Part24

274 views

Published on

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total views
274
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
3
Actions
Shares
0
Downloads
1
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Part24

  1. 1. My Sweetheart. Part24.[END] ลียองเอเก็บของเข้าตู้เย็นแล้วก็มองนิ่งอยู่แบบนั้นอย่างเศร้าๆตั้งแต่สามีเธอเสียไปลูกเลี้ยงของเธอก็ไม่ได้แว ะเวียนมาเลยได้แต่แวะเวียนไปช่วยขายของที่ร้านเท่านั้น นางปิดตู้ก่อนจะเดินขึ้นข้างบนบ้านแล้วเปิดประตูห้องนอนเข้าไป แต่ร่างที่ขดตัวอยู่มุมห้องก็ต้องทาให้เธอถลาเข้าหาอย่างตกใจ “ยองฮุนเป็นอะไรลูกทาไมมานอนอยู่แบบนี้” ร่างนั้นรู้สึกตัวและสะดุ้งเฮือกก่อนจะปรับสายตาได้เขาก็ผวาเข้ากอดมารดาแน่น “แม่ครับคิดถึงแม่ที่สุดเลย” “แม่ก็คิดถึงลูกเหมือนกันเพราะตั้งแต่มีเรื่องตงไห่ยองฮุนก็ไม่ส่งข่าวแม่เลย เป็นยังไงบ้างลูกสบายดีไหม” “แม่ห่วงผมด้วยหรือครับคิดว่ารักลูกเลี้ยงมากกว่าผมแล้วซะอีก”บอกออกมาอย่างน้อยใจ “ยองฮุนแม่คนไหนก็รักลูกตัวเองทั้งนั้นหล่ะลูก” “จริงหรือครับ” “จริงสิกว่าจะเลี้ยงลูกจนโตขนาดนี้แสนจะเหนื่อยแล้วจะไม่รักได้ยังไง”ดึงลูกชายเข้ามากอดแล้วยิ้มให้อย่าง อ่อนโยน
  2. 2. “แม่ครับถ้าแม่มีหลานแม่จะรักไหมครับ” “หลาน หลานที่ไหนกัน”ขมวดคิ้วอย่างสงสัย “ลูกผมครับแม่ถ้าผมเอาลูกมาให้แม่เลี้ยงแม่จะรักลูกผมไหมครับ” “รักสิลูก ยิ่งเรารักลูกเราแค่ไหนเราก็ยิ่งรักหลานเท่านั้นเพราะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของลูกเรานี่จ๊ะ” “เอแล้วสะใภ้แม่เป็นใครกันอยากเห็นแล้วหล่ะ”ยิ้มอ่อนโยนให้ลูกชาย “ไม่นานหรอกครับเดี๋ยวผมจะพาเธอมารู้จักคุณแม่ แม่นอนเถอะครับผมมารอแม่เลยเผลอหลับไปไม่ได้เจอแม่ตั้งนานแล้ว”กอดมารดาแน่นก่อนจะเดินไปที่ประ ตู “แล้วไม่ค้างที่นี่หรือลูก” “ไม่หรอกครับผมมีธุระ” คุณนายโจยืนรอลูกชายที่กาลังช่วยกันกับตงไห่หอบของออกจากรถ ก่อนจะเดินแกมวิ่งเข้ามากอดแน่น “แม่ครับคิดถึงที่สุดเลย” “จ้าแม่ก็คิดถึงคนเล็กเหมือนกันลูก”กอดลูกชายแล้วยิ้มอ่อนโยนไปให้ตงไห่ ตงไห่ยิ้มพร้อมกับน้อมศีรษะทาความเคารพ คยูฮยอนกับทงเฮเดินลงมาจากบ้านพอเห็นว่าใครมาคยูฮยอนก็จูงมือทงเฮเข้ามาสมทบที่ห้องโถงใหญ่ของ บ้านทันที
  3. 3. “ไปต่างประเทศไม่นานลูกชายคนเล็กของคุณแม่อ้อนเก่งขึ้นเป็นกอง”ว่าน้องชายยิ้มๆ “ยุ่ง ไม่เกี่ยวกัน” “คนเล็กไม่เอาลูกแค่นี้คยูฮยอนก็โดนน่วมแล้ว” “น่าจะให้หยอดน้าข้าวต้มสักวันสองวัน” “ไอ้คุ่ยเซี่ยน” “หยุดเลยทั้งคู่นั่นหล่ะอะไรกันเถียงกันเป็นเด็ก” “ขอโทษครับ ผมมีของฝากมาฝากคุณแม่ด้วยครับ”คุ่ยเซียนหยิบกล่องของฝากให้มารดาก่อนจะคว้าแขนตงไห่ยืนขึ้น “ผมกับตงไห่ขอตัวไปพักก่อนนะครับ ทงเฮขอตัวนะพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน”ดึงแขนตงไห่ออกจากที่นั่นแต่ตงไห่ก็ขืนตัวก่อนจะยื่นถุงของฝากไปให้ทงเฮ “ซื้อมาฝากเห็นนายบ่นอยากได้นานแล้ว” ทงเฮรับของไปอย่างงงๆเพราะไม่คิดว่าตงไห่จะซื้อมาฝากเพราะก่อนไปเพิ่งจะมีปากเสียงกัน “ทงเฮไปดูนะ ตงไห่เลือกของให้ทงเฮแทบจะพลิกวอชิงตันหาเลยกลัวทงเฮไม่ชอบ”คุ่ยเซียนล้อยิ้มๆ “คุณก็พูดเว่อร์เชียว”เดินตามคุ่ยเซียนขึ้นบ้านโดยมีทงเฮมองตามหลังน้องชายแล้วอมยิ้มจนแก้มตุ่ย “ปลื้มละสิคิดถึงน้องแล้วน้องก็ซื้อของฝากมาให้”คยูฮยอนโคลงศีรษะเล็กไปมา “แหงหล่ะน้องชั้นนี่”ยิ้มหน้าบานอย่างมีความสุข คุณนายโจเปิดกล่องของฝากแล้วก็ต้องยิ้มจนหน้าบานเมื่อมีกล่องของฝากใบเล็กอีกกล่องอยู่ในนั้น
  4. 4. “คุณแม่ยิ้มอะไรครับ” “ดูเอาสิ”คุณนายโจยื่นของฝากกล่องเล็กไปให้คยูฮยอน ฝากของให้ลูกชายคุณแม่ด้วยครับ// “ลูกชายคุณแม่นี่ท่ามากที่สุดเลย”บ่นน้องแต่กลับยิ้มจนหน้าบาน “ดีใจละสิ”ทงเฮล้อยิ้มๆ “แหงหล่ะน้องชั้นซื้อมาฝากนี่” คยูฮยอนเปิดดูก็เห็นนาฬิกาเรือนสวยนอนนิ่งอยู่ในนั้น “คนเล็กจาได้ด้วยว่าเคยอยากได้นาฬิการุ่นนี้” “ก็น้องมีพี่แค่คนเดียวทาไมจะจาไม่ได้หล่ะ”คุณนายโจบอกยิ้มๆ คุณนายโจตื่นแต่เช้าเพื่อทาอาหารให้ลูกชายพอจัดโต๊ะเสร็จลูกชายทั้งสองก็เดินตามกันลงมานางยิ้มรับอย่ างอ่อนโยน “โหวันนี้คุณแม่ทากับข้าวต้อนรับคนเล็กหรือครับ” “แหงหล่ะลูกชายแม่กลับบ้านทั้งทีก็ต้องพิเศษหน่อยสิ ทงเฮตงไห่นั่งเลยลูกแม่จัดเสร็จแล้ว” “คุณแม่ไม่น่าต้องลาบากเลย”คุ่ยเซียนบอกแล้วมองมารดาอย่างขอบคุณ
  5. 5. “ไม่ลาบากหรอกจ๊ะได้ทาอะไรให้คนที่เรารักเป็นอะไรที่มีความสุขที่สุด หรือคนเล็กไม่คิดแบบนี้” “ครับขอบคุณครับแม่รักแม่ที่สุดเลย”กอดมารดาอย่างขอบคุณ “คุณแม่ไปนั่งเถอะครับเดี๋ยวลูกชายแม่จะอิจฉาเอา”แขวะพี่ชายยิ้มๆ “จ้างให้ คุณแม่รักเรามากกว่าขนาดคลอดยังให้นายมาเสี่ยงภัยก่อนเลย”พูดเสร็จก็ต้องลูบแขนตัวเองป้ อยๆเพราะท งเฮบิดเอา “ก็คุณแม่รู้ว่านายขี้ขลาดกว่าเราไงเลยให้เรานาทาง” “คนเล็กพอแล้วลูกทานได้แล้ว” “ตงไห่ขอบใจนะชอบมากเลย”ทงเฮบอกน้องแล้วยิ้มแป้ น “ดีใจที่นายชอบเราเลือกตั้งนานกลัวไม่ถูกใจ” “ไม่ใช่แค่นาน นานมากกกกกกกกกกกก” “คุณก็ชอบว่า”เหน็บเข้าที่ขาจนคุ่ยเซียนสะดุ้ง “จริงไหมหล่ะไอ้เราก็คิดว่าคงต้องพลิกวอชิงตันดีซีแน่ถึงจะเจอรองเท้าคู่นี้”หลบมือเล็กพัลวัลแล้วหัวเราะร่า เมื่อตงไห่หน้าหงิก “ทานได้แล้วจ๊ะต้องไปเยี่ยมจงอุนด้วยไม่ใช่หรือ” “ครับจะไปดูสักหน่อยว่าออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่” “คงวันสองวันนี่หล่ะจ๊ะ” ทุกคนทานอาหารร่วมกันอย่างมีความสุขก่อนจะแยกย้ายไปทางาน
  6. 6. คุ่ยเซียนเดินเคียงคู่กับตงไห่ออกมาที่โรงจอดรถ “วันนี้เอามอร์เตอร์ไซด์ไปนะ จะไปหาซูมีนกับเพื่อนๆที่ร้าน” “ไปส่งให้ก็ได้จะได้กลับพร้อมกัน” “ไม่เอาหรอกเดี๋ยวคุณก็ติดงานอีกผมกลับไม่ดึกหรอก” “ตามใจตงไห่ขับดีๆก็แล้วกัน” “ครับผมจะระวัง” แยกย้ายไปรถใครรถมันตงไห่เคลื่อนรถจักรยานยนต์แล้วออกตัวไปก่อนตามหลังด้วยคุ่ยเซียน “ทาไมตงไห่ถึงเอารถมอร์เตอร์ไซด์ออก จะไปไหนนะ” “คงมีธุระมั้งไปเถอะสายแล้วต้องแวะเยี่ยมพี่จงอุนด้วย”คยูฮยอนโอบไหล่ทงเฮพาไปที่รถก่อนจะเคลื่อนรถต ามน้องชายไปโรงพยาบาล
  7. 7. “เขาออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อคืนแล้วจ๊ะฝากโน้ตไว้ว่าจะไปเยี่ยมฮีชอล” มารดาจงอุนบอกกับทุกคน “แล้วเดินทางไหวหรือครับ”คยูฮยอนถามอย่างสงสัย “เขาก็คงไหวละจ๊ะจงอุนอึดจะตายขนาดป่วยขนาดนี้ถ้าไม่ล้มป้ าก็คงไม่รู้ว่าเขาป่วย ขอบใจทุกคนมากที่มาเยี่ยมคงไม่ต้องห่วงแล้วหล่ะถ้าขนาดเดินทางไปอเมริกาได้”บอกกับทุกคนยิ้มๆ “งั้นพวกผมคงจะต้องขอตัวนะครับ” คุ่ยเซียนบอกลาและทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบริษัท ยองฮุนมองชายร่างสูงใหญ่ที่กาลังเปิดประตูให้คิมเซนาขึ้นนั่งก่อนที่รถจะเคลื่อนออกจากโรงพยาบาลในตอ นค่า เขารีบขับรถตามไปทันที “ผมขอแวะเอาของที่ห้องก่อนนะครับ ผมลืมกระเป๋าตังค์เอาไว้”ซูมีนบอกคิมเซนาก่อนจะเคลื่อนรถเข้าจอดโดยไม่ได้สังเกตเลยว่ามีรถตามหลังเข ามา
  8. 8. คิมเซนาหันมายิ้มเมื่อประตูเปิด “ทาไมเร็วจัง ยองฮุน!”อุทานอย่างตกใจ “ซูมีนนนนนนนนนนน!” ซูมีนกาลังหยิบกระเป๋าเมื่อได้ยินเสียงร้องของคิมเซนาเขาทะยานออกจากห้อง “ยองฮุนหยุดนะ นายจะพาเธอไปไหน?” ขณะนั้นรถสายตรวจกาลังแล่นเข้ามาใกล้พอดี แม่ค้าที่อยู่บริเวณนั้นต่างออกจากร้านมามองว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ก็เห็นแค่สามีภรรยาพยุงกันเดินไปหาชายห นุ่มที่เช่าห้องอยู่เท่านั้น “อย่าส่งเสียงไม่งั้นชั้นระเบิดสมองแกสองคนเป็นจุลแน่ กลับเข้าไปในห้อง” ปืนจ่อเข้าที่เอวของคิมเซนาจนซูมีนต้องถอยกลับเข้าห้อง ยองฮุนลากคิมเซนาเข้าห้องก่อนจะแอบที่ประตูเมื่อรถตารวจยังไม่ไปไหนเพราะจอดทานอาหารอยู่ข้างห้อง เช่าของซูมีน “บ้าชิบมันจะเสือกอยากกินข้าวอะไรตอนนี้วะ”ปิดประตูก่อนจะหันมาจ่อปืนที่ร่างที่พยุงกันอยู่ “หุบปากให้ดีทั้งสองคนเลยไม่งั้นแกสองคนได้ลิ้มรสลูกตะกั่วแน่ๆไปนั่งรวมกันที่มุมห้องนั้นเร็วสิ” ซูมีนพยุงเซนาไปนั่งลงที่มุมห้องแล้วมองยองฮุนตาไม่กระพริบ “ยองฮุนมอบตัวเถอะนะนายจะทาอะไรอีก ตารวจเขากาลังตามนายอยู่นะ” “หุบปาก ผู้หญิงอย่างเธอไม่คู่ควรจะมาสอนชั้นหรอกมั่วไม่เลือกขนาดท้องโย้ขนาดนี้แล้ว” “ชั้นไม่เคยมีอะไรกับซูมีน” “ชั้นบอกให้หุบปาก”
  9. 9. “ถ้าเกลียดชั้นนักมายุ่งกับชั้นทาไม” “แต่เด็กในท้องมันลูกของชั้น” “ไหนบอกว่าชั้นมั่วไงรู้ได้ยังไงว่าลูกของนาย” “คิมเซนา”เงื้อฝ่ามือจะตบแต่ซูมีนก็ดึงให้ไปหลบอยู่ข้างหลัง “อย่ายั่วนะเซนาชั้นยั้งอารมณ์ไม่เก่งหรอกนะพูดมากๆชั้นจะให้เธอดูไอ้บึ๊กนี่กินลูกตะกั่วแทนเธอ เอาเชือกนี่ผูกมือไอ้บึ๊กนี่เร็วซี่” คิมเซนาปิดปากเงียบและมัดมือของซูมีนไผล่หลัง ขณะที่ยองฮุนเดินออกมาสารวจประตูที่แง้มเห็นเจ้าหน้าที่นั่งอยู่ “ตงไห่อย่ากลับดึกนะ”คุ่ยเซียนร้องตามหลังร่างเล็กที่กาลังเดินไปที่ลิฟต์ “ครับแล้วจะรีบกลับ”บอกคุ่ยเซียนที่กาลังเดินเข้าห้องประชุม “ตงไห่จะไปไหน” “ทงเฮ เราว่าจะไปหาซูมีนสักหน่อยไม่ได้เจอตั้งนานซื้อของมาฝากด้วย” “งั้นไปด้วย” “เอาสิ”
  10. 10. สองพี่น้องเดินตามกันเข้าลิฟต์โดยคยูฮยอนเห็นแค่หลังทงเฮไวๆ “ซูมีนไม่มาทางานหลายวันแล้วมือถือก็ไม่เปิด แถมไม่ติดต่อมาเลยไม่รู้เป็นยังไงบ้าง”ซอจีแทบอกกับสองพี่น้อง “ลองไปดูที่ห้องมันหน่อยสิยังมีลมหายใจอยู่ไหมเป็นห่วงมันเหมือนกันนะนี่” “ครับงั้นเราจะไปดูให้”ตงไห่บอกยิ้มๆ ตารวจกาลังเคลื่อนรถออกไปจนลับตาซูมีนหันกลับมาแล้วปืนเก็บเสียงก็หันเข้าหาซูมีนทันที “เซนาเอาเทปปิดปากมันเร็ว” “ไม่ จะมีคนมาช่วยเขาได้ยังไงนายจะทาอะไรเขา” “ชั้นบอกให้ปิดไงไม่งั้นชั้นยิงมันจริงๆด้วย” คิมเซนาเอาเทปดาปิดปากซูมีนมือไม้สั่น “เอาพันขามันด้วยเร็วเซ่” “ขอโทษนะซูมีน” พอปิดปากซูมีนเสร็จคิมเซนาก็หันมามองยองฮุนแต่นิ้วที่เหนี่ยวอยู่กับโก่งไกก็เหนี่ยวไกทันที แกร็กกก!
  11. 11. อื้ออออออออ! ซูมีนถึงกับลงไปนอนดิ้นเมื่อยองฮุนยิงไปที่ขาของเขา “ยองฮุนนายจะบ้าหรือทาเขาทาไม โธ่ซูมีน”วิ่งเข้าไปหาแล้วจับบริเวณที่ถูกยิงมือไม้สั่น “เลือดไหลใหญ่เลย ยองฮุนนายมันบ้าไปแล้วซูมีนเขาไม่เกี่ยวอะไรด้วยสักหน่อย” “เงียบ แล้วออกไปขึ้นรถไม่งั้นชั้นระเบิดสมองมันนะ” ซูมีนดิ้นและมองเซนาอย่างเป็นห่วง “บอกกันดีๆก็ได้ทาไมต้องยิงเขาด้วย” “มันอยากสะเออะมายุ่งเรื่องของเราทาไม ไปขึ้นรถ” คิมเซนากาลังลุกขึ้นหันมาหายองฮุนเมื่อประตูห้องเปิดเข้ามา “ซูมีนคิดถึงนายจังทะทาไร”ตงไห่กับทงเฮชะงักแล้วชนกันอย่างจังเพราะตกใจเมื่อปากกระบอกปืนจ่อเข้าที่ หน้าผากทงเฮ “ยองฮุน” “มันช่างสาระแนหาเรื่องเดือดร้อนจริงๆเข้าไปนั่งข้างๆไอ้ยักษ์นั่นเร็วๆทั้งคู่เลย” ทงเฮกับตงไห่มองไปที่ซูมีนต่างก็ถลาเข้าไปหาเพื่อนอย่างตกใจ “ซูมีนถูกยิง” “เงียบเลยทั้งคู่นั่นหล่ะไม่งั้นชั้นยิงเหมือนไอ้เบื๊อกนั่นแน่ๆ เซนาไปที่รถเร็วๆไม่ งั้นชั้นยิงไอ้นี่อีกนัดนะ”ยองฮุนดึงร่างที่กาลังท้องโย้ขึ้นอย่างรวดเร็วจนร่างนั้นถึงกับเซและหน้ามืดเพราะลุกเ ร็วเกินไปจนยองฮุนต้องเข้าพยุงอย่างตกใจ
  12. 12. “เซนาเป็นอะไร”สองมือเข้าประคองคิมเซนาอย่างตกใจ ทงเฮได้โอกาสก็เข้าแย่งปืนทันทีตงไห่รีบแกะเชือกที่มือซูมีนขณะที่ยองฮุนก็พยายามยื้อยุดปืนกับทงเฮอีกมื อก็ประคองคิมเซนาที่หน้าซีดอย่างหน้าตกใจ ยองฮุนวางเซนาลงอย่างเป็นห่วงทั้งที่อีกมือก็ยื้อยุดกับทงเฮก่อนจะหันมาสู้อย่างเริ่มตั้งหลักได้แล้วเหวี่ยงทง เฮจนกระเด็นติดข้างฝาโทรศัพท์กระเด็นกระดอน แต่เขาก็ล้มทั้งยืนเมื่อตงไห่ถีบเข้าเต็มแรง คิมเซนาคว้าโทรศัพท์ได้ก็กระเสือกกระสนเข้าไปหาซูมีนที่กาลังเขย่งขาเข้ามาหา “เซนาพาซูมีนออกไปเร็ว”ทงเฮรีบบอกก่อนจะเข้าช่วยกันรุมยองฮุนจนลงไปกองอยู่ที่พื้นก่อนที่ตงไห่จะวิ่งอ อกจากห้องไปและทงเฮวิ่งตามหลังไป แกร๊ก! “ทงเฮ๊! ตงไห่ร้องลั่นแล้วถลาเข้าไปลากร่างเล็กไปที่รถจักรยานยนต์แล้วสตาร์ทเครื่องแล่นออกไปตามหลังรถของคิ มเซนา แม่ค้าแถวนั้นเห็นเหตุการณ์ก็โทรแจ้งเจ้าหน้าที่อย่างตกใจ “ตงไห่ปวดแผลมากเลย” “ทนอีกนิดนะทงเฮเราบิดเต็มที่แล้ว”ตงไห่บิดคันเร่งเต็มความเร็วเมื่อเห็นว่ามีรถตามมา
  13. 13. “ตงไห่รถซูมีนพ้นไปแล้วเลี้ยวไปในชุมชนที่เราซิกแซกได้เร็วๆยองฮุนมันจะได้ตามไม่ทัน” “รู้ กาลังไป” ยองฮุนรถมาติดขัดที่ถนนแคบของชุมชนแต่เขาไม่เดือดร้อนยังแสยะยิ้มอย่างไม่เดือดร้อน “คิดว่าจะหนีชั้นพ้นหรือน้องรักเราไปเจอกันที่ทางออกนะ หึหึ” ซูมีนโทรศัพท์มือไม้สั่นแต่กว่าจะมีคนรับสายเขาก็กินเวลาจนเพลงรอสายจบไปสองรอบ (“ทงเฮยังประชุมอยู่เลยเดี๋ยวค่อยโทรได้ไหม”) “คุณคยูฮยอนครับผมซูมีนตอนนี้ทงเฮถูกยองฮุนยิงและกาลังควบรถตามอยู่แถวถนน…….” (“ทงเฮเป็นไงบ้าง”) “ยังไม่รู้เลยครับเราหนีกันคนละทาง”
  14. 14. (“บ้าที่สุดเลยงั้นแค่นี้หล่ะ”) “ซูมีนไปหาหมอก่อนไหม” “ไม่ครับผมห่วงเพื่อนผมไปแจ้งความก่อนดีกว่า” คิมเซนาพยุงซูมีนขึ้นโรงพักทันที “คุ่ยเซียนตอนนี้ยองฮุนกาลังตามทาร้ายทงเฮกับตงไห่ทงเฮถูกยิงด้วย”คยูฮยอนวิ่งหน้าตั้งเข้าห้องประชุมจ นบรรดาเหล่าผู้บริหารต่างตกใจไปตามกัน “ขอเลื่อนการประชุมก่อนนะครับแล้วจะแจ้งกาหนดการอีกรอบ”คุ่ยเซียนวิ่งตามคยูฮยอนออกไปทันทีมือเรี ยวกดโทรศัพท์มือไม้สั่น พร้อมกับวิ่งไปขึ้นรถที่คยูฮยอนถอยมารับอย่างรวดเร็วพอมีคนรับสายเขาก็ตื่นเต้นจนเหงื่อไหลทั้งที่เครื่องป รับอากาศทางานเต็มประสิทธิภาพ “ตงไห่ตอนนี้อยู่ไหน”
  15. 15. (“คุณช่วยผมด้วยเรากาลังหนียองฮุนอยู่ทงเฮเสียเลือดมากท่าทางเริ่มแย่แล้ว”) “ตอนนี้ตงไห่อยู่แถวไหน” (“เลยตลาดที่น้ายองเอขายผักมาหน่อยเดียวครับกาลังจะออกถนนที่จะกลับบ้านผม ยองฮุน!” เอี๊อดดดดดดดดดดดดด! (“ตงไห่เดี๋ยวตงไห่มีอะไร ตงไห่!”) สองพี่น้องไปกองกันอยู่ข้างรถเก๋งคันหรูและสลบเหมือดทั้งคู่เพราะแรงกระแทกเข้ากับตัวรถที่ขับมาขวางทา ง โทรศัพท์นอนไฟกระพริบอยู่ในพงหญ้าไม่กี่นาทีที่ตรงนั้นก็เหลือแค่ซากรถจักรยานยนต์ที่พังยับเยินอวดคน ที่กาลังเข้ามามุง ลียองเอเข้าไปมองอย่างสงสัยว่าเขามุงดูอะไรกันแต่แล้วนางก็แทรกฝูงชนเข้าไปอย่างตกใจ “รถของทงเฮนี่นา” “ขอโทษนะคะเจ้าของรถไปไหนแล้ว”ยองเอถามอย่างเป็นห่วง “ไม่ทราบค่ะออกมาก็เห็นแต่รถเท่านั้น แต่เราได้ยินเสียงรถชนกันนะคะแต่พอออกมาก็เห็นแบบนี้แล้ว” “น้ายองเอ”คุ่ยเซียนฝ่าฝูงชนเข้ามาก็เห็นแค่รถที่แทบจะไม่เหลือชิ้นดี
  16. 16. “ทงเฮกับตงไห่ละครับ”คยูฮยอนหน้าเสียถามละล่าละลัก “น้ามาก็เห็นแบบนี้แล้วเกิดอะไรขึ้นหรือคะ” “ยองฮุนครับน้า ยองฮุนไล่ยิงทงเฮกับตงไห่ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะพาไปไหน”คุ่ยเซียนบอก สีหน้าบอกความกังวลอย่างเห็นได้ชัด “ลองไปดูที่บ้านก่อนดีกว่า”คยูฮยอนวิ่งนาหน้าคุ่ยเซียนกับยองเอไปที่รถอย่างร้อนรน ยองฮุนมองฝาแฝดที่สลบนอนเคียงคู่กันอยู่บนเตียง สองร่างนั้นเต็มไปด้วยฝุ่นและคราบเลือดไม่นานทงเฮก็เริ่มขยับตัวแต่เขาขยับไปไหนได้ไม่ไกลเพราะชนเข้า กับร่างที่นอนเบียดเขาอยู่ ทงเฮครางออกมาเมื่อเจ็บบริเวณแผลที่เริ่มอักเสบเขาพยายามลืมตาอีกครั้งแต่ใบหน้าที่เริ่มบวมปูดจนดวง ตาแดงช้าก็ยังมัวอยู่ เขาปวดศีรษะจนยกมือลูบแต่มือเขามีเชือกมัดไพล่หลังไว้จนขยับไม่ได้ ทงเฮลืมตาใหม่ก่อนจะเห็นใบหน้าที่แสยะยิ้มมองเขาอยู่ “ยองฮุน” กระซิบออกมาเสียงแผ่วเพราะริมฝีปากแตกจนบวมแทบจาหน้าไม่ได้เลือดไหลซึม เขามองไปข้างๆตัวเองก็เห็นตงไห่ที่เลือดอาบแก้มทงเฮขยับตัวอย่างเป็นห่วงใช้ไหล่กระแทกร่างที่กาลังไม่ได้ สติเพื่อปลุก “ตงไห่ ตงไห่”
  17. 17. ตงไห่ครางออกมาอย่างเจ็บปวดและพยายามขยับตัวแต่มือที่โดนมัดและความบอบช้าตามร่างกายก็ทาให้เ ขาขยับตัวลาบาก เขาพยายามลืมตาที่เลือดไหลเข้าตาจนมองอะไรเห็นแค่ข้างเดียว “ทงเฮเป็นไงบ้างเราอยู่ที่ไหน”มองไปรอบห้องที่ค่อนข้างเก่าก่อนจะสะดุดตากับรอยยิ้มเย็นที่ยิ้มมาให้เขา “ยองฮุน” “ตื่นแล้วหรือที่รัก”มือใหญ่บีบคางจนตงไห่น้าตาไหล “ไงล่ะคนเก่งทาไมไม่หนีให้รอดละ” “นายจับตัวเรามาทาไมปล่อยเราเดี่ยวนี้นะยองฮุน” “นายกล้าสั่งชั้นหรือทงเฮนายเป็นใครฮะ” อ๊ากกกกกกกกกกก! เหยียบไปที่แผลบริเวณที่ถูกยิงจนทงเฮร้องลั่นน้าตาไหลพรากเพราะความเจ็บ “ยองฮุนปล่อยทงเฮนะ”ตงไห่ลุกเอาตัวดันยองฮุนออกจากทงเฮแต่ก็โดนเหวี่ยงลงเตียงอย่างหมดทางสู้ “พวกนายมันแส่หาเรื่องเองนี่นาชั้นอุตส่าห์ห่างมาตั้งนานแต่พวกนายก็เสือกมาขวางทางชั้นทาไม แถมยังช่วยไอ้เบื๊อกนั่นพาเมียกับลูกชั้นหนีอีก แกสองคนต้องชดใช้” “ไอ้บ้านายก็ไปหาเขาดีๆสิแกไปยิงซูมีนทาไม”ทงเฮด่าออกมาทั้งที่เลือดยังแดงฉานตามไรฟัน “มันเสือกจะอยากเป็นพ่อเลี้ยงลูกชั้นทาไมละ” “ซูมีนเป็นคนดีเขาเลี้ยงลูกนายได้ดีกว่านายอีก”ตงไห่เถียงก่อนจะถูกบีบแก้มจนหน้าบิดเบี้ยว
  18. 18. “เป็นคนดีหรือตงไห่ น้องตงไห่เคยเห็นคนดีข่มขืนเด็กไม่มีทางสู้ไหมล่ะ ทุกคนชื่นชมว่าช่างแสนดีกับว่าที่ลูกเลี้ยง ไปรับไปส่งไปโรงเรียนทุกวันแต่ลับหลังไอ้สารเลวที่ใครต่อใครเทิดทูลมันก็ข่มขืนเด็กที่มันทาทีรักปานแก้วตา ดวงใจทุกวัน ทุกวัน ทุกวัน ทุกวัน”บีบแก้มตงไห่แน่นจนทงเฮต้องเอาตัวเข้ากระแทกแต่ยองฮุนก็ตบฉาดจนทงเฮลงไปนอนกองอยู่กับที่ นอน “ชั้นไม่ปล่อยให้ไอ้งั่งนั่นมันทาอะไรลูกชั้นหรอก” “แกก็ไปตามลูกแกสิจับเราสองคนมาทาไม” “จับมาทาไมหรือทงเฮ จับมาให้รู้รสชาติการถูกข่มขืนไง จะได้รู้ว่าชั้นเจออะไรมาบ้างชั้นถึงได้ห่วงลูกชั้นนัก แล้วนายสองคนก็มีความผิดที่ทาให้ชั้นไม่ได้ลูกชั้นไปอยู่ด้วย” แคว๊กกกกก! กระชากเสื้อทงเฮจนกระดุมหลุด “ชั้นจะให้นายได้รู้ทงเฮ ว่าทาไมชั้นถึงโกรธนักหนาที่นายทาให้ชั้นต้องพลัดพรากกับลูกของชั้น”มือใหญ่ลูบหน้าอกที่มีรอยฟกช้าจา กรถคว่าเบามือ “ผิวหนูสวยมากเลยยองฮุน ผู้ชายคนนั้นมันบอกชั้นแบบนี้หล่ะทงเฮ ตอนนั้นชั้นแค่สิบเอ็ดขวบ” “ยองฮุนปล่อยทงเฮนะ”ตงไห่เอาตัวเข้าขวาง เพี๊ยะ! ตงไห่หงายหลังไม่เป็นท่าเมื่อยองฮุนตบไม่ยั้ง “อย่าร้องนะห้ามบอกใครด้วยไม่อย่างนั้นอาจะฆ่าแม่ยองฮุนแล้วเอายองฮุนไปอยู่ด้วยดีไหมครับ มันบอกชั้นแบบนี้หล่ะทงเฮ”ยองฮุนใช้ริมฝีปากดูดไปที่หน้าอกบางจนรอยแดงเด่นขึ้นมาทันตา
  19. 19. “ปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะยองฮุน”ทงเฮดิ้นหนี “รู้ไหมทงเฮเด็กอายุสิบเอ็ดโดนข่มขืนมันเจ็บปวดขนาดไหน มันไปส่งชั้นที่โรงเรียนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชั้นขวัญเสียและกลัวจนไม่กล้าเข้าเรียนแล้วก็มีเด็กใจดีเอาลูกกวาดมาให้ชั้นและปลอบชั้นจนหยุดร้อง ชั้นมารู้ชื่อเด็กคนนั้นตอนที่ฝาแฝดเขามาตามเข้าห้องเรียนและมองชั้นตาขวาง ชั้นโดนข่มขืนมาก็เจ็บและเสียใจพอแล้วแต่ไอ้เด็กบ้านั้นกลับมองชั้นอย่างรังเกียจ แต่เด็กใจดีคนนั้นกลับเอาลูกกวาดสีสวยมายัดใส่มือชั้นแล้วยิ้มให้ ชั้นมารู้ทีหลังว่าเขาชื่อตงไห่หล่ะทงเฮ และไอ้เด็กที่มองชั้นอย่างไม่ชอบหน้ามันชื่อทงเฮ” อ๊ากกกก! บีบแก้มทงเฮที่ช้าอยู่แล้วจนร้องลั่น "ชั้นเกลียดผู้ชายทุกคนที่จะมาเป็นพ่อเลี้ยงชั้นชั้นฆ่าพวกมันทุกคนที่จะมาเป็นพ่อเลี้ยงชั้น แต่พ่อแกมันอ่อนแอเองชั้นแค่เอาขนแมวไปซุกในหมอนแล้วก็พ่นยาออกมันก็ตายแล้วชั้นไม่ต้องทาอะไรเล ย" “ชั้นเสียดายความรู้สึกในตอนนั้นที่สุดเลยยองฮุน นายกลับมาตอบแทนชั้นได้ระยามาก” “ชั้นเจอความระยามาจนกระอักออกมาเป็นเลือดแล้วตงไห่รู้ไหมว่าเพราะอะไร”ยองฮุนปลดตะขอกางเกงแ ล้วล้วงของสงวนออกมาตรงหน้าตงไห่ “ไม่นะยองฮุนนายจะให้น้องชั้นทาอะไร”ทงเฮเอาตัวเข้าขวางอย่างตกใจ “อยากให้ตงไห่ได้รู้ว่าความระยาที่ชั้นเจอมันเป็นยังไง จะได้รู้ว่าคนที่แสนดีภายนอกแต่ภายในมันเหมือนซาตานดีๆนี่เอง”จับทงเฮเหวี่ยงจนตกเตียงลงไปกองกับพื้ นเลือดบริเวณที่ถูกยิงก็ไหลจนเปรอะไปหมด ทงเฮกระเสือกกระสนเอาตัวเข้าชนร่างที่กาลังบีบปากตงไห่เพื่อจะให้ใช้ปากกับแท่งเนื้อที่กาลังแข็งขึงนั้นจน เซถลา
  20. 20. “มานี่ไอ้ตัวแสบ”ลากทงเฮเหวี่ยงจนไปชนข้างฝาแล้วบีบปากทงเฮแน่นอีกมือขยุ้มผมจนหน้าผากตึงไปหมด “ปล่อยพี่กูเดี๋ยวนี้นะ”ตงไห่ใช้สองขาที่ถูกมัดถีบเข้าที่บั้นเอวจนยองฮุนกระเด็น แคว๊ก! กระชากเสื้อตงไห่จนขาดติดมือก่อนจะกระโจนทับลงไปที่เตียงแล้วปล้าจูบจนตามคอหน้าอกแดงเป็นจ้าทัน ตาเห็น ทงเฮมองไฟแช็กที่หล่นจากกระเป๋ากางเกงของยองฮุนแล้วจุดไปที่เชือกด้านหลังทันที ร่างเล็กเหงื่อโทรมตัวเพราะลุ้นให้เชือกขาด พร้อมกับลุ้นระทึกให้ตงไห่ต้านยองฮุนไปก่อน คยูฮยอนกับคุ่ยเซียนวิ่งออกจากบ้านมาสมทบกับลียองเอที่ยืนคอยอยู่ที่รถ
  21. 21. “น้าว่าลองไปที่บ้านเก่าของน้าดีกว่า ยองฮุนมีที่ไปไม่กี่ที่หรอก” ทั้งหมดรีบขึ้นรถและเคลื่อนออกจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว “พระเจ้าขอให้ทันนะได้โปรด”คุ่ยเซียนยกมือกุมหน้าอย่างเจ็บปวดเพราะห่วงตงไห่ อ๊ากกกกกกกกกกกก! ตงไห่โดกกัดเข้าที่หน้าท้องจนบวมช้าทันตาเห็น “ไม่นะยองฮุนปล่อยกู๊” “ยองฮุนปล่อยน้องกู” ผลั่ก! ทงเฮใช้ไม้ฟาดไปที่ศีรษะนั้นจนร่วงลงจากเตียงทงเฮฟาดซ้าอีกรอบจนยองฮุนแน่นิ่ง เขาทะยานขึ้นเตียงแล้วแก้มัดตงไห่อย่างรีบเร่ง พอมือเป็นอิสระตงไห่ก็แก้มัดเท้าตัวเองโดยมีทงเฮเข้าช่วย แต่พอเชือกพ้นขาไปได้ แกร๊ก! เสียงเหนี่ยวโก่งไกดังมาเข้าหู ทงเฮทรุดลงไปกองแทบเท้าตงไห่ทันที “ม่ายยยยยยย” “ทงเฮไม่นะทงเฮ๊”ตงไห่กอดพี่ชายแน่นก่อนแขนเรียวจะโดนลากออกไปจากร่างของทงเฮ
  22. 22. “ไม่ปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะสัตว์นรก”ตงไห่เข้าแย่งปืนกับยองฮุนแบบสุนัขที่จนตรอกร่างเล็กทั้งกัดทั้งชกอย่างเอา ตัวรอดมือเล็กคว้าได้แท่งเนื้อสุดหวงของยองฮุนก็บิดจนร่างนั้นร้องลั่นก่อนจะทั้งทุบทั้งเตะให้ตงไห่ปล่อย ตงไห่กัดฟันบีบ ทั้งที่เลือดกลบหน้าไปหมด เปรี้ยง! เสียงปืนนัดแรกดังแต่ตงไห่ก็ยังบีบแน่น เปรี้ยง! ปืนนัดที่สองดังขึ้นยองฮุนทรุดกอดเอวตงไห่ ตงไห่ยังสติแตกทั้งทุบทั้งเตะก่อนจะจับร่างนั้นเหวี่ยงจนถลาไปชนระเบียงบันไดแล้วร่วงลงชั้นล่างไปกองอยู่ ต่อหน้าของลียองเอที่ยืนอยู่ชั้นล่าง “ยองฮุนนนนน!”ลียองเอถลาเข้าไปกอดลูกชาย ตงไห่มองเหม่ออย่างคนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแต่พอเห็นหน้าคนที่เล็งปืนอยู่ตงไห่ก็สะอึกสะอื้นและทรุดลง ทันที “ตงไห่โธ่ตงไห่”คุ่ยเซียนเก็บปืนแล้ววิ่งเข้าไปอุ้มร่างนั้นขึ้นแนบอก “ตงไห่ปลอดภัยแล้วครับคนดี” เสียงรถพยาบาลกับรถของเจ้าหน้าที่ตารวจมาถึงที่เกิดเหตุ คยูฮยอนกับคุ่ยเซียนก็อุ้มคนรักไปที่รถอย่างเร่งรีบ ลียองเอก้าวขึ้นรถที่เจ้าหน้าที่กาลังปฐมพยาบาลยองฮุนอยู่ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกจากที่นั่น
  23. 23. คยูฮยอนถึงกับถลาเข้าไปหานายแพทย์ที่รักษาทงเฮทันทีที่ประตูห้องฉุกเฉินเปิด “คุณหมอครับทงเฮเป็นยังไงบ้าง” “ปลอดภัยแล้วครับ ดีที่คนเจ็บถูกยิงจุดที่ไม่สาคัญ แต่เสียเลือดมากเลยสลบไปเท่านั้นครับ เยี่ยมได้แล้วนะครับแต่คนไข้ยังหลับเพราะฤทธิ์ยาอยู่ ส่วนหมอขอตัวก่อนนะครับ” คยูฮยอนน้าตารื้นเมื่อมองร่างบางที่ยังหลับใหลอยู่ที่เตียง เขาเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะก้มลงจุมพิตหน้าผากมน “ชั้นไม่ได้เรื่องเลยใช่ไหมทงเฮ นายโดนรังแกขนาดนี้กลับช่วยอะไรไม่ได้เลย หายเร็วๆนะต่อไปนี้ชั้นจะไม่ปล่อยให้นายต้องสู้ตามลาพังอีกแล้ว”กุมมือเล็กมาจุมพิตก่อนจะออกจากห้องเ พื่อให้คนเจ็บได้พัก
  24. 24. คุ่ยเซียนมองใบหน้าที่บวมช้าจาแทบไม่ได้เขาก็น้าตาไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ “ตงไห่จ๋าไปทาเวรทากรรมอะไรนักหนานะถึงเจอแต่เรื่องแบบนี้”บีบมือเล็กแน่น “เจ็บมากไหมคนดี ชั้นอยู่นี่แล้วนะต่อไปชั้นจะไม่ให้ใครมาทาร้ายตงไห่ได้อีกชั้นสัญญา” ร่างที่หลับอยู่บนเตียงมีอาการสะดุ้งเป็นบางครั้งคุ่ยเซียนต้องบีบมือร่างเล็กจึงเริ่มสงบลง เขารักผู้ชายคนนี้รักจนไม่เคยเผื่อใจไปให้ใคร แต่ไม่รู้เวรกรรมอะไรถึงมีแต่เรื่องเข้ามาให้ตงไห่ต้องเจ็บตัว “ชั้นกลับแล้วนะตงไห่นอนพักเถอะ”จุมพิตหน้าผากมนก่อนออกประตูไป คิมเซนามองร่างที่มีสายระโยงรยางค์แล้วก็หน้าหมอง ลูกของเธอคงจะเป็นห่วงพ่อจึงดิ้นเหลือเกินแต่พอมาดูอยู่แบบนี้กลับไม่ยอมดิ้นราวกับรู้แล้วว่าพ่อปลอดภัย คิมเซนาเช็ดน้าตาเมื่อหญิงวัยกลางคนเดินเข้ามา “คุณกาลังท้องกาลังไส้อย่าอยู่ในที่แบบนี้นานนะคะเดี่ยวเด็กจะติดโรคเอา”บอกคิมเซนาอย่างใจดี “กาลังจะกลับแล้วละคะ หนูขอตัวนะคะ” “ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์มาเยี่ยม” “ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะหนูเป็นเพื่อนกับยองฮุน หนูไปแล้วนะคะ” ลียองเอมองตามหลังร่างนั้นไปจนลับตาแล้วหันมามองลูกชายแล้วเธอก็นึกถึงเรื่องที่ลูกชายบอกเธอ
  25. 25. “หรือว่านั่นจะเป็นลูกของยองฮุน” ลียองเอเดินแกมวิ่งตามคิมเซนาไปแต่ภาพที่หญิงสาวกาลังพยุงชายร่างใหญ่อย่างเป็นห่วงเป็นใยนั้นก็ทาใ ห้นางถอยหลังกลับ “เจ็บมากไหมซูมีน” “ไม่เท่าไหร่หรอกครับตอนนี้ยายังไม่หมดฤทธิ์ คุณน่าจะพักผ่อนที่บ้านไม่น่ากลับมารับผมเลย” “ก็จะได้กลับบ้านพร้อมกันไงไปเถอะชั้นอยากพักแล้วหล่ะลูกคงเหนื่อยเพราะดิ้นแรงเหลือเกิน พลอยทาเอาชั้นเหนื่อยไปด้วยเลย” สองร่างพยุงกันขึ้นรถอย่างห่วงใยซึ่งกันและกันโดยลืมไปเลยว่าพวกเขาไม่ใช่สามีภรรยากัน จงอุนนั่งข้างเตียงแล้วกุมมือฮีชอลแน่น “พี่ครับผมมาเยี่ยม ใจร้ายที่สุดเลยจะมาต่างประเทศก็ไม่บอกผมสักคา พี่รีบหายนะรู้ไหม ผมเป็นห่วงพี่ที่สุดเลย”จงอุนลูบนิ้วเรียวนั้นอย่างทะนุถนอม
  26. 26. “ผมรักพี่รักอย่างไม่เคยหวังสิ่งตอบแทนแม้เศษเสี้ยวความรักผมก็ไม่ขอรับ เพราะผมรักพี่เกินกว่าจะเรียกร้องอะไรกับพี่ ผมอยากให้พี่มีความสุขพี่รักใครผมก็รักไปกับพี่รู้ไหม”มองร่างที่ยังไม่ได้สติด้วยความรัก “ รีบหายเร็วๆนะผมกลับแล้ว ยองอุนเอารถมารับแล้ว เดี๋ยวจองซูก็คงจะมาเฝ้ าพี่แล้ว พี่รีบตื่นนะจองซูตัวบางไปตั้งเยอะแล้ว” ก้มลงจุมพิตหน้าผากมนของฮีชอลก่อนจะเดินออกประตูไป “ชั้นก็รักนายนะจงอุน ขอบคุณที่รักชั้นมากมายขนาดนั้น แต่ชั้นรักนายได้เพียงแค่น้องชายเท่านั้นจริงๆ” บอกออกมาเสียงโหยเพราะเพิ่งจะฟื้น คยูฮยอนกาลังเอาใจคนเจ็บเป็นการใหญ่แต่คนป่วยก็ไม่ได้ดั่งใจเขาเลย “ทงเฮทานอีกคานะข้าวต้มนี้อร่อยจะตาย” “นายก็กินเองซีเล่าไม่ชอบข้าวต้ม” “โหคนอุตส่าห์อยากเอาใจ” เพี๊ยะ! ฟาดหลังคยูฮยอนเต็มแรง
  27. 27. “ไอ้บ้าเอาใจแฟนนายใช้คาว่าอุตส่าห์หรือเป็นบุญคุณมากใช่ไหมฮะ” “ฟาดทาไมเล่าตัวเองเจ็บอยู่แท้ๆไม่ทานก็ไม่ทาน นอนครับเดี๋ยวพรุ่งนี้มารับกลับบ้านเรานะ” ห่มผ้าให้อย่างเอาใจ “ไปทางานก่อนนะ” “เดี๋ยว” “อะไร” “มานอนเป็นเพื่อนด้วยนะคุณคุ่ยเซียนยังมานอนเป็นเพื่อนตงไห่ทุกวันเลย” “ครับๆก็มาทุกวันมันต่างกันตรงไหน” “ก็นายบอกว่าจะมารับพรุ่งนี้นี่ก็คิดว่าจะไม่มา” “มาสิรักนายจะตายไปห่างไม่ได้หรอก” ฟอด! คริก! หัวเราะชอบใจที่โดนหอมแก้มราวกับเด็กๆ “ไปนะ” “ฮื่อขับรถดีๆนะ” ทงเฮอมยิ้มจนแก้มตุ่ยมองตามหลังร่างสูงไปอย่างรักใคร่
  28. 28. “คุณไม่เอาแล้วขุนผมจนจะลงพุงแล้วนะนี่” “อีกคานะพรุ่งนี้ก็ได้ไปทานที่บ้านแล้ว” “ไม่เอา ผมแทบจะสารอกแล้ว คุณคยูฮยอนไม่เห็นบังคับทงเฮเลย” “แล้วตงไห่แฟนใคร” “แฟนคุณครับ” “ครับงั้นเลิกบ่นเลย ตงไห่เป็นแฟนคุ่ยเซียนไม่ใช่แฟนคยูฮยอน อ้าปากเร็วๆเลยจะไปทางานแล้ว” “ครับๆอ้าแล้วครับ” “เด็กดี” ฟอด! หอมแก้มตงไห่แล้วยิ้มหน้าบาน “ไปทางานแล้วนะ” “เดี๋ยวครับมีอะไรจะบอก” คุ่ยเซียนเลิกคิ้วอย่างแปลกใจก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ “เอียงหูมาซิครับเดี๋ยวใครได้ยิน” คุ่ยเซียนยิ้มแล้วเอียงหูเข้าไปฟังใกล้ๆ “ผมรักคุณ” ฟอด! หอมแก้มแล้วยิ้มจนตาหยี
  29. 29. “ชั้นก็รักตงไห่ ไปนะเดี๋ยวตอนเย็นมาหา” “ครับ ขับรถดีๆนะเป็นห่วง” “คร๊าบไปแล้ว”ยิ้มให้ก่อนจะออกประตู ตงไห่ยิ้มตามหลังไปจนประตูปิดสนิท สี่ปีต่อมา หนูน้อยร่างป้ อมกาลังตามลูกบอลที่กลิ้งมาที่ชายร่างใหญ่ที่กาลังนั่งรถเข็นอยู่ “คุณลุงจ๋าลูกบอลของฮยอนบินอยู่ใต้รถของคุณลุง” “ครับๆเดี๋ยวลุงหยิบให้ คุณพ่อคุณแม่ไปไหนถึงมาคนเดียว”มือเข็นรถออกแล้วช่วยหยิบลูกบอลให้เด็กน้อยที่รออย่างใจจดจ่อ “แม่มาแล้ว ขอบคุณนะครับลุง”รับลูกบอลและวิ่งกลับไปหามารดาก่อนจะกอดเอวแน่น “ฮยอนบินไปกวนอะไรคุณลุงละลูก”กอดลูกชายก่อนจะยิ้มเผื่อแผ่มาให้ชายที่นั่งรถเข็นอยู่ แล้วก็ต้องยิ้มค้าง “ยองฮุน” “คิมเซนา”
  30. 30. “ไม่ได้กวน คุณลุงช่วยหยิบลูกบอลให้ฮยอนบิน” คิมเซนาจูงลูกชายเดินมาหายองฮุนที่น้าตารื้นอย่างดีใจที่ได้เห็นหน้าลูกชาย “ขอบคุณคุณลุงหรือยังลูก” “ขอบคุณแล้วครับ” “ขอลุงกอดได้ไหมครับ”ถามแล้วยิ้มทั้งน้าตา “แม่ครับกอดได้ไหม” “ครับกอดได้ลูก” ยองฮุนมือสั่นเมื่อเอื้อมเข้าไปคว้าตัวของลูกชายมากอดน้าตาไหลอย่างดีใจ “ขอบคุณนะเซนาที่ดูแลเขาได้ดีขนาดนี้” “ฮยอนบินเป็นเด็กดีค่ะคุณไม่ต้องห่วงหรอก” “แม่ครับพ่อมารับแล้ว ลุงครับผมไปหาพ่อก่อนนะครับ” “หอมแก้มก่อนได้ไหมครับ”ยองฮุนถามน้าตาคลอ “ไม่เอาจะหาพ่อ” “หอมคุณลุงก่อนครับแล้วพ่อจะพากลับ” ร่างน้อยหอมแก้มยองฮุนแล้วมองหน้าอย่างตกใจ “คุณลุงเจ็บตรงไหนหรือครับทาไมร้องไห้” “เปล่าครับลุงแสบตาเท่านั้นเอง”
  31. 31. หอมแก้มลูกชายก่อนจะปล่อยให้ไปหาซูมีน “พ่อครับวันนี้จะพาฮยอนบินไปไหน” “ไปร้านลุงยองอุนลูก วันนี้วันครบรอบห้าปีร้านอาหารของลุงยองอุน” “งั้นก็ต้องเจออาทงเฮกับอาตงไห่ใช่ไหมครับ” “ครับเจอครับ” “เย้ดีใจที่สุดเลยจะได้กินของอร่อยๆ”ยิ้มแป้ นอย่างยินดี “ขอบคุณนะซูมีนนายเลี้ยงเขาได้ดีอย่างที่ตงไห่เคยบอกจริงๆ” “ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับฮยอนบินแกเป็นเด็กจิตใจดีเลี้ยงง่าย” “ผมฝากเขาด้วยรักเขาให้มากๆ” “ครับ เขาเป็นลูกผม เราขอตัวนะครับ” “ชั้นไปก่อนนะคะวันหลังจะพาลูกไปเยี่ยมที่บ้าน ฮยอนบินลาคุณลุงก่อนลูก” “คุณลุงครับฮยอนบินไปแล้วนะครับ”ร่างเล็กโบกมือหยอยๆแล้วเกาะแขนซูมีนไม่ห่าง ยองฮุนน้าตาไหลมองตามทั้งสามไปตาไม่กระพริบเพื่อจะเก็บภาพไว้ในความทรงจาให้นานที่สุด
  32. 32. “ยองฮุนน้าได้แล้วลูก” “แม่ครับเด็กที่เดินไปนั่นเป็นลูกผมน่ารักไหมครับ” ลียองเอมองตามมือของยองฮุนแล้วยิ้มอ่อนโยนออกมา “แม่หนูคนนี้จริงๆด้วย แม่คิดว่าเขาเป็นเมียผู้ชายคนนั้นซะอีกตอนที่เขามาเยี่ยมลูกเมื่อสี่ปีก่อน” “ตอนนี้เขาเป็นสามีภรรยากันแล้วครับแม่ แต่เด็กคนนั้นเป็นลูกผม” “น่ารักจ๊ะท่าทางจะคุยเก่ง” “ครับแม่ลูกผมน่ารัก” “กลับเถอะลูกเย็นแล้ว”เข้าเข็นรถเข็นของลูกชายตรงออกจากสวนสาธารณะ บรรยากาศงานเลี้ยงครบรอบห้าปีร้านอาหารของยองอุนเป็นไปอย่างอบอุ่นเมื่อทุกคนมากันครบและนั่งล้อ มโต๊ะอย่างสนุกสนาน “อาตงไห่ฮยอนบินจะกินกุ้งตัวใหญ่” “ครับนี่ครับ”ตงไห่ตักให้อย่างเอาใจจนคุ่ยเซียนมองตาละห้อย “ไม่ให้ชั้นบ้างเหรอ”ถามตงไห่เสียงออด “คุ่ยเซียนมันอิจฉาเด็กว่ะ อย่างนี้ตงไห่น่าจะท้องได้เน๊าะคงอิจฉาลูกแน่ๆ”ซีวอนแซวยิ้มๆ “นายทาให้ฮยอกแจท้องได้ก่อนแล้วค่อยให้คนของชั้นท้อง”
  33. 33. “ซีวอนก็ชอบไปแหย่มันพูดมาฟังได้ที่ไหน”ฮีชอลว่ายิ้มๆ “ฟังไม่ได้สะ….ดันเข้าใจ”บอกหน้าหงิก “คุ่ยเซียนชั้นรู้ว่าแกกาลังจะบอกว่าพี่ชั้นเสือกเข้าใจ”ยองอุนหัวเราะร่าเมื่อฮีชอลตวัดสายตาพิฆาตส่งมาให้ “จงอุนแกอบรมยองอุนมันหน่อยนะ เห็นค้างด้วยกันบ่อยๆเดี่ยวมันจะเอาขนหมาไปห่มให้แกอีกคน” “แร้งงงงง”ทงเฮบอกยิ้มๆ “นายก็ว่าแต่เขา ตัวเองขนหมาผุดออกมาก่อนเขาแล้วไปว่าคนอื่น”จองซูบอกพร้อมกับยิ้มแก้มบุ๋ม “ปากเสียนะจองซูกินๆเข้าไปเดี๋ยวเด็กเอาเป็นเยี่ยงอย่างใช่ไหมครับฮยอนบิน”ฮีชอลหันไปยิ้มให้เด็กน้อยที่ นั่งตักตงไห่ “ครับคุณลุง”ยิ้มแป้ นให้ฮีชอล “ซูมีนเอาลูกนายไปเก็บไปเรียกชั้นลุง แก่เชียว”หน้าหงิกอย่างไม่ชอบใจ “ฮยอนบินทีหลังเรียกชอลลี่นะลูกนะ”หันไปบอกใหม่เพราะไม่ชอบคาว่าลุง “ครับลุงชอลลี่” ฮีชอลเหลือกตาให้หนูน้อยฮยอนบินก่อนจะหันไปสนใจอาหารตรงหน้าอย่างผิดหวัง “พี่อย่าเครียดไปเลยน่า ลุงมันเป็นแค่สรรพนาม หน้าพี่ยังเด้งอยู่เลย”คยูฮยอนบอกอย่างเอาใจ “แหงหล่ะหน้าแกยังนาหน้าชั้นไปแล้วเลยทงเฮว่าจริงไหม” “ไม่ทราบครับ ผมรู้แต่ว่าแฟนผมหล่อ”อมยิ้มจนแก้มตุ่ยจนคยูฮยอนต้องดึงเข้าไปกอดเพราะพูดถูกใจ “เฮ้ยอย่างเลี่ยนอ่ะซูมีนเอาเหล้ามาแก้เลี่ยนที”ฮยอกแจบอกพร้อมกับยิ้มร่าจนอวดเหงือกที่เขาแสนจะภูมิใ จ
  34. 34. งานเลี้ยงยังคงดาเนินต่อไปอย่างสนุกสนานก่อนที่ซูมีนจะพาลูกชายกลับก่อนเพราะเริ่มดึกไม่นานทุกคนก็ต่ างแยกย้ายกลับบ้าน “ฮยอกแจไม่เห็นชมชั้นเหมือนทงเฮชมคยูฮยอนมั่งเลย”ซีวอนพูดขึ้นขณะเดินไปที่รถเพื่อจะกลับบ้าน “ชมทาไมละคุณก็หล่อเป็นปกติทุกวันอยู่แล้วนี่” “จริงเหรอ” “ครับจริง” “พูกถูกใจให้รางวัลที” ฟอด! หอมแก้มฮยอกแจก่อนจะโอบไหล่บางพาเดินไปที่รถแล้วเปิดประตูให้ “ไอ้คู่นั้นมันชอบสวีทอวดคนเขาไปทั่ววันหลังเราทามั่งนะจองซู” “ไอ้บ้าแก่แล้วจะไปเอาอย่างเขา” “ปากเสียอีกแล้วไปขึ้นรถ จงอุนพรุ่งนี้ไปรับไปหาหมอนะ”หันไปบอกจงอุนที่ยองอุนเดินโอบไหล่ตามหลังมา “ไม่ต้องลาบากหรอกครับพี่ ยองอุนมันจะไปค้างกับผมแล้วอาสาเป็นสารถีให้แล้ว” “งั้นหรือยองอุนฝากด้วยนะ” “ครับพี่ไม่ต้องห่วง” “พี่ไปนะทั้งสองคน”
  35. 35. เข้ากอดกันกลมทั้งสามคนแล้วฮีชอลก็ผละออกไปโอบไหล่จองซูไปที่รถ ยองอุนมองตามร่างที่โอบไหล่กันอย่างสนิทสนมนั้นไปแล้วยิ้มบางๆเขารักพี่ชายเขาเกินกว่าจะแย่งจองซูได้ เขาอาจจะรู้ตัวช้าไปสักนิดจนเกือบจะเสียพี่ชายไปตลอดชีวิต แต่โชคชะตายังให้โอกาสไม่พรากชีวิตพี่เขาไป เขาจึงมีโอกาสได้แก้ตัว เขาจะรักจองซูอย่างที่น้องชายควรจะรัก บอกกับตัวเองในใจ จงอุนมองตามหลังฮีชอลไปอย่างไม่ปิดบังความรู้สึก เขาดีใจที่ไม่เคยทาให้ฮีชอลต้องหนักใจกับความรักที่เขามีให้ เขายินดีจะรักอยู่แบบนี้ตราบใดที่ใจเขายังไม่พบคนที่ถูกใจ แต่ด้วยความรักที่เขามีให้คิมฮีชอลตอนนี้ เขาก็คิดว่าถึงจะมีแฟนเขาก็ยังคงรักพี่เขาอยู่ดี ผมรักพี่ที่สุด จงอุนบอกตัวเองในใจเมื่อรถของฮีชอลแล่นผ่านแล้วฮีชอลเลื่อนกระจกออกมาโบกมือให้ก่อนจะเคลื่อนรถผ่ านไป ร่างที่สวมเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงนอนสีเทายังคงนอนอ่านหนังสือรอเขาอยู่บนเตียงทั้งที่เกือบจะเที่ยงคืน แล้ว คุ่ยเซียนออกจากห้องน้าแล้วทิ้งตัวลงไปกอดอย่างรักใคร่ “ผมยังเปียกอยู่เลย”จับผ้าขนหนูที่พันคอของคุ่ยเซียนมาเช็ดผมให้อย่างเอาใจ “ก็จะให้ตงไห่เช็ดให้ไง” “คุณอ่ะขี้โกงตลอดหล่ะ” “แล้วตามใจไหมหล่ะ” “ครับตามใจครับ ไม่ตามใจแฟนจะไปตามใจใครหล่ะ แห้งแล้วครับ”
  36. 36. “แล้วหล่อหรือยัง” “ครับหล่อครับ” “หล่อเท่าคยูฮยอนไหม” “ไม่ทราบซิครับ” “ทาไมละ” “ก็มองแค่คุณเลยลืมเปรียบเทียบกันว่าใครหล่อกว่า”ยิ้มจนตาหยี “แฟนใครเนี่ยน่ารักที่สุดเลย”จับแก้มแล้วบีบจนหน้าแบน ตงไห่มองใบหน้าคมนัยน์ตาไหวระริก “ผมรักคุณนะ” “ชั้นก็รักตงไห่รักที่สุดเลย นอนได้แล้วขืนบอกรักกันต่อรับรองสว่าง ไม่ใช่บอกรักนะรู้ใช่มั้ย” “ครับๆนอนแล้วครับ”ตงไห่ทิ้งตัวลงนอนพร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมศีรษะแล้วอมยิ้มแก้มตุ่ยไม่นานเอวเขาก็โ ดนกอดเข้าไปแนบร่างสูงเขารักคุ่ยเซียน เรารักกัน คยูฮยอนมองร่างที่กาลังหลับอยู่บนเตียงแต่ริมฝีปากกลับเม้มแน่นเพราะกลั้นยิ้ม “รู้นะว่าแกล้งหลับ” “ไม่ได้แกล้ง” “รอชั้นเหรอ”กระซิบที่หูจนทงเฮต้องหดคอเพราะจั๊กจี้ “ไม่ได้รอ”
  37. 37. “รอหน่อยน่านะ” ฟอด! คริก!”อย่าแกล้ง” “ไม่ได้แกล้งทงเฮออกจะน่ารักใครจะไปแกล้งลง”เม้มติ่งหูจนทงเฮยิ้มร่า “ไหนบอกไม่แกล้งไง” “แกล้งที่ไหนนี่เขาแสดงความรักต่างหาก”ไซ้ซอกคอจนทงเฮขนลุกเกรียว “คยูฮยอนจะนอนแล้ว” “ก็นอนไปสิ”ปากบอกแต่มือก็ลูบหน้าท้องบางจนทงเฮชักจะสั่น คยูฮยอนจุมพิตริมฝีปากบางอย่างอดใจไม่อยู่ก่อนจะถอนจุมพิตแล้วลงนอนเคียงข้าง ทงเฮตื่นตัวรับสัมผัสเต็มที่แล้ว แต่คยูฮยอนกลับทาท่าจะหลับอย่างไม่น่าให้อภัย “ตื่นขึ้นมาทาต่อให้เสร็จด้วย ไม่งั้นชั้นจะกดนายเอง” “ครับตื่นครับ แฟนใครว่ะโคตรน่ารักเลย” “ก็ต้องแฟนนายสิ รักนะ” “ชั้นก็รักทงเฮรักมากที่สุดเลย” เสียงที่อยู่ในห้องนอนยังคงดาเนินต่อไป แต่สายลมที่พัดใบไม้แห้งที่ปลิวไสวลงสู่พื้นคงจะไม่อยากฟังแล้ว เพราะทั้งคู่บอกรักกันอยู่ทุกวันและคงจะบอกไปเรื่อยๆเหมือนสายลมที่พัดผ่านทุกสรรพสิ่งอยู่ทุกวันอย่างไม่ รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเพราะพวกเขารักกันจนไม่เคยหน่ายที่จะพูดคาว่ารักออกมา
  38. 38. END

×