8.9
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

8.9

on

  • 561 views

 

Statistics

Views

Total Views
561
Views on SlideShare
545
Embed Views
16

Actions

Likes
0
Downloads
2
Comments
0

2 Embeds 16

http://lj-toys.com 13
http://l.lj-toys.com 3

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Microsoft PowerPoint

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

8.9 8.9 Presentation Transcript

  •  
  • VW: Happy Family?
    • Generaties:
    • Nel
    • Jeffrey x Carlijn
    • Rebecca x Xander, Lara x Ciske x Tom , Marc
    • Nina , Tessa x Adam , Roy , Patrick x Harriët
    • Sanne x Michel, Kevin, Anja, Thomas x Saskia x Roos x Ryan, Jayda x Mark, Sakura x Aaron
    • 6. Laura x Frank, Michelle, baby, Eric, Merel, Vincent, Melvin x Celine, Kim, André
    • 7. Esther x Steven, Lisa, Sander x Melissa, Robert, Mariëlle x Leon, Bas, Alfons
    • 8. Sofie, Felicia, Marcia, Miranda, Elise
  • x
    • De vorige keer
    • Fam. De Beer
    • Sander en Melissa kregen hun dochtertje Elise.
    • Nu: het hoofdhuis. De vorige keer werd Vincent verliefd op Jasmine. Sofie ontmoette een leuke jongen in het museum.
  • 2 kijken Hoofdhuis
  • x
  • Slaperig slingerde Sofie haar benen over de rand van het bed. Meteen trok er een rilling omhoog vanaf de koude vloer. Ze knipte het lampjessnoer aan dat bij haar hoofdeinde hing en gaapte. Het was nog zo vroeg, het was gewoon nog donker buiten. Vandaag had ze ook nog de eerste twee uur gym. Sofie had last van een ochtendhumeur, zoals zo vaak, en mokkend slofte ze naar de badkamer.
  • Van beneden hoorde ze gerinkel van borden en bestek, en de stemmen van haar ouders. Met tegenzin plensde ze wat water in haar gezicht en kamde haar haar. Langzaam werd Sofie een beetje wakker, en zo klaarde ook haar humeur weer wat op. Ze poetste haar tanden en terwijl ze dat deed, gingen haar gedachten uit naar een persoon waar ze de laatste tijd heel vaak aan dacht. Veel te vaak… David. De jongen uit het museum.
  • Sofie kon zichzelf wel slaan – waarom dacht ze zo vaak aan hem? En waarom kreeg ze kriebels in haar buik? Ze was amper elf toen ze hem gezien had, in het museum, gewoon nog een kind. En hoe oud zou hij geweest zijn, die middag? Vijftien, zestien? En toch kon Sofie hem niet uit haar hoofd zetten. Het was lang geleden dat ze hem gezien had, en toch kon ze zijn gezicht nog precies voor zich zien.
  • Aan haar ouders vertelde ze niets. Natuurlijk niet, ze keek wel uit. Die waren David natuurlijk al lang vergeten. Voor hen was hij gewoon een museummedewerker geweest. Voor haar was hij veel meer. Sofie merkte dat ze veranderde. Ze werd volwassener. Ze ging meer haar eigen gang, en dat deden haar ouders ook. Ze waren veel met hun carrières bezig, maar vergaten ook de romantiek niet.
  • Na school gooide Sofie haar gymtas en haar schooltas op haar bed neer, en plofte met een mok vol hete thee in haar zithoekje neer. Buiten was het mooi weer, de zon scheen haar kamer binnen. Gedachteloos draaide Sofie haar roze mok tussen haar vingers rond en blies de hete stoom weg, die eruit omhoog kringelde. Wat moest ze doen? Werd ze gek? Had ze een obsessie met die jongen uit het museum, die jongen waar ze eigenlijk alleen de naam van kende?
  • David, David, David. Telkens als ze zijn naam herhaalde kreeg ze een giechelig gevoel van binnen. Dan wilde ze dansen, springen, gek doen. En ze wilde hem zien. Meer dan wat dan ook, wilde ze hem weer zien. Maar wanneer? En hoe moest ze dat dan doen? Gewoon het museum binnen stappen, en zeggen: ‘Ken je me nog?’ Dat zou bizar zijn. Zoiets deed je niet.
  • En daarom probeerde Sofie haar dromen maar opzij te zetten, en zich te concentreren op het echte leven. Gelukkig gebeurde er altijd wel iets in het grote huis. Haar maatje Alfons was jarig, en hoewel het niet uitgebreid gevierd werd was het toch iets dat even haar gedachten afleidde van David. ‘ Zet hem op, Fons!’ riep iedereen.
  • Alfons veranderde niks. Hij was alleen wat langer en breder geworden, waardoor hij nieuwe kleren aan moest. Maar voor de rest was hij nog precies de spontane, humoristische grappenmaker die hij altijd al geweest was.
  • Iedereen feliciteerde hem en ze waren al helemaal blij, toen Alfons vertelde dat hij zijn vriendinnetje Leentje binnenkort ten huwelijk wilde vragen. ‘ We zijn zo trots op je, Alfons. Wij allemaal.’ zei Esther warm, en dat kwam uit de grond van haar hart. ‘ Bedankt,’ glimlachte Alfons. ‘Jullie zijn de beste familie die ik me ooit had kunnen wensen!’
  • 2 kijken Familie Molenaar
  • x
  • Zorgen voor drie meiden was niet zo makkelijk als Bas van te voren dacht. Nee, het was doodvermoeiend. Hij hield nauwelijks nog tijd over voor zichzelf! Soms was hij zo druk bezig met de meisjes, dat hij zichzelf vergat en dan bijna omkwam van de honger.
  • Die drie hadden ook echt altijd wat te zeuren. Vandaag waren ze vrij van school, jammer genoeg, dus Bas kon zijn rust wel vergeten. ‘ Naar buiten. En niet binnen komen voor het donker wordt.’ Met die woorden gooide hij ze de tuin in, en hoopte op wat uurtjes voor zichzelf. Felicia baalde, maar besloot er maar het beste van te maken nu ze buitengesloten waren.
  • Opgewekt begon ze met Miranda een tennisbal over te gooien, maar Marcia gooide al gauw roet in het eten. ‘ Jij kan echt niet vangen. Ben je spastisch ofzo? Idioot kind.’ Haar woorden snerpten recht door Miranda’s hart. Ze deden nog meer pijn dan de harde prikken die Marcia met haar vinger in haar borst gaf.
  • ‘ Miranda kan niet vangen, Miranda is een mongool!’ krijste Marcia luidkeels. Miranda kon zich niet langer beheersen, en barstte in snikken uit. Toen ging de deur open en Bas’ stem bulderde door de hele buurt. ‘ Marcia binnen komen! Nu!’ Toen ze niet meteen reageerde, beende hij driftig op haar af, en sleurde haar aan haar arm mee het huis in.
  • ‘ Kun jij nou nooit eens normaal doen? Een paar uur gewoon doen, is dat te veel gevraagd?’ foeterde Bas en hij drukte haar hardhandig op de bank. ‘ En nu blijf jij hier zitten, en ik wil niks meer van je horen. Heb je dat begrepen?’ Marcia leek zowaar te gehoorzamen.
  • Kon hij nu dan eindelijk rustig aan tafel gaan zitten, met iets te eten? Nee hoor. Marcia was geluidloos opgestaan en had de speelgoedkist leeggegooid op de vloer. Nu zat ze in opperste concentratie de wieltjes van een auto af te slopen. ‘ Wat had ik je nou gezegd?’ schreeuwde Bas en hij begon witheet van woede al het speelgoed terug in de kist te leggen.
  • ‘ Naar je bed! Naar je bed zeg ik, nu!’ ‘ Ik luister niet naar jou! Ik doe wat ik zelf wil!’ ‘ Naar je bed of ik schop je erheen!’ En eindelijk was het dan stil. Marcia had hij in haar kamer opgesloten en ze was stil. Bas zuchtte van opluchting en vermoeidheid. Eindelijk. Eten.
  • Felicia begreep het gedrag van haar oom wel. Hij was onzeker, wist niet hoe hij met lastige kinderen om moest gaan. Maar soms was hij wel wat egoïstisch. En om hun alledrie dan maar naar buiten te sturen, was ook wel wat overdreven. Vooral zij, ze was toch geen kind meer? Ze was al vijftien. Van haar had hij toch geen last? En van Miranda ook niet. Felicia was blij dat ze haar eigen kamer had, met haar hoekje waar ze zich kon terugtrekken en even helemaal zichzelf kon zijn.
  • Maar nauwelijks had ze haar eerste penseelstreek op het doek gezet, of ze hoorde voetstappen op de trap. Zonder zich om te draaien wist ze dat het Marcia was – dat hoorde ze aan de sloffende voetstappen en het minachtende gesnuif waarmee het meisje haar kamer bekeek.
  • ‘ Wat is er, Marcia?’ Felicia deed alle moeite om aardig te blijven voor haar zusje. ‘ Ik kom even kijken hier. Mag dat soms niet?’ Meteen voelde Marcia zich aangevallen. ‘ Natuurlijk mag dat wel. Ga maar ergens zitten.’ Felicia bleef zo kalm mogelijk. Je moest natuurlijk ook een beetje aan Marcia denken. Hoe zou zij zich voelen, als iedereen altijd maar gemeen tegen haar was?
  • Marcia ging in kleermakerszit op de grond zitten, en hield verder haar mond. Daar was Felicia blij mee. De stilte voelde goed. Het werd bijna gezellig. Totdat er aarzelende voetstappen op de trap klonken, en Miranda binnen kwam. Zodra haar ogen Marcia vonden, schrok ze. ‘ Wat moet jij hier? Ga weg, zie je niet dat ik hier al zit?’ Meteen sprong Marcia overeind en duwde haar zusje weg.
  • ‘ F-Felicia?’ piepte Miranda angstig. Maar Felicia reageerde niet. Dit moesten ze zelf maar uitvechten. Zoiets moesten ze ook leren. Ze kon er niet altijd voor Miranda zijn. ‘ Nou, doei , ga maar lekker weer bij Bas uithuilen.’ Marcia stak haar tong uit en haar ogen twinkelden kwaadaardig.
  • Felicia’s penseel bleef boven haar palet zweven. Kon ze dit laten gebeuren? Ze kwam altijd voor Miranda op. Maar was dat wel goed? Mocht ze wel partij kiezen tussen haar zusjes? Het was vreselijk moeilijk, maar ze besloot voor deze ene keer niets te doen. Zelfs al kostte het haar al haar zelfbeheersing.
  • ‘ M-misschien kunnen we hier allebei zitten? Jij mag kiezen waar je wil zitten.’ zei Miranda heel zacht. Marcia keek haar spottend aan, maar toen verzachtte haar gezicht. ‘ Jij mag in de hoek zitten. Achter de deur. Als ik je maar niet hoef te zien.’ Miranda keek alsof haar zus haar zojuist iets geweldigs had aangeboden, en ze moest zelfs lachen.
  • De meisjes knielden allebei op de grond in de kamer van hun grote zus, en keken zo zwijgend hoe ze schilderde. Af en toe vroegen ze iets, en dan antwoordde Felicia. Het voelde goed. Voor even leek het of er vrede was gekomen tussen de tweeling. Maar dat was slechts schijn. De volgende morgen was het alweer drama. ‘ De dag is nog amper begonnen of je bent alweer bezig, verdomme!’ vloekte Bas tegen Marcia, en Miranda begon weer te snikken.
  • ‘ Dit is zó vermoeiend! Doodmoe wordt ik ervan, weet je dat?’ Met een klap gooide Bas de badkamerdeur achter zich dicht, de meisjes alleen achter latend. Miranda voelde zich vreselijk. Het eeuwige gepest van haar zusje had haar angstig en onzeker gemaakt. De ondraaglijke honger die ze vandaag voelde, maakte het er niet beter op.
  • Zwak van de honger keek Miranda om zich heen. Marcia was aan tafel gaan zitten, en dronk nu uit een pakje drinkontbijt. Ze liet een luide boer. ‘ M-mag ik ook wat?’ stamelde Miranda, en ze wankelde richting haar zusje. Marcia negeerde haar, en nam met smaak nog een slok.
  • Het leek nog wel een eeuwigheid te duren voor Bas eindelijk een maaltijd op tafel zette. Maar dan was het ook een bijzonder goede maaltijd, en Miranda snoof genietend de geur op. ‘ Dankjewel, Bas.’ zei ze zacht en haar stem trilde van dankbaarheid. Bas negeerde haar en ging door met serveren. ‘ Ga zitten en eet je bord leeg.’
  • De kinderen, ze moesten eten. Dat was alles waar Bas aan dacht. Hij mocht ze niet laten verhongeren. Hij had al genoeg problemen aan zijn hoofd! En dus was hij pas tevreden toen de tweeling braaf hun bord leeg at. En pas toen, eindelijk, merkte hij zijn eigen honger op, en uitgeput schoof hij ook aan tafel. Wie had ooit kunnen denken dat een gezin draaiende houden zo moeilijk was?
  • 2 kijken Familie de Beer
  • x
  • Sander kon het maar niet geloven dat hij nu echt vader was. Zijn kleine Elise, ze was zo mooi, zo perfect! Hij noemde haar nu al zijn kleine prinsesje, zijn zonnestraaltje. Het liefst was hij de hele dag bij haar. Haar lachje, haar opgewekte stemmetje, alles aan haar was zo schattig. Zelfs als ze huilde vond Sander haar nog het liefste meisje van de hele wereld.
  • Jammer genoeg moest hij haar toch achterlaten als hij naar zijn werk moest. Dan bleef Melissa thuis en werkte aan haar vaardigheden. Ook zij was dol op hun dochtertje. Ze had altijd al geweten dat het een meisje zou worden. Het was alsof ze Elise al kende, lang voordat ze geboren werd. Elise was precies wat ze verwacht had. Ze was alles wat ze wilde. Ze maakte haar leven compleet.
  • De jonge ouders genoten van hun nieuwe bestaan, samen met hun dochtertje – het was zo wonderlijk, dat meisje, een combinatie van hen beiden! – maar toch maakte Sander zich zorgen. Melvin werd ouder en ouder. Hij bleef druk door werken in zijn baan in de horeca, hij gedroeg zich nog net als vroeger, maar het was aan hem te zien dat hij niet de jongste meer was. Lachend gooide Melvin een stok weg voor Daisy.
  • ‘ Goed zo, brave hond!’ lachte hij en hij bukte zich moeizaam om de stok weer op te pakken. Sander stond lachend te kijken, maar ineens sprongen de tranen hem in de ogen. Hij was zo van zijn schoonvader gaan houden, hij was gek op die man, ze konden samen altijd zo lachen. En de gedachte, dat de oude man misschien snel zou sterven, was ondraaglijk.
  • Sander wist dat Melissa ook wel eens met die gedachte zat. Hoe oud dachten ze dan dat Melvin zou worden? Honderd? Gelukkig bracht Elise vrolijkheid in huis, en dan vergaten ze hun zorgen. Ouderdom hoorde bij het leven! ‘ Meer bubbels, mama, meer, meer!’ Enthousiast sloeg Elise met haar handjes op het water, en Melissa schoot in de lach.
  • ‘ Zal mama dan even de fles badschuim pakken? Dan maken we nog meer bubbels.’ glimlachte ze, en ze stond op om de fles uit het kastje te pakken. Maar toen ze zich omdraaide, werd ze ineens door een vlaag misselijkheid overvallen. Nog net op tijd kon ze zich over de wc buigen. ‘ Mama? Mama?’ hoorde ze Elise geschrokken vanuit het bad.
  • Snel ruimde Melissa alles op en waste haar gezicht. Ze dronk een beker water leeg en knielde toen weer naast het bad. ‘ Daar is mama weer. En kijk, meer bubbels!’ Gelukkig was Elise toen alles meteen weer vergeten. Pas toen ze uit bad gehaald werd, keek ze haar moeder met grote ogen aan. ‘ Mama ziek?’
  • ‘ Nee liefje, het gaat al weer goed. Ga jij even in de kamer spelen?’ Ze zette Elise achter de bank neer en kon toen nog net op tijd weer terug rennen naar de badkamer. Die buikpijn, het werd steeds erger! En dat overgeven, wat een ramp. Als ze iéts vreselijk vond, was het wel overgeven. Vol afschuw maakte ze weer alles schoon.
  • Eigenlijk zou ze iets moeten eten, dat zou helpen, maar Melissa was zo misselijk dat ze niet aan eten moest denken. Ze kroop kreunend van ellende onder de dekens, en viel in slaap.
  • Pas tegen de avond werd ze weer wakker. Uit de woonkamer klonk een geschokte kreet, en ze schoot overeind. Was er iets met Elise? ‘ Papa!’ Ze rende op hem af en toen ze besefte wat er aan de hand was, begon haar hele wereld te draaien. Haar vader. Hij stierf.
  • ‘ Het is goed zo, prinses. Ik ga nu weer naar je moeder. Ik…ik geloof dat ik haar al zie! Celine!’ Melvins ogen kregen een dromerige glans, hij staarde in de verte en leek daar iets te kunnen zien wat Melissa en Sander niet konden zien. Magere Hein nam de oude man mee. Hij was 80 jaar oud geworden.
  • Melissa stortte in. Ze voelde zich al niet goed, maar na deze verschrikkelijke gebeurtenis kon ze helemaal niets meer. Voor de honderdste keer rende ze naar het toilet om haar maaginhoud erin te gooien, en viel toen staand in slaap. ‘ Melis?’ Bezorgd schudde Sander aan zijn vrouw, maar hij kreeg geen reactie.
  • Elise kroop rond haar moeders voeten rond, hing aan haar benen en begon te jengelen om aandacht. Ze begreep er niks van. Waar was opa? Wat was er met mama aan de hand? Ook Sander maakte zich steeds meer zorgen. Was Melissa ziek? Kwam het door de dood van Melvin, of was er meer aan de hand?
  • Hij hielp zijn vrouw naar bed, en ontfermde zich toen over Elise. Meteen klaarde het meisje weer op. Als ze geen aandacht kreeg, werd ze verdrietig. Maar als er iemand bij haar was, ging dat meteen over.
  • Sander had het moeilijk met het overlijden van Melvin. Hij miste de vrolijke oude man vreselijk. Ook zijn kookkunsten moesten ze nu missen. Maar Sander bleef sterk. Hij zorgde voor Melissa, voor Elise, en begon vol goede moed aan een versterkende soep. Toen de maaltijd op tafel stond, wekte hij Melissa en hielp haar naar de tafel.
  • ‘ Je moet nu echt even iets eten.’ zei hij zacht. Melissa reageerde nauwelijks en begon met betraande ogen te eten. Na een paar happen klaarde ze ineens op. ‘Dit is heerlijk!’ ‘ Dank je.’ glimlachte Sander. ‘Gaat het nu weer? Was je ziek?’ ‘ Ja…’ knikte ze, met glimmende ogen. ‘Weet je, ik denk dat ik weer zwanger ben!’
  • ‘ W-weer zwanger?’ Met grote ogen staarde Sander haar aan, en vloog haar toen in de armen. ‘Dat is prachtig! Nog een kindje, wat mooi! O, Melis!’ Ze lachten uitgelaten en overlaadden elkaar met kusjes. Giechelig aten ze verder, en even was het stil. Het nieuws moest even inwerken.
  • Maar ineens draaide Melissa zich geheimzinnig naar haar man toe. ‘ Deze keer wordt het een jongen. Ik weet het zeker!’ Sander opende zijn mond om iets te zeggen, maar sloot hem toen weer. Hij zuchtte diep, heel diep. Daar gaan we weer.
  • x