De complete stamboom van familie de Bof en hun gerelateerden ^          De stamboom vanaf Joey en Cathelijns tak;
- Belandde Sander in bed met Lizzy, een meisje dat hij nog van vroeger kent.- Heeft Iris Tim meegenomen naar haar slaapkam...
Iris voelde haar keel droog worden en slikte een paar keer moeizaam. Het hielp niet.Moeizaam keek ze naar Tim, verwachtte ...
Flikkerde er nou iets in haar ogen? De glimlach om Lynns mond deed Iris ergens aandenken. Ze kon er alleen geen vinger op ...
Het volgende moment galmde de deurbel tweemaal kort en één keer langdoor het huis en zwaaide de voordeur open. „Hier zijn ...
Zo gauw het hoge woord eruit was, sprong iedereen overeind om hen te feliciteren.Nienke wurmde zich als eerste door de men...
Van de heisa bekomen werden er wat extra stoelen bij gepakt. Nienke en Serenagingen bij Keisha zitten. Ze wilden alles wet...
en dat hij de biologische vader van Kay was. Daar deed niemand echt moeilijk overen er werden verder niet veel woorden aan...
Keisha keek achterom om de blik van haar schoonfamilie te volgen. Het nieuwefamilielid viel meteen op. De aanblik van het ...
Het was stil geworden in de kamer. Iedereen had aandacht zitten luisteren enniemand maakte de zin van Serena af. Ze wisten...
De tieners aan de eetkamertafel hadden zich naar de grond verplaatst, want er wasniet genoeg ruimte om met zijn allen aan ...
volwassenen toch niet. Iris keek zijlings naar Tim. Hij keek haar glimlachend aan. Hijwas altijd iemand geweest die de kat...
„Ach wat,‟ klonk een honende stem achter hen. Iris zag Pepijn staan, wijdbeens enmet zijn armen over elkaar geslagen. „Kij...
In één beweging kwam Stan overeind om de achtervolging op zijn broertje in tezetten. Die brulde van het lachen en was klei...
„Anders helemaal niks! Stan zei dat hij me ging slaan, en wordt jij boos op mìj!‟Brulde Pepijn.Wietse zijn arm uitstrekte ...
Toch ging hij terug naar binnen zonder zich een reactie te laten ontlokken. „Ik kom zobij je terug. Nu ga ik met Stan prat...
Op een gegeven moment zaten zijn zakken zo vol dat er steentjes uitvielen en hij diein zijn handen moest houden. Die kwame...
In opperste concentratie had Pepijn niet gehoord dat de achterdeur open was ge-gaan. Hij keek om en voelde zijn strijdlust...
Binnen had iedereen gespannen toegekeken hoe Auke het er bij Pepijnvanaf zou brengen. Wietse slaakte een diepe zucht bij h...
Justin keek bedenkelijk, al vertrouwde hij erop dat zijn oudste broer wist wat hij deed.Wietse was altijd verstandig gewee...
Joey lachte honend. „Ik zou wel willen dat je kind een beetje wordt zoals jij. Misschienbegrijp je dan eindelijk eens wat ...
De tijd vloog voorbij en voor men er erg in had, was het etenstijd. „sOchtends vroeg had Cathelijn al een grote pan met ma...
Iris beet op de binnenkant van haar wang bij het zien van Melvins gezichtsuitdrukkingna enige tijd omwille van Tims gedrag...
Later die avond was Abel het zat om te tekenen of met blokken te spelen.Melvin en Auke hadden al een aantal potjes tegen e...
Voor hij er zelf echt erg in had, flapte hij het eruit. „Jezus, je lijkt mijn jongere broertjewel!‟Geconcentreerd als Abel...
Emine, die op Justins schoot lag, ging even verliggen en mompelde iets in haar slaap.Lynn keek met een glimlach naar haar ...
Abel had al die tijd gedaan alsof hij zijn vader niet had gehoord, maar toen Justin zijnwoorden herhaalde, jammerde hij kl...
Lynn schraapte haar keel. „Natuurlijk wil ik niets zeggen over dat Abel en Emine hierblijven slapen, maar… Joe zit thuis o...
Er was nog genoeg animo naar de racespelletjes waar Abel zo goed in was, dus dejongens knikten instemmend. „Dan wil ik wel...
Alle volwassenen begonnen afscheid te nemen van elkaar. Abel stoof op Tim af toendie naar de voordeur wilde lopen en vloog...
Die overeenkomst gesloten hebbende, begaf de meute zich naar buiten. Abel enEmine vestigden zich voor het raam, tegen elka...
De auto van Justin en Jim was amper de straat uit Lynn, Tim en Iris hieldenhalt voor de voordeur van Joe en Lynn. Wat was ...
Vrolijk en zonder enige aarzeling omhelsde hij Tim. „Hé, Tim. Wat gezellig dat je ook bent meegekomen.‟ Hij klopte op Tims...
Joe deed niets uit op Tims korte hapering en Iris stond erop meteen hun pyjama‟s aante gaan trekken. Tim volgde haar naar ...
Tim haalde de tassen van de overloop en begon zich om te kleden. Met zijn T-shirtmet lange mouwen en een willekeurige pyja...
Daar ging het gedonder zonder pardon verder. Het idee was om een film te gaankijken, dus Iris klopte op de bank en gebood ...
Geamuseerd keken Lynn en Joe toe vanaf de andere bank.  „Doe je wel voorzichtig?‟ Wilde Lynn haar dochter zeggen zodat ze ...
Lynn dwong zichzelf de twee even met rust te laten en deelde mee dat ze in de keuk-en maar water ging opzetten. Joe daaren...
Een kwartier later waren ze nog steeds bezig. Lynn schudde lachend haar hoofd van-uit de deuropening. Misschien was een fi...
Zo vaak had ze teruggedacht aan de tijd dat zij Iris leeftijd had gehad, de tijd datzwanger was geraakt. De tijd dat ze ha...
Lynn had pertinent besloten dat dit iets was waar zij niet bij moest zijn en opperde datze naar bed ging. Joe trok zich te...
De veren vlogen in het rond. Uitgeput lieten Iris en Tim zich op de grond zakken. Hetleek wel alsof het weer gesneeuwd had...
Iris voelde haar hart even stilstaan bij de blik in Tims ogen. Zijn minieme stoppel-baardje, de plukjes haar voor zijn oge...
Beiden lieten ze zich meevoeren door de kus. De gewaarwording dat ze zouontploffen vanbinnen als ze nog langer stil bleef ...
Klungelig verstrengelden ze zich liggend in elkaars armen. Iris volgde met haar ogenalles wat Tim deed. Ze zag dat hij moe...
Het liep tegen achten in de ochtend. Desalniettemin scheen de zon fel enwas het bloedheet. Je kon slechts tevergeefs hopen...
de hort op was. Ze ging graag met anderen om. Net als haar ouders hadden gedaantoen ze nog leefden. Net als de zus van haa...
Drie sprongen van de trapjes af en Jacky stond voor haar oma. Niemand maar danook niemand mocht haar bij haar volledige vo...
-eenlopend, wat niet betekende dat Jacky hem niet graag beantwoordde. Haar omaplofte neer op een tuinstoeltje en gebood ha...
Jacky nam een nipje en stak haar duim op, ten teken dat het goed gekeurd was. Meteen trotse glimlach pakte Brenda haar kop...
Brenda stond op en rommelde wat in het tuinhuis. Ze kwam terug met haar armen volpotjes, gebiedend Jacky ze te helpen vull...
„Nog een klein stukje, nog een klèin stukje…‟ Piepte Bram. De diepe zuchtdie daarop volgde probeerde hij hard te negeren, ...
Ze besloten een knietje te proberen en zo kwam Bram wel het aanrecht op. „Hèhè,‟ verzuchtte hij. „Dat is beter.‟ „Oké, nu ...
„Weet je wel hoe zwaar dat ding is?!‟Daisy voelde een golf van ergernis opkomen: ze had daar beter zelf kunnen gaanstaan. ...
helpen dat ze zo‟n slap broertje had terwijl ze zelf zo sterk was? Tijd om er verderover te kibbelen was er niet. Achter h...
Er was nog niet eens gelegenheid geweest voor een fatsoenlijk gesprek, of er klonkenopnieuw voetstappen op de trap. „Hé, j...
Nu het hele zooitje compleet was, konden ze inderdaad aan de slag gaan. In dekeuken stalden ze de gekochte producten voor ...
Daisy kroop onder de tafel, ging in het midden zitten en duwde de tafel hurkendomhoog. Met kleine, geconcentreerde pasjes ...
Tim kreeg de tweeling de keuken uit met de opdracht hout te gaan halen inhet bos. Tegen die tijd hadden Jacky en Jane al w...
Achter Iris begon Jacky met het invetten van het bakblik. Jane nam de taak van hetafwegen van de goederen op zich en Tim h...
in zijn blauwe ogen die straalden als helder water. Als een film speelde alles van deavond ervoor door haar hoofd. Hoe ze ...
Iris bleef even onhandig staan, niet-wetend of ze hem moest helpen of niet. Kon zeüberhaupt iets anders doen dan naar Tim ...
Iris concentreerde zich zo goed en kwaad het ging op het doen van haartaken wat betreft. Af en toe gluurde ze naar Tim, ma...
„O…‟ Eindelijk viel het kwartje. Iris voelde haar wangen dieprood kleuren en staardeverslagen naar het beslag. Ze wist dat...
Iris deed de grootste moeite normaal over te komen. Daarentegen merkte ze nu welop dat Jane en Jacky elkaar bevreemd aanke...
Met de onduidelijkheid waarmee achtervolgde Tim schouderophalend zijn zus dekeuken uit. Iris voelde de moed in haar schoen...
stak haar kin vooruit en wilde niet afwenden. Toch deed ze het. Ze kon het gewoonniet aan om Jacky in haar ogen te kijken,...
-er en hoewel Iris al talloze keren ineengekrompen was omdat ze bang was dat Janehet zou horen: boven Jacky was niet uit t...
Jacky volgde Iris‟ blik en zag Tim en Jane in de deuropening staan. „Kijk, kijk, kíjk wiewe daar hebben!‟ Tetterde ze. Ze ...
Joepie, het is af! Mijn voornemenom het zaterdag te plaatsen is ge-lukt! Ik ben echt euforisch! x3Het laatste stukje werd ...
Update 12; the acceptance i
Upcoming SlideShare
Loading in …5
×

Update 12; the acceptance i

340 views
296 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
340
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
5
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Update 12; the acceptance i

  1. 1. De complete stamboom van familie de Bof en hun gerelateerden ^ De stamboom vanaf Joey en Cathelijns tak;
  2. 2. - Belandde Sander in bed met Lizzy, een meisje dat hij nog van vroeger kent.- Heeft Iris Tim meegenomen naar haar slaapkamer. Daar hadden ze het nogeven gezellig en ging hij naar Maiden en zijn zusje en broertje terug. Het bleekdat Tim niemand nog verteld heeft van hun relatie.- Was Iris winkelen met Greke en heeft ze haar verteld van Tim.- Belde Jane Iris onder het eten op om te vragen of Iris zin had het weekenddaar door te brengen. Daniël deed zich voor als Joe en sprak af dat Lynn Iris devolgende dag op zou komen halen, samen met Tim.- Belde Daniël zijn broer Joe om te vertellen van de afspraak en was Lynn blijdat Iris het weekend langs zou komen.- Werd het tweede geadopteerde kindje Kelson geïntroduceerd bij Nienke enSerena thuis.- Bleek dat Cathelijn een boel familieleden had opgetrommeld wegens Lynnsbezoek. De drieling van Sarah en Wietse was opgegroeid naar peuter en Kaykreeg het weer voor mekaar iedereen rustig en lief samen te laten spelen. Lynnbetrapte Iris en Tim in de keuken terwijl ze zaten te flikflooien.
  3. 3. Iris voelde haar keel droog worden en slikte een paar keer moeizaam. Het hielp niet.Moeizaam keek ze naar Tim, verwachtte niet dat hij iets zou durven zeggen. Zeschraapte haar moed bijeen en opende ze haar mond om te beginnen. De woordenbleven achterin haar keel steken. Wat moest ze in godsnaam zeggen? „Hai mam, Timen ik hebben iets – hij blijkt toch niet homo.‟ Zeg nou zelf: dat klonk belachelijk. Dusstak Iris haar handen in haar kontzakken en staarde naar de grond. Vurig hoopte zedat haar moeder iets zou zeggen, een geluidje zou maken, wat dan ook. Iris‟ gebedenbleken echter niet verhoord; het bleef stil. Iris wierp een blik op haar moeder. Het wasdan wel een vluchtige, maar tevens lang genoeg om de gezichtsuitdrukking te zien.
  4. 4. Flikkerde er nou iets in haar ogen? De glimlach om Lynns mond deed Iris ergens aandenken. Ze kon er alleen geen vinger op leggen. „Zo!‟ De neutrale vrolijkheid droop van Lynns gezicht. Lopen jullie mee, voor eenrondje langs al die neefjes en nichtjes van je!‟ Iris wist zich even geen houding tegeven van opluchting. „Of zal ik jullie maar weer alleen laten?‟ Met een knipoogdraaide Lynn zich om en liep weg. Iris voelde haar gezicht vuurrood worden englimlachend beet op haar onderlip.Tim gluurde tersluiks naar Iris tussen twee plukken haar door. Wat had Lynn preciesgezien? Ze had iets gezien – dat was duidelijk. Of... toch niet?
  5. 5. Het volgende moment galmde de deurbel tweemaal kort en één keer langdoor het huis en zwaaide de voordeur open. „Hier zijn we dan!‟ Klonk de haast irritant opgewekte stem van Keisha door de woon-kamer. Iris herkende die uit duizenden van vroeger. Sander studeerde nog samen metDennis en had maar wat vaak preken te horen gekregen van Keisha. Zijzelf ook, trou-wens. Iedereen in de kamer draaide zich om en was blij verrast met hun bezoek. „Het heeft even geduurd,‟ opperde Dennis. „Maar nu we toch de aandacht hebben…‟ „We moeten jullie iets vertellen,‟ viel Keisha hem geheimzinnig bij.
  6. 6. Zo gauw het hoge woord eruit was, sprong iedereen overeind om hen te feliciteren.Nienke wurmde zich als eerste door de menigte heen om haar tweelingbroer tefeliciteren. „Wat fantastisch voor jullie!‟Keisha wist zich even geen houding te geven. Zelf kwam ze niet uit zo‟n warm nest.Toch was ze blij dat iedereen zo uitbundig deed omwille van de zwangerschap. Meteen brok in haar keel keek ze naar Justin. Ze zag overduidelijk tranen in zijn ogentoen hij haar omhelsde. „Jim gaat nu dubbel zo hard balen dat hij er niet bij kon zijnvandaag,‟ prevelde hij.
  7. 7. Van de heisa bekomen werden er wat extra stoelen bij gepakt. Nienke en Serenagingen bij Keisha zitten. Ze wilden alles weten over de toekomstige baby. Iedereenwist dat het een poos had geduurd met Dennis en Keisha om zwanger te raken.Uiteindelijk bleek dat kunstmatige inseminatie de oplossing was geweest. „Toch wel? Dan heb je geluk gehad,‟ vond Nienke. Wie weet hoe het anders zou zijngegaan. „We zijn onze donor nog altijd dankbaar.‟ Riep ze lachend richting Dennis. „Ik ben ook heel blij voor jullie. Als ik eerlijk ben, moet ik zeggen dat ik me behoorlijkrot heb gevoeld in het begin,‟ viel Serena hen bij. „Ik bedoel… Ik raakte meteenzwanger en jij niet.‟ Iedereen in de familie wist dat Dennis spermadonor was geweest
  8. 8. en dat hij de biologische vader van Kay was. Daar deed niemand echt moeilijk overen er werden verder niet veel woorden aan vuilgemaakt. Toch was Serena een stukgemakkelijker zwanger geraakt dan Keisha. Gelukkig vond zij het niet erg. „Ik ben allang blij dat het nu eindelijk is gelukt. Er komen wel veel controles en datbetekend dat we er nog lang niet zijn, maar… nou ja, het begin is er. We kijken ergewoon zo positief mogelijk tegenaan,‟ ratelde Keisha. Ze was dolgelukkig.Nienkes gedachten dwaalden af naar Kelson. „Trouwens… Wij zijn sinds kort ookweer opnieuw ouders.‟ Ze overdacht haar woorden even, keek naar Serena en kniktetoen. „We zijn voogd, maar voelen ons wel ouders van de kleine Kelson.‟
  9. 9. Keisha keek achterom om de blik van haar schoonfamilie te volgen. Het nieuwefamilielid viel meteen op. De aanblik van het groepje spelende kinderen deed haarhart een sprongetje maken. Over tijdje zou haar eigen kindje daar tussen spelen. Zewilde haar blik weer afwenden, tot haar aandacht werd getrokken door Kelsonslitteken. „Kelson is eigenlijk familie van me,‟ legde Serena uit. „Al had ik hem nooit ontmoet. Ikhad geen contact met dat deel van de familie.‟ Ze was even stil en leek in gedachtenverzonken. „Er waren nogal wat problemen aan die kant van de familie. Nien en ikhebben het erover gehad en het erover gehad toen hij het huis uit moest. En nou ja…‟
  10. 10. Het was stil geworden in de kamer. Iedereen had aandacht zitten luisteren enniemand maakte de zin van Serena af. Ze wisten allemaal wat ze bedoelde tezeggen. Zij was degene die peettante was en bovendien enige gerelateerde aanKelson. Serena voelde zich geroepen de zorg voor hem op zich te nemen. Dat deedze dan ook met liefde. Er was niemand die durfde te betwisten dat Nienke enSerena‟s niet gek waren met kinderen. Nog een tijdje keken ze naar het spelende grut. Iedereen leek Kelson directgoed te accepteren, zelfs Pepijn met zijn felle karakter. Yara, Wende en Marijn von-den het te gek dat ze vanaf nu een familielid hadden waarmee ze konden spelen.
  11. 11. De tieners aan de eetkamertafel hadden zich naar de grond verplaatst, want er wasniet genoeg ruimte om met zijn allen aan te zitten. Ze hadden zich een beetje achterinde kamer gevestigd, zo ver mogelijk uit de buurt van de volwassenen. „We kunnen eventueel boven gaan zitten,‟ stelde Krijn voor. Zijn blik gleed even naarachteren en keek van zijn moeder naar zijn grootouders en terug naar de groep.Ivy lachte en gaf haar vriendje een speelse duw zodat hij zowat tegen Stanaanknalde. „Boeien. Alsof ze onze gesprekken gaan afluisteren,‟ lachte ze.De rest viel schouderophalend en knikkend bij. Hun geluid overstemde dat van de
  12. 12. volwassenen toch niet. Iris keek zijlings naar Tim. Hij keek haar glimlachend aan. Hijwas altijd iemand geweest die de kat uit de boom keek. Iris ging dichter naar hem toezitten. Met haar hand wreef ze over zijn rug. Direct was het gevoel er weer. Ze werdweek vanbinnen, wilde Tim zoenen. Ze was niet iemand die op de achtergrond bleef.Toch zou ze Tim nooit durven zoenen voor de neus van zo goed als haar gehelefamilie. Het leek erop dat Tim zich dat ook al had bedacht. Hij glimlachte, hij vond hetgoed zo. Hij liet zijn hand over de hare glijden. Er trok een siddering door Iris‟ lichaamen ze voelde haar hart op tilt slaan.Stan schraapte zijn keel luidruchtig en trok hun aandacht. „Gaan jullie lekker?‟
  13. 13. „Ach wat,‟ klonk een honende stem achter hen. Iris zag Pepijn staan, wijdbeens enmet zijn armen over elkaar geslagen. „Kijk naar jezelf!‟ Triomfantelijk keek hij zijnoudste broer aan. „Stan en Esmée zaten in een boom. Te zoenen, te zoenen…‟Stan wierp zijn broertje een vernietigende blik toe. „Wil je een klap? Dan moet jevooral doorgaan.‟Pepijn zette zijn duimen tegen zijn oren. Met uitgestoken tong wapperde hij met zijnhanden. „Je durft toch niet, je durft toch niet,‟ riep hij uitdagend. „Kom dan, nè-nè!‟
  14. 14. In één beweging kwam Stan overeind om de achtervolging op zijn broertje in tezetten. Die brulde van het lachen en was kleiner en een stuk sneller dan zijn grotebroer. Achter elkaar aan rennend overstemden ze alle geluid in de gehele woon-kamer. Wietse probeerde hen tot stilte te manen en uiteindelijk was het Joey die Stanbij zijn bovenarm pakte. Beiden werden ze apart genomen en met name Stan werdstreng toegesproken. „Pepijn, kom eens even bij me.‟ Kalm en duidelijk sprak Wietse zijn middeloudstezoon toe. „Je was heel rustig aan het spelen en dat ging heel goed.‟ Pepijn briesteboos. „Kijk me aan als ik tegen je praat, Pepijn. Ik wil dat je rustig doet, anders…‟
  15. 15. „Anders helemaal niks! Stan zei dat hij me ging slaan, en wordt jij boos op mìj!‟Brulde Pepijn.Wietse zijn arm uitstrekte en Pepijn mepte hem weg. Zijn vader probeerde hetopnieuw. „Kom,‟ zei hij rustig. „We gaan even buiten staan. Je koelt hier af en danmag je weer naar binnen als je rustig bent.‟ Bij de achterdeur liet hij Pepijn los. „Rot op!‟ Fel keek Pepijn zijn vader aan. Als die nou reageerde, zou hij de wind vanvoren krijgen.Wietse haalde diep adem en moest moeite doen zich niet te laten verlijden.
  16. 16. Toch ging hij terug naar binnen zonder zich een reactie te laten ontlokken. „Ik kom zobij je terug. Nu ga ik met Stan praten,‟ vertelde hij voor hij de deur achter zich sloot.Stampvoetend ging Pepijn op weg naar de kleine, nog bevroren vijver. Hij wasziedend. Hoe kon zijn vader hèm nou de schuld geven?! Stan had hem toch zekerbedreigd?! Kwaad trapte hij een steentje voor zijn voet weg. Met een harde ketskwam het op het ijs terecht. Bij die aanblik kreeg hij een idee. Verwoed en nog steedskwaad van daarnet stopte hij alle steentjes in zijn zakken die hij kon vinden. Degrotere stenen legde hij neer voor zijn voeten. Plots bedacht hij zich dat zijn dezakken vanbinnen vast smerig zouden worden, maar dat was juist net goed.
  17. 17. Op een gegeven moment zaten zijn zakken zo vol dat er steentjes uitvielen en hij diein zijn handen moest houden. Die kwamen eerst aan bod. Met een nog harder tikkendgeluid dan daarnet kletterde hij een steentje op het ijs. Het steentje kaatste ruw aftegen het harde ijs, tikte tegen de bamboestengels en verdween. Zo‟n steentje hoefdemaar de verkeerde kant op te gaan, of het kon nog wel eens lelijk aflopen. Pepijn wasechter te furieus om daarbij stil te staan. De kick die hij door zich heen voelde gaan,was onbeschrijfbaar. Hij gooide opnieuw en opnieuw. Telkens harder, feller. Zo hardmogelijk slingerde hij de steen naar voren, gebruikte zijn vrije hand om te wijzen.Langzaam maar zeker begon de hand leeg te raken.
  18. 18. In opperste concentratie had Pepijn niet gehoord dat de achterdeur open was ge-gaan. Hij keek om en voelde zijn strijdlust weer opborrelen bij het idee dat het zijnvader wel eens kon zijn.Achter stapte Auke op hem af. „Zo, jij kunt hard gooien.‟ Pepijns argwaan wasverdwenen en hij grijnsde zelfingenomen. „Ik weet nog wel een manier waarop jeharder kunt gooien,‟ begon Auke. Een lichtelijk gevoel van opgewondenheid overvielhem. De overeenkomst tussen opgekropte frustratie die moeilijk te uiten viel deed hethem. Auke had dat ook gehad, vooral vroeger, tot hij begon met gitaarspelen. „Ik zal jehelpen. Je hebt vast nog wel een steentje voor me?‟ Pepijn knikte enthousiast.
  19. 19. Binnen had iedereen gespannen toegekeken hoe Auke het er bij Pepijnvanaf zou brengen. Wietse slaakte een diepe zucht bij het zien van Aukes resultaat. „Wat een fel ventje,‟ mompelde Keisha.Wietse knikte. Hij gaf het niet graag toe, maar Pepijn leek aardig op Stan wat datbetreft. Al dan nog een tikje meer onhandelbaar. „We hebben ook een heleboel dingenmoeten uitproberen voor we wisten wat het beste werkt om hem in toom te houden,maar het is wel zwaar hoor,‟ legde Wietse uit. „Af en toe is het best lastig. Het punt isvooral dat je geen aandacht moet schenken aan de negatieve dingen die hij doet ende positieve dingen juist rijkelijk moet belonen.‟
  20. 20. Justin keek bedenkelijk, al vertrouwde hij erop dat zijn oudste broer wist wat hij deed.Wietse was altijd verstandig geweest. Justin had altijd zo naar hem gekeken. Tochwas Justin blij dat hijzelf niet zo hard zou moeten optreden. Hij wist niet zeker of hijdat wel zou kunnen. „Wat dat betreft hebben Jim en ik het dan weer totaal anders.Emine is vrij verlegen – al gaat het uiteindelijk vanzelf goed als je haar wat beter kenten zij jou. Abel kan erg bijdehand zijn en is niet op zijn mond gevallen, maar dit is tochwel even andere koek.‟Dennis had het hele gedoe met gemengde gevoelens aangehoord en aangezien. „Ikhoop dat het met mijn zoon of dochter wat minder fel is en meevalt,‟ mompelde hij.
  21. 21. Joey lachte honend. „Ik zou wel willen dat je kind een beetje wordt zoals jij. Misschienbegrijp je dan eindelijk eens wat wij voor zorg aan jou hebben gehad!‟Dennis trok één wenkbrauw op en probeerde zijn gezicht verder in de plooi tehouden. „Ik weet niet waar je het over hebt,‟ mompelde hij. „Eén ding hoop ik wel: dat hij of zij een beter geheugen heeft als jij, meneertje.‟ „Wat voor dingen deed hij dan toen hij nog thuis woonde?‟ Wilde Keisha weten.Zo gauw iedereen was uitgelachen, probeerde Dennis zijn moeder tegen te houden.Hij was te laat: ze begon direct allerlei verhalen over vroeger af te steken.
  22. 22. De tijd vloog voorbij en voor men er erg in had, was het etenstijd. „sOchtends vroeg had Cathelijn al een grote pan met macaroni gemaakt, zodat degenendie dat wilden konden blijven eten. Wietse, Nienke en Serena al naar huis omdat zekleintjes hadden die op tijd naar bed moesten. Justin was als enige gebleven met Abelen Emine. Ivy was tot Krijns spijt ook naar huis. De jongelui hadden hun plek aan de tafel weer ingenomen: de rest wasgewoon met hun eten op de bank gaan zitten. Iris was blij te zien dat Tim een beetjemet Melvin aan de praat was geraakt. Ze waren allemaal erg nieuwsgierig naar Tim enze had eerst niet zeker geweten of hij dat wel aankon en schijnbaar klikte het aardig.
  23. 23. Iris beet op de binnenkant van haar wang bij het zien van Melvins gezichtsuitdrukkingna enige tijd omwille van Tims gedrag. Zij wist ook wel dat hij zich vrouwelijk gedroeg.Maar dat was Tim nu eenmaal. Hij voelde zich gewoon niet honderd procent heteroen Iris wist ook wel zeker dat hij dat niet was. Daar had ze eerder ook al overnagedacht, maar hoe het ook zij: het maakte haar niets uit. Melvin schijnbaar ook niet,want verder deed hij gewoon normaal tegen hem. Net als Auke en Krijn. Wat eenopluchting. „Eén ding kun je wel zeggen: Cathelijn is een perfecte kokkin,‟ merkte Tim op. „Ik heb ook onderhand een compleet elftal gehad aan proefpersonen,‟ lachte ze.
  24. 24. Later die avond was Abel het zat om te tekenen of met blokken te spelen.Melvin en Auke hadden al een aantal potjes tegen elkaar gevochten op despelcomputer en op een gegeven moment wilde Abel ook. In een impulsief idee trokhij Tim aan zijn vest. Met een „wedden dat ik win?!‟ herinnerde Tim zijn broertje Bramineens en kon hij er niet langer onderuit. Hard zijn best doende om Abel in te maken,leunden ze allebei met de persoontjes in het spelletje mee. De vierling had zich omhen heen verzamelt en zo af en toe keek er even een volwassene mee en werden zeaangejuicht. Tim had best zien aankomen dat hij zou verliezen – techniek was immersnooit zijn gebied geweest – maar het was toch erg grappig geweest om tegen hetneefje van Iris te racen. Abel deed hem erg aan Bram denken.
  25. 25. Voor hij er zelf echt erg in had, flapte hij het eruit. „Jezus, je lijkt mijn jongere broertjewel!‟Geconcentreerd als Abel was, wendde hij zijn blik niet af. „Dat denk je maar. Niemandis hier zo goed in als ik,‟ schepte hij op. „Zelfs Stan verliest dit van mij.‟Tim grinnikte. Zo vol eigendunk als Abel was Bram dan weer niet. „Ik zou dat maarniet te hard denken,‟ zei hij uitdagend. „Wie weet wint hij het wel van je.‟Abel keek even vlug opzij voor hij ruw met zijn wagentje tegen die van Tim botste.„Neem hem dan een keer mee, als je erop staat,‟ riep hij strijdlustig.
  26. 26. Emine, die op Justins schoot lag, ging even verliggen en mompelde iets in haar slaap.Lynn keek met een glimlach naar haar broertje Justin. „Ik geloof dat het best een idee is om Bram en Abel aan elkaar voor te stellen, maarik geloof dat we dat tot een andere keer moeten bewaren.‟ Ze knikte richting haarnichtje. „Emine is doodmoe.‟Justin knikte. „Ik geloof we maar eens richting huis gaan. Jim zal zo ook welthuiskomen. Hij heeft een lange dag vandaag en het is dan wel weekend, maar wekunnen het ook niet te bond maken voor de tweeling. – Abel, dit is het laatste potje.‟
  27. 27. Abel had al die tijd gedaan alsof hij zijn vader niet had gehoord, maar toen Justin zijnwoorden herhaalde, jammerde hij klaaglijk. „Ik wil nog niet naar huis! De strijd is noglang niet gestreden!‟ Zeggen dat de strijd een andere keer hervat moest worden, konJustin niet. „Ik weet niet wat de plannen voor het weekend zijn,‟ begon zijn vader. „Maar ik denkdat Cath en ik het er unaniem over eens zijn dat het geen probleem is als ze nogeven hier blijven. We kunnen zo een logeerbed van de zolder halen. Daarbij komt datIris toch niet thuis slaapt, dus Emine kan in haar bed…‟ Emine had al die tijd ook geenkrimp gegeven. Opeens kwam ze overeind en viel haar opa met een gaap bij.
  28. 28. Lynn schraapte haar keel. „Natuurlijk wil ik niets zeggen over dat Abel en Emine hierblijven slapen, maar… Joe zit thuis ook op mij en Iris te wachten. En op Tim,natuurlijk.‟ Lynn liet haar blik even over Iris en Tim glijden.Justin legde een hand op de onderarm van zijn zus. „Dat is waar, je hebt gelijk. Het isoké. We gaan dit gewoon een andere keer doen.‟ Abel pruilde, maar het enige datJustin tegen hem en Emine zei was: „jullie mogen van mij best bij opa en oma blijvenslapen als je dat graag wilt. Dan komen we jullie morgen gewoon ophalen. Willen julliedat?‟Abel keek schuin achter zich naar zijn andere neven. „Wie wil er nog een potje doen?‟
  29. 29. Er was nog genoeg animo naar de racespelletjes waar Abel zo goed in was, dus dejongens knikten instemmend. „Dan wil ik wel blijven slapen,‟ grijnsde Abel. „Eem, jijblijft toch ook?‟ Kort kruiste Abels blik die van zijn tweelingzusje, maar hij wist hetantwoord al zonder te kijken.Joey stond op. „Ik ga vast een matras van boven halen.‟Cathelijn hield hem tegen. „Wacht nu eerst even. Je dochter, kleindochter en haarvriendje gaan weg. Laten we eerst even afscheid nemen. Ik heb liever niet dat ze zolaat nog op de snelweg zitten.‟
  30. 30. Alle volwassenen begonnen afscheid te nemen van elkaar. Abel stoof op Tim af toendie naar de voordeur wilde lopen en vloog hem ongegeneerd in de armen. „Ik vind dat jij wel met Iris mag trouwen,‟ deelde hij mee. „Het is leuk om met jouracespelletjes te spelen!‟Iedereen begon te lachen. Justin trok Abel even naar zich toe en woelde hem doorzijn haren. „Ik geloof dat ze wel blij zijn met jouw toestemming,‟ zei hij met eenglimlach.Glunderend keek Abel naar Tim op. „De volgende keer moet je ook Bram meenemen!‟
  31. 31. Die overeenkomst gesloten hebbende, begaf de meute zich naar buiten. Abel enEmine vestigden zich voor het raam, tegen elkaar aangedrukt tegen het rillen vanvermoeidheid. Van een afstandje bekeken Cathelijn en Joey hen. Wat was Cathelijntrots. Dit was al het derde stel kleinkinderen dat hier bleef slapen. Ze hoopte vurig datze ook nog eens mee zou maken dat er kinderen van Wietse en Sarah zouden blijvenslapen, en over een tijdje die van Keisha en Dennis. Dat moest nog even wachten.Maar dat maakte niet uit. Cathelijn was blij met hoe het nu ging. Ze hield ervan familieom zich heen te hebben. Joey was wat dat betreft misschien nèt wat meer opzichzelf, maar hield evengoed van zijn gezin en familie er rondom heen.
  32. 32. De auto van Justin en Jim was amper de straat uit Lynn, Tim en Iris hieldenhalt voor de voordeur van Joe en Lynn. Wat was ze toch blij dat zij andere manierenhadden om te reizen. De gedachte dat ze nu nog uren in een auto had gezeten,maakte alleen al dat ze een diepe zucht slaakte. Joe stond al bij de voordeur voor één van drieën de klinkt vast had kunnenpakken. „Kom erin, kom erin!‟ Joe gebaarde wijds en duwde de deur achter hen dicht.Buiten stond zo‟n gure wind dat de kaarsjes op het bijtafeltje flakkerden. Door de helewoonkamer heen ontdekte Iris gezelligheid. Een halflege kom soep stond op eentafeltje bij de bank: zo te zien had Joe gezellig gemaakt voor hen samen.
  33. 33. Vrolijk en zonder enige aarzeling omhelsde hij Tim. „Hé, Tim. Wat gezellig dat je ook bent meegekomen.‟ Hij klopte op Tims bovenarm.„Wat de bedoeling is, weet ik niet. Maar je mag zo lang blijven als je wilt.‟Tim knikte Joe met een glimlach toe en deed een stapje achteruit. Voelde hij Lynnsogen nu in zijn rug branden of verbeeldde het zich? Sinds vanmiddag had ze nietsmeer gezegd over het moment in de keuken en niet anders gedaan dan anders. Hadhij het dan mis gehad en had ze toch niets gezien van wat er bijna was gebeurd? Joekeek Tim nog altijd afwachtend aan, wat Tim eraan herinnerde dat hij moestantwoorden. „Eh – ja. Ik heb met Maiden afgesproken dat ik morgen thuiskom.‟
  34. 34. Joe deed niets uit op Tims korte hapering en Iris stond erop meteen hun pyjama‟s aante gaan trekken. Tim volgde haar naar boven en was maar al te blij dat ze niet alleenbleef bij haar ouders. Al mocht hij het nog zo graag. Wie weet was Lynn Joe wel aanhet vertellen over vanmiddag. Dat ze een vermoeden had van wat er op het stond tegaan gebeuren, kon natuurlijk ook. Iris‟ lach trok hem terug naar de werkelijkheid. „Hé, waar zit jij met je hoofd?‟ Plagend prikte ze hem in zijn zij. „Kom, we gaanomkleden. Dan maak ik zo chocolademelk. Wil je dat ook?‟ Jubelend als een kleinkind wandelde Iris op kousenvoeten naar de badkamer, naar de inloopkast. „Jij hebttoch ook je pyjama bij je, hè?‟ Riep ze vanuit de badkamer.
  35. 35. Tim haalde de tassen van de overloop en begon zich om te kleden. Met zijn T-shirtmet lange mouwen en een willekeurige pyjamabroek was hij er wel klaar voor.Omdraaiend besefte hij zich opeens dat hij Iris niet meer hoorde neuriën in debadkamer. Zijn wangen werden zo rood als kool op het moment dat het tot hemdoordrong dat Iris al die tijd achter hem had gestaan.Ze zag hem kennelijk kijken, want ze keek schijnheilig achter zich. „Valt er iets tezien?‟ Vroeg ze hem plagend en liep langs hem heen. Tims hand schoot alweer naarzijn nek. Bij de deur bleef Iris staan. „Kom je mee of heb je nog iets nodig?‟ Timschudde vlug zijn hoofd en volgde haar in stilte terug naar beneden.
  36. 36. Daar ging het gedonder zonder pardon verder. Het idee was om een film te gaankijken, dus Iris klopte op de bank en gebood Tim languit te gaan liggen. Zichongemakkelijk voelen deed hij niet meer. Met veel gedoe nam Iris het plaatsje inachter Tims benen. „Kind, je kunt het ook gewoon zeggen als ik plek moet maken,‟ verzuchtte hij, rollendmet zijn ogen.Iris giechelde en wilde zeggen dat ze het juist leuk vond om hem te plagen. Dat wasnu eenmaal waar. Per ongeluk expres ging ze met haar ene voet langs zijn buik bijhet verzitten, waardoor Tim onder haar begon te kronkelen en te lachen.
  37. 37. Geamuseerd keken Lynn en Joe toe vanaf de andere bank. „Doe je wel voorzichtig?‟ Wilde Lynn haar dochter zeggen zodat ze Tim niet echttrapte of iets in die richting, maar ze hield zich in. Die twee hadden het maar wat druksamen. Even wisselde ze een korte blik op Joe naast haar. Haar ogen glommen. „Ziejij wat ik zie?‟ seinde ze met haar ogen. Joe knikte en richtte zijn blik weer op zijn dochter. Eerst had hij even opgekeken vanwat Lynn hem kort had verteld terwijl de tieners boven waren geweest, maar nu zaghij het ook. Schijnbaar vonden ze elkaar leuk. Als dat zo was, moesten ze zelf maaruitzoeken tot in hoeverre dat liep. Daarvoor hadden ze hem en Lynn niet nodig.
  38. 38. Lynn dwong zichzelf de twee even met rust te laten en deelde mee dat ze in de keuk-en maar water ging opzetten. Joe daarentegen bleef in de kamer, te nieuwsgierig ommet haar mee te lopen. Hij zag zijn vrouw pas na een minuut in stilte druk wenken. Iris en Tim hadden geen van beiden in de gaten dat Joe ook weg wasgegaan. Ze gingen gewoon door met hun geklier. Hij kreeg haar zover dat ze aan deandere kant van de bank ging zitten, waar hij veilig was voor haar gekietel. „Wacht maar,‟ fluisterde hij. „Ik krijg je nog wel.‟ „Pff, ja hoor!‟ Riep Iris uitdagend. Ze stak haar arm uit naar Tims blote voet.
  39. 39. Een kwartier later waren ze nog steeds bezig. Lynn schudde lachend haar hoofd van-uit de deuropening. Misschien was een film kijken op het moment niet zo‟n goed idee.Ze waren veel te onrustig en zo te zien hadden ze het al leuk genoeg met zijn tweeën. Lynn was blij haar dochter zo te zien lachen. Ze zag haar niet vaak en delaatste keer was er niet veel goeds vooraf gegaan aan de keer dat ze kwam. Nu leekze een totaal andere Iris. De Iris die Lynn vroeger had gezien toen ze nog een kleinmeisje was geweest. Een peutertje zonder alle zorgen die er in haar bijzondere levenwaren komen kijken. Door alle beslissingen die ze hadden moeten nemen, voeldeLynn zich weleens schuldig. Het lachende gezicht van Iris zette dat schuldgevoelechter om in blijdschap.
  40. 40. Zo vaak had ze teruggedacht aan de tijd dat zij Iris leeftijd had gehad, de tijd datzwanger was geraakt. De tijd dat ze had geleerd beslissingen te nemen die niet leukwaren, dingen te moeten doen die je niet wilde doen. Zij had echter weinig keus ge-daan. Alles wat ze kon doen was van haar kinderen houden. Vooral in het begin washet zwaar geweest. Al waren ze in goede handen bij haar ouders: het nam hetschuldgevoel niet weg. Telkens wanneer ze op bezoek waren gekomen, had ze ge-merkt dat er zoveel was geweest dat ze had gemist. Dat ze begon te vervreemdenvan haar eigen kinderen, steeds meer. Tot de tijd dat ze had geleerd te accepterendat er weinig was te doen aan het feit dat ze niet alles van haar dochter kon weten.Ze moest tevreden zijn met de dingen die ze wel samen meemaakten.
  41. 41. Lynn had pertinent besloten dat dit iets was waar zij niet bij moest zijn en opperde datze naar bed ging. Joe trok zich terug in zijn werkkamer met een laptop. Iris had er voor één keer totaal geen erg in. Zij en Tim besloten unaniemhun geklier boven verder door zetten. De deur was nog niet dicht of Tim voelde ietszachts langs zijn wang knallen. „Jezus, die krijg je terug!‟ Vlug greep hij ook een kussen uit één van deloungestoelen voor de televisie. Direct verkocht hij Iris een mep. Die gierde het uit. „Kun je niet harder? – O mijn god, volgens mij blijft er niets van het kussen over!‟
  42. 42. De veren vlogen in het rond. Uitgeput lieten Iris en Tim zich op de grond zakken. Hetleek wel alsof het weer gesneeuwd had. Onwillekeurig moest Iris giechelen. „Wat erg,‟ mompelde Tim terwijl hij wat veertjes van zijn hand naar Iris toe blies. „Ikkoop wel nieuwe kussens.‟ Iris wilde haar mond openen, maar Tim stak zijn hand op.In één handgebaar waaiden de veertjes naar de automatisch openende balkondeur.Dwarrelend door de lucht leken ze alle kanten op te stuiven. „Hè? H-hoe…‟ Hakkelde Iris. Tim haalde zijn schouders op en keek verlegen naar degrond. „Je kunt meer dan je doet ogen, lieve Tim.‟ Zijn grote, onschuldige blauwe ogenopslaand, merkte hij dat zijn vermoeden werd bevestigd: Iris‟ gezicht was vlakbij.
  43. 43. Iris voelde haar hart even stilstaan bij de blik in Tims ogen. Zijn minieme stoppel-baardje, de plukjes haar voor zijn ogen, het kleine kuiltje in zijn wang dat je alleen konzien als je zo dichtbij zat als zij en dan die lippen… Ze weken iets uiteen tot eenbescheiden, bovenal verlegen glimlachje. Lippen waar Iris naar smachtte. De herin-nering aan de vorige keer maakte het alleen maar erger. Wetende hoe dat hadgevoeld, werd ze tot waanzin gedreven. Vluchtig keken ze elkaar in de ogen, waarnahun hoofden steeds naderbij kwamen. Hunkering, vlinders, mieren, hartstocht… Irisbeleefde alles in één klap op het explosieve moment dat ze hun lippen op die vanelkaar drukten. De gedachte dat ze elkaar ooit los moesten laten, wilde Iris niet inhaar hoofd hebben. Een gelukszalig gevoel overspoelde haar bij het woord „weekend‟.
  44. 44. Beiden lieten ze zich meevoeren door de kus. De gewaarwording dat ze zouontploffen vanbinnen als ze nog langer stil bleef zitten, maakte zich van Iris meester.Tim ervoer het op dezelfde manier; ze trokken en duwden elkaar richting het bed. Timtilde Iris in één keer op en legde haar neer alvorens hij over haar heen ging zitten. Inéén beweging trok ze Tims shirt uit. „Wauw,‟ fluisterde Iris. „Daar zijn dus al je spieren verborgen, stiekemerd.‟ Ze voeldeeen siddering door zich heentrekken bij het aanzicht van Tims ontblootte boven-lichaam. Ze opende haar mond om brutaal te vragen of ze de rest niet te zien kreegtoen Tim zijn ogen in de hare boorde en Iris niet meer wist hoe ze moest praten.
  45. 45. Klungelig verstrengelden ze zich liggend in elkaars armen. Iris volgde met haar ogenalles wat Tim deed. Ze zag dat hij moeite deed zijn lichte ongemakkelijkheid te ver-bergen. Ze zag dat hij wel wilde, maar hij niet wist hoe. Voorzichtig pakte ze hem bijzijn ellebogen, alsof hij van porselein was. Ze legde zijn armen om haar heen enkroop tegen hem aan. Zo met hun voorhoofden tegen elkaar kon Iris Tims ogen alséén oog zien. Onwillekeurig glimlachte ze en teder aaide ze met de toppen van haarvingers over zijn stoppels. Al was Tims shirt uit: hij straalde warmte uit een kachel enze genoot ervan om tegen hem aan te liggen. Daarbij werd ze verschrikkelijk onrustigbij het idee over hoe Tim erbij lag. Ze genoot van elke aanraking die hij bij haar deed.Alles bezorgde haar kippenvel, veroorzaakte dat ze niet kon stoppen met glimlachen.
  46. 46. Het liep tegen achten in de ochtend. Desalniettemin scheen de zon fel enwas het bloedheet. Je kon slechts tevergeefs hopen dat het meeviel met de hitte, zotussen de bomen zijnde. Hier, op een pad ver, ver achterin het bos, werd het geluidvan de bosdieren overstemd door het snelle geroffel van voetstappen. Hijgend rende de oude, smeedijzeren poortdeuren door Jacky en deafgebrokkelde, stenen trappen op. Uit gewoonte was ze vroeg opgestaan. Hetvroeger een kwestie geweest van „je conditie op peil houden‟ – al deed Jacky het ookom haar tante ontlopen. De vrijdagavond werd het altijd laat, aangezien ze dan altijdhaar kaartavondje had. Gelukkig was het geen probleem dat Jacky altijd het weekend
  47. 47. de hort op was. Ze ging graag met anderen om. Net als haar ouders hadden gedaantoen ze nog leefden. Net als de zus van haar moeder, haar tante dus. Jacky naderde de grote fontein en verlekkerd stond ze stil bij het koele,stromende water. Voor haar doemde een oud en immens groot Frans herenhuis op,beter bekend als het huis van haar oma. Eén laatste trapje op en ze was er. Met haarhand gleed ze langs haar sportbroekje om te voelen in welke zak de sleutel van devoordeur zat, toen ze iemand hoorde roepen. „Jacqueline, liefje, ik ben hier!‟
  48. 48. Drie sprongen van de trapjes af en Jacky stond voor haar oma. Niemand maar danook niemand mocht haar bij haar volledige voornaam noemen, behalve haar oma. „Hai Bren!‟ Jacky drukte een kus op haar oma‟s wang. Die mocht dan de zeventig aleen tijdje zijn gepasseerd, ze was nog jong en kwiek op lichamelijk en mentaalgebied. „Ik vroeg me al af wanneer je zou komen,‟ prevelde haar oma. Ze liep langs haarkleindochter heen en gebaarde dat ze gevolgd wilde worden. „Wat zijn de plannenvoor vandaag, kindje?‟ Het was haar standaard vraag in plaats van de „gaat allesgoed met je?‟ wat je van een oma zou verwachten. Het antwoord erop was niet erg uit
  49. 49. -eenlopend, wat niet betekende dat Jacky hem niet graag beantwoordde. Haar omaplofte neer op een tuinstoeltje en gebood haar hetzelfde te doen. „Ik ga straks naar Tim en Jane. De tweeling is binnenkort jarig dus dan wordt er vastweer een taart gemaakt, maar we hadden gewoon zin om iets samen te doen. Iris iser ook dit weekend, zoals ik al had gehoopt. Dus wordt het iets voor met zijn vieren.‟ „Het is altijd fijn om iets omhanden te hebben wanneer je bij kletst met vrienden,‟beaamde haar oma onder het inschenken van warme thee. „Even tussendoor: versemuntthee. Het is geweldig om de potten weer buiten te kunnen zetten nu ze de heletijd in het schuurtje hebben gestaan wegens de winter. – Maar vertel door, meisje.‟
  50. 50. Jacky nam een nipje en stak haar duim op, ten teken dat het goed gekeurd was. Meteen trotse glimlach pakte Brenda haar kopje erbij om naar de rest van het verhaal teluisteren dat Jacky haar te vertellen had. „Wat gaat het toch ook hard.‟ Brenda leek ingedachten verzonken. Jacky kende dit; haar oma zou vanzelf uitleggen wat zebedoelde. Dat ze veel over vroeger praatte, vond Jacky niet erg. Ze vond datmisschien juist het leuke aan haar oma, naast dat ze een luisterend oor had. „Ikherinner me nog wel dat de tweeling werd geboren. Mijn god, wat een donderstenen –toen al. Roy was trots, o zo trots. Maar goed, dat Tim op jongens valt, betekend nietdat Maiden er alleen voor staat. Ze hebben toch maar een verstandige jongen, nietdan? – Oh, nu ik eraan denk… wil je Maiden wat van me geven?‟
  51. 51. Brenda stond op en rommelde wat in het tuinhuis. Ze kwam terug met haar armen volpotjes, gebiedend Jacky ze te helpen vullen. „Die groenten komen altijd van pas,‟ be-dacht ze hardop. Tevreden plantte ze haar handen in haar zij toen Jacky de potjes ineen zakje stopte. Het was zo ongeveer vaste prik geworden dat Brenda haar klein-dochter regelmatig wat van haar groenten en andere kweeksels meegaf voor bijMaiden thuis. „Bak maar lekker, meisje. Heb een fijn weekend en tot de volgendekeer.‟ Brenda opende het hekje naast de groentetuin, zodat Jacky niet in hoefde tehouden.„Tot volgende week!‟ De zak met gevulde potjes rammelden terwijl Jacky op pad ging.
  52. 52. „Nog een klein stukje, nog een klèin stukje…‟ Piepte Bram. De diepe zuchtdie daarop volgde probeerde hij hard te negeren, evenals het bijkomende gewiebel. „Kom op, je kunt er zo best bij. Ga gewoon op het aanrecht staan,‟ mopperde Daisy. „Daisy, dat gaat toch niet!‟ Bram probeerde uit alle macht zijn evenwicht te bewarenen tegelijkertijd uit te leggen waarom het niet lukte zo. „Ga er gewoon net ietsdichterbij staan, dan kan ik erop!‟ Daisy schuifelde nog net iets dichterbij en hield haarevenwicht met gemak. „Schommel niet zo!‟ Riep Bram. „Ik doe helemaal niks!‟ Riep Daisy uit. „Jij staat niet stil!‟
  53. 53. Ze besloten een knietje te proberen en zo kwam Bram wel het aanrecht op. „Hèhè,‟ verzuchtte hij. „Dat is beter.‟ „Oké, nu moet…‟ „Je op de uitkijk gaan staan,‟ beet hij zijn zus toe. „Toe nou. Straks komen ze!‟Daisy rolde zuchtend met haar ogen, maar deed wat Bram zei. Ze wilde geen snoepmislopen. Even spitste ze haar oren en liep naar de deuren om te controleren of zenog steeds alleen in huis waren. Achter haar klaagde Bram over een sleutel. „Bram,kijk gewoon achter dat hoekje tussen de twee kastjes in. Til het op.‟
  54. 54. „Weet je wel hoe zwaar dat ding is?!‟Daisy voelde een golf van ergernis opkomen: ze had daar beter zelf kunnen gaanstaan. „Slappeling,‟ siste ze terwijl ze hem verdrong en hem om een knietje wildevragen. Op dat moment klonken er voetstappen op de trap. „We zijn thuis!‟ Riep de vrolijke stem van Tim door het huis.Daisy trok Bram met zo‟n rotgang van het aanrecht af dat hij hard op de grond knalde.Van schrik en kwaadheid slaakte hij een kreetje. Iets sissend over hardhandig en grof-heid kwam hij overeind, waarna Daisy hem opnieuw gebood stil te zijn – kon zij het
  55. 55. helpen dat ze zo‟n slap broertje had terwijl ze zelf zo sterk was? Tijd om er verderover te kibbelen was er niet. Achter hen klonken er voetstappen. „Oh, hier zitten jullie.‟ Iris leunde tegen de deurpost en keek geamuseerd op hettweetal neer. Zo te zien waren ze zojuist bezig met verboden praktijken. Daisy beet even op haar onderlip, bang voor een uitbrander. Zo te merken was zijngoede humeur van de laatste tijd alleen maar onderstreept. Dus ademde ze opgeluchtin en ademde ze haar twijfels weer uit voor ze haar losgeslagen tweelingbroertjeachterna ging om Iris en haar broer te begroeten.
  56. 56. Er was nog niet eens gelegenheid geweest voor een fatsoenlijk gesprek, of er klonkenopnieuw voetstappen op de trap. „Hé, jullie zijn er al!‟ Verontwaardigd maar met een grijns van oor tot oor keek Janeop haar broer en Iris neer. „Dat had ik niet verwacht.‟ „Hi, Jane!‟ Vrolijk gaf Iris haar een knuffel. „Helemaal te gek dat je er ook bent. Nukunnen we zo boodschappen doen. We moeten alleen nog wachten tot…‟ „Ik ben er al,‟ klonk een vijfde stem achter hen. „Ik kom net door de voordeur binnen.‟Jacky grijnsde en zwaaide met zakken heen en weer: boodschappen waren er al.
  57. 57. Nu het hele zooitje compleet was, konden ze inderdaad aan de slag gaan. In dekeuken stalden ze de gekochte producten voor de taart uit op het aanrecht. Janestond er een poosje met opgetrokken wenkbrauwen naar te kijken.Iris zag het. „Mist er wat?‟ Vroeg ze. „Want ik geloof dat we alles hebben. Tenzij weeen andere taart maken dan ik dacht. We zouden toch een…‟Tim kwam tussenbeide door met de stoelen te gaan schuiven. „Ik weet wat je bedoelt,‟zei hij met een blik richting Jane. „We kunnen deze tafel gebruiken.‟ Hij wilde de tafelverschuiven. Daisy duwde hem aan de kant, te ongeduldig om bewezen te krijgen dathet hem niet ging lukken op zijn manier.
  58. 58. Daisy kroop onder de tafel, ging in het midden zitten en duwde de tafel hurkendomhoog. Met kleine, geconcentreerde pasjes liep ze naar het midden van de keukenen liet de tafel daar zakken. Bram brieste – het stond hem duidelijk niet aan dat zijnzusje zo met haar krachten te koop liep. Jacky daarentegen klakte goedkeurend methaar tong en begon met de andere meiden de spullen te verhuizen naar de tafel. „Goed jongens, aan de slag!‟ Jane wreef verheugd in haar handen.Bram en Daisy ploften ieder op een stoel neer om toe te kunnen kijken. Tim keekeven op hen neer en wreef met zijn hand over zijn mond. Eigenlijk konden ze detweeling hier beter niet bij gebruiken. Toen schoot hem iets te binnen. „Hé,‟ begon hij.
  59. 59. Tim kreeg de tweeling de keuken uit met de opdracht hout te gaan halen inhet bos. Tegen die tijd hadden Jacky en Jane al wat spullen uit de kastjes tevoorschijngetoverd die ze nodig hadden bij het bereiden. Iris was dan onderhand nog zo vaakbij Maiden over de vloer geweest; ze vond het nooit lekker om bij anderen in de kastte neuzen. Ze stelde voor de bessen onder de kraan te houden.Jacky overhandigde Iris het plastic zakje met de groenten en het fruit van haar oma.„Het is niet ingespoten met conserveringsmiddel. Zoals Bren altijd zegt “puur natuuren voor mijzelf en vrienden, dus waarom zal ik ze kwellen met gif?”‟ Iedereengrinnikte. „Al kan het nooit kwaad ze even te wassen voor je ze ritst.‟
  60. 60. Achter Iris begon Jacky met het invetten van het bakblik. Jane nam de taak van hetafwegen van de goederen op zich en Tim haalde eieren uit de koelkast zodat ze directhet nodige konden mengen. In het voorbijgaan tikte hij Iris‟ elleboog aan, waardoor deeieren maar net veilig op het aanrecht terecht kwamen. Hij bleef twijfelachtig staan. „Ik eh… lukt het?‟ Hij probeerde zo neutraal mogelijk te klinken. Zelf wist hij ook weldat het een stomme vraag was; wat was er nou moeilijk aan het wassen van besjesen ze vervolgens van de takjes af te trekken?Iris wist dat Tim gewoon een excuus wilde hebben om bij haar in de buurt te blijven.Dat hij dat op zo‟n stuntelige manier deed, vond ze alleen maar schattig. Ze keek hem
  61. 61. in zijn blauwe ogen die straalden als helder water. Als een film speelde alles van deavond ervoor door haar hoofd. Hoe ze nog uren hadden gepraat, gewoon gelegen.Nooit had ze gedacht dat gewoon alleen maar tegen elkaar aan liggen voldoende zouzijn geweest. Het knappen van iets in haar hand deed Iris echter opschrikken. Zevoelde zich warm en koud tegelijk worden: de besjes. Ze was de besjes vergeten.Tim, die er eveneens met zijn gedachten niet bij bleek te zijn geweest, schoot haarongemakkelijk te hulp. „Wacht, laat mij maar even…‟ Tim nam het van haar over. De besjes die nog heelwaren gooide hij in een vergiet, zodat ze konden uitlekken, en schudde ermee.
  62. 62. Iris bleef even onhandig staan, niet-wetend of ze hem moest helpen of niet. Kon zeüberhaupt iets anders doen dan naar Tim kijken op het moment? – Nee, ze geloofdevan niet. „Iris, wil je even een schaar aangeven? Ik krijg de zakje vanillesuiker zo niet open.‟De vraag van Jane riep haar weer bij de les. Een schaar, een schaar... Iris trok de enena de andere lade van het aanrecht open. Een hand wees en ze volgde de vinger.Het bleek Jacky te zijn. Iris glimlachte en wilde haar passeren, maar Jacky hield haarblik kort vast en nam haar onderzoekend op. „Alles oké?‟ Seinden haar ogen. Irisvoelde dat ze vuurrood werd en liep vlug door.
  63. 63. Iris concentreerde zich zo goed en kwaad het ging op het doen van haartaken wat betreft. Af en toe gluurde ze naar Tim, maar alleen wanneer ze zeker wistdat Jane of Jacky het niet zagen. Opnieuw voelde ze zich zo afschuwelijk betrapt –zoals eerder, met bij moeder – en het gevoel van een confrontatie te moetenaangaan maakte dat ze enorm zenuwachtig werd. In gedachten verzonken gooide Irisde bloem, maïzena en het bakpoeder in één keer in de kom voor haar neus. „Iris?‟ Begon Jane langzaam, waarna Iris verward opkeek. „Je moet de ingrediëntener stapsgewijs in doen,‟ benadrukte Jane toen Iris het niet leek te snappen. „Niet allesin één keer.‟
  64. 64. „O…‟ Eindelijk viel het kwartje. Iris voelde haar wangen dieprood kleuren en staardeverslagen naar het beslag. Ze wist dat dit haar vriendinnen maar waren, haar bestevriendinnen tenslotte. Waarom moest ze dan ook juist tegenover hen zo stunteligdoen? Ze was ook zo‟n kei in dingen voor zichzelf houden, maar niet heus. „Maakt niet uit.‟ Jacky keek Iris met een glimlach aan. „Het duurt alleen wat langervoor alles juist gemengd is. Gewoon extra lang roeren.‟Jane wierp Jacky een vragende blik toe. Hetzelfde ogenblik hervatte Iris het roeren;ze had niets door. Jane vroeg zich af wat zij niet wist en Jacky wel. Die hielp Irisdoodleuk met het beslag in de bakvorm te verdelen en deed of ze het niet had gezien.
  65. 65. Iris deed de grootste moeite normaal over te komen. Daarentegen merkte ze nu welop dat Jane en Jacky elkaar bevreemd aankeken. Ineens was het verdelen van derode bessen een heel interessant klusje geworden. Helaas was dat het laatste voorde taart de oven in ging. Twintig minuten wachten. Zenuwachtig bedacht Iris dat ze dekeuken vast konden opruimen met zijn tweeën, zodat het vast gedaan was en zij zichgeen zorgen hoefde te maken betrokken te worden bij Jacky en Janesgeheimzinnigheid – wat waarschijnlijk over haar ging.Jane leek er echter anders over te denken. Ze liep ze de keuken uit, leek zich tebedenken en draaide om. „Tim, kom eens? Ik heb je hulp nodig.‟
  66. 66. Met de onduidelijkheid waarmee achtervolgde Tim schouderophalend zijn zus dekeuken uit. Iris voelde de moed in haar schoenen zakken. Nu was ze alleen in dekeuken met Jacky. Die zou nooit haar mond houden tot ze hoorde wat ze wilde horen. „Zal ik afwassen? Dan kun jij drogen terwijl Jane en Tim…‟ Iris keek op naar Jacky,die haar armen over elkaar trok en Iris strak aankeek. Vlug wendde Iris haar blik weeraf. Als Jacky‟s ogen fysiek konden boren, zou Iris nu een gatenkaaslichaam hebbengehad. „Volgens mij is er iets dat je te vertellen hebt, hmm?‟ Jacky‟s stem verried opgewond-enheid en ze kwam tergend langzaam dichterbij. Iris krabbelde het aanrecht op en
  67. 67. stak haar kin vooruit en wilde niet afwenden. Toch deed ze het. Ze kon het gewoonniet aan om Jacky in haar ogen te kijken, die blik te zien die alles zei. Er verschenenpretlichtjes in Jacky‟s ogen. „O mijn god,‟ fluisterde ze. „Dus het is waar. – Het iswáár!‟ Jubelde ze. Iris keek met grote ogen op naar haar vriendin. „Geef het maar toe.Ik heb gelijk, hè?‟ Triomfantelijk maakte ze een klein dansje rond haar as.Iris slikte in een poging haar droge keel wat prettiger aan te laten voelen. „Ik weet nietwaar je het over hebt,‟ mompelde ze. Dit keer bleef ze Jacky gewoon aankijken.Jacky schudde gedecideerd het hoofd. „Wel waar, ik weet het zeker. Je vindt hemleuk, hè? En hij jou ook. Jullie zijn verliefd, hè?‟ Jacky‟s blijheid ging van kwaad tot erg
  68. 68. -er en hoewel Iris al talloze keren ineengekrompen was omdat ze bang was dat Janehet zou horen: boven Jacky was niet uit te komen. Iris deed dan ook geen pogingen –ze zouden toch tevergeefs zijn – en wachtte rustig tot ze uitgeraasd was – wat nogwel even duurde. „Ontken het maar niet. We hebben jullie wel door. Jullie kijken elkaar echt zo aanalsof… Alsof…‟ Jacky maakte een gebaar met haar handen, alsof dat alles verklarenzou. „Ik wist het wel. De vorige keer vroeg ik me ook al af of er niet meer was danvriendschap tussen jullie, maar… nee, ik dacht van niet. Dácht van niet. – Damn, ikhad het kunnen weten. O, jullie… Tim kan zich maar beter bergen, want anders…‟
  69. 69. Jacky volgde Iris‟ blik en zag Tim en Jane in de deuropening staan. „Kijk, kijk, kíjk wiewe daar hebben!‟ Tetterde ze. Ze zette zich af van de tafel en liep vlug naar Tim, dievlug langs zijn zus heen glipte, terug de keuken in. Jane probeerde hem nog tegen tehouden met haar schouder, maar hij was haar te vlug af. „Hé,‟ riep Jacky verontwaardigd. „Heb je geen zin in een babbeltje.‟ „Er valt niets te babbelen. Je weet het al,‟ mompelde Tim. In het voorbijgaan streekzijn hand langs die van Iris.Ze zag haar kans schoon en greep zijn hand. „Wacht even, Tim,‟ zei ze toegeeflijk.
  70. 70. Joepie, het is af! Mijn voornemenom het zaterdag te plaatsen is ge-lukt! Ik ben echt euforisch! x3Het laatste stukje werd moeilijk omte schrijven, zo met de hitte en eengebrek aan Marieke die me pushte,zo op het laatste moment. Maarvoor de rest van de tijd wil ik haarwel even een huge electronic huggeven. Met haar enthousiastegebabbel over haar 10.G en onzeonderlinge voortgang van hetschrijven, was ik een stukgemotiveerder verder te gaan!Daarnaast kan ik alleen maarzeggen: tot de volgende keer ennnnbedankt voor het lezen! ^.^

×