met anderen. Dat mag je zeker niet vergeten.‟ „Ze heeft al veel vooruitgang geboekt door de familie alleen al. Dat is natuurlijk zo.‟ Jim drukte Justin nog even stevig tegen zich aan. „Kom, we gaan het ze vertellen.‟
  22. 22. Abel had het liefst nog een tijdje doorgetekend en ruimde dan ook enigszinsmet tegenzin op. Emine maakte zich vooral druk om wat er was dat ze te horen zoukrijgen. De hele tekening van Abel en haar was ze alweer vergeten. „Jongens, komen jullie?‟ Justin liep de kamer in met een dienblad. Nadat dedampende thee op het zijtafeltje was gezet, ging hij naast Jim op de bank zitten. Abel stond direct voor Justin en Jim. Hij was best wel nieuwsgierig. Emine volgde instilte maar gedwee. Ze keek ongemakkelijk naar de vloer en overal behalve in deogen van één van haar vaders.
  23. 23. „Pak je thee erbij en kom even lekker zitten.‟ Jim glimlachte en wachtte tot ze zaten.Geen van beiden pakte echter hun thee. Abel had het zich gemakkelijk gemaakt enzichzelf de meeste kussens toegeëigend. Emine zat op het puntje van de bank teschuiven. „Dus,‟ begon Abel. „Vertel op. We zijn nieuwsgierig,‟ sprak hij namens hem en Emine. „Nou kijk… Het is niets ernstigs, hoor.‟ Justin lachte. „We willen het even met jullie hebben over… kindjes.‟ Jim slaakte een zucht.
  24. 24. „Jullie wilden vertellen dat Kay en Kelson een broertje of zusje krijgen? Dat wistenwe al,‟ viel Abel zijn vader in de rede. Jim wisselde een korte blik met Justin. Die trok een gezicht van „tsja, zo gaat dat nueenmaal hier. Deze familie kende de meeste van elkaars geheimen. Ook dingen dielater wel naar buiten gebracht zouden worden. De meesten wisten ervan. Justinhaalde adem om te zeggen dat dit over iets anders ging toen Abel doorging. „Als het gaat over seks… Al die dingen van de celletjes en de zaadjes…‟ Emine draaide met grote ogen haar hoofd een kwartslag om haar tweelingbroertje
  25. 25. aan te kijken. Ze voelde dat ze een kop als een boei had. Gelukkig vielen haar harenervoor. Hoe kon Abel hier nou over beginnen? Zoiets besprak je toch niet zo ineens? „Wat nou? Dacht je wij die dat soort dingen niet wisten? Kay en Pepijn hebben dat algehad en wij krijgen dat binnenkort ook volgens Pepijn,‟ verduidelijkte Abel zichzelf. Justin en Jim schoten van nervositeit in de lach. „Het heeft er wel enigszins mee temaken…‟ Begon Justin voorzichtig. „Al gaat dit niet over je tantes. Het gaat over ons.‟ Het was even stil in de woonkamer. Bij Emine begon er langzaamaan iets door tedringen. „Jullie willen een kindje adopteren?‟ Raadde ze zachtjes.
  26. 26. Abel zat direct naast zijn zusje op het randje van de bank. „Nee, echt waar?!‟ Riep hijenthousiast. Hij had een grijns van oor tot oor op zijn gezicht. Justin voelde hoe emoties zich meester van hem maakten. Hij sloeg helemaal dicht.Jim had dit al verwacht en nam daarom het woord. „Daar zaten we inderdaad aan tedenken. Al een tijdje… We wilden het er eerst met jullie over hebben. Net als in elkhuishouden is het een verandering waaraan je wel even moet wennen,‟ legde hij uit. „Ik vind het geweldig! Word het een jongen of een meisje? En hoe oud? Wanneer?!‟ In alle enthousiasme vergat Abel bijna zijn zusje. Zij zat stilletjes naast hem.
  27. 27. „Abel,‟ lachte Justin zachtjes. Hij had zijn tong teruggevonden. „Rustig aan, joh.‟ Jim dacht een moment na over wat zijn zoon had gezegd. „Ik ben blij dat je er zo blijover doet, maar het hoeft niet per se zo snel te gaan. Het kan nog wel even duren.‟ „Er moet eerst nog opnieuw contact worden gemaakt met het adoptiebureau en derechtbank. Jullie waren erg klein toen jullie hierheen kwamen,‟ vulde Justin hem aan.„Dus jullie weten het vast niet meer. Maar het duurde ook een hele tijd voor julliehierheen konden komen. En voor jullie gewend waren… Dus hoe het ook zij, het zalvoor ons allen wennen zijn. Ook voor het nieuwe kindje.‟
  28. 28. Abel knikte met een ernstig gezicht en Emine knikte wiebelend met haar tenen. Toenwas het stil. „Ik vind het wel leuk! Als het maar wel een kindje is dat jonger is dan wij.Anders heb ik helemaal niet het gevoel dat ik grote broer ben geworden!‟ Riep hij uit. Daarmee was het ijs gebroken. Abel sprong op en stortte zich tussen zijn vaders inop de bank. „Ik kan nu al niet wachten,‟ verzuchtte hij terwijl hij hen een knuffel gaf. Hijstak zijn hand uit naar Emine en wenkte haar. „Kom ook knuffelen, Eem!‟ Emine kwam overeind. Nog altijd had ze geen woord gezegd. Jim wenkte haar doorop de leg plek naast zich te kloppen.
  29. 29. „Kom eens bij me. Wat denk je ervan?‟ Emine klom bij hem op schoot. „Denk je dat jeeen grote zus wilt zijn?‟ Ze legde haar hoofd op Jims schouder en zacht woelde Jimdoor haar haren. „Of vind je het maar niets?‟ Nog steeds had het meisje geen woord uitgebracht. Geen van beide vaders hadenig idee waar ze aan zat te denken op dat moment. Justin keek zijn man bovenAbels hoofd aan. Jim trok een gezicht: hij wist het ook niet. Wanneer er wat was metEmine kwam hij vanzelf naar hen toe. Ze hadden dit beiden al zien aankomen. Justinvond het moeilijk. Uit zichzelf ging Emine vaker naar Jim toe dan naar Justin. Hij hadniet het idee iets verkeerd te hebben gedaan, maar Emine vertrouwde Jim liever iets
  30. 30. toe dan hem. Ergens stak hem dat best. Toch was hij allang blij dat ze het überhauptaangaf als ze wat had. Dus daar zaten ze met z‟n vieren op de bank. Abel was alhardop aan het fantaseren over het kindje. Nu was hij toch te oud om met zijn dino‟ste spelen dus mocht zijn broertje of zusje die wel hebben. Zo af en toe wilde hij nogbest met zijn Lego en auto‟s spelen als dat samen met zijn broertje was. Emine vond het fijner om het even in stilte te laten bezinken. Jim voelde dat, zoalsde meeste dingen bij haar, feilloos aan. „Het komt wel goed, liefje,‟ fluisterde Jimzachtjes en drukte een kus op haar hoofd. Hij voelde hoe haar ademhaling regelmatigwerd en even later was ze in slaap gevallen met een glimlach op haar gezichtje.
  31. 31. Jim draaide voorzichtig zijn hoofd om Justin aan te kunnen kijken. Hij zag dat Abelook niet erg ver meer was van in slaap sukkelen. Met een glimlach keken ze elkaaraan. Justin met een iets onzekere dan Jim, maar toch. „Viel best mee,‟ fluisterde Jim. Daarna met een knik richting de slapende Emine:„Komt wel goed, geloof me.‟ Ze pakten even elkaars hand en bleven zo zitten tot ze zelf bijna in slaap begonnente vallen. Ze besloten de kinderen maar naar bed te brengen en daarna de thee wegte gieten. Het was ook weleens lekker om zelf vroeg naar bed te gaan.
  32. 32. Krijn concentreerde zich hevig op het ritme dat hij moest aanhouden om hetliedje kloppend uit te spelen. De laatste tijd was hij zo gebrand op het spelen van datlaatste stukje. Eerst was het hem niet gelukt, maar hij werd langzamerhand steedsbeter en hij wist zeker dat hij het nu wel zou halen. Met een glimlach liet hij zijn vingers rusten na de laatste noot. Al had hij nu zowatkramp in zijn linkerhand, het was hem eindelijk gelukt. De laatste tijd had hij amper tijdgehad om achter de computer te zitten. Daardoor had hij een stuk minder last gehadvan zijn handen. Zijn keyboard bracht hetzelfde probleem teweeg, maar vandaag zathij er niet mee. Het was vandaag zaterdag en hij had vanochtend een brief gekregen.
  33. 33. Erin stond dat hij was aangenomen op de hogeschool van Amsterdam. Een tijd terughad hij een aanmeldingsformulier opgestuurd voor Game Development. Eindelijk konhij zich gaan richten op meer dan ICT. Dat wilde hij al zo lang en nu kon het eindelijkwaar worden gemaakt. Het was haast jammer dat Ivy er niet kon zijn op deze blijemaar regenachtige dag om het met hem te vieren. Voor Iris was er ook een brief gekomen. Alleen was ze er dit weekend niet. Cathelijnmoest zich inhouden om haar kleindochter niet op te bellen. Wel hing ze al met Lynnaan de telefoon. Die had haar tegengehouden. Ze moest maar wachten tot Iris thuiskwam van Tim. Het was immers de verjaardag van zijn tweelingbroertje en zusje.
  34. 34. Zelfs voor Melvin was er een brief gekomen van de hogeschool in Utrecht.Alleen voor Auke niet. Hij had zijn brief een stuk later opgestuurd dan de rest. Hij wasglad vergeten een brief aan te vragen en hem op te sturen. Het zou vanzelf welkomen, dacht hij zo. Afwezig stond hij uit het raam te staren. Weer een regenachtige dag. Ja, ze gingenrichting lente had de weerman gezegd. Nou, hoezee. Beter kou en sneeuw dan dierotregen waarin niets mogelijk was. Al de hele dag was hij onrustig en het liefst had hijzin om gek te doen. Dat kwam omdat hij telkens terug moest denken aan die droomvan laatst. Die droom waarin Lise-May piano had gespeeld. Ongemerkt verscheen er
  35. 35. er een glimlach op zijn gezicht toen hij de witte vleugel in de woonkamer weer zagstaan. Op een dag zou ze daarop spelen, net als in zijn droom. Ze speelde zoals zehad gespeeld waar Isolde bij was. Haar gezichtsuitdrukking, de manier waarop zehaar vingers over de toetsen liet snellen. Als dat was geweest hoe hij haar voor heteerst had gezien, zo gracieus en vol gevoel, zou hij haar echt niet aannemen vooreen verlegen meisje dat weinig zei in gezelschap. Ze was ongelooflijk. „O, lieverd, wacht even. Ik heb een wissel. – Nee, je hoeft niet te hangen…O. Nou ja, doe je de groeten aan Joe van ons? Hmm-hmm, is goed. Tot gauw, Lynn!‟ Cathelijn drukte op opnemen en kreeg Pepijn aan de lijn. „Oh, dag jongen!‟
  36. 36. Binnen vijf seconden had ze weer opgehangen. Met een verontwaardigd gezicht liepze terug naar het tafeltje met de telefoonhouder. In het voorbijgaan wierp ze een blikop de tv. „Melvin, zou je niet eens gaan aankleden? Je ligt nu al uren voor de tv.‟ „Nou en? Heb je nog niet gezien wat voor schijtweer het is? Waarom zou ikaankleden als ik vandaag toch niets te doen heb? Greke is shoppen met Ivy en… pff.‟Melvin gaapte luid en liet de rest van de zin aan zijn oma over. „Daarom hoef je nog niet het hele weekend in je pyjama door te brengen. We kun-nen ook iets leuks gaan doen met z‟n allen. Een spelletje ofzo. Pepijn komt zo hier.‟
  37. 37. „Wat is er aan de hand?‟ Mompelde Joey vanaf de eettafel. Hij was bezig met eenkruiswoordpuzzel op te lossen. „Is er iets aan de hand bij Wietse en Sarah?‟ Meestalkwam Pepijn niet zomaar langs. Er moest iets gebeurd zijn. Zo ook nu, voelde Joey. „Dat zou best kunnen. We zien „t vanzelf wel,‟ antwoordde Cathelijn simpelweg. „Hijnam amper de tijd om me te laten antwoorden. Misschien heeft hij weer eenaanvaring gehad met Wietse.‟ „Nee toch?‟ Er klonk gekreun vanaf de trap: Krijn stond op de onderste trede. „Ikgeloof dat ik maar meteen weer naar boven vertrek. Bij deze: ik ben niet thuisvandaag,‟ liet hij weten terwijl hij een colafles pakte en zich vlug uit de voeten maakte.
  38. 38. „Jongens, wat doen jullie weer gezellig!‟ Cathelijn slaakte een zucht. „We kunnentoch best eens wat samen doen? Dat is alweer een tijdje terug…‟ Uit het keukenkastjetoverde ze de theepot en vulde die met water. „Ik zal vast thee zetten voor zo direct.‟ Niemand ging nog in tegen het thee zetten. Auke kreeg het in de eerste plaats al nieteens mee. Hij was nog steeds met zijn gedachten bij piano‟s, slecht weer en Lise. „Heb jij wel zin om wat leuks te doen, Auke?‟ Cathelijn was achter hem komen staan.Hij schrok zich wezenloos alsof ze hem had beslopen en hem ineens in zijn oorschreeuwde. „Alles oké?‟ Vroeg ze, direct bezorgd.
  39. 39. Auke knikte verontwaardigd. „Waarom zou er wat zijn?‟ „Je bent zo stil de afgelopen tijd… Is er echt niets, jongen? Als er wat is, kun je hetbest kwijt. Dat weet je, toch?‟ Cathelijns ogen onderzochten die van Auke. Net als haar zorgen was zijn verontwaardiging oprecht en gemeend. Opnieuw knikteAuke. „Natuurlijk,‟ mompelde hij afwezig. Zijn gedachten waren alweer afgedwaaldnaar de droom over Lise. Hij zat nog zo helder in zijn kop. Het leek haast alsof hetgisteren was in plaats van vorige week. Was hij echt zoveel stiller dan anders? Daarzou zijn moeder nog best gelijk in kunnen hebben. Met een diepe frons merkte hij hoeCathelijn zijn handen pakte. Hij had alweer lopen trommelen. In plaats van knalrood
  40. 40. te worden, beet hij op zijn onderlip en begon te grijnzen. „Sorry,‟ zei hij en ging vlugrichting keuken om daar de theepot van het fornuis te halen. „Ik heb een binnenpretje.‟ Het volgende moment ging de bel. „Pepijn!‟ Riep Cathelijn uit. Ze snelde naar dedeur. „Ben je je sleutel weer kwijt?‟ Pepijn liep zonder zijn oma te begroeten de kamer in. „Hèhè, rúst!‟ Brieste hij. Zijngezichtsuitdrukking zag er inderdaad veelbelovend uit. Melvin knikte even en wasbereid de tv uit te zetten om het verhaal van zijn neefje aan te horen. „Ik word knéttervan die kerel. Gelukkig kan ik hier nog heen. Pa en ma zeggen er ook niks van.Belachelijk. Het zou verboden moeten worden. Wat een herrie.‟
  41. 41. „Pepijn,‟ zei Cathelijn zacht. Ze wilde niet te streng tegen hem ingaan. Toch wilde zeniet dat hij helemaal door zou draaien. „Pepijn, doe je wel even kalm? – Kom, wegaan eerst even zitten. Ik heb net thee gezet. Haal diep adem en vertel even rustigwat er aan de hand is,‟ ratelde Cathelijn. Pepijn liep zijn oma achterna de keuken in, naar de eetkamertafel en terug terwijl zetheekopjes klaarzette. Hij wilde helemaal niet wachten tot ze zaten. „Het is diestomme kut Jordy. Hij neemt de hele tijd die kutgitaar van hem mee en al heb ik ge-vraagd of ze niet bij hem kunnen gaan zitten jammeren, hij blijft maar bezig. Het isecht afschuwelijk!‟ Gaandeweg begon Pepijn zich steeds erger op te winden.
  42. 42. Melvin zette de tv uit. Hij voelde zich geroepen met Pepijn te gaan praten. Hij hadhet idee dat Pepijn misschien zijn verhaal wat vaker wilde vertellen. Bij Auke was datook weleens het geval. Al gaf hij het niet toe, Melvin wist dat hem dat best opluchtte.Op sommige vlakken overlapten de persoonlijkheden van Pepijn en Auke elkaarnogal. Je wist maar nooit, vond Melvin. „Hé,‟ begon Melvin. „Jordy, dus, hmm?‟ Pepijn knarsetandde en keek zijn oom achterdochtig aan. „Ja.‟ De vijandigheid droopervan af. „Maar ja, jij gaat zeker weer zeggen dat het niets is. Want wat weet jij er nouvan, hè? – Nee hoor, laat me maar.‟ Boos draaide Pepijn zijn oom de rug toe. „Mel,‟ klonk Joey‟s stem. „Kom. Er staat thee klaar. Pepijn komt zo wel.‟
  43. 43. Stampvoetend begaf Pepijn zich naar de tv. „Dus jullie gaan doen alsof ik er nietben? Best, dan doe ik dat ook.‟ Hij gooide zijn voeten op de tafel en zette het geluidextra hard. Cathelijn wisselde angstvallig een blik met haar man. Ze was erg slecht in hetbedenken wat ze nu het beste konden doen. Melvin wist in elk geval zeker dat hij zijnneefje beter even kon laten. Iedereen keek met ingehouden adem hoe Auke zijn stoelnaar achteren schoof en langzaam naar de bank liep. Alles wat hij deed was naastzijn neefje neerploffen en meekijken naar de clip die ze op MTV afdraaiden. Pepijnkeek even opzij maar in tegenstelling tot bij de meeste anderen, liet Auke niets blijken.
  44. 44. Een paar minuten bleven ze zo zwijgend zitten, beiden met hun eigen gedachten.Auke dacht aan de keer dat zijn oudste zus Lynn thuis was geweest en hun maiedereen uitgenodigd had, zo ook Pepijn. Dat was de eerste keer dat Auke zijn neefjezo door het lint had zien gaan. Auke was de enige die er niet erg van was geschrok-ken. Op de één of anderen manier had hij het idee dat hij zichzelf erin herkende. Alhad hij niet zulke woedeaanvallen gehad als kind, hij was wel degelijk gefrustreerd ge-weest. Er waren Sims genoeg die hem niet begrepen, Sims die hij niet begreep. Des-tijds had hij ze ook niet willen begrijpen. Maar zodra het duidelijk werd dat hij ADHDhad was er een boel opgehemeld. Auke wist dat de diagnose ODD was gesteld bij zijnneefje. Hij had gezien hoe Pepijn erop vooruit was gegaan. Het enige was nog die
  45. 45. frustratie waarmee hij leek te kampen. Om het minste of het geringste kon hij boosworden of een woedeaanval krijgen. Zoiets moest toch te verhelpen zijn, vond Auke. Voorzichtig keek hij opzij. Pepijn zat rustig naar de zoveelste clip te kijken. Zijngezichtsuitdrukking liet weten dat hij weer gekalmeerd was. Een voorzichtige glimlachverscheen op Aukes eigen gezicht. Misschien was het genoeg om Pepijn gewooneven te laten zijn zoals hij was. Eigenlijk had Auke zelf geen steentje bijgedragen inwoorden. Wel had hij het gevoel dat hij had laten zien geen kwade bedoelingen had.Kon hij maar zeker weten dat Pepijn hem vertrouwde. Hij wilde Pepijn zo graaghelpen die frustratie te verminderen. Zijn blik dwaalde even naar buiten en ineens zag
  46. 46. hij dat het droog was. Plotsklaps schoot hem iets te binnen. In zowat één bewegingstond hij voor de bank. „Ik ga naar buiten,‟ kondigde hij aan. Even keek hij neer opPepijn. „Zin om mee te gaan? Ik heb nog wel ergens een voetbal liggen.‟ Pepijn haalde zijn schouder op en drukte met zijn hak de uitknop van de afstands-bediening in. „Waarom ook niet?‟ Gedwee volgde hij zijn oom en trok zijn jas aan. „We kunnen wel naar het park gaan. Het is nu toch droog.‟ Auke wenkte zijn neefje.„Kom, help even zoeken naar een bal.‟ Pepijn volgde Auke naar de zolder. „Hé!‟ Riep Cathelijn. „En de thee dan?‟ Joey en Melvin lachten hoofdschuddend.
  47. 47. Iris hoorde de zware, eikenhouten deur van haar slaapkamer opengaan. „Jane?‟ Wist ze zonder om te kijken. „Ik kom eraan, nog even wat spullen in m‟n tasdoen.‟ Enigszins twijfelachtig draaide ze zich om. „Wat eh… wat neem jij mee?‟ Een moment bleef Jane haar vriendin aankijken zonder iets te zeggen. Ze probeerdehaar gezicht in de plooi te houden. Tevergeefs, want er brak een brede glimlach door. „Wat ben je ook een muts. Je hebt helemaal niet zoveel nodig, joh. Wat hebben wenou gezegd? Maiden zorgt voor de meeste dingen. Zit er maar niet over in.‟ Ze zagdat Iris er nog iets tegenin wilde brengen. „Nee, Iris. Pak je tas en kom. Jacky wacht.‟
  48. 48. Na één laatste blik op haar net opgemaakte bed verliet Iris de kamer. Jane zat nooitzo in over hoe alles eruit zag of wat ze meenam. Als ze er later achter kwam dat zenog iets nodig had wat ze was vergeten, loste ze dat probleem wel even op. Of niet. Op de trap kwam Jane aanzetten met overbodige informatie. „Ik denk dat je onder-hand al wel kunt verwachten dat de tweeling onrustig is. Vooral Bram. God, die was...‟ „Aan de kant!‟ Onderbraken Daisy en Bram hun zus. Ze stoven tussen Jane en Irisdoor de trap af. „Dicht houden, anders valt alles eruit!‟ Commandeerde Daisy bazig. Hoofdschuddend bleven Jane en Iris even staan. „Wat zei ik je?‟
  49. 49. „Je zou toch denken dat nu ze tiener worden ze zich al wat minder kinderachtig gaangedragen?‟ Jane giechelde en voelde plotseling twee handen op haar schouders. „Nou, ik geloof dat jij nog exact zo was op je tienerverjaardag, Jane.‟ Tim keek metpretlichtjes in de ogen van zijn zusje en gaf Iris een knipoog. „Dus wat dat betreft…‟ Nu was het Iris‟ beurt om te giechelen. „Het is dat het jouw vriendje is, maaranders…‟ Quasiboos keek Jane haar broer na. Haar ogen had ze samengeknepen. „Ik ben blij met jullie als stel gekken. Anders zou het wel erg saai zijn.‟ Iris voelde devlinders door haar maag kriebelen. Ze voelde zich geweldig. Dit was het derde week-
  50. 50. end op rij dat ze bij Tim was. Dit weekend zou de tweeling opgroeien. Ze hadden metz‟n allen een picknick georganiseerd en ze zouden Jacky ophalen om mee te gaan. „De boot heb ik al klaargemaakt!‟ Tetterde Bram enthousiast. Hij gaf zijn broer endiens vriendin niet eens even vijf minuten de tijd om elkaar rustig te begroeten. „Het geeft niet,‟ smoorde Iris Tim fluisterend toen hij zijn broertje de kieteldood wildegeven. Het daarop volgende moment hoorden ze een rommelend geluid. Tegelijkkeken ze naar beneden. „Jezus,‟ giechelde Iris opnieuw. „Sorry, dat was mijn maag.‟ „Des te meer reden om nu te vertrekken,‟ vond Daisy. „Alles ligt al in de boot.‟
  51. 51. Dat mocht dan wel zo wezen, maar buiten had Bram het goed lastig. Hijkreeg de boot niet van de kant af. Hij haatte het om het toe te geven, maar dit luktehem niet zonder Daisy. Hij kende geen Sim die zo sterk was als zij. Bram voelde een regendruppel in zijn nek en krabde verwoedt in zijn nek. „Shit.‟Waarom moest dit nu weer op hun verjaardag gebeuren? Het mocht niet regenen! De voordeur ging open en de rest kwam naar buiten. Iris zag het broertjevan Tim stuntelen en glimlachte onwillekeurig. Ze maakten overduidelijk hetzelfde ge-baar wanneer ze zich ongemakkelijk voelden of geen raad wisten met een situatie.Het andere wat haar opviel waren de dikke regendruppels en de grote grijze wolken.
  52. 52. „Lukt het, Bram? Zal ik even helpen?‟ Jane liep op haar jongere broertje af. „Nee!‟ Riep Bram eigenwijs uit. „Het moet me lukken.‟ Tussen de oudsten vandaan kwam Daisy op de beek afgerend. „Zeg nu gewoon datje mijn hulp nodig hebt, broertje. Ik duw en jij zorgt dat de boot in balans blijft, ja?‟ Met tegenzin gaf Bram eraan toe. Hij had er een hekel aan als hij iets niet alleenkon. Overduidelijk moest niemand van hem verwachten dat hij ooit om hulp zouvragen. Al was Daisy dan een uitzondering op de regel. Af en toe mocht hem welhelpen. Glimlachend om dat feit keek Tim van zijn zusje naar Iris en terug.
  53. 53. Eindelijk was het zover. Alles was erin, de boot lag in het water en zekonden vertrekken. Bram en Daisy hadden een plek voorin het bootje gekozen. Bramzat alweer te wijzen op alles wat hij kon ontdekken in het beboste gebied rondom hunhuis. Het eerste kikkerdril kon hij her en der al zien drijven. Het was echt vroeg lentedit jaar. Zo nodig was hij nog opgewekter dan daarnet. Daisy volgde lachend devinger van haar broertje. Opeens merkte ze op dat het droog was. Met een blik overhaar schouder naar Iris wist ze hoe dat kwam. De twee knipoogden naar elkaar.Maiden deed nog even de laatste dingen in de tas. Ze wilde net van haar plek afkomen toen Jane haar aanstootte. „Mam, geef de camera eens?‟
  54. 54. Maiden slaakte lachend een zucht en mompelde iets dat leek op „dat had eerder ge-zegd‟ of in elk geval in die richting. Ze gaf het toestel aan haar dochter. Iris en Timzaten bij Jane en de twee meiden zouden Tim weer even herinneren aan hoe je foto‟smoest maken met een digitale fotocamera. Tijdens de verjaardag van Kay, Pepijn enEmma had hij het cameraatje al eerder gebruikt. Hij had er zoveel plezier in gehad datIris de camera had geleend van Wietse voor het weekend. Zo hielden ze leukeherinneringen over aan een dagje uit en natuurlijk de verjaardag van Daisy en Bram. „Dus hier zit het aan-knopje,‟ wees Iris ter verduidelijking. „Als je wilt fotograferen nietmeteen die hele knop daar indrukken, want hij moet eerst scherpstellen. Filmen is…‟
  55. 55. Daisy stond nog steeds de frisse buitenlucht op te snuiven. Ze wist dat het niet altijdgoed was om het weer te veranderen met magie, maar voor vandaag kon het vastgeen kwaad. Ze hield van de lucht van bloeiende plantjes en, misschien klonk hetgek, maar ze hield ook van de lucht van het slootwater. „Daisy, kijk, kijk daar!‟ Brams stem sloeg over van enthousiasme. „Moet je zien!‟ Hardnekkig probeerde Daisy haar broertje nog een paar seconden te negeren. Diezon was zo heerlijk.
  56. 56. Ze kreeg amper de kans om te genieten als hij er telkens doorheen tetterde. Snaptehij dan helemaal niets van de natuur? Dat was niet alleen overal alles opmerken. Jemoest het ook op je in laten werken. Dan pas kon je er echt van genieten. Tim zeitenminste dat hun pa dat altijd had gezegd. Tot de dag waarop hij stierf was hij eengroot natuurliefhebber. Enigszins met tegenzin opende ze haar ogen. „Wat is er?‟ „Moet je zien wie daar staat!‟ Brams vinger priemde richting de bossen. Daisy volgde hem met samengeknepen ogen tegen het zonlicht. „Largo!‟ Riep ze uit. Hun blikken kruisten elkaar. Largo knikte met een glimlachje en kwam in beweging.*zie update 1: verrijking van kennis
  57. 57. Met gemengde gevoelens begon Sander de wandeling naar het strandhuis-je af te leggen. Ergens had hij zin om zich nu om te draaien, terug naar zijn auto tegaan en terug naar huis te rijden. Aan de andere kant wist hij dat hij dit moest doen.Hoe het ook zou lopen, hij kon hier niet zomaar weggaan met dit gevoel. Als hij hier alweg zou gaan met een kutgevoel, was dat omdat Lizzy boos had gereageerd. Zelfs inde namiddag was het nog ongewoon warm voor begin februari. Als dit goed ging washet niet het eerste van vandaag: Noah was vandaag opnieuw helder geweest. „Hoi, pa,‟ had Noah gezegd. Hij was al vrij opgewekt geweest bij Sandersaankomst. Sander wist uit ervaring dat dit een goede dag was. Dat stemde hem blij.
  58. 58. „Zeg, jongen,‟ had Noah direct gevraagd. „Zullen we een eindje gaan lopen?‟ Hetrotgevoel aan de week ervoor onderdrukkend had Sander met een glimlach geknikt.„Ik vind het zo fijn dat je met me wilt lopen! Ik ben er in geen jaar meer uit geweest,kind!‟ Vergeten. Noah was het simpelweg vergeten. Het gaf niet. Zijn vader was blijom de zon, blij om de dieren, de planten, alles. Daar was Sander ook blij vangeworden. Het leek bijna alsof het voorjaar alles in goed licht zette. Zelf was Sanderzo opgeknapt van dat korte wandelingetje dat hij erover dacht Lizzy op te bellen. Hijzou het vertellen. Hij was er klaar mee. Het lag aan hemzelf. Hij wilde gewoon niet,niet meer. Door te doen alsof het haar schuld was, voelde hij zichzelf alleen maarrotter. Ze had het recht om te weten dat ze er niets mee te maken had.
  59. 59. Dus hier stond hij dan met zijn handen in zijn zakken, zich even indenkendwat hij zou gaan zeggen. Hij drukte de bel in, haalde een hand door zijn haar en sloegzijn handen voor zijn borst. Van harte hoopte hij dat Lizzy thuis was. Hij was tochzeker niet het hele roteind voor niets komen rijden. Ongeduldig deed hij een stap naarbinnen. De niets verhullende, grote ramen gaven je zicht op vrijwel heel het huis.Tenminste, zo schatte Sander in. Hij was nog nooit bij haar binnen geweest. Daarom wist hij dus ook niet dat er meer dan één deur was aan de voor-kant. Lizzy was vanaf de zijkamer de keuken ingelopen en had van een eindje Sandergezien. Daarom was ze op haar tenen naar de dichtstbijzijnde deur geslopen en naarbuiten geglipt. Om het hoekje durfde ze wel te gluren. Als hij maar niet omdraaide.
  60. 60. Uit angst dat ze ontdekt zou worden drukte ze zich plat tegen de muur. Sander zouvanzelf wel weggaan als er niet open werd gedaan. Toch? Met ingehouden ademstond Lizzy af te wachten op wat Sander ging doen. Wat ging ze zelf eigenlijk doen?Staan wachten tot Sander wegging? En als hij dat niet deed? Jezus, wat waar was zeeigenlijk mee bezig? Was ze zich aan het verstoppen rondom haar eigen huis? Zekon hem gewoon tegemoet lopen en hem wegsturen. Wat had hij hier nog te zoeken? Wat Lizzy niet zag, was dat Sander zijn iPhone had opgediept en haarnummer aan het intoetsen was. Het volgende moment voelde ze haar mobieltje trillenin haar broekzak. Shit, wat nu als hij het hoorde?
  61. 61. Er zat nog maar één ding op. Lizzy duwde zichzelf bij de muur vandaan en rechttehaar schouders met een zucht. Ze stapte gewoon op hem af. Zij had niets te vrezen.Hij zou de wind van voren krijgen. Hij was tenslotte degene die haar had afgedankt,haar als een voetveeg had behandeld. De eikel. Ze zou hem eens flink de waarheidzeggen. Sander draaide zich om en keek recht in Lizzy‟s grijze ogen. „Oh,‟ deed hijzacht en liet direct zijn hand zakken. Ongemakkelijk wreef krabde hij aan zijn buik.Hoe moest hij beginnen? Zeggen dat hij haar net had willen bellen? Of meteen al… „Sander,‟ probeerde Lizzy zo ongeïnteresseerd mogelijk te zeggen. „Wat doe jij hier?‟
  62. 62. Gelukkig was het voor Lizzy nooit zo moeilijk geweest om zich anders voor te doendan ze zich voelde. Ze had niet voor niets op toneel gezeten vroeger. Ze was nietvoor niets actrice geworden. „Nou, vertel op. Wat moet je hier?‟ Herhaalde ze zichzelfbits. In feite voelde ze zich helemaal niet zo zeker als de harde blik op haar gezichtliet denken. Het enige wat ze wilde was dat hij zei dat het hem speet, dat hij het nietzo bedoeld had. Dat hij van haar hield en dat hij met haar verder wilde. Dat hij net zogek op haar was als zij op hem. Eigenlijk voelde ze zich nog lichtelijk zwak in haarknieën en werd ze nog steeds zweverig als ze hem zag. Maar ze mocht zich er nietaan overgeven. Nee, deze klootzak had haar schandalig behandeld. Ze liet niet zo-maar over zich heenlopen. Ze mocht dan ouder zijn. In dat opzicht was ze echt niet
  63. 63. veranderd. Als Sander had gedacht van wel had hij dat toch even mooi mis gehad. „Lizzy,‟ begon Sander. Hij sprak met een zachte klank in zijn stem. Shit, wat klonk hetberoerd. Ze moest niet gaan denken dat ze nog wat voor haar voelde. Dat was nietzo. Hij wilde niet verder met haar. Hij mocht haar niet in de waan laten van wel, hijmocht haar niet aan het lijntje houden. „Ik ben gekomen omdat ik met je wil praten. Ikwil het graag uitleggen…‟ Afwachtend keek hij Lizzy aan. Jezus, mens, zeg wat. Hijhaatte dit soort momenten. Hij was iemand die luisterde, iemand die adviezen kongeven. Maar als hij dat soort dingen die hij aan anderen adviseerde zelf moest doen.No way. Dat was niet zijn ding. Nooit geweest ook. Hij had er een hekel aan.
  64. 64. „Ik luister,‟ zei Lizzy simpelweg. Die ogen van hem. Sander was nooit een goedetoneelspeler geweest. Hij mocht dan wel een stoertje zijn geweest: zijn gevoelens liethij altijd doorschemeren als hij het niet wilde. Uit ervaring wist ze of het gespeeld was. „Ik wil graag even binnen praten.‟ Sander wist dat hij wanhopig klonk. Al had hij hetidee dat hij best mocht hopen. Want lag het aan hem of had haar stem ietwat mildergeklonken dan daarnet? Alsof het zo gepland was, voelde Lizzy plots een regendruppel op haar blote arm.tegelijk keken ze naar de lucht: daar hing een grote, grijze regenwolk. „Oké,‟ zei Lizzy.Ze gaf hem het voordeel van de twijfel. Als hij vervelend werd, was hier de voordeur.
  65. 65. Veerle opende haar ogen toen ze voelde hoe een hand de hare zacht beet-pakte. Boven haar gezicht zag ze dat van Jordy en dat veroorzaakte gelijk weer eenhoop kriebels in haar maag. Ze werd er dolgelukkig van die glimlach te zien en alsvanzelf glimlachte zij ook. „Sorry, heb ik je wakker gemaakt?‟ Hij streelde door haar haren. „Ga maar weerslapen, hoor.‟ Maar Veerle wilde niet meer slapen, was niet langer moe. Ze vleide haar gezichttegen zijn hand. Ineens begreep ze wat katten zo lekker vonden aan kopjes geven.„Het gaat wel,‟ liet ze weten terwijl ze overeind kwam. De afgelopen nacht hadden ze
  66. 66. nauwelijks geslapen. Jordy was blijven slapen en ze hadden de hele nacht door ge-praat. Zachtjes had hij liefdesliedjes op zijn gitaar gespeeld voor haar. Tot ergernisvan Pepijn. Het was slechts een klein moment geweest dat Veerle daarover in hadgezeten. Alles leek verzacht wanneer Jordy in de buurt was. Op school hoefde Veerle er niet over te beginnen bij haar vriendinnen. Die wilden al-leen maar weten wat ze tot nu toe met z‟n tweeën hadden uitgespookt. WanneerVeerle werd onderbroken in haar verhaal over het weekend en ze vertelde dat er nikswas gebeurd tussen hen, geloofden ze haar niet. Ze snapte het niet. Ze kon ookgewoon gelukkig met hem zijn zonder dingen te doen. Samenzijn alleen was genoeg.
  67. 67. Ze wist zeker dat Jordy er net zo over dacht. Hij was niet zoals de meeste anderejongens. Ze waren echt gek op elkaar. Anders schreef je toch geen liefdesliedjes vooreen meisje, wel dan? Er waren drie dingen waar Jordy erg goed in was. Dat wasgitaarspelen, romantiek en haar nieuwsgierig maken. Hij was nu al telkens bezig methaar te plagen over Valentijnsdag. Het duurde immers nog minder dan twee weken. Zonder dat ze het had gemerkt was hij naar voren geschoven en legde hij een armom haar heen. „Zit je nog in over vanochtend?‟ Hij drukte een kus op haar wang. „Een beetje,‟ zei ze naar eerlijkheid. „Maar hij is waarschijnlijk nu wel weer gekalm-eerd.‟ Ze glimlachte en schoof dichter naar hem toe om hem te kunnen zoenen.
  68. 68. Een tijdje later kwamen ze van het bed af. Jordy zette zijn gitaar aan dekant. Veerle keek zuchtend de kamer rond. „Wat een bende…‟ Mompelde ze terwijl zenaar de deur liep. „Lieve, lieve Veerle. Laat die troep nou gewoon eens even. Je bent toch kunsten-ares? Dan moet je wel goed rommel kunnen maken! Goed voor je inspiratie, niet?‟ Een tijdje stonden de twee tegenover elkaar. Veerle knikte lachend. „Je hebt er be-hoorlijk wat verstand van, zo te horen!‟ Ze proestte het uit. Jordy begon hard te lachen. „Pas op jij!‟ Hij deed alsof hij haar ging kietelen.
  69. 69. Beneden gekomen vonden ze Sarah met de drieling in de woonkamer. Jordy keekmet een glimlach op hen neer. Hij had bewondering voor haar, voor de moeder vanzijn vriendinnetje. Zelf had hij het altijd al knap gevonden dat zijn moeder hem enCooper alleen had opgevoed. Maar dit? Zes kinderen? Dat was een nog veel grotereopgave, ook al waren ze met twee ouders. Ergens had het ook wel weer wat. Al was het altijd druk: Jordy hield van druk, hieldvan Sims om zich heen. Hij ging rustig zitten spelen met Marijn of zelfs met deBarbies van Yara of Wende. „Hé, kijk eens wie we daar hebben!‟ Sarah wees achter Wende langs.
  70. 70. Wende keek amper op of om. Het interesseerde haar vrij weinig dat haar zus achterhaar stond. Ze speelde rustig verder met het konijn. Sarah daarentegen stond wel op. „Jeetje, is het al zo laat?‟ Het leek alsof Sarah nu pas opmerkte dat het al donkerwas buiten. „Heb je nog wat gehoord van Pepijn?‟ Veerle draaide zich om naar het kastje. Daarinlagen weer allerlei opgevouwen kleren van haar broertjes en zusjes. Zo te zien hadSarah de was klaar. „Ik breng deze zo wel even naar boven. Moet ik Stan uit z‟nkamer halen?‟ Zoals wel vaker nam Veerle een deel van de huishoudelijk taken opzich terwijl ze in gesprek was met haar moeder. „Of zal ik eten koken vandaag?‟
  71. 71. „Gekkie, dat is heel lief aangeboden, maar dat hoeft niet. Stan eet vanavond nietthuis en ik heb eerlijk gezegd geen idee wat Pepijn doet dus ik denk dat het wel eenkeertje kan om patat te eten. Dit is voorlopig de laatste keer dat we samen op debank kunnen eten, denk ik zo. Volgende week begint de tentamenweek voor jullie endan denk ik dat Pepijn toch niet veel thuis zal zijn. De Cito-toets…‟ Sarah zuchtte bijhet idee. Uit ervaring wisten ze allemaal dat het waarschijnlijk zal zijn dat Pepijn vande zenuwen nog sneller opgefokt zal raken. „Dan weet ik het goed gemaakt. Zal ik de patat halen?‟ Bood Veerle aan. „Ze weet ook niet van ophouden, hè?‟ Sarah keek lachend naar Jordy. „Wat ben je
  72. 72. toch ook een schat.‟ Sarah liep naar de keuken om de huishoudportemonnee uit de late pakken. Ze drukte een briefje van twintig in Veerles hand. „Kleiner heb ik het niet.Hier heb je zeker wel genoeg aan. – Ik neem aan dat jij wel mee wilt eten, Jordy?‟ „Een patatje gaat er wel in, inderdaad.‟ Jordy glimlachte en sloeg een arm om Veerleheen. „Gaan we gezellig samen, Veer. Ik wil best mee helpen dragen,‟ grapte hij. „Ga maar gauw dan,‟ wuifde Sarah hen weg. „Nu is het nog droog. Ik zal Joey enCathelijn eens bellen. Misschien hangt Pepijn daar nog uit. Anders probeer ik Naomien Victor nog wel even. Wie weet is hij net als Stan gewoon daar…‟
  73. 73. Het is weer zover! Iets meer daneen week na de vorige update en ikheb het voor mekaar gekregen.Zelf had ik al erg zin om weerverder te gaan met schrijven enfotograferen, maar ik moet zeggendat ik ook weer extra energie kreegvan jullie als lezers, in het bijzonderMarieke en Bennie. (Jawel, het maggezegd!) Thanks a lot, guys! Tot gauw bij de volgende update! Xx Ilse

×