Pernott update 1.9

271 views
214 views

Published on

Published in: Travel, Entertainment & Humor
0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
271
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
34
Actions
Shares
0
Downloads
1
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Pernott update 1.9

  1. 1. 10.G Pernott
  2. 2. In de afgelopen update- Slaagden Dewey en Marsha hun eerste semester op de Sim Universiteit- Als verassing kwamen Joan, Bruce en Chandler met Max langs toen Dewey en Marsha net in hun huisje waren getrokken op de universiteit- Raakte Marsha zwanger en stond ze op het punt te bevallen- Had Chandler Dewey’s oude baantje gekregen als Hulpleerkracht en daarmee nog een beurs in de wacht gesleept naast de beurzen die hij al had voor al zijn volle vaardigheden en de tien op zijn rapport- Was Dewey’s oude slaapkamer in het hoofdhuis omgetoverd tot hobbykamer- Gingen Joan en Bruce vrijdagavond in de auto richting Sim Universiteit om bij de bevalling te zijn, maar wat ze niet wisten, was dat Marsha al bevallen was- Ging Chandler met Tosca, Olaf en Marilène naar de stadsbuurt om een club onveilig te maken- Kwam Tosca daar Ollie tegen op het toilet, die haar uitschold maar ze deed of ze het niet gehoord had en liep weg- Eindigden ze met zijn vieren in het bubbelbad van Chandlers ouders, rond drie uur ‘s nachts en hoorde Chandler de telefoon nietDaar waren we dus gebleven! Best wel veel allemaal. Maargoed, op naar ‘t hoofdhuis,waarna we verder zullen gaan op de Sim Universiteit!
  3. 3. Dewey, Marsha + ‘nageslacht‘, Sim Universiteit Het was een regenachtige ochtend in Sim Universiteit. Het weer leek meer dan ooit mee te spelen in het humeur dat Joan had. Met een zucht stampte ze terug naar de voordeur, terug naar binnen. ‘Het is toch niet te geloven,’ gromde ze. ‘Waarom neemt Chandler zijn telefoon niet op?!’ ‘Lieverd, rustig nou even.’ Bruce, die mee naar buiten was gelopen terwijl Joan voor de zoveelste keer had gebeld, snelde achter haar aan.
  4. 4. Joan schudde Bruce van zich af. Dewey had zijn ouders al aan horen komen en keekmet een ruk op van zijn fysiologieboek. ‘En, heeft hij opgenomen?’ Dewey probeerde hoopvol te klinken, maar eigenlijk had hijaan de gezichtsuitdrukking van zijn moeder al afgelezen hoe laat het was. ‘Ik geef Nissa de fles wel,’ was het enige wat Joan op dezelfde fluistertoon antwoordde.
  5. 5. Bruce had zich maar op de achtergrond gehouden. Hij snapte dat Joan zich zorgenmaakte – dat deed hij zelf ook. Ze hadden nu al een stuk of wat keer naar Chandlergebeld, maar tevergeefs. Bruce kon niet ontkennen dat er zich al allerlei verschillenderampscenario’s hadden afgespeeld in zijn hoofd. Hij drukte ze weg en pakte zijnkleinzoon uit zijn wiegje. ‘Goedemorgen Jaymz. Wil je ook een lekker flesje van opa?’ De twee vragende,chocoladebruine ogen deden Bruce toch ietwat vrolijker maken.
  6. 6. Bij het openen van de vreselijk piepende, volgeladen koelkastdeur kwam Marshalangzaam overeind. Joan, Bruce en Dewey keken alle drie op naar het bed. ‘Hé,’ zei Dewey zacht. ‘Weer een beetje bijgetankt?’Marsha haalde haar schouders op en knikte kort. ‘Ja, met mij gaat het prima. Al iets gehoord van Chandler?’ Alle drie schudden ze hunhoofd. Op de badkamer kwam Marsha met een idee. ‘Is het geen idee om te bellen naarOlafs ouders? Hij zou toch blijven slapen? Misschien weten zijn ouders meer.’
  7. 7. Dewey vond het een goed idee. Marsha waste zich vlug en schoot wat kleren aan. TerwijlDewey de luiers van Nissa en Jaymz verschoonde, ging Marsha naar buiten om haarschoonouders naar binnen te roepen. Dewey had wat pannenkoeken opgewarmd en alhadden ze geen van allen echt honger, dan konden ze toch wat eten terwijl Marsha haaridee vertelde. Het punt was alleen dat er niemand een telefoonnummer had. ‘Het zou een goed idee zijn geweest,’ zei Joan. ‘Maar aangezien er niets anders opzit…Ik wil toch echt weten of er wat aan de hand is. Er zit niks anders op. We gaan naar huis.’
  8. 8. Dewey en Marsha vonden het jammer maar er zat inderdaad niets anders op. Joan hielpmet de afwas, Bruce reed de auto voor en vervolgens namen ze buiten afscheid vanelkaar. ‘We bellen wel morgen avond, hè?’ Liet Marsha Bruce en Joan aan haar en Deweybeloven. Bruce knikte.De twee stelletjes namen afscheid van elkaar en besloten elkaar over een tijdje weerte zien. Misschien wel als in dat Dewey en Marsha de kant van Sandbar op kwamen.
  9. 9. Marsha en Dewey herhaalden nog even het avondritueel met de tweeling waarvan ze nual amper nog wisten dat ze het ooit anders hadden gedaan en doken daarna hun bed in.Morgen hadden ze immers weer wat belangrijke toetsen voor de boeg.
  10. 10. Die ochtend was Dewey als eerste op. Nissa en Jaymz lagen nog rustig te slapen,net als hun moeder. Echt trek had Dewey nog niet dus besloot hij te wachten tot Marshaook wakker was. In de tussentijd ging hij de ‘tuin’ in om de bladeren bijeen te harken. Meteen glimlach keek hij op naar het bladerdak van de grote boom naast hem. Zijn vaderhad gelijk gehad: de tuin leek er inderdaad alweer net wat gezelliger door. Het huisje leeknu alleen wel des te kleiner, maar dat had ook wel weer zo zijn charme vond Dewey.Stiekem was hij toch wel gesteld op zijn tuintje. Het was alsof hij zijn pa nu pas begreep.
  11. 11. Door het raam zag Marsha dat Dewey zo opging in zijn tuintje, dat ze hem maar evenbesloot te laten staan. Ze begon vast aan het geven van een flesje aan Nissa. Net toenzij een boertje liet, kwam Dewey ook het huis binnen. ‘Goedemorgen, lieverds van me!’ Dewey haalde Jaymz uit zijn wiegje en gaf hemeveneens de fles. Daarna liep hij naar de telefoon om een nummer te bellen dat zijnouders hem hadden gegeven. Nu zou hij een stem gaan horen die hij in geen jaren hadgehoord. ‘Ja, hallo… Met Dewey Pernott. – Ja, ik ben het.’
  12. 12. Niet al te lang daarna ging de deurbel. Dewey deed open. ‘Katrina!’ Riep hij uit en vloog haar om de hals. ‘O jongen, wat ben jíj groot geworden!’Dewey grijnsde zijn tanden bloot en mompelde iets over te vaak een schop onder zijnkont krijgen. Binnen stelde hij haar voor aan Marsha. ‘O, ja, jou herinner ik me ook nog wel! Goh, toen was je ook nog maar zo’n meiske. – O,wat een hummeltjes, kijk nu toch! Met diezelfde, prachtige ogen als jij, Dewey!’
  13. 13. Dewey liep met een grote glimlach achterin Katrina aan door het huis. Hij was helemaalin zijn nopjes. Ze was al een geweldige oppas toen hij klein was en ze bleek haareeuwige geduld, liefde voor kindjes en lieve karakter door de jaren heen nog steeds niette zijn verloren. Hij moest zelf twee uurtjes eerder examen doen dan Marsha, duseigenlijk was het meer bijkletsen dan dat Katrina echt al werkte. Toch hadden Dewey enMarsha samen besloten haar bij het opgroeien van de kinderen te laten zijn. Met detaarten op tafel kon het echt niet meer ontkent worden: Nissa en Jaymz werden peuters.
  14. 14. Direct na het opgroeien gaf Dewey alle Sims in het huis – inclusief Katrina – een kus ensprintte daarna gauw richting het collegegebouw. Het laatste wat hij wilde was te laatkomen en aangezien het al wat was uitgelopen, moest hij aanmaken om op tijd te komen.
  15. 15. Binnen had Marsha ook Nissa op de grond gezet om te kijken hoe de tweeling op elkaarzou reageren nu ze peuter waren. Het eerste dat ze deden, was naar elkaar toe kruipenen hun mollige peuterarmpjes om elkaar heenslaan. Vertederd stonden Katrina enMarsha toe te kijken. ‘Wat een schatjes,’ murmelde Katrina. ‘Ja, maar eigenlijk moeten we toch wat aan dat uiterlijk doen. Andere kleren heb ik niet,maar die kapsels moeten toch nog wel te veranderen zijn eer ik naar m’n examen moet.’
  16. 16. Een klein half uurtje later waren de haren van Nissa en Jaymz gedaan. Dat zag eroverduidelijk een stuk beter uit. Met een dubbel gevoel gaf ze hen een kus voor ze naarcollege ging om haar examen te maken. Dat ze de twee kleintjes bij Katrina waren,zorgde in elk geval voor een goed gevoel bij Marsha.
  17. 17. Om acht uur kwam Dewey terug thuis. Hij was geslaagd. Dolblij viel hij het huisbinnen. Toen hij zag dat de tweeling op hun matjes lag te slapen, sloop hij richtingKatrina. ‘En?!’ Siste ze opgewekt maar zacht. ‘Ben je door naar leerjaar twee?’ ‘Kun je dat niet aan me zien – natuurlijk, Katrina!’Blij viel ze hem in de armen. ‘Gefeliciteerd, jongen! Ik ben blij om te horen dat je het gehaald hebt.’
  18. 18. Katrina en Dewey praatten nog wat bij over alles wat ze de afgelopen jaren aan elkaargemist hadden. Hij vertelde over Chandler, zijn ouders en Max. Het werd later en later enMarsha was nog steeds niet terug. Het liefst wilde Katrina blijven wachten, maar natuurlijk begon vermoeidheid eengrote rol te spelen en hielp de koffie ook niet meer. Dewey stuurde haar naar huis, omdatze nog een heel eind terug moest rijden naar haar huisje in Sandbar. Hij zei dat hijde uitslag vanzelf wel te horen zou krijgen de volgende dag wanneer ze kwam oppassen.
  19. 19. Terwijl Katrina in haar blauwe autobusje stapte, belde Dewey naar huis om te horen hoehet met Chandler was afgelopen. Gerustgesteld hing hij een tijdje later op. Marsha kwamprecies op dat moment binnen gewandeld en viel vermoeid in zijn armen. Ze was ookgeslaagd. Nu hadden ze weer een behoorlijke smak geld gekregen, zodat ze het huisje watkonden uitbreiden. Eindelijk was er plek voor een aparte slaapkamer, wat ook wel prettigwas met een tweeling die je wakker schreeuwt. Marsha ging als eerste het bed in.
  20. 20. Inmiddels waren Nissa en Jaymz namelijk alweer wakker geworden. Al was hij nog zomoe, Dewey durfde het nog niet echt aan om hen alleen te laten. Ze leken de donker vanbuiten niet op te merken en speelden vrolijk door aan de tekentafel. Dewey leunde tegen de nieuwe, gele badkamertegeltjes en keek vanaf daar toe hoezijn kinderen met elkaar speelden. Ze deelden hun blokjes samen en zo gauw er eenblokje op de grond viel, bukte de ene om het voor de ander te pakken. Dewey grinnikte.Waren die kinderen van hen nu al zo netjes? Dan waren hij en Marsha nog niet eens
  21. 21. echt begonnen met de opvoeding. Daaraan denkende wist hij wat het eerste zou zijn wathij de volgende ochtend zou doen: de kinderen leren lopen, praten en ze uiteraard latenkennismaken met het potje. Zo gezegd, zo gedaan. Met de slaap nog in zijn ogen stond Dewey alweer voor dagen dauw op om de kinderen aan te wassen, aan te kleden en hun een flesje te geven.Benieuwd naar het effect ervan, plukte hij Nissa bij de tekentafel vandaan. ‘Kom, schat. We gaan eens proberen je te leren lopen. Je ene voetje voor het andere…’
  22. 22. Een aantal uren later had Dewey zijn slaap volledig verdrongen. Het enige waar hij nogop gefocust was, was het stralende gezichtje van dochtertje Nissa, die blijer en blijer leekte zijn met de aanmoedigingen van haar papa. Ze maakte reuze grote stappen en algauw kon ze zelfstandig lopen zonder hulp van Dewey of de muur. Blij tilde Dewey haarop en gooide hij haar in de lucht. ‘Je bent een grote meid, weet je dat? Papa is tróts op je!’Nissa wist niet exact wat haar vader zei, maar de tonen in zijn stem waren genoeg.
  23. 23. Dewey zette Nissa terug op de grond. Het meisje rende meteen richting de matjes in heterkertje aan de voorkant van het huis en ging liggen. Dewey verbaasde zich over het feitdat Jaymz al op het andere lag. Dat hij was weggekropen bij de speeltafel had Deweyniet eens gemerkt. Hoe lang waren ze eigenlijk bezig geweest? Voor zijn gevoelmisschien net een uur. Vertederd wierp hij een korte blik op de kleintjes voor hij de badkamer in stapte omeen douche te nemen. Dat kon hij wel gebruiken, zo moe als hij was van alle inspanningen.
  24. 24. Hoofdhuis, Sandbar In het hoofdhuis ging alles zijn gangetje. Joan en Bruce waren naar hun werk,Chandler naar school en het ‘normale’ leven was weer gewoon opgepakt na allecommotie van de afgelopen maanden. Dat moest ook wel, want de rekeningen moestengewoon betaald en het geld moest worden geïnd.
  25. 25. De hobbykamer had zijn oude inrichting weer een beetje terug, al waren deherinneringen aan de logeerpartij nog steeds daar. Chandler had de kerstverlichting latenhangen – Kerstmis kwam er immers aan – en hij had het veel te leuk gehad met hetlogeren om de tastbare herinneringen al uit te wissen. Alhoewel… Hij wist natuurlijk zekerdat hij die avond nooit zou vergeten.
  26. 26. Alle rotzooi had Chandler zelf opgeruimd en al waren zijn ouders niet blij geweest dat hijdoor alle rumoer en gezelligheid was vergeten te laten weten dat ze veilig thuis warenaangekomen, mocht Chandler het weekend niet uit. Dat was echt een straf, aangezienhet enige vooruitzicht dan werken was net zoals nu op vrijdagavond. Maar hij had hetaan zichzelf te danken en wist ook wel dat het terecht was. Hij mocht van geluk sprekendat hij niet langer huisarrest had opgekregen.
  27. 27. Maar als hij dacht dat daarmee zijn gedoe gedaan was, had hij het verkeerd. Enkeleuren nadat hij naar zijn werk was gegaan, kwam Joan thuis. Ze stak net de sleutel in devoordeur toen ze iemand achter haar opmerkte. Even keek ze glimlachend om en wildenaar binnen gaan, maar ze zag dat het meisje wat wilde staan. ‘Hallo, mevrouw Pernott.’ Het meisje stak haar hand uit en met een glimlach nam Joanhaar hand aan. ‘Ik ben Ollie.’ ‘Dag Ollie, ik ben Joan Pernott, maar zeg maar gewoon Joan, hoor.’
  28. 28. Ollie knikte en glimlachte zo vriendelijk mogelijk. ‘Aangenaam kennis met je te maken, Joan.’Joan maakte opnieuw aanstalten om naar binnen te maken terwijl ze knikte en iets van‘insgelijks’ mompelde. Ze wenkte het roodharige meisje. ‘Och Ollie, kom toch mee naar binnen. Het is zo koud buiten.’Ollie wuifde het weg. ‘Nee, dat hoeft niet. Ik wilde alleen vragen of je iets aan Chandler wilde doorgeven.’
  29. 29. Joan draaide opnieuw bij en keek Ollie vragend aan. Ze moest even in haar geheugengraven. Dat Ollie een vriendin van Chandler was, had haar al waarschijnlijk geleken. Hijleek er zoveel te hebben dat ze niet meer kon onthouden wie wie was en waar hijdiegenen van kende. Veel aandacht had ze er niet aan besteed, want ze was zelf immersook zo. Toch wekte iets aan Ollie haar aandacht. ‘Zeg Chandler maar dat ik, zijn vriendin Ollie, langs ben geweest.’ Ollie wees op zichzelfen legde de nadruk op ‘vriendin’.
  30. 30. Joan dwong zichzelf met een glimlach afscheid te nemen van deze Ollie en wandeldemet opgetrokken wenkbrauwen eindelijk naar binnen. In stilte vulde ze de bak vanUilskuiken met zaadjes. Wie was in godsnaam deze Ollie? De manier waarop ze hadgezegd dat hij ‘de vriendin’ van haar zoon was, kon niet veel goeds voorspellen. Strakszou ze Chandler er wel over spreken wanneer hij thuiskwam. ‘Tong verloren? – Hé, tong verloren?’ Kraste Uilskuiken zo hard dat Joan in meteen alsaan de grond genageld stond en er allemaal voer langs het bakje ging in plaats van erin.
  31. 31. Joan gromde iets over ellendige huisdieren en besloot haar vertrouwde plekje op de fatuilmaar in te nemen. Terug in haar boek genaamd ‘How To Deal With Being A Grandmother’vergat ze alles en iedereen om zich heen, zelfs Uilskuiken die op de achtergrond nogsteeds dingen naar haar riep.
  32. 32. Om zes uur ‘s avonds stopte de auto van Bruce naast het huis. Joan zwaaide vrolijknaar haar man en zoon door het keukenraam. Ze voelde zich lichtelijk opgelaten bij het zien vanhaar jongste zoon, want direct schoot haar Ollie weer te binnen. Bruce gaf Joan een zoen en vroeg naar haar dag, waarna hij vrijwel meteen richtingde badkamer verdween om in bad te gaan. Chandler wilde richting zijn kamer gaan, maarJoan hield hem tegen. ‘Hoe was je dag, Chandler?’Chandler leunde tegen het fornuis en haalde zijn schouders op. Het antwoord was ‘o wel goed’.
  33. 33. Joan knikte en begon met het kneden van stukjes gehakt voor de broodjes hamburger. ‘Heb nog een acht teruggekregen voor dat ene stuk. Hoe was jouw dag dan, mam?’ ‘Eindelijk die ene moordzaak opgelost op het werk en thuis is het ook zijn gangetjegegaan. – En oh, voor ik het vergeet. Er stond nog iemand voor je aan de deur daarstraks.’ ‘O?’ Chandler zette af van het fornuis met zijn handen en keek Joan vragend aan. ‘Wiedan?’ ‘Ollie,’ antwoordde Joan. ‘Je vriendin.’ Even keek ze opzij om Chandlers reactie te peilen.
  34. 34. Chandler had het gevoel alsof er iemand een klap in zijn gezicht had gegeven en hijslikte moeilijk. Joan zag het en richtte haar blik weer op het klaarmaken van ‘t avondeten. ‘Luister,’ begon Joan. ‘Ik snap dat je jong bent en dat je dingen wilt uitproberen. Maareerlijkheid duurt het langst. Het is niet netjes tegenover meisjes als je er een ander opnahoudt. Tegenover jongens eveneens niet, trouwens. Dat is nooit netjes, Chandler.’ ‘Mam!’ Riep Chandler uit. Hoe kon dit in hemelsnaam zo verdraait zijn?! ‘Alsjeblieft, Chandler.’ Joan klonk niet echt boos, maar wel waarschuwend. ‘Genoeg.’
  35. 35. Dat was net het goede woord. Genoeg was het inderdaad. Ollie was nu eenmaal eenraar persoon en dat ze Tosca had uitgescholden in de discotheek had hij al raar vanstaan kijken, maar nu was ze te ver gegaan. Chandler greep de telefoon van de haak en liep met grote passen naar zijnslaapkamer, ondertussen Olafs nummer intoetsend. De houten deur knalde hard in hetslot op het moment dat Chandler zich op zijn bed liet vallen. ‘Ja Olaf, met mij – je raadt nooit wie hier vanmiddag voor de deur stond.’
  36. 36. Luttele uren later had Chandler zich ‘opgesloten’ in de hobbykamer. Bij het avondetenwas er amper een woord gewisseld en ook had hij niet veel gegeten. Of hij echt boosmoest zijn op zijn moeder wist Chandler niet. Wel nam hij het haar kwalijk dat ze zomaaroordeelde terwijl ze niet eens zijn kant van het verhaal kende. Hij wist niet wat deroodharige feeks exact had gezegd, maar het was – hoe dan ook – niet eerlijk. Chandler schrok op uit zijn gepeins over wat hij zou kunnen doen tegen Ollie toen Maxbinnenkwam lopen. De hond bleef voor de bank staan, wachtend op een aai over zijn kop.
  37. 37. Op dat moment wist Chandler wat hij kon doen, op zijn minst tenminste. Max was goed inhet opvolgen van bevelen en hij wist hoe hij Ollie in elk geval bij hun huis uit de buurt konhouden in het vervolg. ‘Blijf hier, Max, ik ben zo terug.’ Met grote passen liep Chandler naar zijn slaapkamer enhaalde onderuit zijn klerenkast de foto van hem en Ollie die was gemaakt in het fotohokjeop het zwembad, een aantal maanden geleden. ‘Als je dit meisje ooit hier ziet, moet jeblaffen.’ Max bracht een geluid voort wat op een vragend piepje leek.
  38. 38. Chandler wist dat Ollie bang was voor dieren, maar zelfs dat zielige geluidje zou haar nietafschrikken. Hij moest Max nodig leren om anderen echt angst aan te jagen als het nodigwas. ‘Nee, Max. Dat kan beter.’ Chandler ging op zijn handen en voeten voor het beest zittenen drong een grom op die hij zo diep mogelijk uit zijn borst liet komen. De hond keek hemeven vragend aan en begon toen te kwispelen. Chandler haalde zuchtend een hand doorzijn haar. Hoe was hij er ook alweer bij gekomen dat dit ging lukken? Hij probeerde hetopnieuw, met een blaf dit keer. Dat had meer resultaat dus probeerde hij het opnieuw.
  39. 39. Telkens als Max opnieuw Chandlers geblaf of gegrom nadeed, leek het agressiever teklinken. Chandler was tevreden en werd zo gedreven door doelgerichtheid dat hij evenvergat dat hij niet alleen thuis was. De deur vloog open en daar stond Bruce in de deuropening. ‘Wat is hier in hemelsnaam aan de hand?’ Ietwat boos keek Bruce van Max naarChandler en weer terug. ‘Loop jij dat beest zo op te fokken, nou?!’Chandler stak zijn vinger op naar Max ten teken dat hij stil moest zijn en schudde zijn hoofd.
  40. 40. ‘Hij zag een kat door het raam. Ik probeerde hem nog te bedwingen, maar het hielp nietecht.’ Van de zenuwen schoot Chandler in de lach. Hij zag dat Bruce probeerde zijngezicht in de plooi te houden, maar tevergeefs.Zijn vader stapte verder de kamer in en keek even op Chandler neer. ‘Jongen, Joan heeft me verteld wat er is gebeurd. Ik wil me nergens mee bemoeien,maar je moeder… Ze heeft wel gelijk. Dat weet je, hè?’Chandler wendde met een boze gezichtsuitdrukking zijn blik af. Het was nu of nooit.
  41. 41. ‘Maar pa, het is heel anders gegaan dan jij en mama denken. Ik heb nooit echt wat metOllie gehad. Dat denkt ze alleen maar omdat we… nou ja, we hebben ooit één keergezoend. Alleen dat is al zo lang geleden en nu heb ik sinds kort wat met Tosca en wil zeineens wat met me.’ Naarmate hij verder kwam met zijn verhaal, begon Chandler steedssneller en gefrustreerder te praten. ‘Afgelopen weekend heeft ze Tosca zelfsuitgescholden toen we in die discotheek waren. Sindsdien stalkt ze me min of meer. Datis toch niet normaal?’ Oké, hij vertelde misschien niet het hele verhaal. Maar Ollie was
  42. 42. geschift en hij wilde niet dat ze nog vaker langskwam hier. Sterker nog: hij wilde haarhelemaal niet meer zien. Nu niet, nooit niet. En al helemaal niet in de buurt van Tosca. ‘Heb je misschien de indruk gewekt dat jij wel wat met haar wilde, al dan nietonbewust?’ Suggereerde Bruce. ‘Dat kan toch amper. Het is minstens een half jaar geleden, die zoen. In de zomer wasdat. Als we echt zo geweldig samen waren geweest, hadden we allang wat gehad.’ ‘Misschien is ze te verlegen om een eerste stap te zetten en hoopt ze dat jij dat zult doen?’
  43. 43. Bruut schudde Chandler zijn hoofd. Alles wat hij achterwege had willen houden, verteldehij zijn vader. Van de dag dat Ollie ‘s middags bij hen thuis was gekomen en ze zich toenal luidruchtig en asociaal had gedragen, dat ze daarna samen naar het zwembad warengeweest en dat zij hem daar had gezoend. Ook van het koffie drinken en de hotdog vannaderhand. Hoe hij zich had gegeneerd voor haar maar ook vooral voor zichzelf omdathij niet wist hoe hij moest handelen.
  44. 44. ‘Dus nu weet ik gewoon niet meer wat ik moet doen,’ besloot Chandler zijn verhaal.Afwachtend keek hij zijn vader aan. Hij wist totaal niet hoe hij zou reageren. ‘Ik denk dat ik het wel begrijp,’ begon Bruce langzaam. Hij keek even de kamer rond,alsof hij zijn woorden zorgvuldig overwoog. ‘Heb je dat allemaal tegen Ollie gezegd?’Chandler schoot in de lach. Was zijn vader nou serieus? Lachend keek hij hem aan. – Ja,Bruce wàs serieus. ‘Pa, natuurlijk niet. Zoiets kan ze toch zelf wel nagaan?’
  45. 45. ‘Misschien dacht ze wel dat jij het juist leuk vond dat ze zich zo gedraagt. Of misschienheeft ze het zelf niet eens door dat ze storend is voor je…’ Het was even stil in de kameren toen schoten ze allebei tegelijk in de lach. ‘Ik hoop voor haar van niet, maar het zounatuurlijk altijd kunnen. Je moet alle opties openhouden,’ vervolgde Bruce metteruggekeerde ernst. ‘Ik zou gewoon met haar gaan praten, hoe moeilijk dat ook lijkt.Echt waar.’Chandler trok even een moeilijk gezicht, maar wist ook geen andere optie meer en zuchtte.
  46. 46. Iets na tienen, toen Chandler gedoucht en al zijn bed had opgezocht, lag hij nog evenna te denken over het gesprek met zijn vader. Hij voelde zich stukken lichter nu hij allesaan iemand had verteld. Nou ja, alles… het belangrijkste dan. Misschien had hij ook welwat duidelijker over zijn gevoelens moeten zijn tegen Ollie. Hij gaf het niet graag toe,maar misschien was hij zelf toch echt de enige die het kon oplossen. Misschien moest hijOllie gewoon bellen. Dat was immers waarom ze was langs geweest, toch? Wat haarreden ook was geweest: hij zou met haar gaan praten en zijn excuses aanbieden.
  47. 47. Nou mensen, dat was het wel weer voor nu! Ben lekker bij mijn voorgenomen aantal dia’sgebleven ditmaal. Hopelijk vonden jullie het weer net zo leuk om te lezen als voorheen,net zoals ik het weer leuk vond om het te maken. De volgende keer komt er waarschijnlijkwel weer iets meer in, omdat – naar voor zover ik verklap – er weer een afscheidsfeestjeaan zit te komen. Hopelijk tot dan!Xx Ilse

×