• Share
  • Email
  • Embed
  • Like
  • Save
  • Private Content
Anna pp 3
 

Anna pp 3

on

  • 377 views

 

Statistics

Views

Total Views
377
Views on SlideShare
368
Embed Views
9

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

2 Embeds 9

http://lj-toys.com 7
http://l.lj-toys.com 2

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Microsoft PowerPoint

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

    Anna pp 3 Anna pp 3 Presentation Transcript

    •  
      • ‘ Waar bleef jij zo lang?’ Kokend van woede stond Isaac in de deuropening. Hij had op zijn dochter gewacht. Het liefst wilde Anna zich omdraaien en wegrennen, maar ze liep door.
      • ‘ Nou? Waar was jij?’ ‘In de kerk, vader.’ Anna boog haar hoofd en keek naar de grond. Gelukkig was ze altijd goed in liegen geweest. ‘Ha! In de kerk! Hoopte je dat God je zonden dan zou vergeven?’
      • Spottend keek Isaac zijn dochter aan. ‘Na alles wat jij gedaan hebt, helpt bidden niet meer. Jij zult branden in de hel, Anna, dat is je verdiende loon.’
      • Anna voelde tranen opkomen, maar ze beheerste zich. ‘En ik durf te wedden, Anna,’ vervolgde Isaac dreigend. ‘Ik durf te wedden dat er geen enkele man is die met jou zou willen trouwen.’
      • Isaac draaide zich grinnikend om en liep de kroeg in, die vandaag gesloten was. ‘Maar, ik ben gelukkig intelligenter dan jij, Anna. Ik heb een aantal zeer geschikte kandidaten gevonden.’
      • Anna’s adem stokte in haar keel. Terwijl ze wit wegtrok, stamelde ze hees: ‘K-kandidaten?’ Isaac draaide zich naar haar om. ‘Ja, huwelijkskandidaten! Kerels die zo gek zijn om jou als vrouw te willen, Anna!’
      • ‘ Maar…Ik-’ ‘Je kan zeggen wat je wilt, Anna, je verliest toch van me. Ik ben je vader en ik bepaal wat er met jou gebeurt. Jij zult trouwen, binnenkort. Het is de hoogste tijd. Als we nog een paar jaar wachten is het te laat, en ben je oud en lelijk.’
      • Vol ongeloof zakte Anna neer op een stoel. Haar vaders stem leek van heel ver weg te komen. ‘Je zult snel met je toekomstige echtgenoot kennis maken. Morgen komt de eerste huwelijkskandidaat langs. Hopelijk is die zo gek om met jou te willen trouwen.’
      • Knipperend met haar ogen om de tranen tegen te houden, keek Anna naar haar vader. ‘En nu wegwezen!’ brulde Isaac. ‘Naar je bed. En zorg dat je morgen op tijd beneden bent voor je toekomstige echtgenoot!’
      • Zodra Anna boven was, liet ze haar tranen de vrije loop. Duizenden gedachten, ontelbaar veel vragen vlogen door haar hoofd – maar het enige wat ze kon doen, was huilen.
      • Diep in de nacht - Anna hoorde stemmen. Mannenstemmen, vlak bij. Ze droomde het vast. Maar wacht eens, was dat niet haar vaders stem? Met wie praatte hij dan?
      • 'Anna. Anna kom dat bed uit!' Nu wist Anna het zeker. Ze deed niet langer alsof ze sliep en opende voorzichtig haar ogen. Wat moest haar vader nu weer? Hoe laat was het? De zon was nog niet eens op!
      • Verward kroop Anna overeind onder de lakens. Ze geeuwde en keek slaperig om zich heen. 'Wat is er aan de hand, vader?' vroeg ze zacht, om haar broers en zusjes niet wakker te maken.
      • 'Gegroet, jongedame.' klonk het opeens. Anna tuurde in het duister, en zag vaag een man staan. Hij droeg een lange mantel en een hoed - het moest een rijke man zijn. Wat deed die hier? 'H-hallo.' stamelde Anna onhandig.
      • 'Anna, dit is Hendrik Verhagen. Hij zou graag je hand willen.' Meteen sprong Anna uit bed. Met gefronste wenkbrauwen stond ze voor haar vader. 'Mijn hand?'
      • 'Ik heb uw vader al om uw hand gevraagd, lieve Anna. Hij gaf toestemming. Nu ik u gezien heb, ben ik zeker van mijn keuze.' zei de man vastbesloten. 'Wat?' Anna kon haar oren niet geloven. Ging die man er al vanuit dat hij met haar kon trouwen?
      • 'We praten morgen wel verder, meneer Verhagen. Zou u nu van mijn gastvrijheid gebruik willen maken? Ik zou het zeer op prijs stellen als u dit bed nam.' Anna werd misselijk bij het horen van haar vaders schijnheilige woorden. 'Uiteraard, beste man. Dank u.' En Hendrik Verhagen kroop in Anna's bed.
      • Door tranen verblind rende Anna door het dorp. Het kon haar vader niet schelen hoe zij verder de nacht doorbracht - als die belangrijke heer maar een bed had. Anna vloekte en veegde woest haar tranen weg, maar ze bleven stromen.
      • Haar stampende voetstappen galmden hol over het lege marktplein. Het was vreemd om deze tijd op straat te zijn, overal was het doodstil.
      • Ze wist eigenlijk niet waar ze heen rende. Ze had geen doel. En toch renden haar voeten maar door - alsof ze haar ergens heen brachten. Het kon Anna niets schelen, misselijk van woede en verdriet rende ze door.
      • Eindelijk stopte ze. Toen ze het huis herkende, balde ze haar vuisten van woede. Hier woonde Lucas. Haar geliefde.
      • Anna liep wat dichter naar het huis toe. Het was groot; groter dan haar eigen huis. Voorzichtig keek ze door een raampje, maar alles was donker.
      • Even slikte ze wat tranen weg, en haalde diep adem. Toch kon ze niet helpen dat haar stem trilde, toen ze zachtjes riep: 'Lucas? Lucas!' Haar stem was niet meer dan een zwak gepiep in de duisternis.
      • Anna begon weer te snikken, nu van opluchting, toen ze Lucas voor het raam zag verschijnen. Hij keek naar beneden en zag haar staan.
      • Door haar tranen heen lachte Anna een beetje. Hij was er altijd voor haar - altijd.
      • Anna zag Lucas van het raam weggaan en even later ging de voordeur zachtjes open. 'Anna? Wat doe jij hier nou, meis?' fluisterde Lucas bezorgd.
      • Anna kon geen woord uitbrengen. Tranen rolden over haar wangen en het enige waar ze aan kon denken, was haar onmogelijke liefde voor deze jongen. Waarom was het leven zo oneerlijk?
      • 'Vertel maar wat er is, lieve Anna. Ik zal je helpen. Ik wil niet dat je verdrietig bent.' Lucas pakte voorzichtig Anna's hand vast en keek haar bemoedigend aan.
      • 'Ach, het is gewoon, alles!' stamelde Anna en ze verborg haar gezicht in haar handen. Haar gesnik klonk veel te luid voor deze rustige nacht. Lucas sloeg zijn arm om haar heen, een gebaar vol liefde waardoor Anna alleen maar meer overstuur raakte. 'Ik moet trouwen, Lucas. Mijn vader heeft al iemand gevonden.'
      • 'Trouwen? O, Anna toch!' Bijna leek het of Lucas ook in huilen uit zou barsten, maar in plaats daarvan trok hij Anna dicht tegen zich aan. 'Ik zorg dat alles goed komt, dat beloof ik. Op een dag zullen wij met elkaar trouwen.' fluisterde hij zachtjes in haar oor.
      • 'Luister, Anna. Wat er ook gebeurt...Wij horen bij elkaar. Ik hou van je.' Even stopte Lucas, alsof hij schrok van het feit dat hij zijn diepste gevoelens uitsprak. Anna glimlachte. 'Ik hou ook van jou, Lucas. Heel veel.'
      • 'En ik zou niets liever willen dan met jou samen zijn. Voor altijd samen, een leven lang, weet je wel. Maar mijn vader zou het nooit goed vinden. Hij heeft al een man voor me gevonden. Denk je dat ik er nog onderuit zou kunnen komen?' Anna zuchtte.
      • En toen waren er geen woorden meer - alleen de stilte van de nacht en de liefde van een jongen en een meisje. Ergens in een donker dorpje, eenzaam en onmogelijk.
      • Plotseling klonk er geluid vanuit het huis. 'Er is iemand wakker. Ik moet snel weer terug!' siste Lucas angstig. Anna knikte en zei verder niets. 'Niet treuren, Anna. Wij zullen trouwen, dat beloof ik je. Zodra ik weer terug ben, trouwen we.'