Your SlideShare is downloading. ×
8.13
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×

Introducing the official SlideShare app

Stunning, full-screen experience for iPhone and Android

Text the download link to your phone

Standard text messaging rates apply

8.13

350
views

Published on

Published in: Travel, Entertainment & Humor

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
350
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
1
Actions
Shares
0
Downloads
0
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

Report content
Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
No notes for slide

Transcript

  • 1.  
  • 2. VW: Happy Family?
    • Generaties:
    • Nel
    • Jeffrey x Carlijn
    • Rebecca x Xander, Lara x Ciske x Tom , Marc
    • Nina , Tessa x Adam , Roy , Patrick x Harriët
    • Sanne x Michel, Kevin, Anja, Thomas x Saskia x Roos x Ryan, Jayda x Mark, Sakura x Aaron
    • 6. Laura x Frank, Michelle, baby, Eric, Merel, Vincent x Jasmine, Melvin x Celine, Kim, André
    • 7. Esther x Steven, Lisa, Sander x Melissa, Robert, Mariëlle x Leon, Bas, Alfons x Leentje, Casper
    • 8. Sofie, Felicia, Marcia, Miranda, Elise, Bastiaan, Nora, Daphne
  • 3. x
  • 4.
    • De vorige keer
    • Hoofdhuis : De familie accepteerde Roberts dochtertje, Daphne. Sofie en David kregen verkering. Daphne en Nora groeiden op.
    • - Fam. Stolk : Vincent en Jasmine besloten geen tweede kindje te nemen. Casper groeide op.
    • Fam. Molenaar : Marcia verdrukt haar verdriet met feesten. Ze heeft een oogje op Joran.
    • Fam. De Beer : Elise en Bastiaan groeiden op.
  • 5. 2spelen Hoofdhuis
  • 6. x
  • 7. Esther vond niets fijner dan in het weekend uitgebreid ontbijten met haar dochters. Dan maakte ze de lekkerste hapjes, en zag ze de meisjes zichtbaar genieten. ‘ Ik heb nog een verrassing,’ zei ze toen geheimzinnig. ‘ Nog meer eten?’ Nora veerde hoopvol overeind. ‘ Nee, jullie hebben nu wel genoeg gehad!’ grinnikte Esther. ‘Nee, luister.’
  • 8. ‘ Weten jullie nog, de puppies van ome Sander en tante Melissa? Eéntje is al opgegroeid.’ ‘ Elise had me er eentje beloofd!’ riep Sofie enthousiast uit. ‘Krijgen we die nu dan?’ ‘ Precies.’ glimlachte Esther. ‘Precies. Het is een meisje, ze heet Suus. Ze komen haar vandaag al brengen! Straks!’
  • 9. De zusjes begonnen uitgelaten te gillen en om elkaar heen te springen. ‘ We krijgen een puppy, we krijgen een puppy!’ Gelukkig was het weekend, en zo konden ze dus de hele dag met hun nieuwe vriendje spelen.
  • 10. Bastiaan en Elise waren ook meegekomen om Suus af te leveren. Elise kon het heel goed vinden met Sofie, en Bastiaan met Nora. Ze waren ongeveer van dezelfde leeftijd.
  • 11. De kinderen konden zich uren in het aangrenzende bos vermaken. Dat miste Bastiaan bij zijn eigen huis wel, een tuin waar je lekker in kon ravotten.
  • 12. Sofie en Elise waren lekker in het bubbelbad gaan zitten. David was er ook, zoals op bijna iedere vrije dag. Sofie en David waren inmiddels onafscheidelijk geworden. Al gauw vergaten ze dan ook dat Elise nog in het bad erbij zat – gelukkig trok Elise toen brutaal haar mond open: ‘ Hállo, zoek een kamer of gedraag je gewoon even!’ Toen moesten ze allemaal wel lachen.
  • 13. Intussen was Robert dag en nacht bezig met zijn dochtertje. Ze was echt zijn álles geworden, die kleine Daphne. Ze was zo mooi, zo eerlijk, zo onschuldig. Ze vertrouwde hem blindelings, was zich nog helemaal niet bewust van het kwaad in de wereld. En als Robert bij haar was, vergat ook hij al zijn zorgen.
  • 14. De laatste tijd had hij veel veranderd in zijn leven. De bovenverdieping van het huis, waar hij zijn slaapkamer had, was nu helemaal van hem alleen. Hij had het omgebouwd tot een gezellig appartementje, waar hij helemaal zijn eigen gang kon gaan.
  • 15. Hij was er helemaal mee in de wolken. Hij wilde Daphne gewoon een goede plek geven om op te groeien. En stiekem hoopte hij zo ook indruk te maken op Bambi, op Jenna, het meisje waar hij met de dag verliefder op werd…
  • 16. Die avond hadden ze weer afgesproken. Jenna zou eindelijk over haar eigen verleden gaan vertellen, en daar waren ze allebei best zenuwachtig over. ‘ Wat is het mooi geworden!’ fluisterde Jenna bewonderend. ‘Je zou bijna vergeten dat dit in hetzelfde huis is als je familie!’
  • 17. Ze kletsten nog wat over koetjes en kalfjes, en gingen toen op de bank zitten. ‘ Waar moet ik beginnen?’ zuchtte Jenna. ‘Er is zoveel gebeurd, zoveel waar jij niet van af weet. Beloof je me, Robert, dat je mening over mij niet zal veranderen?’ ‘ Wat je me ook vertelt, ik zal altijd van je blijven houden.’ zei Robert eerlijk. Door die woorden kleurden ze allebei rood.
  • 18. ‘ Ik geloof je.’ knikte Jenna langzaam. Toen begon ze te vertellen. ‘Je zag me altijd in het park zitten, schrijvend. Dat was mijn therapie. Ik schreef al mijn nare herinneringen op, om ze te verwerken. Drie jaar geleden is er iets…vreselijks gebeurd.’ Ze leek even benauwd te worden. Haar vingers klauwden in de stof van de bank.
  • 19. ‘ Ik was getrouwd met de liefste man die ik ooit ontmoet had. Hij heette Kevin. Kevin Goof. We kenden elkaar al sinds de middelbare, en waren na onze studies getrouwd.’
  • 20. ‘ We waren arm, woonden in een klein huisje, maar we waren gelukkig. Tenminste, voor zover ik toen wist hoe dat voelde. Geluk.’ Even flitsten Jenna’s ogen naar Robert, toen sloeg ze ze weer neer. ‘Kevin en ik waren tevreden met ons leven. Maar we verlangden ook naar een kindje. En zo werd ik zwanger.’
  • 21. Nu blonken er ineens tranen in haar ogen, en geschrokken schoof Robert dichter naar haar toe. ‘ Rustig maar, het is al goed, Bambi. Ik ben bij je.’ Ze knikte en veegde haar tranen weg met de rug van haar hand.
  • 22. ‘ Sira werd geboren, en we waren zo gelukkig met haar. Kevin was een geweldig papa. Dag en nacht was hij met haar bezig. Het was zo mooi om die twee samen te zien.’ Jenna’s stem brak, en ze verborg haar gezicht in haar handen. Haar schouders schokten, geluidloze tranen drupten tussen haar vingers door.
  • 23. ‘ Wat gebeurde er toen? Gebeurde er iets met jullie dochtertje?’ ‘ N-nee, met Sira is alles goed. Het was Kevin. Hij kreeg een auto-ongeluk, toen hij op weg was naar zijn werk. De hele auto was totall-loss. Ze hebben het wrak open moeten breken om zijn lichaam eruit te kunnen halen. Hij was op slag dood.’ Jenna’s stem verloor alle emotie, ze staarde afgestompt voor zich uit. Even leek ze weer in shock, net als vlak na het ongeluk.
  • 24. ‘ Na zijn dood werd Sira onhandelbaar. Ze miste hem natuurlijk vreselijk. Maar ik stond er alleen voor. Ik was…weduwe. En om mijn verdriet te verwerken, ging ik schrijven. Schriften vol heb ik gepend, met herinneringen, gevoelens, gedachtes. Soms wilde ik dat ik gestorven was, in plaats van Kevin. Maar Sira hield me op de been. Ondanks haar buien is ze een heel lief kind.’
  • 25. ‘ D-dat wilde ik je vertellen. Je moet het weten. Dat ik getrouwd ben geweest, en een dochtertje heb. Hopelijk denk je nu niet anders over me.’ Jenna’s hertenogen glinsterden angstig. Robert trok haar bij zich op schoot. ‘ Dat had ik je toch al gezegd? Ik zal nooit anders over jou denken. Ik hou nu juist nog meer van je, omdat ik nu weet watvoor sterke vrouw je bent.’
  • 26. ‘ Waar is Sira nu?’ ‘ We wonen sinds Kevins dood bij mijn ouders op zolder. Het is vreselijk, maar we kunnen nergens anders heen.’ ‘ Haal haar. En je spullen. Nu meteen.’ Robert keek haar doordringend aan. Het was een bevel.
  • 27. Jenna aarzelde geen moment. Ze wist precies wat Robert bedoelde. Even later kwam ze terug, met een klein, donker meisje op haar arm. Robert haalde Daphne uit bed – en zo stonden ze even tegenover elkaar. Twee mensen die veel meegemaakt hadden, twee mensen die er alleen voor stonden met een klein kind.
  • 28. Daphne keek angstig over haar vaders schouder naar het meisje. Jenna glimlachte naar haar en zette haar dochtertje op de grond. ‘ Mama, spelen?’ kirde Sira en ze keek om zich heen, op zoek naar speelgoed. Het meisje leek duidelijk op haar vader, ze had alleen haar moeders huidskleur. Dat moest pijnlijk zijn voor Jenna, bedacht Robert, om zo aan Kevin te worden herinnerd. Of juist mooi, misschien, een aandenken.
  • 29. ‘ Wil je spelen, lieverd? Maar het is allang bedtijd geweest!’ glimlachte Jenna. Daphne greep zich wat steviger vast aan haar vaders schouder en tuurde met haar donkere oogjes naar Sira. ‘ Niet bang zijn, Daph! Normaal ben je nooit zo bang uitgevallen.’ grinnikte Robert. ‘Ga maar eens kijken bij dat meisje.’
  • 30. Daphne kroop eerst angstig achteruit, maar toen ze zag dat Sira met haar speelgoed begon te spelen, wist ze niet hoe gauw ze erheen moest gaan. ‘ Spele?’ brabbelde ze. Sira was iets ouder en keek verrast op. ‘ Wie ben jij? Samen spelen, met Sira?’
  • 31. Daphne stootte een paar onsamenhangende klanken uit en klapte dolblij in haar handjes. Ineens greep ze Sira bij haar haren en trok haar tegen zich aan. ‘ Sira lief!’
  • 32. Jenna en Robert keken alles lachend aan. Hun dochters hadden elkaar wel gevonden, dat was duidelijk. En gelukkig maar, want vanaf nu zouden ze als zusjes naast elkaar leven. Jenna was bij Robert ingetrokken.
  • 33. ‘ Robert,’ fluisterde Jenna die avond toen ze in bed lagen. ‘Je moet weten dat ik me nu gelukkiger dan ooit voel. Zoals ik me bij jou voel… dat had ik nooit bij Kevin.’ ‘ Wij zijn voorbestemd aan elkaar. Dit heeft zo moeten zijn. Alle problemen behoren nu tot het verleden, Bambi.’ Ze keken elkaar heel lang aan, verdronken in elkaar, en die nacht smolten ze samen tot één lichaam. Het was de hemel op aarde.
  • 34. Het was gewoon zoals het hoorde te zijn. Zelfs het gehuil uit de kamer van de meisjes klonk Robert als muziek in de oren. Vol goede moed haalde hij Sira en Daphne uit bed, kleedde ze aan en gaf ze hun ontbijt.
  • 35. Zijn humeur kon niet meer kapot! En ook Jenna was dolgelukkig. Ze was weliswaar verlegen, en vond het moeilijk om haar gevoelens te uiten, maar aan haar glanzende bruine ogen was duidelijk te zien hoe gelukkig ze was. Omdat ze die dag allebei moesten werken, lieten ze Sofie op de meisjes babysitten. Ze werd daarbij geholpen door haar zusje Nora, en zo hadden de vier meiden de grootste lol.
  • 36. Jenna vond het moeilijk om haar plek te vinden in de grote familie van haar vriend, maar dat lukte wel. Het had gewoon wat tijd nodig. En toen Sira die avond jarig was, werd haar verjaardag dan ook even groots gevierd als die van ieder ander in de familie.
  • 37. De hele familie was uitgenodigd, en iedereen schaarde zich rond het meisje, dat al helemaal als een familielid beschouwd werd.
  • 38. En zo groeide Sira op. Ieders aandacht was bij haar, en zo merkten ze niet dat het andere kleintje stilletjes zat te snikken.
  • 39. Alleen Sira merkte het op. ‘ Stil maar, Daf. Ik laat je heus niet in de steek hoor, we blijven toch vriendjes?’ Met grote ogen knielde ze bij haar neer en drukte een kusje op Daphne’s neusje.
  • 40. Jenna had een nieuw jurkje voor haar dochter klaargelegd. ‘ Hij is mooi, mama! Dankjewel!’ ‘ Graag gedaan, meisje. Ik ben trots op je.’
  • 41. ‘ Fijne verjaardag, Sira!’ Robert knielde bij haar neer en klopte haar op haar rug. ‘ Dankjewel, papa.’ hoorde hij het meisje zeggen. Hij schrok, en even keken Jenna en hij elkaar verstijfd aan. Toen ontspanden ze. Natuurlijk mocht Sira hem papa noemen!
  • 42. Jenna voelde zich warm van binnen. Het was goed dat Sira nu weer een vaderfiguur in haar leven had. En tegelijkertijd besefte ze zich hoe veel Sira op haar echte papa leek. Kevin…
  • 43. Ze had de laatste foto van Kevin met Sira boven het bed van haar dochtertje gehangen. Sira had nauwelijks herinneringen aan haar vader, ze was ook nog zo jong geweest toen hij overleed – maar het was toch een mooi aandenken om zijn foto aan de muur te zien.
  • 44. ‘ Mama,’ zei Sira hoopvol toen ze die avond op haar bed zat. ‘Ik vind het hier fijn. Blijven we nu hier? Voor altijd, bij Robert en Daphne?’ Jenna schoot vol, en trok haar dochter dicht tegen zich aan. ‘ Ja lieverd, we blijven hier. Voor altijd!’
  • 45. 2spelen Familie Stolk
  • 46. x
  • 47. Vincent was van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat in de weer met zijn zoontje. Hij hemelde hem helemaal op, prees hem bij het kleinste dingetje. Maar Casper was gewoon geweldig. Vincent kreeg geen genoeg van hem!
  • 48. En zo had het ventje al gauw heel veel vaardigheden onder de knie – lopen, praten, liedjes zingen, hij was zelfs al zindelijk!
  • 49. x
  • 50. Iedereen in huis was dol op hem en vond het heerlijk om zijn ontwikkelingen te volgen. Nu hij praatte, was het nog leuker om te zien hoe hij op dingen reageerde. Alfons was maar wat trots met zo’n ‘broertje’. Hoewel hij zelf geadopteerd was, zag hij Vincent toch als zijn echte vader en Casper dus als zijn broertje.
  • 51. En juist doordat hij Casper zo leuk vond, wilde hij zélf kinderen. Daar zat hij echt mee. Hij had het erover met zijn ‘moeder’, de vrouw van zijn adoptievader. ‘ Maar Jasmine, ze wil het gewoon nog niet. Ze zegt dat we zélf nog kinderen zijn.’ ‘ Leentje zal er ooit aan toe zijn, geloof me. Geef het wat tijd. Iedere vrouw zit anders in elkaar. De ene wil vroeg kinderen, de andere laat.’
  • 52. ‘ Het ligt er maar net aan wanneer je klok gaat tikken.’ ‘ Dan mag die van Leentje van mij gauw gaan tikken.’ zuchtte Alfons. ‘Het lijkt me zo geweldig, een kleintje van ons twee.’ ‘ Overhaast niks, Fons. Jullie hebben nog je hele leven!’
  • 53. Alfons knikte, maar voelde zich toch treurig. Hij moest met Leentje praten. Hij ging naar boven en hoorde haar schaterende lach. Wat was ze aan het doen? Toen hij boven kwam zag hij haar met één van zijn vaders robots spelen. ‘ Oh, Fons, die dingen zijn hilarisch!’ gierde ze, met haar handen op haar buik.
  • 54. ‘ Ik kan niet meer!’ Ze wiste een traan uit haar ooghoek. ‘ Leentje, kom eens. Ik wil je iets zeggen.’ ‘ O, okee.’
  • 55. ‘ Wat is er?’ En ineens sloeg Alfons dicht. Hij werd overvallen door verliefdheid. Zoals ze daar stond, stralend van onschuldige blijdschap, met rode blossen op haar wangen en twinkelende pretoogjes.
  • 56. ‘ Ik wilde je gewoon even zeggen dat ik hartstikke gek op je ben, Leen. Dat ik nog elke dag zielsgelukkig ben dat ik met je getrouwd ben. En dat ik je nooit meer zal laten gaan!’ Hij sloeg zijn armen om haar heen en genoot van haar steeds breder wordende glimlach. ‘ O, Fons.’ giechelde ze.
  • 57. Meteen waren ze in een romantische bui en ze gingen samen op de bank liggen, bij de open haard. Het idee van kinderen was voor Alfons naar de achtergrond verdwenen. Jasmine had gelijk. Ze hadden nog alle tijd!
  • 58. Ooit zouden ze kinderen krijgen, dat stond vast. En tot die tijd, zouden ze gewoon met volle teugen van elkaar genieten!
  • 59. De volgende dag was Casper jarig. Ze stonden er met gemengde gevoelens, net als bij zijn vorige verjaardag. Hij was zo’n heerlijk ventje, met zijn bijdehante opmerkingen, zijn brabbeltaaltje en zijn korte beentjes. Maar opgroeien hoorde er nu eenmaal bij – en dat werd dan ook groots gevierd.
  • 60. x
  • 61. Vincent kon niet ophouden met lachen, hij voelde zich gewoon zo blij! Zijn lage, diepe lach bromde door het geroezemoes van de gasten en zijn buik schudde, waardoor Casper ook moest lachen. Vader en zoon, ze waren gek op elkaar!
  • 62. Ze bliezen de kaarsjes uit. ‘Nu moet je het zelf doen, jongen.’ De hele familie begon te joelen, te roepen en te schreeuwen. ‘ Zet hem op, Casper!’
  • 63. Hij groeide op in voetbalkleren, die hem lekker sportief stonden. ‘ Ga ik voetballen, papa?’ vroeg hij verwonderd.
  • 64. ‘ Als jij dat wilt, mag dat. Maar ga nu maar je gewone kleren aantrekken.’
  • 65. Zo snel zijn gegroeide benen hem konden dragen rende Casper naar boven. Wat was hij fijn dat hij nu ineens zo snel vooruit kwam, en dat hij trap kon lopen, en zoveel meer zelf kon doen! Kind zijn was tof, daar was Casper wel zeker van.
  • 66. In het hoekje bij zijn bed vond hij ook zijn verjaardagscadeau: een prachtig speelgoedvliegtuig! Casper was er zo door betoverd, dat hij er meteen mee begon te spelen.
  • 67. Pas na een hele tijd besefte hij dat er nog gasten beneden waren, en dat hij zijn ouders nog niet eens bedankt had. ‘ Papa! Mama, mama, dankjewel voor het vliegtuig! Ik vind hem zo mooi!’ Hij was helemaal buiten adem van opwinding. ‘Dit is de beste verjaardag ooit!’
  • 68. 2spelen Familie Molenaar
  • 69. Marcia haatte het leven in haar eentje. Het huis was stil, er was niemand om mee te praten, niemand om te pesten. Het ergste was nog dat ze nu alles zélf moest doen. Zelf haar eten klaarmaken…
  • 70. Zelf dingen repareren als ze kapot waren…
  • 71. En tussendoor ook nog naar school! Het viel allemaal niet mee.
  • 72. En dan waren er ook nog allerlei suffe projecten waarvoor je samen moest werken op school. Omdat niemand samen met Marcia wilde, bleef ze altijd als laatste over, samen met de grootste nerd. Dat was ook wel weer een voordeel, want die had ze binnen vijf minuten om haar vinger gewonden. Zij nam de leiding, hij gehoorzaamde.
  • 73. ‘ Als jij nou het onderzoek doet, informatie gaat verzamelen, dan controleer ik aan het eind wel of het goed is.’ zei ze zelfverzekerd. ‘ Dat is een geweldig plan!’ jubelde de jongen.
  • 74. Marcia was altijd weer blij als het huiswerk achter de rug was, want dan kon ze haar vriendje weer uitnodigen. Ze zag hem de laatste tijd steeds vaker, Joran. Soms kon hij ineens gemeen uitvallen, of met dingen gooien, maar meestal was hij vriendelijk en stoer. Net als Marcia. Ze wist zeker dat ze in Joran haar soulmate gevonden had.
  • 75. Hele nachten konden ze samen in het bubbelbad zitten. Het verlies van haar ouders, oom Bas, zus Felicia en tweelingzus Miranda verdween langzaam naar de achtergrond. Marcia kon er niet lang mee zitten. Vaak had ze ze toch maar lastig gevonden. Natuurlijk was het een ramp wat er gebeurd was. Maar ze leerde ermee leven.
  • 76. Joran was alles wat nog telde. Hij was haar alles, haar heden, haar toekomst.
  • 77. Wat er in het verleden gebeurd was, wilde ze vergeten. Ze wilde in het nú leven. Genieten van alles. Van Joran. Van haar vrijheid.
  • 78. En Marcia werd roekeloos. Ze deed wat ze wilde, ze volgde haar hart, haar wil. ‘ Blijf bij me, Joran. Kom hier wonen.’ ‘ We zijn wel jong,’ aarzelde hij, maar toen lachte hij hard: ‘I don’t care!’ En zo gingen ze samenwonen, als een echt stelletje.
  • 79. Ze hadden nu ook officieel verkering. Omdat er toch weer eens geld in het laatje moest komen, nam Joran een baan. Elke keer als hij zijn nette pak aantrok, barstten ze allebei in lachen uit. Het zag er ook gewoon niet uit!
  • 80. Die dag was er weer eens een sukkeltje van school bij haar thuis. Marcia zuchtte. Ze kon zich zó aan die kereltjes irriteren. Zagen ze dan niet dat ze hen voor de gek hield? Waren ze dan écht zo naïef? Ze zette hem gewoon weer aan het werk, en ging zelf nog wat ander huiswerk doen. Ze liep overal mee achter.
  • 81. En aan het eind van de middag joeg ze haar klasgenoot weer de deur uit, nadat hij de opdracht keurig netjes had afgerond – en zij haar naam er ook onder gezet had terwijl ze niks uitgevoerd had. Joran kwam uit zijn werk, ze kookten samen, aten samen, keken tv en vielen tenslotte tegen elkaar aan in slaap.
  • 82. 2spelen Familie de Beer
  • 83. Sander spitste zijn oren en kreeg ineens een vreemd voorgevoel. Wat was dat voor geluid op het dak? Hij rende het hondenverblijf uit en zag daar een donkere gedaante op het dak staan. Magere Hein! ‘ WAT DOE JE DAAR?’ brulde Sander. Kwam Magere Hein hém soms halen? Zijn vrouw? Wie...?
  • 84. In blinde paniek keek hij om zich heen. Met de twee overgebleven pups, die inmiddels ook opgegroeid waren, was alles goed. En Dakota en Daisy lagen rustig te slapen.
  • 85. ‘ JOHNNY!’ riep Sander. Zijn eigen hondje! En toen zag hij de grafsteen al. Melissa kwam op de chaos af en troostte haar man zo goed als ze kon. ‘ Ik snap er niets van. Hij was helemaal niet oud, hij had geen honger, hij was niet ziek…’ stamelde Sander verward.
  • 86. ‘ Pfff, mijn Johnny.’ Sander wreef vermoeid met zijn handen over zijn gezicht. Teun begon te blaffen, alsof hij hem wilde opvrolijken. Sander glimlachte. De puppy’s herinnerden hem in ieder geval aan Johnny.
  • 87. Vooral Fien, die echt sprekend op haar vader Johnny leek – net zo wit.
  • 88. De familie was even flink ondersteboven van de plotselinge dood van één van hun honden. ‘ Soms gebeuren die dingen gewoon.’ zuchtte Melissa. ‘Die kun je niet verklaren.’ Elise knikte langzaam. Maar het was wel moeilijk!
  • 89. En daarom gaf ze haar eigen hondje, Dakota, nog meer aandacht dan normaal. Het maakte haar best bang dat honden zomaar dood konden gaan, blijkbaar.
  • 90. Gelukkig hadden ze altijd elkaar nog, en zo hielpen ze elkaar door alle moeilijkheden heen. Het hondenbedrijf had ze veel moeilijkheden bezorgd, maar ook zoveel mooie momenten. En de mooie momenten, daar deden ze het toch voor!