Pernott   update 1.12
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

Like this? Share it with your network

Share

Pernott update 1.12

on

  • 493 views

 

Statistics

Views

Total Views
493
Views on SlideShare
371
Embed Views
122

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

2 Embeds 122

http://lj-toys.com 120
http://l.lj-toys.com 2

Accessibility

Upload Details

Uploaded via as Adobe PDF

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

Pernott update 1.12 Presentation Transcript

  • 1. 10.G Pernott
  • 2. In de afgelopen update- Gingen Dewey, Marsha, Chandler, Tosca, Olaf en Marsha naar Nada’s kledingzaak om kleren te kopen voor henzelf en de tweeling voor als ze kind werden- Groeiden Nissa en Jaymz op naar kind bij oma Joan en opa Bruce- Deed Chandler Tosca een huwelijksaanzoek- Stierf Joan na 77 dagen geleefd te hebben- Bleven Dewey, Marsha, Chandler, Tosca, Olaf, Marsha, Nissa en Jaymz slapen en gingen de volgende dag weer ieder naar hun eigen huisWauw, de meest korte terugblik tot nu toe! Maar ja, de update was ook slechts 43 dia’slang en de dingen die er gebeurden, waren nogal verdeeld over veel dia’s. Aldus, op naarupdate 12!
  • 3. Chandler en Tosca, Sim Universiteit De weken die volgden na Joans dood verliepen raar en met over het algemeen ietsminder vreugd dan je gewend zou zijn van de familie Pernott. Niet dat iedereen in deverdrietige stemming bleef hangen of ze het over niets anders hadden dan de dag dat erzoveel in één keer gebeurd was – Nissa en Jaymz’ verjaardag, Chandler die Tosca tenhuwelijk had gevraagd en tot slot natuurlijk Joans dood – maar het voelde vreemd ennaar aan. Al met al probeerden ze er het beste van te maken, maar iedereen zat tochnog wel enigszins met Joan in zijn of haar achterhoofd.
  • 4. Tosca had zojuist haar dagelijkse kruiswoordpuzzel gemaakt. Met een argeloze worpmikte ze de krant op het tafeltje waar de televisie en de telefoon op stonden en liep naarChandler toe. Die was bezig achter zijn computer – iets wat hij de laatste tijd meer daneens deed. ‘Dag knappert van me. Wat ben je toch allemaal aan het doen?’Chandler glimlachte toen hij Tosca’s armen om zich heen voelde. Hij drukte een kus ophaar lippen en antwoordde: ‘dat weet je toch, ik schrijf een boek.’
  • 5. Tosca klopte even op Chandlers hoofd en legde de laatste hand aan het huishouden. Dathad zij zo min of meer op zich genomen voor de momenten waarop Chandler achter zijnpc kroop, zodat hij ook eens af en toe kon doen waar hij zin in had. Voor haar gold de tvals ontspanningsmoment voor haarzelf. Het liefst keek ze dan ook naarmodeprogramma’s of iets over de natuur – zoals ook nu het geval was. Er was iets opover tuinieren en hunkerend keek ze naar de vrouw op televisie die uitlegde hoe je hetbest je eigen moestuin kon onderhouden. Dat wilde zij ook wel.
  • 6. Zowel Chandler als Tosca werd enige tijd later opgeschrikt door het geluid van dedeurbel. Tosca stond op van de bank. ‘Ik doe wel open,’ zei ze tegen Chandler. Max kwam met gespitste oren overeind vanzijn kussen. Met zijn staart tegen Tosca’s been slaand door zijn enthousiaste kwispelen,keek Tosca hoofdschudden op het dier neer. ‘Ik blijf me verwonderen over jou, jochie,’ zeize lachend, waarop ze zich tot Chandler wendde. ‘Hij weet gewoon dat dit de tijd iswaarop Nissa en Jaymz thuiskomen. Hij wéét gewoon dat we moeten oppassen.’
  • 7. Tosca wilde de kinderen limonade aanbieden, maar ze hadden het veel te druk. Nissarende de kamer rond met Max en Jaymz wendde zich tot zijn oom Chandler. ‘Chandler!’ Jaymz rende op hem af. ‘Chandler, kom je met me buitenspelen?’Eigenlijk was Chandler verdiept in zijn verhaal, maar voor nu ze er toch waren. Met eengroots gebaar rolde hij de bureaustoel achteruit. ‘Natuurlijk, voor mijn favoriete, kleine neefje heb ik altijd tijd.’ ‘Kleine?!’ Riep Jaymz uit, ietwat beledigd. ‘Weet je wel hoe strak ik een bal kan gooien?!’
  • 8. Chandler wilde zeggen ‘nog niet, maar daar kom ik zo vast wel achter’, maar zijn neefjehad alweer iets anders bedacht. ‘Weet je wat we vandaag ook op school hebben geleerd?! Handstand!’ Riep hijenthousiast uit en in één sierlijke beweging stond Jaymz op zijn kop. ‘Wow, buiten ziethet er nog grappiger uit als je ondersteboven kijkt!’ ‘Goed, hoor!’ Chandler juichte hard.Nissa was ook naar buiten gekomen, vergezeld door Max. Ze leerde hem pootje geven.
  • 9. Chandler wilde een praatje met haar aanknopen, maar had geen tijd om echt uitgebreidantwoord te geven op haar vraag, want hij had het te druk aan Jaymz speelpleziertjes tevoldoen. ‘Je moet me zo bij mijn handen pakken en dan ronddraaien.’ ‘Denk jij dat je ouwe oom zo sterk is dan?!’Jaymz lachte. ‘Nou, je bent wel oud, maar je bent wel sterk! Want papa is dat ook en jij bent zijn broer!’
  • 10. Jaymz kon wel 100, nee, wel 101 dingen bedenken om de hele dag door buiten te doen,maar het was ook een keer mooi geweest. Beteuterd slenterde hij achter zijn oom enzusje aan naar binnen toen Tosca hen riep voor het avondeten. Vandaag was hetkliekjesdag. Nu de tweeling was opgegroeid, was er al genoeg geld uitgegeven en dusmoest er even zuinig aan worden gedaan met het geld tot er weer beursgeldbinnenkwam. Nissa en Jaymz vonden het helemaal niet erg. Met zo’n grote honger als zehadden, lustten ze alles wel. Chandler keek glimlachend op zijn nichtje en neefje neer.
  • 11. Dewey, Marsha , Jaymz, Nissa, Sim Universiteit Na het avondeten was het nog even tijd voor een gezamenlijk spelletje. De tijd ging voor zowel Nissa en Jaymz als voor Chandler en Tosca veel te snel voorbij. Zij vonden het heerlijk dat ze even voor Katrina konden inspringen op de dagen dat zij niet kon oppassen. En Nissa en Jaymz? Die vonden het geweldig bij hun oom en tante. En vooral met Max. Want Nissa vond Max al leuk, maar Jaymz was totaal hoteldebotel van dieren. Hij wilde ook wel zo’n hond.
  • 12. Helaas voor hen zat een huisdier er voorlopig even niet in. Er moest nog een hoopgewerkt worden voor ze zich dat konden veroorloven. Jaymz wist nu al zeker dat hijschool wel leuk vond, maar net zoals zijn moeder toch meer van lol maken hield. Bah,wat had hij de pest in dat hij zijn huiswerk moest maken, zeg.
  • 13. Nissa daarentegen deed haar huiswerk met minder mokken. Oké – ze kon wel wat betersbedenken om in haar vrije tijd te doen, maar dat huiswerk gemaakt moest worden omgoede cijfers te halen, zodat je later een goede baan kon krijgen, was toch ook wel ietsdat Nissa zich al vroeg had beseft.
  • 14. Met Nissa en Jaymz op school konden Marsha en Dewey even doen en laten waarze zin in hadden. Althans, zo dacht Marsha erover. Dewey wilde zijn studieboeken er netbijpakken toen ze hem een kieteldood gaf. ‘Marsh… Mársha!’ Gilde hij. Hij begon onophoudelijk te lachen. ‘N-niet doen! Je weetdat ik daar niet tegen kan!’ ‘Nee, ik houd nog niet op,’ reageerde Marsha plagerig. Hoe harder hij riep dat ze moestophouden, hoe sneller zij hem begon te kietelen.
  • 15. Wanneer Marsha eindelijk ophield, waren ze beiden uitgeteld en buiten adem. ‘Hèhè,’ verzuchtte Dewey, lichtelijk op zijn hoede – wie weet begon ze zo weer opnieuw.‘Dat was me wat. Waarom stopte je niet gewoon toen ik zei dat je moest stoppen?’ Hijprobeerde quasistreng te klinken, maar grinnikte toch.Marsha ging er echter wel serieus op in. Haar antwoord luidde vrij nuchter. ‘Ik wilde je gewoon weer eens zien lachen.’Dewey had de neiging om een gezicht te trekken, maar het was waar. Na alles van laatst...
  • 16. Toegeeflijk wendde hij zijn blik af. Hij kon niet anders zeggen dan dat hij zich lichtelijkschaamde. Had hij echt al zo’n lange tijd niet meer gelachen? Had iedereen dan geziendat hij ergens nog steeds met zijn moeders dood in zijn achterhoofd bezig was? Plotsvoelde hij de zachte hand van Marsha op zijn wang. Haar duim streelde hem zachtjes. ‘Hé…’ Zei ze zacht. ‘Het is oké. Niemand verwacht van je dat je meteen als een dolledoorging met door het leven te springen alsof er niets gebeurd is. Maar op een gegevenmoment… Moet je de draad ook weer oppakken. Daar wil ik je best bij helpen. Echt, Dew.’
  • 17. ‘Dank je wel.’ Op Dewey’s gezicht was een voorzichtig glimlachje verschenen en al waszijn bedankje niet hard, Marsha hoorde het toch. ‘Fijn dat ik tenminste een vriend heb die niet boos wordt en roept dat hij alles in zijneentje wil doen, omdat hij onafhankelijk wil zijn. Je onderdrukt je gevoelens niet, je bentgewoon zo schattig…’ Langzaam strekte Marsha haar arm uit en pakte ze zijn kin vast.Dewey, die het moeilijk vond om met zo’n compliment om te gaan – hij bleef toch eenman – schudde lachend zijn hoofd. Wat moest hij toch zonder zo iemand als Marsha?
  • 18. Hun lippen waren luttele seconden op elkaar gedrukt en toen die elkaar weer loslieten,keek Marsha in Dewey’s bruine ogen. Nooit zou er ook maar iets veranderen aan de blikin die ogen die haar hart al vanaf dag één op hol hadden laten slaan. ‘Dewey,’ zei ze vertederd. ‘Het is nu alweer een paar weken geleden dat je moeder isoverleden…’ Vervolgde ze moeizaam. ‘Ik vraag me af wanneer Chandler en Tosca vanplan zijn hun trouwerij te vieren.’ ‘Misschien wel niet,’ flapte Dewey eruit. ‘Ik denk dat Chandler het respectloos vindt.’
  • 19. ‘Naar je moeder toe, bedoel je?’ Marsha ging op de bank zitten, maar bleef Deweyaankijken. Hij voegde zich bij haar en knikte. ‘Dat is toch je reinste onzin? Ik kende julliemoeder misschien niet zo lang als jullie, maar toch behoorlijk. Zij zou het eerder erghebben gevonden als de trouwerij op werd gehouden omdat zij… nou ja, de pijp uit is.’Dewey haalde zijn schouders op. Misschien had Marsha ook wel gelijk. ‘Dat heb ik me ook al afgevraagd. Maar ja, ze trouwen vanzelf wel wanneer ze datwillen. Het zal sowieso moeten voor ze hun eerste kind krijgen. Anders klopt het niet met
  • 20. de achternaam. Dan zou het kind de Groot heten, net zoals Jaymz en Nissa de Bruinheten en niet Pernott.’Marsha knikte en staarde even voor zich uit. Dewey wilde verder gaan met zijn theorieënen meningen over het trouwen van zijn jongere broertje en zijn verloofde, tot hij het zag. ‘Dewey…’ Begon Marsha aarzelend. ‘Het is niet dat ik echt… de behoefte voel om allesofficieel te doen als in… dat gedoe met God enzo – dat zou trouwens ook niet kunnen,want we hebben al kinderen met mijn achternaam – maar...’
  • 21. ‘Marsh?’ Fluisterde Dewey en hoorde dat zijn stem een moment oversloeg. Niet omdathij boos was of gepanikeerd, maar omdat hij wist wat Marsha wilde zeggen, maarwaarschijnlijk alleen niet hoe. Over schattig gesproken. ‘Bedoel je dat je wilt…’ Hij konhet woord ook niet over zijn lippen krijgen. Trouwen. Hij had nooit nagedacht overtrouwen. ‘Het is misschien een gekke associatie, maar de dood van je moeder heeft me wel aanhet denken gezet. Wat nu als… één van ons overlijdt. Hoe moet dat dan met de tweeling?
  • 22. Ik moet er eigenlijk niet aan denken, maar het zou ons nog eens een hoop narigheidkunnen opleveren als het op het financiële gebeuren aankomt. We zouden eensamenlevingscontract kunnen tekenen, zodat we dat soort dingen in elk geval niethoeven te doorstaan. Hopelijk gebeurt het nooit, maar je weet het niet. En het zou ookbeter zijn voor de kinderen als ze later ouder zijn en wij… nou ja, ook.’ Marsha lachte.Dewey lachte ook en schoof tegen Marsha aan. Ze keek hem even verlegen aan. Haarmond vroegen zijn mening niet, haar ogen wel. Beamend knikte hij.
  • 23. ‘Ik vind het een super plan. Het is niet zo dat ik er meer door van je ga houden, want ikgeloof niet dat iemand meer van iemand anders kan houden als ik van jou,’ voegdeDewey eraan toe. Dat leverde hem gelach van Marsha op. ‘Maar we kunnen natuurlijk wel een feestje houden met de familie,’ vond ze en Deweyknikte; Dewey vond alles best.‘Maar hé, weet je wat ik nog meer vindt?’ Dewey zag de vraagtekens in Marsha’s enbeantwoordde dat alles met een hartstochtelijke kus.
  • 24. Uit school nam Jaymz die middag een klasgenote mee. Lieke Boersma was haarnaam en hij kon het bijzonder goed met haar vinden. Ze deelden de interesse inbuitenspelen en al was ze niet zo hyper als Jaymz, ze hield net als hem ook weer ergvan spelletjes. ‘Wedden dat ik harder kan gooien dan jij?’ Riep het roodharige meisje uitdagend. ‘Kom maar op! Ik weet toch wel dat het niet zo is!’
  • 25. Rond etenstijd was het voor Lieke tijd om naar huis te gaan en na het avondeten namNissa haar plek in met het overgooien van de bal. Jaymz en zij waren dan wel tweelingen op veel vlakken hetzelfde, maar Nissa deed liever meteen uit school haar huiswerk. ‘Ik snap niet waarom jij dat niet doet,’ zei ze dan ook tegen haar broer. ‘Nu heb ik nogde hele avond om te spelen en te doen waar ik zin in heb en jij moet je huiswerk nog doen.’Nonchalant haalde Jaymz zijn schouders op. Hij begreep niet wat nu precies Nissa’s punt was. ‘Ik kan het ook vanavond laat nog maken. Al is morgenochtend ook een optie,’ dacht Jaymz
  • 26. hardop om zijn zusje gerust te stellen. ‘Bovendien is het morgen weekend.’Nissa daarentegen had zin om te zuchten. Snapte Jaymz dan niet dat ze er niet over inzat dat hij zijn huiswerk nog niet had gemaakt omdat ze dan alleen moest spelen? Datwas echt het punt niet. ‘Maar ‘s avonds laat ben je toch hartstikke moe? Dan kun je je toch niet concentreren?’Deed ze een poging om het uit te leggen. ‘Moe? Ik ben nooit moe,’ antwoordde Jaymz simpelweg.
  • 27. Binnen waren Dewey en Marsha al vroeg het bed in gedoken. Nu hun kinderen buitenwaren, hadden ze toch geen idee dat hun ouders ook nog een andere reden hadden omde slaapkamer in te verdwijnen dan bij te slapen. Dat deel was immers ook waar: zowelChandler en Tosca als zij hadden morgenochtend vroeg examen. Geen van vierenbegrepen ze waarom de professoren het nodig vonden om dat per se om zeven entien uur te doen, maar na een telefoontje richting Katrina was alles geregeld en warenalle zorgen van Dewey en Marsha weggenomen.
  • 28. Dat het zaterdag was, was voor zowel Nissa als Jaymz een cool feit. Al waren zij met zijntweeën het laatst naar bed gegaan en maakte het in principe niet uit wanneer ze er weeruit kwamen; ze waren toch als eerste op. Meteen maakten ze van de mogelijkheidgebruik om naar buiten te glippen, om vijf uur ‘s ochtends. Nissa begon enthousiast methet vangen van vuurvliegjes en Max kwam meteen naar buiten toen hij de opgewektekinderstemmetjes hoorde. ‘Goedemorgen ouwe makker!’ Riep Jaymz enthousiast.
  • 29. Tegen de tijd dat hun ouders wakker werden, waren Nissa en Jaymz gillend rondomhet huis tikkertje aan het spelen. Dewey was wat rekeningen en andere post uit debrievenbus aan het halen toen hij zijn dochtertje opmerkte. ‘Zo, jij bent er vroeg bij.’Nissa knikte opgewekt. Dat ze al ruim drieënhalf uur op was, zei ze er maar niet bij. ‘Jij en mama moeten zo naar college, of niet?’Dewey knikte. Hij wist wel zeker dat hij straks vol trots zou zeggen ‘op naar leerjaar drie!’
  • 30. Een gezamenlijk ontbijt later wensten beiden kinderen hun ouders veel succes met hethun examen. Jaymz was echter minder blij met de kus van zijn moeder. ‘Jek!’ Snel veegde hij zijn mond droog, waarop Marsha lachend naar de voordeur liep,Dewey achterna. ‘Mam!’ Riep Jaymz en snelde zijn moeder achterna. ‘Mag ik iemanduitnodigen van school vandaag?’ ‘Natuurlijk, lieverd. Nadat je je huiswerk hebt gemaakt.’ Marsha keek even naar Katrina,die hem toeknikte. Jaymz volgde haar blik en zag Nissa kijken. Hij stak zijn tong uit.
  • 31. Zoals gewoonlijk vermaakten Jaymz en Nissa zich prima zonder hun ouders. Het warenheerlijke, afhankelijke kinderen. Nissa wist dan wel alles van de techniek, maar was nogsteeds blij dat haar ouders de speeltafel nog niet hadden weggeruimd. Ze hield wel vande natuur, maar had dit moment wat meer zin om binnen te zitten. Haar tweelingbroerdaarentegen had even vlug zijn huiswerk afgeraffeld, zodat hij Lieke uit mocht nodigenVan Katrina. Van het weinige speelgoed dat er binnen te vinden was over andere dingendie je binnen kon doen, maakte hij geen gebruik. Hij improviseerde wel.
  • 32. De tijd ging zelfs zo snel dat ze niet eens echt beseften hoe laat het was, terwijl Tosca enChandler ook al richting het collegegebouw waren gegaan voor hun examen. Zo kwamhet dat Jaymz ervan stond te kijken dat zijn ouders alweer terug waren. Hij stevendegelijk op hen af om te vragen hoe het was gegaan. Lieke kwam achter hem aan, nietverlegen maar ook niet het initiatief nemend om zichzelf aan Jaymz’ ouders voor te stellen. ‘Ja, we zijn allebei geslaagd,’ zei Dewey lachend en wendde zich tot Lieke. ‘En wie heb jijhier bij je? – Ik ben Dewey, de vader van Jaymz en Nissa. En dit is Marsha.’
  • 33. Nu Dewey en Marsha weer thuis waren, ging Jaymz toch maar naar binnen om met zijnouders het goede nieuws te vertellen. Hij had het al uitgeroepen eer zijn ouders de kanshadden gehad om ook maar ‘boe’ of ‘bah’ hadden kunnen zeggen, maar dat maakte henniet uit. Ze waren blij dat hun zoontje zo enthousiast was over het feit dat ze geslaagdwaren. Het was natuurlijk ook een hele overwinning: nu waren ze nog maar een maand of watverwijderd van hun èchte slagen. Dat was wat Jaymz zich ook al zat te bedenken toen hij metzijn zusje en Lieke op de bank naar de tv staarde. Nissa zag dat hij geen tv keek.
  • 34. Chandler en Tosca, Sim Universiteit Het volgende moment werd er aangebeld: Chandler en Tosca kwamen vertellen datze geslaagd waren. Omdat het rond etenstijd was, besloten ze te wachten tot erna. Die avond zat Jaymz dus naast zijn oom op de bank joviaal te vertellen over hoe hijsteeds beter werd in één of ander racespel op de computer. Ook vertelde hij trots dat hijeen eigen slaapkamer had nu zijn ouders het beursgeld binnen hadden gekregen en datzijn moeder een vliegende helikopter had gekocht die het echt deed. Zoals altijd hadJaymz weer de meeste praatjes van allemaal.
  • 35. Dewey ging voor de bank staan om hen aandacht te trekken. ‘Eh-úhm,’ deed hij luid. ‘Mag ik even de aandacht?’Chandler wendde zich tot zijn oudere broer die in zijn handen klapte. Van diens handenkeek hij naar het gezicht, maar toen schoten zijn ogen terug naar de hand van zijn broer.Met ogen vernauwt tot spleetjes keek hij naar de middelvinger van zijn broer. ‘Is dat…’ Stamde hij, met uitgestoken hand richting Dewey’s hand. ‘Ja, dat is een verlovingsring.’
  • 36. Dewey tastte achter zich, was op zoek naar Marsha’s hand. Nu hij de aandacht van zijnbroertje en Tosca, maar ook zijn kinderen had, was het de uitgesproken gelegenheid omte vertellen van hun eerder besproken plannen. ‘Marsha heeft het min of meer voorgesteld,’ begon hij. ‘We hebben van begin af aan al gezegd dat we er geen priesters en alles bij willenhalen, of wie zo’n bruiloft officieel gesproken ook doen,’ sprong Marsha daarop in. ‘Dus hebben we besloten…’ Besloot Dewey met glunderend gezicht. ‘Dat er een…’
  • 37. ‘Feestje!’ Kraste Uilskuiken.Iedereen begon hard te lachen, inclusief de tweeling. ‘Wat grappig, dat hij dat snapt!’ Riep Nissa uit. Ze was helemaal door het dolle heen enook Jaymz – die de aandacht had gevestigd op de viool van zijn oom in plaats van zijnoom zelf toen die zijn aandacht verplaatste naar Dewey – kwam naar zijn zusjetoegelopen om het tafereel te aanschouwen. ‘Ma zou nu echt mega kritiek hebben geleverd,’ fluisterde Dewey met tranen in zijnogen, maar lachend.
  • 38. Chandler en Tosca, die even stomverbaasd hadden geluisterd en toegekeken naar watDewey en Marsha te melden hadden, kwamen overeind van hun zitplaatsen om de pasverloofden te feliciteren. ‘Te gek, nu komen er twee feestjes kort na elkaar!’ Bedacht Chandler zich hardop.Dewey keek met een blik die alleen Chandler kende naar zijn broertje. ‘Je wilt er tweetegelijk vieren?!’ Raadde hij. Zijn stem liet weten dat Chandler er zelf ook enthousiastover was. Zijn blik gleed even richting Tosca, die er blijkbaar hetzelfde over dacht.
  • 39. Chandler beende dolenthousiast richting de telefoon. ‘We gaan meteen eventjes een belletje plegen!’ Riep hij uit. Zijn stem sloeg over vanblijheid en Chandler voelde zich dan ook echt euforisch. Niemand hoefde te vragen wieer gebeld gingen worden. Iedereen wist dat Olaf, Marilène en Bruce werden gebeld omhet goede nieuws te vertellen.
  • 40. Hoofdhuis - Bruce, Sandbar Geschrokken schoot Bruce overeind. De afstandsbediening prikte in zijn rug toen hijovereind ging zitten om zich uit te rekken. Hij voelde zich betrapt als een jongentje dateen appel stak op de markt. Echter was het tegendeel waar. Want ja, was hij nog maareen klein jongentje. Dan had hij tenminste niet totaal voor pampus gelegen na een stukjehardlopen met wat vrienden. Luid gaapte Bruce en slofte hij naar de telefoon. ‘Jaja, jaja, ik kom al,’ mompelde hij. In het voorbijgaan keek hij op de klok en ontdektedat het allang etenstijd was geweest. Had hij dan zo lang liggen dutten? Het was ook zo
  • 41. verraderlijk nu het weer zomer begon te worden. Dan dacht je dat het nog hartstikkevroeg was, terwijl het al acht uur was geweest. ‘Met Bruce Pernott,’ gaapte Bruce. ‘Zozo,’ klonk Chandlers opgewekte stem. ‘Dat klinkt vermoeid! Hoe is het met je, pa?!’Bij het horen van de stem van zijn zoon werd Bruce onmiddellijk al wat vrolijker. ‘Ja, het gaat wel goed hoor! Ik was even ingedut op de bank,’ gaf hij eerlijk toe. ‘Hoe ishet daar aan jullie kant, niks aan de hand hoop ik toch?’
  • 42. Chandler lachte en Bruce hoorde nog meer Sims lachen op de achtergrond. ‘Wie zijn daar allemaal bij je? Want ik hoorde nog meer stemmen daar. Het is Toscaniet, of wel?’ ‘Jawel, ik ben er ook,’ klonk Tosca’s stem. ‘Oh, hoi Tosca.’ ‘We hebben je op speaker gezet, pa,’ voegde Dewey eraan toe. ‘O, hoi Dewey! Maar wie is ‘we’?’
  • 43. Bruce veronderstelde dat ze de hele kamer vol hadden zitten, want er werd van allesdoor elkaar geantwoord. Hij hoorde de namen van zijn schoondochters, zijn zoons en hijmeende ook kinderstemmen te horen. De ondeugende stem van Jaymz door de hoorn. ‘Dag, jongen! Hoe is het ermee?!’ ‘Goed! Papa en mama zijn geverloofd!’ ‘Vèrloofd, stomkop,’ verbeterde Nissa hem luid en duidelijk.Bruce stond even met zijn mond vol tanden. Jaymz zou nog weleens grapjes uithalen,
  • 44. maar Nissa? Bruce wist vrijwel zeker dat het waar was. Over zoiets zou Nissa niet liegen. ‘Is dat zo,’ zei hij daarom ook omdat hij wilde weten wat zijn zoon en schoondochterhierop hadden te zeggen. ‘Laat ik toch altijd gedacht hebben dat je vader niets vantrouwen moest hebben?’ ‘Pa!’ Lachte Dewey op de achtergrond. ‘Zo heb ik dat nooit gezegd. Ik heb gezegd dathet niet per se zou hoeven, omdat ik er niet meer of minder van iemand door zou houden.Afijn, waarom we dus eigenlijk belden… we willen een klein feestje houden. Bij jou thuis.’
  • 45. Het was even stil in het hoofdhuis. Bruce keek hoe de bomen heen en weer dansten doorde wind. Een ‘klein feestje’. Waar had hij dat toch eerder gehoord? ‘Pa, ben je er nog?’ Klonk Dewey’s stem. De toon erin verried dat hij vermoedde dat zijnvader dikwijls niet zo enthousiast was om het hele idee als zij met zijn allen waren. ‘Ja, ik ben er nog,’ antwoordde Bruce langzaam. ‘Ik zat even na te denken over wat jenet zei. Over het feestje. Ennuh… nou ja, wat kan ik zeggen – laat maar komen!’Door het kabaal wat er vervolgens door de hoorn kwam, moest Bruce de hoorn op een
  • 46. eindje van zijn oor houden om niet doof te worden. Hij kon het zelf niet ontkennen: dol opde feestjes met al die Sims was hij nooit geweest, maar nu hij alleen woonde zou hij welwillen dat er nog duizend van die feestjes zouden komen waarbij ze tot diep in de nachtmet zijn allen opbleven. Met z’n allen, maar vooral met Joan erbij. Ach ja, helaas kon datniet meer. ‘Hartstikke tof,’ zei Chandler – hij had besloten de leiding te nemen, zoals altijd wanneerhet feestjes betrof. Samen met zijn pa besprak hij nog wat laatste details en hing toen op.
  • 47. Met een grote glimlach op zijn gezicht haakte Bruce in. Hij was blij dat zijn(klein)kinderen, schoondochters en Olaf en Marilène deze kant op kwamen. Eindelijk washij niet meer alleen. Bruce zag dat het buiten inmiddels droog was geworden en trok zijn trainingspak aan.Er ging niets boven een goede cooling down na het hardlopen. Spierpijn had hij nog nieten na dat dutje van zo-even wilde hij weer wat fitter worden.
  • 48. Enkele uren later, toen Bruce zijn maag niet langer kon negeren omdat hij hevig knorde,warmde hij wat van de vis op die hij gisteren had klaargemaakt. Het was dezelfde vis diehij had gegeten toen zijn vrouw nog leefde, op de avond van het grote feest. De dagwaarop iedereen hierheen was komen, maar ook de dag dat ze de aardbol hadverlaten… In stilte werkte Bruce de vis naar binnen. In gedachten dacht hij haar stem nog tekunnen horen, samen met het geblaf van Max, het geschreeuw van de kleinkinderen…
  • 49. Algauw kwam Bruce tot de conclusie dat hij gewoon heel moe was. Daarom ging hij danook direct na zijn avondeten na bed. Dat het al bijna donderdag was, had hij helemaalniet door. Voor het eerst sinds weken was de tijd weer eens snel gegaan. Ietwat tevredenviel hij in slaap. Toch had hij gewild dat hij zijn vreugde met Joan had kunnen delen. Devreugde wegens zijn kinderen die allebei hierheen kwamen met hun vrouw. En Deweyzelfs met zijn kinderen, dus hun kleinkinderen. Maar dat kon niet. Bruce moest het alleendoen. En dat wílde hij niet. Wederom spookte er een idee door Bruce’ hoofd. Iets dat al
  • 50. meer dan eens door zijn hoofd was gespookt de afgelopen weken. Hij wist vrijwel zekerdat Joan het er absoluut niet mee eens was geweest. Dat was het enige wat hemtegenhield. En omdat hij zelf natuurlijk al op leeftijd was. Maar waarom zou hij het nietdoen, voor zichzelf? Hij wist zeker dat Joan de enige zou zijn die er op tegen wasgeweest als ze nog was geleefd. Daarom restte hem slechts één ding voor hij de stapnam. Met een ietwat onzekere glimlach liep Bruce naar Joans graf. Hij had niets met para-
  • 51. normale toestanden. Voor hem was de grafsteen waar Joan onder lag gewoon eengrafsteen waar Joan onder lag, niet één of ander middel waar hij tegen kon praten. Hetzelfde als zij met dieren had. Bruce grinnikte tegen niemand minder tegenzichzelf. Hoe ironisch kon het wezen. Onzeker keek hij neer op het stuk steen envervolgens op de foto erboven. Joan in volle glorie. Misschien des te beter: tegen haarfoto kon hij tenminste wel praten. Dan had hij het idee dat ze nog een beetje bij hem was. ‘Hoi, Joan,’ fluisterde Bruce. ‘Dit is… echt heel erg raar. Ik wil je wat vertellen – nee, mòèt.’
  • 52. Nog een dag later vond Bruce dat het tijd was. Morgen zouden de kinderen deze kantop komen en hij wilde het voor die tijd geregeld hebben. Dus stapte hij in de auto en reed hijnaar de dierenwinkel waar hij jaren geleden ook heen was geweest om een puppy te kopen. Bij de voordeur zette hij de hond op de grond. ‘Je bent flink zwaar, meisje.’De hond keek Bruce uitdagend en keffend aan. Lachend knielde Bruce neer en pakte depoot van het beest. Alles leek ze best te vinden.
  • 53. Bruce was blij met zijn aankoop. Het was misschien een grote stap, maar Bruce waszeker van zijn zaak. Hij was nu niet langer alleen en op deze manier zou hij eveneenseen maatje hebben voor Max. Al dan niet een vrouwelijk maatje, want Hinde wasnatuurlijk een vrouwtje. Met een glimlach om het feestje dat in het vooruitzicht lag, viel Bruce in slaap metHinde naast hem op het bed.
  • 54. Dat was update 1.12. Veel heb ik er niet aan toe te voegen, behalve dan dat ik nu superveel zin heb in het feestje. =3 Ik ga denk ik maar gelijk door spelen! =DThanks for reading, ey! ^.^Xx Ilse