Your SlideShare is downloading. ×
Pernott   update 1.3
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×

Saving this for later?

Get the SlideShare app to save on your phone or tablet. Read anywhere, anytime - even offline.

Text the download link to your phone

Standard text messaging rates apply

Pernott update 1.3

158
views

Published on

Published in: Travel, Entertainment & Humor

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
158
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1. 10.G Pernott
  • 2. In de afgelopen update- Werd Dewey geboren en zagen we hem tot hij kind werd- Werd Chandler geboren- Raakte zowel Joan als Bruce tot over de helft op de carrièreladder
  • 3. Het was al bijna middag toen Joan uit haar bed kwam rollen. Vandaag had ze nog vrijdus kon ze nog even bijkomen van de bevalling. Maar van deze vrije dag had ze ookmeteen gebruik gemaakt om Dewey’s verjaardagscadeau naar binnen te smokkelen.Zelf moest ze niets van beesten hebben, maar Bruce had haar overgehaald eenpapegaai te kopen. ‘Hou je snavel thuis, please.’ Met een benauwd gezicht zette ze de papegaai in zijn kooitoen hij op haar hand was gesprongen. ‘Je mag er nog niet uit. Pas als ik weg ben.’
  • 4. Om 15:00 uur kwam Dewey dolenthousiast uit school. Verhalen die er in het tempo vaneen stromende waterval doorheen werden gejaagd liep hij achter zijn moeder aan die inde keuken bezig was. ‘Dus het was leuk?’ Vroeg Joan toen Dewey even een paar seconden stil was om teoverdenken wat hij zojuist had gezegd. ‘Denk je dat je dan nu tijd hebt voor jeverjaardagscadeau?’Dewey was zo druk dat hij nog niet eens door had dat er iets veranderd was in de kamer.
  • 5. Verrast volgde Dewey zijn moeder. Het eerste wat hij deed zodra hij de vogelkooi in desmiezen had, was het deurtje openen. ‘Kom maar!’ Riep hij enthousiast. ‘Néé!’ Riep Joan.Maar het was al te laat. De vogel zette af en vloog richting de keuken. ‘Uilskuiken!’Scheerde hij. ‘Wát zei hij nou?’ Dewey had het niet meer.
  • 6. Een op de vlucht geslagen Joan, een vangspel van Dewey achter de vogel aan en eenaantal minuten later besloten moeder en zoon zich maar naar Dewey’s slaapkamer tebegeven om zijn huiswerk te maken, zodat Bruce voor het eten Chandler nog even defles geven kon.
  • 7. ‘Dus nu kan hij ook al praten en hij zegt uilskuiken?’ Bruce wisselde een blik met Joan.Op een iets zachter volume vroeg hij: ‘hoe vaak ben jij in het tuinhuisje geweest tot dekooi naar binnen werd verplaatst?’Joan voelde haar wangen rood worden. Gelukkig leidde Dewey Bruce af door eentegenvraag te stellen. ‘Jullie hebben Uilskuiken in het tuinhuis laten wonen tot hij binnen mocht staan?’ Vroeghij verbaast. ‘Dat is zielig!’
  • 8. ‘Nee, een vogel Uilskuiken noemen is zielig,’ vond Bruce. ‘Kon je geen betere naambedenken?’Dewey haalde zijn schouders op. Joan voelde zich nog steeds schuldig om alle keren datze op het beest had gemopperd. Wist zij veel dat zo’n papegaai in zo’n korte tijd alwoorden overnam? ‘Ik bedacht me trouwens dat we nog kleren moeten kopen,’ opperde Joan, stiekem ook omvan onderwerp te veranderen. ‘We kunnen van het weekend gaan,’ stelde ze voor.
  • 9. Vlak voor ze die avond naar bed gingen, slaakte Bruce een zucht. ‘Wat is er?’ Joan liet haar krant zakken. ‘Ik zit te denken… Niet dat ik geen zin heb om iets samen te gaan doen, maar…’ ‘Je hebt geen zin om mee te gaan naar de stad van het weekend?’ Raadde Joan. ‘Ja, hoe wist je dat?’Joan rolde met haar ogen. ‘Wat een understatement? – Natuurlijk vind ik het niet erg. Blijf maar lekker hier.’
  • 10. De laatste werkdag van de week kwam Katrina om op Chandler te passen, aangezienBruce en Joan beiden moesten werken. ‘Het zal wel even wennen zijn, maar ik durf te wedden dat Chandler net zo goedbevriend met jou zal raken als Dewey. Hier heb je alvast het geld.’ Bruce drukte Katrina’sloon in haar handen plus wat extra’s en haastte zich de deur uit. ‘Veel succes en alvastbedankt!’ ‘Nee, jij bedankt!’ Riep Katrina hem na bij het zien van de extra Simdollars.
  • 11. Die middag nam Dewey Marsha Bruinig mee uit school. Samen vermaakten ze zich urenop zijn kamer. Hij vond het heerlijk dat hij zich daarin terug kon trekken zonder dat zijnouders telkens op hem letten. Zo was hij altijd al geweest.
  • 12. Met een volle buik zeiden ze elkaar gedag. Tevreden ging Dewey aan zijn huiswerk. Hijwas nog geen week naar school geweest en had nu al een vriendin gemaakt. Zoon vanzijn moeder? Zonder twijfel.
  • 13. Dat hij een zoon van zijn vader was, was ook duidelijk. Joan hield helemaal niet vanspelletjes doen. Maar dat zijn vader niet altijd spelletjes met hem kon doen, betekendeniet dat hij altijd alleen zou moeten spelen.
  • 14. Dit was namelijk de dag dat Chandler opgroeide. Als peuter was hij misschien nog netiets te klein om met zijn grote broer schaak te spelen, maar het was alweer een stapjedichterbij de mogelijkheid.
  • 15. Chandler was overduidelijk een zoon van Joan, dat was een feit. ‘Alsjeblieft, ventje.’ Bruce overhandigde de kersverse peuter een flesje. Met de specialebreinmelk zouden ze morgen wel beginnen. Nu was het laat en iedereen wilde graag zijnof haar nest in.
  • 16. Dat Chandler net zo goed leren kon als Dewey door die melk was eveneens evident. Inzijn kleine kamertje was er niet veel plek, maar net genoeg voor loopoefeningen. ‘Heel goed, heel goed!’ Riep Bruce verrukt uit. Hij danste met de kleine jongen de kamerdoor. Het was zaterdag, wat betekende dat Joan met Magda en Dewey naar de stadwas. Niemand zou het zien als hij gek deed met Chandler.
  • 17. Helaas voor Bruce betekende een dag zonder vrouw en zijn oudste zoon dat de klusjesook aan hem toegekend werden, zoals de kooi van Uilskuiken schoonmaken. Maar dathad hij ervoor over. Die dingen moesten ook gebeuren. Fluitend schrobde hij deonderkant van de kooi schoon met een schuurspons. Uilskuiken zette zijn kuif op envolgde nieuwsgierig elke beweging die er werd gemaakt. Na een tijdje deed het fluitje vanzijn baasje na. Bruce lachte.
  • 18. Na het showen van zijn nieuwe kleren ging Dewey zijn kamer in. Het mocht dan weekendwezen, maar morgen was het zondag en hij wilde Marsha bellen om te vragen of ze wildelangskomen. Op het moment dat hij zijn pyjama aan wilde trekken, hoorde hij zijnslaapkamerdeur in het slot klikken. Het was Chandler, en hij riep Dewey’s naam. Verruktkeek Dewey neer op zijn broertje. Hij kon zijn naam zeggen? ‘Dewey, wil je met mij spelen?!’ Riep Chandler.Zo speels aangelegd was Dewey niet. Maar voor zijn broertje had hij het over.
  • 19. De deur ging open en Joan kwam binnen. ‘Dewey, het is al negen uur. Chandler hoort er allang in te liggen, maar jij ook. Hup, naarbed.’Negen uur alweer? Dan had hij toch ruim drie kwartier met zijn broertje zitten spelen. ‘Oké,’ mompelde Dewey met een zucht. Toen schoot Marsha hem weer te binnen. ‘Mag ikdan morgen iemand van school uitnodigen om ook op je feestje te komen?’
  • 20. ‘Je mag hier zoveel vrienden uitnodigen als je maar wilt.’ Joan glimlachte en gaf Deweyeen kus. ‘Maar nu eerst slapen. Welterusten, vent.’ ‘Welterusten, mama. Tot morgen.’
  • 21. Joan en Bruce besloten uit te slapen zodat ze genoeg energie hadden voor het feest, totongenoegen van Chandler. ‘Nou nou, dat mama vandaag opgroeit naar oudere is toch niet zó’n ramp.’Chandler trok zijn wenkbrauwen moeizaam samen tot een frons. ‘Opgroeit? Wat is dat, mama?’ ‘Dat betekend dat ze een ouwe taart wordt, net als ik,’ klonk het achter hen.
  • 22. Verbaast zette Joan Chandler op de grond. ‘Dimme!’ Riep ze uit. Was het al zo laat? ‘Je bent vroeg, of ligt het aan mij?!’Dimme grijnsde. ‘Het is nooit te vroeg voor een feestje.’ Hij spreidde zijn armen en gaf Joan een knuffel.‘Nietwaar, kleine?’ Voegde Dimme eraan toe met een knipoog naar Chandler. ‘Wat lijktje jongste trouwens op jou. Het evenbeeld van Dewey, of niet dan?!’ Dimme bulderde vanhet lachen.
  • 23. Met zijn vijven maakten ze er een gezellige brunch van. Aan het kleine tafeltje was er netgenoeg plek voor vier, dus viel Marsha een beetje buiten de boot. ‘Wacht even.’ Bruce schoof zijn krukje naar achteren. ‘Wil je hier zitten, meid? Ik bentoch al klaar met eten.’ Hij vond het leuk om te zien dat Dewey een vriendinnetje vanschool had uitgenodigd. Met Dimme kon hij het prima vinden, maar hij kon zichvoorstellen dat een hele dag met ‘de grote Sims’ wel een beetje saai werd. ‘Zeg eens Joan, die Dewey kan heel goed boterhammen smeren, hè?’ Glimlachte Dimme.
  • 24. Joan en Bruce vonden het heel lief van Dewey dat hij samen met Dimme de brunch hadverzorgd. Stiekem had Bruce toch nog een beetje hoop: misschien interesseerde zijnzoon zich toch nog wel een tikkeltje voor koken, gezien deze actie. Dewey vond hetgeweldig om allemaal complimentjes te krijgen en nam dan ook ruimschots de tijd om diein ontvangst te nemen. ‘Hé Marsha, ik durf te wedden dat jij nooit zo goed kunt schaken als ik!’ Riep hij uitdagend. ‘Hoe kun je dat nu weten?’ Marsha’s ogen straalden strijdlust uit. ‘Kom maar op, hoor!’
  • 25. De rest van de dag bleef Dewey bij het schaakbord zitten. Hij had overduidelijk zijn hobbygevonden. Wat Joan met de boksbal en Bruce met de drieputter hadden, had Dewey methet schaakbord. Helaas kon Marsha niet tot aan het eind van de avond blijven, maargelukkig wilde zijn vader één potje met hem schaken.
  • 26. Dewey won het potje zelfs van zijn vader. Tijd voor revange was er niet, want het was tijdvoor Joan om op te groeien tot oudere. Ze glimlachte even naar Dewey: hij wist al welkekleren ze zou gaan dragen. Hetzelfde als nu. Bruce wist dat nog niet Sterker nog: hijdacht dat ze heel wat bijzonders hadden gekocht. Stiekem… wilde Joan helemaal nietouder worden. Vroeg of laat zou ze wel moeten, dus blies ze de kaarsjes maar in éénkeer uit.
  • 27. Opnieuw kon Joan uitslapen de dag na het feest. Ze had een vrije dag en eigenlijkwas ze van plan het vandaag eens rustig aan te doen. Er viel niets meer te bereiken methaar werk. Alleen geld. Maar het werk ging vervelen, ze wilde wat anders. Ze was zoongeveer een levende legende. Nu wilde ze meer iets als een commissaris heldinworden. Maar helaas, geen enkele baan beschikbaar in de carrière ordehandhaving. Totdie tijd moest ze het dan maar doen met deze baan. Want al had ze een hekel aan hetvroege opstaan, de hele dag thuiszitten was ook niets voor Joan.
  • 28. Algauw raakte Joan verveeld toen Chandler zijn middagdutje deed, dus besloot ze deeerste beste Sim die voorbij liep binnen te vragen. Het bleek Cathrien te zijn, eenvriendin van een vriendin. Alleen babbelen liep niet erg lekker dus stelde Joan voor omeen potje te schaken. Dat maakte al meteen een wereld van verschil.
  • 29. Uit school werd hij meteen weggejaagd bij de tafel door haar zoon. Hij nam amper de tijdom zijn moeder in te wijden over de tien die hij op zijn rapport stond, want hij had weeriemand uit school meegenomen waarmee hij wilde schaken. Joan vond het best eengrappig gezicht dat haar oudste zoon alleen maar met meisjes omging. Keus genoeglater.
  • 30. Bruce had ook gebruik willen maken van het schaakbord om meer inzicht te krijgen voorzijn werk. Maar sinds Dewey kind was, was er ook een telescoop in de tuin. Dus daar konBruce ook gebruik van maken. Eigenlijk was het wel net zo rustig en al was het totaal ietsanders, het was er niet minder interessant door.
  • 31. Chandler vermaakte zich ook prima. Of hij nou alleen was of met anderen: het maaktehem niet zoveel uit. Het plan was om met Dewey te spelen op zijn kamer als hij thuiskwam, maar toen hij Mirjam mee had genomen uit school besloot hij dat hij het hem nietheel veel uitmaakte. Muziek maken in je eentje is ook leuk, vond hij. Als hij morgen groterwas, was er nog genoeg tijd om dingen samen met Dewey te doen.
  • 32. Sterker nog: Chandler was gek op het kleine pianootje in Dewey’s kamer. In de vroegeochtend waggelde hij Dewey’s slaapkamer binnen en begon hij op de piano te rammen.Dewey werd er wakker van, maar hij vond het niet erg. Vol bewondering zat hij te kijkennaar de stukken die zijn broertje speelde. Zelfs hij, zonder enig sprankje talent voormuziek in zijn bloed, wist dat als Chandler hiermee door zou gaan, hij het nog ver zouschoppen. Het was bijna een straf voor Dewey om naar school te moeten gaan, hoewelhij altijd graag naar school ging – zo mooi vond hij het wat Chandler speelde.
  • 33. Tijd om op Joan te wachten, was er niet vond Chandler. Hij blies haastig de kaarsjes uiten wachtte niet eens tot de taart aan was gesneden. Het had gesneeuwd buiten en datgebeurde hier in Sandbar niet vaak. Met zijn korte kleren rende Chandler achter zijnbroer aan de achtertuin in. ‘Je mag dan zo ongeduldig wezen om geen taart te willen eten, maar eerst een jas!’Chandler slaakte een zucht en trok een lange broek en een regenjas aan. Dat was alleswat hij kon vinden. Bij het maken van sneeuwpop met zijn broer had je toch geen jasnodig? Wat had hij toch ook een rare oppas.
  • 34. Rond half acht keek Joan uit het keukenraam om te zien of ze haar jongens ergens zag.Om kwart voor acht was het pikkedonker en dat was het limiet. Samen met Bruce ging zenaar buiten om de jongens te zoeken. Uiteindelijk vonden ze hen in de buurt van huneigen slaapkamer. Dewey was half verkleumd, maar het was vooral Chandler die zehaast naar binnen moesten slepen omdat het tijd was om te gaan slapen.
  • 35. In de woonkamer hadden Joan en Bruce intussen besproken hoe het met Dewey opschool ging. Ze waren ervan overtuigd dat het met Chandler waarschijnlijk precies zo zougaan dus wilden ze het erop wagen extra geld uit te geven aan een speciale schoolwaarbij er meer opleidingsmogelijkheden waren. Diezelfde avond belde Bruce nog eennummer van een speciale school die hij die middag op internet had gevonden. ‘Hallo, u spreekt met Bruce Pernott. Ik hoop dat ik niet ongelegen bel, omdat het altegen negenen ‘s avonds loopt… Nee, ja, dat klopt. Wij willen graag een afspraak maken.’
  • 36. Nog geen kwartier later had Bruce weer opgehangen. ‘Het schoolhoofd komt morgen voor een etentje,’ deelde hij Joan mee. ‘Om vijf uur ‘smiddags. Dus als jij die man zou willen ontvangen? Want ik ben pas drie uur later thuisuit mijn werk.’ ‘Dat zal moeilijk gaan worden.’ Joan trok een spijtig gezicht. ‘Ik heb het je nog nietverteld, maar ik heb de top gehaald van de carrière.’ ‘Dat is fantastisch!’ Bruce begon te lachen. ‘En toevallig. Ik ook. Dus ik ben geswitcht.’
  • 37. ‘Geswitcht als in veranderd van baan?’ Joan trok haar wenkbrauwen op. ‘Toch niettoevallig in de carrière ordehandhaving? Dat wil ik namelijk gaan doen, maar er is noggeen baan vrij. Tot nu toe. Ik zal zo nog eens kijken.’Bruce slaakte een zucht. ‘Nee, in de carrière geheime dienst. Ik ben nu een hulpje. Vanmagnaat naar hulpje.’ Hij glimlachte flauwtjes. ‘Maar het andere begon te vervelen.’Even viel er een stilte aan de tafel. Ze voelden het allebei: ze zaten hier meer alsvrienden die elkaar te lang niet meer hadden gesproken en veel bij te praten hadden.
  • 38. Bruce kwam overeind. ‘Ga je naar bed?’ Raadde Joan.Een antwoord kwam er niet. Het enige wat Bruce deed, was Joan wenken. Ze stondentegenover elkaar en Bruce legde zijn hand tegen Joans wang. ‘Dat voelt beter,’ zei hij zacht. ‘Het is veel te lang geleden, Joan. We moeten weer eenswat samen gaan doen, misschien gewoon alleen met zijn tweeën. De laatste tijd zijn wezo gefocust geweest op het werk en de kids. Het is veel te lang geleden,’ herhaalde hij.
  • 39. Met zijn handen voor Joans ogen leidde hij Joan de tuin in. ‘Bruce, wat ga je…’ Bruce legde zijn hand op Joans ogen toen ze in de tuin stonden. Zemoesten stil zijn. Natuurlijk moesten ze stil zijn, de kinderen sliepen. ‘Oh nee,’ fluisterdeze zacht toen ze zag dat Bruce haar mee wilde nemen naar het dak van het tuinhuisje. Ikga dat bubbelbad nu toch niet in? Het is ijskoud!’ Piepte ze, maar kwam er toch bij.Bruce grijnsde. ‘Als je het koud hebt, moet je van narigheid maar dichterbij komen.’Joan giechelde en ze voelde zich weer precies datzelfde meisje dat ze was toen zeBruce leerde kennen. Jong, aan het begin van alles wat ze nu had bereikt. Zij samen.
  • 40. Een aantal uur later en doodmoe van wat er in het bubbelbad allemaal gebeurd was,slopen Joan en Bruce op hun tenen hun slaapkamer in. ‘Ik vind dat we echt iets speciaals moeten doen met je verjaardag,’ fluisterde Joan. ‘Ietsanders dan een feest. Een paar dagen kamperen met zijn vieren, of dat de kinderenallebei iemand meenemen. Wat denk je?’Bruce was een beetje verrast, maar ten goede. Het leek hem er een strak plan. ‘Een idee om nog eens te overdenken. Maar niet nu,’ vond hij. Joan gaf hem gelijk.
  • 41. And that’s exactly where we leave this guys right now, in the middle of a winter wonderland. =DWeer bedankt voor het lezen! ;)Xx Ilse