Your SlideShare is downloading. ×
Pernott   update 1.6
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×
Saving this for later? Get the SlideShare app to save on your phone or tablet. Read anywhere, anytime – even offline.
Text the download link to your phone
Standard text messaging rates apply

Pernott update 1.6

202
views

Published on

Published in: Travel, Entertainment & Humor

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
202
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. 10.G Pernott
  • 2. In de afgelopen update- Nodigde Chandler Olaf Bertels uit om mee op vakantie te gaan en Dewey deed dat bij Marsha Bruinig- Werden Dewey en Chandler aangenomen op een particuliere school- Maakte Joan een paar keer promotie- Groeide Chandler op naar tiener- Groeide Max op naar volwassen hond- Kreeg Dewey een baan in de carrière onderwijs- Leerde Chandler de bevelen ‘kom hier’ en ‘blijf’ aan Max- Sliep Joan ‘s nachts buiten op de bank nadat ze intensief bezig was geweest met schilderen en ontdekte Bruce dat de volgende ochtend met behulp van Max- Gingen Joan, Bruce, Dewey, Marsha, Chandler en Olaf op vakantie voor tweeënhalve dag
  • 3. In het begin was het weer even bijkomen van de vakantie. Erg last van jetlagshadden de Pernotts niet. Ze gingen enkel wat later naar bed. Joan en Bruce pakten hunboeken weer op alsof ze dat op vakantie ook hadden gedaan en waren vastbeslotenallebei nog een keer de top van hun carrière te halen voor alles voor hen ophield.
  • 4. Dewey was zijn ouders erg dankbaar dat hij de drieputter mocht leren. Erg veel charmeshad hij niet – daar ging hij niet moeilijk over lopen doen. Wat persoonlijkheid betreft washij exact, maar dan ook exact zijn vader. Maar nu hij een baantje als hulpleerkracht had,wilde hij toch wel graag proberen daar al zoveel mogelijk vooruitgang te boeken. Al washet slechts een tienerbaantje.
  • 5. En Chandler? Hij was van mening dat hij de weddenschap die hij op vakantie met Olafhad gesloten had gewonnen. Op excursie was er een meisje geweest dat constant methem had geflirt. Ze bleek niet eens zo gek ver van Chandlers huis vandaan te wonen. Hijwas even bang geweest dat Olaf hem voor was geweest met Marilène, maar nu Ollie bijhem thuis was wist hij het zeker: zij was het meisje voor hem.
  • 6. De speelsheid van Ollie verraste Chandler een beetje. Ook Bruce keek even over zijnschouder terwijl hij in het keukentje een brunch klaarmaakte om te kijken of alles goedging. Chandler was nooit een luidruchtig kind geweest. Nu Ollie er was, leek hij een totaalandere jongen te zijn. Het deed Bruce goed om zijn jongste zoon zo uitbundig te zienlachen en niet alleen pret te zien, maar ook te horen maken.
  • 7. Het eten stelde niet veel voor. Het was zo warm buiten dat niemand echt zin hadom iets warms te eten, dus hielden ze het bij een lauwwarm vruchtengebakje zodat ze inelk geval wat hadden gegeten. Ollie propte het eten naar binnen alsof ze in geen eeuwenwat had gehad en Chandler keek even met grote ogen, maar stiekem vond hij het welgeestig. ‘Weet je,’ begon hij. ‘We hebben nog een hele middag en de hele dag hier binnenzitten… Ik heb zitten denken. Zullen we naar het zwembad gaan?’
  • 8. Dat vond Ollie wel een geslaagd plan. Joan vond het best dat Chandler en Ollie haarauto meenamen. Onderweg reden ze even langs Ollies huis om spullen op te halen envervolgens reden ze naar de Sunny Pool. Veel verstand van goede indrukken maken opmeisjes had Chandler naar zijn idee niet, maar toen hij Ollie toefluisterde dat hij niet konwachten haar in bikini te zien, wendde ze toch even haar blik af met een giechel.
  • 9. Stiekem wist Chandler van Ollie dat ze een erg sportief meisje was. Het resultaat vanhaar lichaam mocht er dan ook wezen. Chandler interesseerde zich niet per se voorsport, maar het zat natuurlijk wel een beetje zijn bloed vanwege Joans sportiviteit. Eerstwas hij nerveus om het feit dat ze het zwembad in zouden gaan, maar algauwverdwenen de zenuwen. Zwemmen leek gemakkelijker dan hij had gedacht en door delol die hij met Ollie maakte, vergat hij algauw de rest om zich heen.
  • 10. Tegen de tijd dat het donker werd, besloten ze uit het water te gaan. Ollie had zich alomgekleed en net toen Chandler hetzelfde wilde doen, zag hij een fotohokje staan. MetEen grijns op zijn gezicht knikte hij richting het ding. ‘Kom op, laten we foto’s maken!’Zoals hij al had verwacht, overdacht Ollie het nog geen halve seconde. Hij pakte zijnhand en voor hij zich dat goed en wel besefte, zaten ze samen de gekste bekken tetrekken voor de camera.
  • 11. De grimas op Chandlers gezicht was van oor tot oor en leek er niet meer van teverdwijnen. Hij stak de foto in zijn zak en stak zijn vinger op naar Ollie. ‘Even omkleden,’ zei hij en verdween in één van de kleedhokjes. Toen hij enkeleminuten later het hokje uit kwam, stond ze nog voor de deur te wachten. Ollie schuifeldenog een stukje dichter naar hem toe. ‘Zeggèh... Wat je net deed voor die camera’s was al schattig, maar ik geloof dat het inhet echt nog veel leuker is.’ Ollie was amper uitgesproken of ze drukte haar lippen op de zijne.
  • 12. Pas na een hele lange tijd lieten ze elkaar los. Verliefd keek Chandler in Ollies ogen. ‘Wat denk je,’ fluisterde hij met twinkeling in zijn ogen. ‘Zullen we naar dat cafeetje hierom de hoek gaan?’Ollie knikte heftig. ‘Ik sms wel even naar huis dat ik later thuis kom.’ Of haar ouders er moeilijk overzouden doen, hadden ze het geen van beiden over. Nog geen vijf minuten later stondenze voor het Whimsical Café.
  • 13. Binnen bleek het vrij rustig te zijn. Het eerste dat Chandler opmerkte, was deespressobar links achterin de hoek. ‘Hou je van koffie?’ Ollie giechelde. Ze begreep wel waar Chandler heen wilde. ‘Kom op,dan trakteer ik je op een kopje.’ Zonder tegenstribbelen liet Ollie zich meevoeren aanChandlers hand. ‘Twee kopjes espresso graag,’ zei Chandler met zijn permanenteglimlach. ‘Zo te zien hebben jullie hier wat te vieren – veel plezier ermee,’ zei de negroïde barman.
  • 14. Het gesprek viel even stil na een tweede kopje espresso. Die stilte werd nog geen minuutlater verbroken door een knorrend geluid. Verwijtend keek Ollie naar haar buik. ‘Ik geloof dat ik even wat moet eten. Zullen we een eettentje zoeken?’De barman kwam hun kopjes ophalen en gaf hen de rekening. ‘Als jullie willen, kan ik wel een broodje hotdog voor jullie maken?’ Stelde hij voor.Dat ging er wel in bij Chandler en Ollie. Maar of er nu werkelijk zoveel gegeten werd…Ollie gooide voor de gein een stuk brood richting Chandlers hoofd.
  • 15. Lacherig veegde Chandler zijn wang schoon. Ollie schaterlachte. ‘Er zit nog wat ketchup op je wang!’ Gierde ze.De Sims die voorbij liepen keken verbaast op of om van hun vrijdagavondbezigheden.Chandler kroop ietwat in elkaar. Hij schaamde zich. Vlug ging hij verder aan zijnbroodje hotdog en hoopte in stilte dat Ollie hetzelfde zou doen.
  • 16. Ollie had in werkelijkheid haar broodje nog sneller op dan Chandler. Ze trok hemovereind en wierp zich in zijn armen, waarna ze hem hartstochtelijk begon te zoenen.Chandler was een tikkeltje overdonderd. Dat de date leuk was geweest, kon je welstellen. Toch voelde hij zich een beetje… teleurgesteld. Het was heel anders dan hij zichhad voorgesteld. Ongemakkelijk krabde hij zich in zijn nek. ‘Ik geloof dat ik je maar naar huis ga brengen. Ik heb nog heel wat slaap in te halen.’ ‘Dat is goed.’ Ollie grijnsde, maar keek ietwat beteuterd. ‘Dit moeten we echt herhalen.’
  • 17. Chandler wist niet of hij het wel zo voor herhaling vatbaar vond. Thuis herdacht hij deboel tijdens een potje schaak. Oké, hij vond Ollie wel leuk. Toch was het een beetje eenafknapper geweest dat ze alles zo ongegeneerd deed, maar dan ook alles. Achterafgezien had hij sterk zijn twijfels over Ollie. Als vriendin zou ze misschien best oké zijn,maar als vriendin als in dat ze een setje zouden vormen… Nee, dat zag hij niet beslistzitten. Maar hoe moest hij dat in godsnaam aankaarten?
  • 18. Chandler was zo afwezig met zijn gedachten dat hij zonder na te denken ‘ja’ zei toenzijn moeder vroeg of hij alsjeblieft Max in bad wilde doen. Het beest stonk een uur in dewind nadat hij ‘s middags in de vijver was gesprongen voor verkoeling. Dewey was naast het oude, houten bad dat hun ouders hadden gekocht om Max inte wassen om Chandler en Max gezelschap te houden. ‘Gaat alles wel goed met je?’ Dewey nam zijn broertje van top tot teen op. ‘Je bent nooitzo stil. Ik zou bijna zeggen dat er wat met je is,’ vervolgde hij toen het stil bleef.
  • 19. Chandler haalde zijn schouders op. Zin om iets te ontkennen, had hij niet. Maar hijvoelde ook niet de behoefte om te delen met Dewey wat hem dwarszat. Samen kondenze op zich best door één deur, maar dikke maatjes waren ze nooit geweest. En hoe konhij zijn broer nou vertellen dat het meisje waarop hij een oogje had de vriendin van zijnbroer was en het meisje dat hij best leuk vond en waarmee hij vanavond had gezoendeigenlijk best wel aso was, waarop hij achteraf was afgeknapt? ‘Als je me nodig hebt, ben ik er voor je.’ Dewey legde een hand op Chandlers schouder.
  • 20. Tot Chandlers verbazing ging Dewey zonder verder nog iets te zeggen terug naar binnen.Hij had verwacht dat Dewey langer zou proberen wat uit heb te krijgen. Eigenlijk laghet ook wel voor de hand, bedacht Chandler zich toen hij Max uit bad hielp. Dewey wasimmers exact Bruce. Die deed ook nooit moeilijk als je iets niet met hem wilde delen,maar liet je ook altijd wel merken dat hij er voor je was wanneer je hem nodig hebt. ‘Ja, Max. Jij hebt het maar gemakkelijk met je hondenleventje,’ verzuchtte Chandlertegen de hond. Max keek zijn baasje vragend aan, maar Chandler schudde zijn hoofd.
  • 21. Joan, Bruce en Chandler lagen al uren in hun bed te slapen toen Dewey doodmoe inhet zijne stapte. Rond één uur, toen zijn ouders naar bed gingen, was hij naar buitengeslopen op zijn tenen en met Marsha in een limousine weggereden naar de stadsbuurt.Daar waren ze uitgeweest tot een uur of drie. Nu, wat later was dan half vier gokte Dewey, was hij amper in staat zijn oogledenopen te houden. Het stiekeme gedoe was niet iets dat Dewey van nature in zich had,maar dat het een kick was om het te doen kon hij niet ontkennen. Tevreden viel hij in slaap.
  • 22. Joan en Bruce waren al vroeg op. De kennis werd sneller opgenomen dan ooittevoren. Het was alsof Bruce zich beter kon concentreren dan ooit tevoren, besefte hijzich met een tevreden glimlach. Voor Joan gold hetzelfde. ‘Wedden dat ik deze pannenkoeken stuk voor stuk goed bak zonder er ook maar éénaan te laten branden?’ Riep ze over haar schouder naar Bruce. Ze wist zeker dat ze hetkon. Die televisieprogramma’s deden wonderen. Ze vroeg zich af waarom ze er voor devakantie nooit eerder naar had gekeken.
  • 23. Chandler hield zich vooral bezig met dingen waarbij hij niet veel hoefde na te denken.Alles wat teveel concentratie van hem vergde, verprutste hij. De herfst was gekomen ennam de groene kleur van de bomen met zich mee. Voor één van de laatste keren van hetjaar gaf Chandler de planten in de tuin water. Ondertussen dacht hij na over zijn dag met Ollie van gisteren. Hij was er nog steedsniet echt over uit wat hij moest gaan doen. Hij had de neiging om het weg te drukken, erniet aan te denken.
  • 24. Echter zou de kans dan groot zijn dat hij het idee wekte dat hij haar wel leuk vond. Hijmocht haar wat betreft de gesprekken die ze met elkaar voerden en de lol die ze samenmaakten, maar hij had gemerkt dat ze daar vaak te ver in ging. En niet zo’n beetje ook. Met een zucht griste Chandler de krant van het gazon. Hij wilde terug naar binnenlopen door de voordeur toen een rood boeket bloemen in een dun vaasje zijn aandachttrok. Er hing een klein, miniem kaartje aan. Abrupt bleef Chandler staan, met de krantnog in zijn hand. Dat zou toch niet...?
  • 25. Wat hij had gedacht, was waar. Het kwam van Ollie. Op het kaartje stond een miniemgedichtje van vier regels: Ik kan alleen maar aan bloemen denken, om jou mee tevergelijken. Vergeet-mij-nietje, rode roos. Ik ga voor jou bezwijken. Met zijn voortandenop zijn onderlip aanschouwde Chandler het geheel nog eens nadat hij de bloemen zijnongezien zijn kamer in had gekregen. De foto van hen tweeën bij het zwembad stondernaast. Door de manier waarop ze op de foto stonden, leek het net alsof hij haar echtleuk vond. Oké, hij had haar ook leuk gevonden. Tot ze zo raar begon te doen…
  • 26. Er klonk de zachte klop van een vuist op een houten deur. Als aan de grond genageldbleef Chandler verstijfd staan. ‘Wat heb jij daar nou?’ De stem van Dewey. Voetstappen van Dewey op het houtenlaminaat die in een razend tempo naderde. ‘Is dat een bos bloemen? En wie staan er opdie foto?’ De klank in Dewey’s stem was honend.Met een vuurrode kop draaide Chandler zich om. ‘Ja, dat is van mij. Ben je nu blij?’ Riep hij.
  • 27. Dewey keek zijn broertje met opgetrokken wenkbrauwen aan. Wat was dit nu weer?Chandler viel nooit zomaar uit tegen anderen. ‘Hé, ik maakte maar een grapje. Het is toch leuk dat je iemand hebt? Sinds wanneerken je haar al?’ Dewey wilde verder vragen, maar Chandler schudde zijn hoofd. ‘Nee,’ onderbrak hij zijn broer. ‘Nou ja. Het was leuk. Ik vond haar leuk. Maar ze is nogaleen beetje… overdreven aanwezig af en toe. Daar ben ik een beetje op afgeknapt, geloofik.’ Chandler slaakte een zucht. Hij voelde zich opgelucht nu het hoge woord eruit was.
  • 28. ‘Oh, dat is shit.’ Dewey’s gezichtsuitdrukking werd serieus en Chandler voelde zichlichtelijk opgelaten om zijn broers reactie. ‘Ja, en ik weet niet wat ik moet doen. Ze heeft me een bos bloemen gestuurd. Een bosbloemen!’ Chandler wierp zijn armen in de lucht om zijn woorden kracht bij te zetten. ‘Ik zou gewoon met een andere meid uitgaan ofzo,’ zei Dewey.Chandler trok zijn wenkbrauwen op. ‘Dat kan ik toch niet maken? Straks denkt ze nog dat ik één of andere player ben.’
  • 29. ‘Ben je dat niet, dan?’ Grapte Dewey – wat hem een zachte stomp tegen zijn schouderopleverde. ‘Oké, ik snap je punt. Misschien is het ook niet jouw soort stijl. Als je nougewoon laat blijken dat je het niet vindt kunnen wat ze doet? Want wat soort dingen doetze eigenlijk wat je zo asociaal vindt aan haar?’ ‘Ze heeft gisteren eten op me gegooid op het buitenterras van een café iets verderop enze doet heel luidruchtig, om maar wat te noemen.’ ‘Dude…’ Dewey trok een gezicht. Chandler snapte dat zijn broer daar ook niets voor wist.
  • 30. Chandler haalde zijn schouders op. ‘Nou ja. Gelukkig zit ze niet bij me op school ofzo. Dus wat dat betreft heb ik nog weleven bedenktijd.’Dewey slaakte een opgeluchte zucht. Hij voelde zich lichtelijk schuldig over dat hij zijnbroer niet echt te hulp kon schieten. ‘Succes ermee, broertje. Als je me nodig hebt…’ ‘Ik weet het,’ zei Chandler. ‘Ik weet het. Thanks.’
  • 31. De rest van de dag probeerde Chandler zijn gedachten een beetje te verzetten doorte schaken. Hij had geen zin om ook maar iemand in de buurt te hebben, zelfs zijn broerniet. De vraag of Dewey het niet aan hun ouders wilde vertellen, was onuitgesprokenmaar een zeker ding. Hij wist dat Dewey zich eraan zou houden. Dat zijn broer in datsoort dingen voor hem klaarstond, maakte toch wel dat Chandler zich iets minder alleenop de wereld voelde.
  • 32. Dewey deed zo zijn eigen ding. Hij vond het rot voor zijn broertje van Ollie, die nu heelzijn hart had gelucht maar er eigenlijk niets aan had gehad dat hij het Dewey had verteld.Er was zoveel dat Chandler niet van Dewey wist en dat wilde hij ook maar al te graag zolaten. Zoals alle dingen die hij vannacht had gedaan toen hij met Marsha op pad wasgeweest. Ja, het was zeker voor herhaling vatbaar geweest. Morgen was zijn eerste werkdag. Eigenlijk wilde Dewey liever bij Marsha willen zijn.Maar hij moest toch geld sparen de laatste week van zijn tienerleven.
  • 33. Zelfs na het eten had Chandler nog niet zoveel zin om iets anders te doen danschaken. De hele dag was hij er al mee bezig. Hij wist dat zijn ouders zich waarschijnlijklangzamerhand zorgen begonnen te maken, maar zelfs dat kon hem even niets schelen.Hij ontdooide echter pas een beetje toen de deurbel ging en een schoolvriendin genaamdTosca op de stoep stond. ‘Dus,’ begon Tosca. ‘Ik had geen zin om te wachten tot morgen, tot school. Hoe was hetop vakantie?!’ Viel ze met de deur in huis toen ze na een kopje koffie naar buiten waren
  • 34. In het begin was het een beetje ongemakkelijk om over de vakantie te praten,aangezien Chandler Ollie daar had leren kennen. Hij besloot haar niet met al te veelwoorden ter sprake te brengen en Tosca ging er verder niet op in. Maar nu hij alles aanTosca vertelde, besefte hij dat hij toch ook wel een heel gezellige tijd had gehad met Olaf. Buiten was het rotweer. Intussen was het zelfs gaan stormen. De twee zaten echterzo in gesprek dat ze het niet opmerkten. Joan plukte hen onder het afdak vandaan en zezetten hun gesprek voort op Chandlers kamer.
  • 35. Chandler en Tosca leken op elkaar wat betreft hun blik op het leven: ze wilden allebeigraag een groot gezin en af en toe hadden ze het over wat voor namen ze hun kinderenzouden geven, hoe ze het voor zich zagen om ouders te zijn. Dat ging op school altijd alzo sinds Tosca en Chandler ooit naast elkaar waren gezet voor een biologieproject dat temaken had met familie. Het werd langzaam maar zeker onvermijdelijk: op een gegeven moment vroeg Toscanaar het fotolijstje en de bos bloemen boven zijn bed. Opnieuw vertelde Chandler alles
  • 36. alleen dan nu aan Tosca in plaats van zijn broer. Aan het eind van het verhaal glimlachteTosca zwakjes. ‘Misschien moet je haar gewoon vergeten,’ zei ze zacht. Dat was wat Chandler zelf ookal had gedacht, maar was het niet een tikje naïef? Tijd om daarover na te denken gafTosca Chandler op dat moment niet, want ze sprong van zijn bed af en trok hem van zijnbureau. ‘Ik wil echt niet onbeleefd zijn. Het was echt heel gezellig, maar ik moest op tijdthuis zijn.’ Zonder twijfel gaf Tosca Chandler een dikke knuffel. ‘Tot morgen, Chan.’
  • 37. ‘Chan?’ Herhaalde Dewey ietwat spottend toen Tosca de voordeur uit was. Hij keek zijnbroertje, die zich net aan het omkleden was, met een grijns aan. ‘Kom op, Dewey.’ Chandler schudde zijn hoofd en rolde lachend met zijn ogen. ‘Zo kan‘ie wel weer. Eén meidendrama per dag is wel genoeg.’ ‘Ja, tuurlijk.’ Dewey volgde Chandler op de voet toen hij zijn tanden ging poetsen.Geërgerd keek hij Dewey aan. ‘Wat? Alsof je zelf niet door hebt hoe Tosca naar je kijkt.’ ‘Dewey, kappen nou.’
  • 38. Beiden spuugden ze hun tandpasta uit en spoelden ze hun mond met een glas water.Ondertussen bleef Dewey zijn broertje nauwlettend in de gaten houden. Deed hij nouecht alsof hij het niet zag of zag hij het echt niet? ‘Chandler…’ Begon hij weer. Chandler keek zijn broer met samengeknepen ogen aan.‘Sorry, maar ik wilde even zeggen dat als je het echt niet ziet, je echt blind bent ofwhatever. Daar staat best een strenge straf op.’ ‘Jaja,’ mompelde Chandler uitdagend, wat als gevolg had dat hij de kieteldood kreeg.
  • 39. Kort daarna gingen beiden jongens naar hun eigen kamer. Joan en Bruce lagen al opbed, dus zij hadden nergens wat van meegekregen. Op zijn kamer lag Chandler nogeven na te denken voor hij ging slapen. Het was dan al laat – één uur – en hij moestmorgen dan wel weer om zeven uur op omdat het een schooldag was, maar hij kon hettoch niet laten te overdenken wat Dewey net had gezegd. Was het waar? Zag Tosca hemecht zitten? Eigenlijk vond hij Tosca zelf er ook niet verkeerd uitzien. En ze hadden veelgemeen. Maar iets met haar beginnen? Dat was net zoiets als iets met Mirjam krijgen. Zij
  • 40. Chandler schudde zijn hoofd en kroop onder de dekens. Tosca was net zoals Chandler:zij begon ook niet zomaar iets. Nee, het was waanzin, pure waanzin. Met die gedachtenviel Chandler in slaap. Wat hij was vergeten, was dat hij ook niet echt weloverwogen was begonnen metverder te gaan dan vriendschap wat betreft Ollie. En of hij nu werkelijk alles van Toscawist, ook al kende hij haar al jaren?
  • 41. Dat is iets waar Chandler – en jullie – binnenkort snel genoeg achter zullen komen! In devolgende update zal Dewey wel naar de universiteit gaan - nog maar 5 dagen tot hijvolwassen wordt, immers - niet al te vol zit met specifieke gebeurtenissen zoals dezetenminste!Nou, bedankt voor het lezen weer en welterusten vast!Xx Ilse